นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๓ มิถุนายน ๒๕๔๘
การเดินทางของความรัก ภาคที่ 2 #1
ละอองฝน
...มัน​กำลัง​จะกลาย​เป็นเพียงภาพแห่ง​ความทรงจำ ​ความรัก ​ความเอื้ออาทร ​ความห่วงใย ของ​ใครบางคน...​.​ที่ฉันหันหลังให้...​เหมือนคนใจร้าย เหมือนคนไม่มีหัวใจ ...​ ฉันไม่มีหัวใจจริงหรือ...​...

ตอน : 1 ความฝันที่อบอุ่น


เสียงประกาศเตือนให้ผู้​โดยสารรัดเข็มขัด ​พร้อม​ทั้งคำทักทายจากกัปตันของสายการบิน ยาม​ที่เจ้านกยักษ์​กำลัง​จะเหินฟ้าพาฉันกลับบ้านเกิดเมืองนอน ปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์

​ความรู้สึกในใจ​ที่มันยังโหวงเหวง ภาพแห่งการร่ำลา​เมื่อซักครู่ใหญ่ยังคงติดตา สายตาโศกของชายหนุ่มร่างกายกำยำ ใบหน้าเรียว ขาว คิ้วเข้ม ตาตี่ แว่นโต คนนั้น​ยังคงอยู่​ใน​ความคิดคำนึงของฉัน สัมผัสอุ่นๆ​ ​ที่กำมือฉันแน่นยามจากลา เหมือน​จะแทนถ้อยคำใดๆ​ ​ทั้งหมด​ที่อยู่​ในใจ

​แต่มัน​กำลัง​จะกลาย​เป็นเพียงภาพแห่ง​ความทรงจำ ​ความรัก ​ความเอื้ออาทร ​ความห่วงใย ของ​ใครบางคน...​.​ที่ฉันหันหลังให้...​เหมือนคนใจร้าย เหมือนคนไม่มีหัวใจ ...​ ฉันไม่มีหัวใจจริงหรือ...​คิดแล้ว​ก็​ต้องยกมือมากุม​ที่หัวใจ อืมม...​มันก็ยังเต้นดีอยู่​ ​แต่รู้สึกว่า​ตอนนี้มัน​จะเต้นด้วยจังหวะ​ที่เศร้าเหงาซะจนเกรงว่ามันหลุดหาย​ไป...​จี้คริสตัลรูปหัวใจ​ที่ฉันใส่ไว้​ที่คอ ช่วยเตือนให้ฉันระลึกถึง​ความรักของผู้ชายคนนึง​ที่มีต่อฉัน



"ยูกิจังครับ​ ผมดีใจจังเลย​​ที่คุณแขวนจี้นั้น​ไว้​กับตัว"

คิมุระซังเคยเอ่ยทักฉันในครั้งนึง​ที่เรา​ต้องอยู่​ทำงานกันดึก

"เอ๊ะ จี้นี้เหรอคะ​ ฝนว่ามันเล็กๆ​ น่ารักดีน่ะค่ะ​ ปกติฝนก็ไม่ค่อย​ได้ห้อยอะไร​เท่าไร​ที่คอ"

ฉันออก​จะรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย​ที่เค้าเอ่ยทัก

"ดีแล้ว​ล่ะครับ​ อย่างน้อย​ที่สุดมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่า​ เหมือนผมอยู่​ใกล้คุณตลอดเวลา"

นัยน์ตาสีน้ำตาลโศกคู่นั้น​ ​กับรอยยิ้มกริ่มบนใบหน้า แทบ​จะทำให้หัวใจฉันเต้นไม่​เป็นจังหวะ

"อย่าถอดมันทิ้งนะครับ​ ไม่ว่าคุณ​จะ​ไปอยู่​​ที่ไหนตลอดเวลา...​นะครับ​...​ยูกิ"

เค้าวิงวอนด้วยสายตา

"เอ่อ ค่ะ​ ฝน​จะพยายาม"

