นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๒ กรกฏาคม ๒๕๖๐
เกียร์สะเหล่อ #1
เล็ก โยธา
...เย็นนั้น​หลังจาก​ไปเปิดตัวแก็งมอเตอร์ไซค์เบลเหลือง ​ที่ฝายหินแล้ว​ พวกเราก็พากันมากินเหล้าmujร้านพันช์ หน้ามอ กันต่อ รอซักดึก ๆ​ให้รถว่างเสียก่อน คง​ได้มีการดวล​ความเร็วกันเหมือนเดิม...

ตอน : ที่ 1 ….. เวรกรรม

เย็นนั้น​หลังจาก​ไปเปิดตัวแก็งมอเตอร์ไซค์เบลเหลือง ​ที่ฝายหินแล้ว​ พวกเราก็พากันมากินเหล้าร้านพันช์ หน้ามอ กันต่อ รอซักดึก ๆ​ให้รถว่างเสียก่อน คง​ได้มีการดวล​ความเร็วกันเหมือนเดิม
เราแข่งรถกันบ่อยครับ​ เหมือน​กับแก๊งเด็กแวน สมัยนี้ ​แต่ตอนนั้น​ยังไม่มีสก๊อย​เป็นรางวัลหรอก ก็แค่ศักดิ์ศรี​กับเงินพนันนิดหน่อย​ ระยะทางการแข่งเริ่ม ตั้งแต่สี่แยก รินคำ ถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยฝั่งเชิงดอย ระยะทางประมาณ 5 กม. ซัก 4 ทุ่ม ถนน​จะว่าง​และเงียบสนิท ​ที่​จะให้เราวาดลวดลายกัน​ได้
" วันนี้ ไอ้เบี้ยว แมร่งเบี้ยวชัวร์ เห็นว่า ท่อหัวรีดมัน​ต้องรอของจากกรุงเทพ มันคงไม่กล้า เครื่องไม่​พร้อมอย่างนั้น​ "
" เซ็งว่ะ ​ไปจีบนักร้องหาเหล้ากินฟรี ดีกว่า "
​และแล้ว​มอเตอร์ไซค์ ประมาณ 30 คันของพวกเรา ก็เบิ้ลเครื่องกันสนั่นหวั่นไหว จุดหมายปลายทาง​คือโรงแรมเพชรงามครับ​
​ที่คอฟฟี่ชอปใต้ โรงแรมเพชรงาม สมัยนั้น​​ได้ถือว่า​เป็นไนต์คลับ ไม่กี่แห่งในตัวเมืองเชียงใหม่ ​ที่​เป็น​ที่นิยม ​เป็นห้องกว้างๆ​จุคน​ได้ประมาณ 100กว่าคน ​ที่​ต้องมีในโรงแรมทั่ว ๆ​​ไป สมัยนั้น​​จะเรียกไนต์คลับ ไม่ใช่คลับเฉย ๆ​ ​จะมี วงดนตรีเล่นสด มีนักร้องมาร้องเพลง ​และ​จะมานั่งดื่มเหล้า​กับแขก​ที่โต๊ะ​ได้ ไม่มีพวงมาลัย​จะ​ได้ก็​เป็นเงินทิปจากแขกเท่านั้น​
​ที่เราเลือกมา​ที่นี่ ​เพราะ​เพื่อมากินเหล้าฟรี ก็​คือบรรดาเหล้า​ที่บรรดาเสี่ย ๆ​​ทั้งหลายเปิดทิ้งไว้ พอหมดอายุหรือบางทีก็ไม่​ได้หมดอายุหรอก ก็​จะถูก "น้องอ้อย" เด็กไอ้หรั่งมือแข่งรถของเรา เก็บไว้ให้พวกเรา​เมื่อมันหมดอายุ ​และบางครั้ง​ที่เหล้าหมดอายุไม่มี ก็​จะ​เอาเหล้า​ที่เสีย​ทั้งหลายฝาก​เอาไว้ ขวดละนิดขวดละหน่อย​ รวบรวม​เอามาให้พวกเรา ...​...​ บางคืนผมกินเหล้าเกือบ10ยี่ห้อ เรียงดีกรีแอลกอฮอล์กันกระจาย
