นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕
บันทึกริมระเบียง #2
pilgrim
...​ระหว่างนั่งเล่นตรงสวนน้ำตก ในพารากอน เราเจอชายกลางคนคนหนึ่ง​นั่งพูดคนเดียว ดูจากลักษณะการ​แต่งตัวก็ดี สะอาดสะอ้าน ผมเผ้าไม่รุงรัง ทำให้พวกเราฉงนทำไมคุณน้า นั่งพูดอยู่​คนเดียว แถมนั่งร้องเพลงให้พวกเราฟังอย่างดังเสียด้วย...

ตอน : บันทึกวันหยุดที่พารากอน

​เมื่อวาน​ได้นัดเจอ​กับ​เพื่อนรุ่นน้องอีกสองคน​ที่​เป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยในอังกฤษมาด้วยกัน
น้อง​ทั้งสองคนนี้เพิ่งร่ำเรียนจบ กลับกันมา​ได้หมาดๆ​ ฉันในฐานะ​เพื่อนรุ่นพี่ จึง​ต้องเปิดชมรมศิษย์เก่า เลี้ยงต้อนรับเสียหน่อย​ ​เพื่อ​เป็นการรำลึกถึง​ความหลัง​ที่เคยมีวันชื่นคืนโศกด้วยกันมา

เรานัดกันแถวพารากอน ​เพื่อตัดสินใจว่าเรา​จะหาอะไร​กินกันดี ​ระหว่างรอกันก็​ใช้สายตาสอดส่ายชมอาหารตา​ไปเรื่อยๆ​

พวกเรา​แต่ละคน ล้วนทำงานอยู่​ชานเมือง นานๆ​ เข้าเมืองทีก็ตื่นตาตื่นใจ​กับแฟชั่นของคนเมือง

ฉันเองคง​จะตื่นตาตื่นใจมาก ​เพราะน่า​จะ​เป็นรุ่นแม่ รุ่นป้าของเด็กๆ​ ​ที่​ไปเดินกันแถวพารากอน

เด็กๆ​ สมัยนี้ ใส่กางเกงขาสั้นกัน​เป็นแฟชั่น บางคนก็ขาสวยน่าดู บางคนขาไม่สวย ​แต่อาศัย​ความมั่นใจ ก็พอ​จะดู​ได้ ​แต่ไม่กล้ามองนาน ฮี่ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

พอเจอกันครบ พวกเราก็ปรึกษากันว่า​จะกินอะไร​ดี

ฉันเลย​แนะนำร้านอาหารญี่ปุ่นใน Discovery ​เพราะอาหารอร่อย ​และคนไม่เยอะ

​ที่ไหน​ได้ พอ​ไปเข้าจริงๆ​ คิวยาวมาก ​เป็นเด็กๆ​ รุ่นลูก รุ่นหลานก็มี

ชักนึกแปลกใจ...​เด็กสมัยนี้มีเงินกินร้านอาหารแพงๆ​ ด้วยแฮะ..อย่าว่า​แต่​ใครเลย​..หลานฉันเอง วันดีก็คืนดี ก็ขอเงินพ่อแม่ แล้ว​​ไปเข้าเหลากินอาหาร​กับ​เพื่อน ราว​กับอาเสี่ย ฮ่าๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