ฉันตอบแบ่งรับแบ่งสู้ ดูสิ ยังมาบังคับไม่ให้ฉันถอดอีกนะ คนอะไร​



เค้า​ต้องอยู่​ช่วยฉันแก้ไขเครื่องตรวจวัดสารในห้อง Radioisotope ในยาม​ที่ฉัน​ต้องเร่งผลการทดลองให้เสร็จทันตามกำหนด บ่อยครั้ง​ที่ฉัน​ต้องอยู่​จนใกล้รุ่ง ​แต่เค้าก็ไม่เคย​จะปล่อยฉันไว้คนเดียว


ฉันยังจำ​ได้ถึงวันหนึ่ง​​ที่เค้าชวนฉันออก​ไปหาอะไร​ทานกันข้างนอกมหาวิทยาลัย ​แม้​จะ​เป็นเวลาทุ่มนึง ​แต่​เพราะว่ามัน​เป็นทุ่มหนึ่ง​ของฤดูหนาวของปลายปี​ที่ผ่านมา ทำให้ท้องฟ้ามืดเร็วขึ้น​ อากาศช่างหนาวเหน็บ...​

เราเดินออกจากมหาวิทยาลัย ​เพื่อ​ไปยังร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด​ที่อยู่​ห่างจากมหาวิทยาลัยออก​ไปประมาณสิบห้านาที ด้วย​ความรีบทำให้ฉันลืมใส่ถุงมือ​ไปด้วย สวม​แต่เสื้อไหมพรมสีฟ้าเทาๆ​ ​ที่ไม่มีกระเป๋าเสื้อซักใบ เดิน​ไปก็ถูมือ​ไปด้วย​ความเหน็บหนาว นึกโมโหตัวเอง​ที่ขี้หลงขี้ลืม​ได้ปานนั้น​


"ยูกิจัง หนาวเหรอครับ​"

คิมุระสังเกตเห็นจน​ได้ เค้าใส่เสื้อโค้ทหนาตัวใหญ่ เดิน​เอามือล้วงกระเป๋าทำให้ไม่รู้สึกหนาวเย็นอย่างฉัน

"เอ่อ ก็นิดหน่อย​ค่ะ​ ​พอดีฝนลืม​เอาถุงมือมาน่ะค่ะ​ ​เมื่อกี้รีบ​ไปหน่อย​"

พูด​ไปก็ถูมือ​ไปยิกๆ​ ​ความหนาวมันไม่นิดหน่อย​ซักเท่าไรเลย​

"อืมม...​.งั้น...​.ขอโทษนะครับ​"

เค้าพูดขอโทษฉัน ทำให้ฉันงงๆ​ ว่าขอโทษฉันเรื่อง​อะไร​ เสร็จแล้ว​ก็ยื่นมือขวามาจับมือซ้ายฉันล้วงเข้า​ไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทด้านขวาของเค้า ด้วยทีท่าขัดเขิน ​แต่ก็จับไว้กระชับอย่างนั้น​ตลอดทาง มันอุ่น​ทั้งมือ ​และอุ่น​ทั้งใจ จนฉันไม่กล้า​จะปฏิเสธ

"เอ่อ ขอโทษด้วยค่ะ​ ...​.ขอบคุณค่ะ​คิมุระซัง"

ฉันขอบคุณเค้า ​ทั้ง​ที่หน้าร้อนผ่าว อุ่นขึ้น​ทันทีทันใดด้วย​ความรู้สึกแปลกๆ​ ตลอดเส้นทาง​ไปสู่ร้านอาหารนั้น​



คิดถึงตรงนี้ ก็​ต้องกำจี้คริสตัลแน่น น้ำตา​จะไหล

"จำไว้นะครับ​ยูกิ ยามใด​ที่คุณกำจี้นี้ในมือ ให้รู้ไว้ว่าหัวใจของผม อยู่​ในกำมือของคุณ"

ทุกคำพูด ทุกเหตุการณ์ มันฝังประทับอยู่​ในใจของฉัน จนยาก​ที่​จะลืม จนบางครั้งทำให้ฉันลังเล​กับการตัดสินใจของฉันเหลือเกิน


​แต่ฉันคงทำอะไร​ไม่​ได้ ​กับ​ความรัก​ที่มันไม่ลงตัว ฉันรู้สึกดีๆ​ ​กับเค้ามาก ​แต่ฉันไม่คิดว่ามัน​คือ​ความรัก

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​.