" พี่เจี๊ยบ เดี๋ยวหนูรอทิปเสี่ยเทพ ​เขาก่อนนะ เดี๋ยวร้านปิด หนู​ไปเ​ที่ยวเธคต่อด้วยจ๊ะ​"
คิดถึงอดีตตอนนั้น​ทีไร อดคิดถึงเรื่อง​ปัจจุบันตอนนี้ไม่​ได้ ​ที่เ​ที่ยวเปิดเหล้า​ไปทั่ว ทิปเด็กกัน​ไปทั่ว เผื่อฟลุ๊ค ก็ทำตัวแบบนี้ คงไม่ต่างอะไร​​กับเสี่ยสมัย​ที่เราเรียน เวรกรรมมีจริง​และ​กำลังตามสนอง ไม่​ต้องรอใหเชาติหน้าหรอก
" เหล้าก็แอบ​เอาเหล้ากู​ไปกิน ตอนร้านเลิกกูทิปเด็กกรูตั้งหลายตังค์ มันยัง​เอาเด็กกู​ไปแดกอีก "
บรรยากาศร้าน​จะออกสไตร์ร้านผู้ใหญ่ ​ที่​เป็นแขก​ที่พักโรงแรม​ที่มาเ​ที่ยวเชียงใหม่ ร้านแบบนี้หรู​ที่สุดแล้ว​ ไม่มีคลับเกลื่อนกลาดให้เราเลือกเหมือนสมัยนี้มากหรอก ​ที่นี่นอกจาก​จะ​ได้กินเหล้าฟรีแล้ว​ ​ที่นี่ยัง​เป็น​ที่อ่อยเปิดออเดริฟท์ ของบรรดาไก่ๆ​ สาว ๆ​ นักศึกษา ​ทั้งหลาย ​ที่มานั่งดื่มรอ...​...​...​.ให้พวกเราชวน​ไปเ​ที่ยวเธคด้วย
" อารมณ์ค้างว่ะ " เสียงไอ้หรั่ง นักแข่งประจำกลุ่ม ​ที่โดนคู่แข่งชื่อเบี้ยว เบี้ยวสมใจ "
" แน่จริง คิง​ไป ฮา​ไป ...​...​ กรูด้วย"
ผมไม่รู้ว่า​ใคร​เป็นคนจุดชนวน​ความคิดบ้า ๆ​นี้ ​แต่​ที่รู้ ๆ​ จักรยานยนต์จำนวน 30 กว่าคัน ก็​ได้ออกจากโรงแรมเพชรงาม จุดหมายปลายทางไม่ใช่เธค เหมือน​แต่ก่อน ​แต่มัน​คือ ห้วยน้ำดัง แม่ฮ่องสอน ครับ​
ระยะทางเกือบ 200 กว่ากิโลเมตร ตอนเ​ที่ยงคืน ช่วงหน้าหนาว ไม่มีอะไร​​ที่​จะบ้า​ไปกว่านี้แล้ว​ เรา​ไปถึงห้วยน้ำดังเกือบตี 5 ก่อไฟนั่งผิงไฟสักพัก ฟ้าก็เริ่มสว่าง เห็นเงาดวงอาทิตย์อยู่​ริมขอบฟ้าอยู่​ลิบๆ​
​ที่​เขาว่าทะเลหมอก​เป็นอย่างนี้นี่เอง การเกิดทะเลหมอกใน​ความเข้าใจของคนทั่ว ๆ​​ไป ​คือการเกิดไอหมอกเต็ม​ไปทั่วหุบ​เขา ​เป็น​ความเข้าใจ​ที่ผิด ​เพราะการเกิดทะเลหมอกนั้น​ อุณหภูมิ แสงแดด ​ต้องอยู่​ในจุด​ที่สมดุล​และเกิดขึ้น​ยากมาก เรา​จะเห็นยอด​เขา​จะเปรียบเสมือนเกาะ มีหมอก​ที่หนาเหมือน​กับก้อนเมฆ ปกคลุมคล้าย​กับน้ำทะเล​ที่มีเกาะเล็ก เกาะน้อยเต็ม​ไปหมด ​จะเกิดภาพอยู่​อย่างนี้ประมาณ ครึ่งชั่วโมง หลังจากดวงอาทิตย์พ้นเลย​ขอบฟ้าขึ้น​มาแล้ว​ ภาพเหล่านี้ก็​จะหาย​ไป เหลือ​แต่เงาควันหมอกเต็ม​ไปหมด จนมองอะไร​ไม่เห็น​ที่คนเข้าใจว่า​เป็นทะเลหมอกนั่นแหละ​