เราสามสาวเจอกันที ก็เม้ากระจาย​ไปตามระเบียบ

ว่าด้วยพารากอน​และห้างแถวสยามนี้ ครั้งหนึ่ง​เคยนัด​จะกินข้าวเย็น​กับ​เพื่อนอีกกลุ่ม ​เพื่อนบอกว่า มาพารากอน​ต้อง​แต่งตัวหรูๆ​ นะ ไม่งั้นพนักงานเสิร์ฟ​จะไม่ค่อยอยากต้อนรับ
วันนั้น​ ฉันก็​แต่งชุดทำงาน ​เป็นกระโปรงเสื้อเชิร์ต ​ที่ซื้อมาจากอังกฤษ ​ถ้ามาขายในไทยก็หลายพันอยู่​...​.เพียง​แต่ใส่รองเท้าแตะแบบส้นสูง
ฉันถาม​เพื่อน (​ซึ่งก็​คือน้องโพของเรานั่นเอง) ว่า อย่างนี้ยังหรูไม่พอเหรอ
น้องโพบอกว่า ยังไม่พอ ​ต้องมีเครื่องประดับ สายสร้อย ตุ้มหูใส่ให้แลดูหะรูหะรา เข้าไว้ แล้ว​ก็ชี้​ไป​ที่​เพื่อนอีกคน​ที่แกช่าง​แต่งตัว

​เพื่อนคนนั้น​บอกว่า ​ที่ใส่นี่ของปลอมเฟ้ย

ฉันก็อดนึกในใจว่า ฉันไม่​ได้ใส่อะไร​วิบๆ​ วับๆ​ ไม่​ได้​แต่งตัวหรูแฟ่ ​แต่ฉันก็พอ​จะมีตังค์นะ ​แม้​จะไม่ใช่ไฮโซ มหาเศรษฐี ​แต่ก็มีเยอะพอ​ที่​จะกินอาหารร้านนั้น​​ได้หลายๆ​ มื้อด้วยซ้ำ

ฟังแล้ว​ก็​ได้​แต่ปลง..ชวนให้นึกถึงบางครั้ง ​เมื่อเรา​ไปซื้อของบางร้าน พนักงานขายมัก​จะมองเราแบบประเมินว่ายายป้านี่ ​จะมีเงินซื้อเสื้อผ้าแพงๆ​ ในร้านไหมเนี่ย

ฉันเองคง​เป็นป้าตอลดกาล ​เพราะไม่ค่อยชอบลุกขึ้น​​แต่งตัว ถึงว่าสิ ใน Facebook ถึง​ได้มีเว็บโฆษณาให้เช่ากระเป๋าแบรนด์ดัง​ไปออกงานหรือ​เอา​ไป​ใช้แสดงฐานะ (ปลอมๆ​) ของตัวเองด้วย ไอ้พวกนี้ คงไม่มีวัน​ได้ตังค์ฉันหรอก


​เพราะอย่างนี้เอง..สมัยนี้คนถึง​ได้​เป็นหนี้กันเยอะ...​​เพราะ​ใช้จ่ายเกินราย​ได้ เรียกว่า รสนิยมวิ่งหนี​ไปไกลจากรายรับ

​ระหว่างนั่งเล่นตรงสวนน้ำตก ในพารากอน เราเจอชายกลางคนคนหนึ่ง​นั่งพูดคนเดียว ดูจากลักษณะการ​แต่งตัวก็ดี สะอาดสะอ้าน ผมเผ้าไม่รุงรัง ทำให้พวกเราฉงนทำไมคุณน้า นั่งพูดอยู่​คนเดียว แถมนั่งร้องเพลงให้พวกเราฟังอย่างดังเสียด้วย

​ที่นั่งข้างแกว่าง คงไม่มี​ใครกล้านั่ง ​เพราะเห็นท่าไม่ดี
​แต่​เพื่อนคนหนึ่ง​ ถลาเข้า​ไปนั่ง ไอ้​เพื่อนคนนี้มัน​เป็นคนกล้าๆ​ อยู่​แล้ว​
เราก็เลย​​ไปนั่ง​เป็น​เพื่อนมัน

คุณน้าคนนั้น​ หันมาดูพวกเราใหญ่ แล้ว​พูดอะไร​​กับ​เพื่อนเราสอง-สามคำ

จากนั้น​ แกก็ลุกหนีพวกเรา​ไป ...​ท่าทาง​จะไม่ไว้ใจพวกเรา อิๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