ฉันเพียงแค่คนเหงา

ฉันเพียงแค่คนอ่อนไหว

ฉันเพียงแค่คน​ที่ไม่มี​ใคร

ก็แค่เพียงหัวใจ...​.​ที่ยังร้าวราน


...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​.


ฉันเพียงแค่คิดว่า ​เป็น​เพราะฉันผิดหวังเสียใจจากพี่โก้เท่านั้น​ ​ที่ทำให้ฉัน​ต้องการ​ที่พักพิงของหัวใจ ​ความรัก...​​คืออะไร​ จนถึงทุกวันนี้ ฉันยังไม่​สามารถ​ที่​จะเข้าใจ​ได้เลย​

คิมุระล่ะ เค้าแน่ใจแล้ว​เหรอ ว่านี่มัน​คือ​ความรัก สิ่ง​ที่เค้าทำมา​ทั้งหมด ไม่ว่า​จะด้วยอะไร​ก็ตาม​แต่ ยังไงซะฉันก็ยังไม่อาจ​จะมั่นใจ​ได้ว่า มัน​คือ​ความรัก...​.

​แต่ก็นั่นแหล่ะ จนถึง ณ เวลานี้...​ฉันก็​ได้ตัดสินใจแล้ว​ ​ที่​จะหันหลังจากมา...​.กลับ​ไป​ที่ ​ที่ฉันควร​จะกลับ​ไป...​.กลับบ้าน...​..


ฉันถอนหายใจอีกครั้ง เหม่อมองออก​ไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน เฝ้าดูขี้เมฆสีขาว​ที่ลอยล่องอยู่​กลางอากาศ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว​ ทุกอย่าง​ที่ผ่านมา ​จะกลับกลาย​เป็นเพียงแค่ ​ความฝัน ฝันดี​ที่อบอุ่น อุ่นจากไอรักของ​ใครบางคน ​ที่ฉัน​จะไม่มีวันลืมเค้า​ได้เลย​ชั่วชีวิตนี้

เสียงทางสายการบินประกาศเตือนให้ทุกคนรัดเข็มขัด บอกว่าเครื่อง​กำลัง​จะบินร่อนลงสู่ท่าอากาศยานดอนเมือง ปลุกให้ฉันตื่นภวังค์อีกครั้ง

ไม่น่าเชื่อเลย​ว่าตลอดระยะเวลา ห้าชั่วโมงครึ่ง​ที่ฉันนั่งอยู่​บนเครื่องบิน ​ทั้ง​ที่บินข้ามน่านฟ้ามาจนถึงเมืองไทย หัวใจฉันกลับลอยละล่องอยู่​​ที่นั่น ...​.แดนอาทิตย์อุทัย...​.ยังไม่ยอมกลับมา...​..

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​.



"ฝน..ทางนี้ลูก"

เสียงแม่ร้องเรียก ​เมื่อยาม​ที่ฉันเดินออกมาจากประตูผู้​โดยสารขาเข้า

"แม่ พ่อ หวัดดีค่ะ​"

ฉันเข้า​ไปไหว้ ​และกอดพ่อ​กับแม่ เราน้ำตาคลอกัน​ทั้งสามคน...​มันนานเหลือเกิน​ที่ฉันโหยหา​ความอบอุ่นนี้...​. นานถึงสามปีครึ่ง​ที่ฉันไม่​ได้กลับมาบ้านเลย​ พ่อ​กับแม่ดูแก่ลง​ไปมากพอสมควร

"น้องล่ะคะ​แม่ ไม่มาด้วยเหรอ"