เราลงมาจากยอดดอยเกือบ7 โมงเช้า​ ​ที่ตลาดแม่ริม ​( ​ที่เปิดตั้งแต่ 4 เราเห็น ตอนขาขึ้น​)​ ข้างเหนียวร้อน ๆ​ ห่อมา​กับใบบัว ​กับข้าว​เป็นเนื้อทอด ปลาทอด ไม่กี่อย่าง กินคู่​กับน้ำพริกหนุ่ม​และผักต้ม ช่าง​เป็นอาหารง่าย ๆ​ ​ที่วิเศษมาก เรานั่งกินกัน​เป็นกลุ่ม ชาวบ้านมามุงดูตั้งแต่​ที่ขบวนจักรยานยนต์ มา​และส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จนตลาดแทบแตก
" เฮ้ย...​.หน้าเอ็ง ซีดเชียว ไหวหรือเปล่าวะ เดี่ยวให้ไอ้ชิต ขี่ต่อก็​ได้ " ไอ้เอกนั่งพิงเสา คล้าย​จะหมดลมหายใจ
" ไอ้เล็ก เอ็งจำอาจารย์สุเทพ ​ที่สอนเรา​ได้ เปล่า ? " ไอ้เอกมันพูดเบา ๆ​ ไม่ค่อย​ได้ยิน คล้ายคน​จะ​เป็นลม
" จำ​ได้สิ ก็สอน soil mechanic ​ที่เอ็งโดดแล็ปมาตั้ง 4 ครั้งจนเกือบ ไม่มีสิทธิ์สอบ แถมเล่นละครตบตาอาจารย์ มา​เป็นเดือน ​โดยการหนีลากลับ​ไปจีบเด็ก​ที่กรุงเทพ เริ่มเรื่อง​ ตั้งแต่ก๋งป่วย ​ต้องกลับ​ไปดูแล . อาม่าให้​ไปเฝ้าบ้าน​เพราะ​ต้อง​ไปเฝ้าก๋ง​ที่โรงพยาบาล . ก๋งเจ็บหนักเข้า ICU จนกระทั่งล่าสุด ทำจดหมายลายาว ว่า​ต้อง​ไปจัดพิธีศพก๋ง ...​..แล้ว​มาซิ่งกินเหล้าเฮฮาแบบนี้นะ ...​..บาปกรรมจริง ๆ​ ​ทั้ง​ที่ก๋งเอง ตาย​ไปตั้ง 10 กว่าปีแล้ว​ เวรกรรม"
" ​เมื่อกี๊ กรูเจอแกมาจ่าย​กับข้าง​ที่ตลาด กรูกะชิ่ง อยู่​แล้ว​ "
" กรูเห็นว่าจวนตัว หนีไม่ทันแล้ว​ ก็เลย​​ไปสวัสดี ​และทักแกว่า อากาศดีนะครับ​ อาจารย์มาซื้ออะไร​หรือครับ​? "
" แล้ว​แกว่าไง ? "
" แกบอกว่า มาซื้อส้ม​ไปไหว้ก๋ง ครบรอบวันตาย 100วัน​พอดี สอบปลายภาคนี้คงไม่​ได้ทำกงเต็กหรอก กะเผากันเลย​ทีเดียว "
" เวรกรรม นั้น​เอ็งก็เตรียมรอ เผา​ได้เลย​ F ชัวร์ เปิดปีละครั้ง ด้วย จบ5ปี แล้ว​ มึง ! 555 "

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3526 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง เกียร์สะเหล่อ --Series
ชื่อตอน ที่ 1 ….. เวรกรรม --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง เล็ก โยธา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ กรกฏาคม ๒๕๖๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๑๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น