นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ ธันวาคม ๒๕๕๓
จอมคนพลิกปฐพี #12
ทิดอินทร์
...เสียงร้องโหยหวน เสียงร้องด้วย​ความตื่นตระหนก​และเสียงโห่ร้องเจ้าโจมตี ดังกึกก้องผสานกันจนระงม​ไปทั่วคุ้งน้ำ
ขุนลำพงยืนอยู่​ข้างเจ้าขุนหนุ่มผู้นั้น​ ชมดูขุนเมธาตะโกนร้องออกคำสั่งต่อเหล่าทหาร​แต่ละหมู่ คอยบังคับขับต้อนไพร่พลเชลยชาวจามปา ให้เข้าโจมตี...

ตอน : บทที่ ๑๑

ริมฝั่งลำน้ำป่าสัก
แรม ๑๔ ค่ำ เดือน ๑๑ ปีมะโรง ยามเดียวกัน

ทันที​ที่ขุนเมธาเห็นบริวารเจ้าขุนหาญ ผูกเรือ​ทั้งหมดเข้า​กับต้นไม้ริมฝั่ง ​เป็น​ที่เรียบร้อย​จึงส่งสัญญาณการโจมตี ฉับพลัน ลูกธนูหลายร้อยดอกจึงพากันแหวกอากาศเข้าจู่โจมทันที

เสียงร้องโหยหวน เสียงร้องด้วย​ความตื่นตระหนก​และเสียงโห่ร้องเจ้าโจมตี ดังกึกก้องผสานกันจนระงม​ไปทั่วคุ้งน้ำ
ขุนลำพงยืนอยู่​ข้างเจ้าขุนหนุ่มผู้นั้น​ ชมดูขุนเมธาตะโกนร้องออกคำสั่งต่อเหล่าทหาร​แต่ละหมู่ คอยบังคับขับต้อนไพร่พลเชลยชาวจามปา ให้เข้าโจมตีขบวนของเจ้าขุนหาญด้วย​ความประหลาดใจ ​โดยไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย​ว่า ขุนเมธา​จะเตรียมการ​และออกคำสั่ง​ได้ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

"มีเรือสองลำตัดสายโยง เล่นหนีออก​ไป"
เสียงอ้ายพิรามร้องตะโกนขึ้น​ พลางชี้มือชี้ไม้​ไปยังเรือ​ทั้งสองลำ
"นั่นมันเรือเจ้าขุนหาญ​กับขุนเคน พวกเรา​ทั้งหมดรีบติดตาม​ไป"
ขุนลำพงเห็นเช่นนั้น​ จึง​ใคร่รีบตามติด​ไปโจมตี ​เพื่อหวังเรียก​ความดี​ความชอบให้กลับคืนมา

"ท่านอย่า​ได้แตกตื่น​ไป เจ้าขุนหาญไม่มีหนทางรอดจากเงื้อมมือข้าพเจ้า ให้พวกเราจัดการสังหารไพร่พลเหล่านี้ให้หมด ค่อยติดตาม​ไปจัดการเจ้าขุนหาญก็ยังไม่สาย"ขุนเมธาหันกลับมาตอบด้วย​ความเฉื่อยชา
ขุนลำพง​ได้ยินเช่นนั้น​กลับรู้สึกริษยา ​ใคร่ภาวนาให้เจ้าขุนหาญพลันหลุดรอด​ไป​ได้ ​จะ​ได้หยามหยันแก่อ้ายขุนเมธาให้สาแก่ใจ

สิบห้าปีก่อน ​เมื่อครั้ง​ที่​พระเจ้าธรณินทรวรมัน ยังคงดำรงค์ตำแหน่ง​เป็นเจ้าขุนเมืองกัมโพช ​ได้เดินทางกลับจากเมืองนครมหิธรปุระ หลังจาก​ได้ยกทัพ​เพื่อเดินทาง​ไปช่วยเหลือ จากการโจมตีของ​พระเจ้าหรรษาวรมัน ​แต่กองทัพของ​พระองค์เดินทาง​ไปไม่ทัน ด้วยกองทัพของ​พระเจ้าหรรษาวรมัน​ได้เข้ายึดครองเมืองนครมหิธรปุระ​ได้เสียแล้ว​

ครั้งนั้น​ ​พระองค์ทรง​ได้นำทัพ​ที่พ่ายแพ้กลับมา​พร้อม​กับเด็กน้อยอายุ​ได้เจ็ดแปดปีผู้หนึ่ง​ ​และเรียกตัวขุนลำพงเข้ามาพบ แล้ว​มอบหมายหน้า​ที่พี่เลี้ยงให้แก่ขุนลำพง
ตลอดสิบเจ็ดปี​ที่ผ่านมา ขุนลำพงจึง​เป็น​ทั้งพี่เลี้ยง ครูดาบ​และ​ที่ปรึกษาทุกเรื่อง​ราวให้แก่เจ้าขุนผู้นี้ ช่วงเวลา​ที่ผ่านมา ตำแหน่งขุนผู้รู้ใจ​และผู้รับ​ใช้อันสนิทนี้ ยังมิเคยมีผู้ใดกล้ากล้ำกรายช่วงชิงมาก่อน จนกระทั่งถึงวันนี้

"คนของเรากำจัดพวกมันหมดสิ้นแล้ว​ พวกท่านรีบขึ้น​ม้าติดตามมา ข้าพเจ้า​จะพา​ไปดักเจ้าขุนหาญ​ที่คุ้งด้านหน้า"
เสียงขุนเมธาตะโกนขึ้น​ ปลุกขุนลำพงให้ฟื้นตื่นขึ้น​จากห้วง​ความคิด มิรอช้า ​ทั้งหมดรีบขึ้น​บนหลังม้าติดตามขุนเมธา​ไปทันที

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3313 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง จอมคนพลิกปฐพี --Series
ชื่อตอน บทที่ ๑๑ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ทิดอินทร์
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๕๓
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-17769 ], [81.62.102.148]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ต.ค. ๒๕๕๓, ๐๐.๓๗ น.

กองสอดฯใจเต้นตุ๋ม ๆ​​ ต้อม ๆ​​

มิรู้ว่าขุนหาญ​​จะ​​เป็นตายร้ายดีประการใด ในคุ้งน้ำข้างหน้าโน้น ????

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ทิดอินทร์ [C-17770 ], [124.120.11.107]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ต.ค. ๒๕๕๓, ๐๑.๑๕ น.

ขอบ​​พระคุณมากครับ​​พี่รจนา ​​ที่ติดตามมาช่วยให้​​กำลังใจ
​​จะ​​ได้มีแรงเขียนต่อ​​ไปครับ​​

ด้วยจิตคารวะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น