ฉันเอ่ยถามแม่ด้วย​ความสงสัย ​เพราะไม่เห็นน้องชาย​ซึ่งปกติ ​เขา​จะ​เป็นคนขับรถมาส่งพ่อ​กับแม่

"​พอดีน้องเค้าติดธุระสำคัญน่ะลูก เลย​มารับฝนไม่​ได้ ​ได้​แต่ฝากมาบอกว่า ไว้เจอกัน​ที่บ้านตอนค่ำๆ​ ล่ะกัน"

"อ๋อ..ค่ะ​"

"​เป็นไงบ้าง เหนื่อยมั๊ยลูก"

แม่ถาม​พร้อม​กับลูบหัวฉันเบาๆ​

"ไม่​เป็นไรค่ะ​แม่ ทุกอย่างผ่าน​ไปด้วยดี ฝน​เอาปริญญามาฝากแม่แล้ว​ล่ะ"

ฉันยิ้มตอบแม่ ไม่อยาก​จะบอกเล่าตอนนี้ ว่ามันหนักหนาสาหัสแค่ไหน ​กับของฝากสิ่งนี้​ที่นำกลับมา

"อ้อ นี่ฝน นี่พี่ปัง ลูกป้าแก้วข้างบ้านเราไง พี่เค้าขับรถมาส่งแม่กะพ่อน่ะ จำ​ได้มั้ย ตอนเด็กๆ​ เล่นด้วยกันบ่อยๆ​ "

แม่แนะนำผู้ชายคนนึง​ที่ยืนยิ้มอยู่​เยื้อง​ไปข้างหลัง เค้า​เป็นชายหนุ่มหน้าตาดีพอสมควร เค้าโครงหน้าทำให้ฉันจำ​ได้ลางๆ​ เหมือนคุ้นๆ​ ​แต่ยังนึกตอนนี้ไม่ออก

"หวัดดีค่ะ​"

ฉัน​ได้​แต่ยกมือไหว้ ​เพราะแม่แนะนำว่า​เป็นพี่​ที่อายุมากกว่าฉัน

"หวัดดีฝน ไม่เจอกันสิบกว่าปีเลย​นะ จำแทบไม่​ได้เลย​"

พี่ปังของแม่ทักฉัน ด้วยสีหน้ายิ้มๆ​ นัยน์ตา​เป็นประกายดูอบอุ่นเหมือนกัน ​แต่ฉันก็ยังจำเค้าไม่​ได้อยู่​ดี

"​เอาล่ะ เดี๋ยวไว้ค่อย​ไปคุยกันต่อ​ที่บ้านล่ะกัน ตอนนี้ฝนคงเหนื่อย นะ ​ไปปัง หลาน ช่วย​ไปส่งน้ากลับบ้านก่อนล่ะกันนะ"

"ครับ​ผม"

แล้ว​พี่ปังก็มาช่วยฉันเข็นกระเป๋าเดินทาง ด้วยท่าทาง​ที่ทะมัดทะแมง ยังไงซะฉันก็ยัง งง ๆ​ นึกไม่ออกอยู่​ดีว่า พี่ปังคนนี้​คือ​ใครกัน​ที่ฉันเคยรู้จักในอดีต ​แต่​ความรู้สึกมันก็เหมือน​จะบอกว่า...​เราคุ้นเคยกันมาก่อน

 

F a c t   C a r d
Article ID S-867 Article's Rate 36 votes
ชื่อเรื่อง การเดินทางของความรัก ภาคที่ 2 --Series
ชื่อตอน 1 ความฝันที่อบอุ่น --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ละอองฝน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๓๐๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ป้าแก่ [C-4022 ], [210.213.37.68]
เมื่อวันที่ : ๑๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๓.๒๘ น.


อะแฮ่มๆ​​ ​​จะเปิดตัวหวานใจคนใหม่หรือไงจ๊ะ​​น้องน้ำฝน
แล้ว​​ป้า​​จะคอยลุ้นตาม​​ไปเรื่อยๆ​​ แล้ว​​กันนิ

รู้สึกว่า​​ ว่า​​ที่ ดร.ของเวปนี้​​เขา​​จะเขียนเรื่อง​​ราวต่างๆ​​ รวม​​ทั้งนิยายกันเก่งจริงๆ​​เลย​​นะ ​​จะคอยอ่านตอนต่อ​​ไปจ๊ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : โหลนสุนทรภู่ [C-4027 ], [61.90.45.66]
เมื่อวันที่ : ๑๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๕.๑๒ น.

โห...​​ไม่ให้ตั้งตัวเลย​​นะ..เพิ่งน้ำตาแห้งมาหมาดๆ​​...​​​​จะให้ร้องไห้อีกแล้ว​​เหรอ...​​บอกก่อนนา...​​​​เอาบทเข้า​​พระเข้านางมากๆ​​หน่อย​​ก่อน​​ที่​​จะร้องไห้...​​ไม่ไหว ภาค​​ที่แล้ว​​ก็ร้องไห้อย่างเดียว...​​อีกกี่ปี๊บถึง​​จะพอล่ะนี่

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : กางเขนดง [C-4036 ], [202.28.62.68]
เมื่อวันที่ : ๑๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๙.๒๕ น.

อ่ะ ดูท่าทางนางเอกของเรา มี​​พระเอก แพลมๆ​​ มาอีกหน่อแล้ว​​ ใช่ป่ะคะ​​ ละอองฝน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : กิ่งรัก [C-4096 ], [203.148.187.196]
เมื่อวันที่ : ๒๑ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๘.๒๗ น.

ไม่​​เอา ไม่​​เอา

อุตส่าห์หลงรักคิมุระซังแล้ว​​ ยัง​​จะ​​เอาพี่ปังมาเขย่าหัวใจอีก

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Poceille มาอ่านแล้วค่ะ [C-4135 ], [202.57.159.26]
เมื่อวันที่ : ๒๓ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๙.๔๗ น.

คุณกิ่งรักบอกไม่​​เอา ไม่​​เอา


​​แต่เจ้าโพบอกว่า ​​จะ​​เอา ​​จะ​​เอา ค่า...​​

​​เอาหนุ่มหล่อ ๆ​​ เยอะ ๆ​​ น๊ะ ​​จะมาตามเก็บฮับ

(ทำไมชีวิตเราถึงไม่เหมือนฝนซังมั่งหนอ? ​​ไปไหนก็เจอ​​แต่คนดี ๆ​​ )​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ละอองฝน [C-4358 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๐๒ พ.ค. ๒๕๔๘, ๒๐.๓๑ น.

ขอบคุณค่ะ​​ป้าแก่ ท่านโหลน กางเขนดง คุณกิ่งรัก (ดีใจจัง​​ที่​​ได้รู้เพิ่มว่ามีคุณมาช่วยอ่านอีกคน) คุณโพ ​​และก็ท่านอื่นๆ​​ ​​ที่ติดตามมาจนถึงภาค 2 นะคะ​​ ​​ส่วนพี่ปัง​​จะ​​เป็นหนุ่มหน้ามนคนใหม่ แล้ว​​คิมุระซัง​​จะหาย​​ไปรึเปล่า ​​ต้องติดตามนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : แสนรัก [C-4686 ], [219.47.52.37]
เมื่อวันที่ : ๑๘ พ.ค. ๒๕๔๘, ๒๒.๔๖ น.

ขอมี​​ส่วนร่วมลุ้นด้วยคนนะคะ​​ ...​​ว่าพี่ปังเนี่ย​​จะ​​เป็นคำตอบสุดท้ายอ่ะเปล่า...​​..อือ นั่นซิเนอะ​​ความรัก​​คืออะไร​​ ​​ต้องเดินทางกันไกลแค่ไหนกว่า​​จะเจอ หรือว่ามันอยู่​​แค่ปลายจมูกเรานี่เอง

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น