ชักอยากรู้จัง...​พนักงานขายเหล่านั้น​ ​จะต้อนรับคุณน้าคนนี้บ้างไหมนะ ​เพราะดูท่าแกก็​แต่งตัวแบบคนมีสตางค์

ฤาคนเรา​จะดูกัน​ที่เปลือกภายนอกกัน​ไปอย่างนี้เรื่อยๆ​

อือม์...​​ที่พารากอนก็มีอะไร​สนุกๆ​ แบบแปลกๆ​ ดีเหมือนกันแฮะ

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3185 Article's Rate 14 votes
ชื่อเรื่อง บันทึกริมระเบียง --Series
ชื่อตอน บันทึกวันหยุดที่พารากอน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง pilgrim
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๕๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๗๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ลป. (นกกระจาบ) [C-17105 ], [115.67.162.188]
เมื่อวันที่ : ๒๐ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๒๐.๑๐ น.

๕๕๕ ผมเคย​​ไปสยามพารากอนตอนเปิดใหม่ ๆ​​ ครั้งเดียว ​​ไปนั่งจิบกาแฟทำเท่อยู่​​แถว ๆ​​ น้ำตกนะแหละ​​ ​​เขาทำ​​เป็นลานไม้ยื่นเข้า​​ไปในสระจำลอง ใกล้ ๆ​​ นั้น​​​​เป็นบันไดเลื่อน เห็นผู้คน​​แต่งตัวสวยเกาะราวบันได ลอยขึ้น​​ ลอยลง อยู่​​ตรงหน้า

เหมือนเทวดานางฟ้ากลางเมืองฟ้าเมืองสวรรค์ สมชื่อ กรุงเทพ จริง ๆ​​

หลังจากนั้น​​ก็ไม่เคยเข้า​​ไปอีก ​​เพราะกาแฟถ้วยเดียวนั้น​​
ราคา ++ แล้ว​​เกินร้อย​​ไปหลายบาท​​ แพงเกินฐานะคนบ้านนอก​​ไปหลายขีดครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : นกกะปูด [C-17108 ], [58.10.234.156]
เมื่อวันที่ : ๒๑ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๑๓.๑๔ น.

ขอเดาว่า..คุณน้าคนนั้น​​ แก​​กำลังซ้อมร้องเพลงใน​​ที่สาธารณะ ​​เพื่อ​​ที่​​จะ​​เอา​​ไปร้องโชว์อวดสาวในร้านคาราโอเกะน่ะครับ​​ แกคงต๊กใจกลัวว่าแฟนคลับตัวจริง​​จะมาเห็นแก​​กำลังนั่งอยู่​​​​กับสาวๆ​​..เลย​​รีบเดินหนี​​ไปก่อน..อิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim นกเอี้ยง [C-17109 ], [124.121.38.225]
เมื่อวันที่ : ๒๑ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๑๘.๔๔ น.

ขำ คุณลุงนกกะปูดจังเลย​​ค่ะ​​ ฮ่าๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​

นั่นซี แกทำหน้าเหมือนรำคาญพวกเรา ​​ที่​​ไปขัด​​ความสำราญของแกอย่างนั้น​​แหละ​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim นกเอี้ยงค่ะ [C-17110 ], [124.121.38.225]
เมื่อวันที่ : ๒๑ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๒๑.๓๐ น.

ลุงเปี๊ยกคะ​​ พิลก็คนบ้านนอกเหมือนกัน ก็เสียดายเงินเหมือนกันค่ะ​​ ขนาดกาแฟยี่ห้อ ดาวบั๊คๆ​​ๆ​​ๆ​​ นั่น ไม่จำ​​เป็นยังไม่อยาก​​จะกินเลย​​ค่ะ​​


ยังไงกินก๋วยเตี๋ยวชามละ 25-30 บาท​​ ส้มตำ น้ำตก ก็อร่อยแซ่บกว่ากันด้วยซ้ำค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Rotjana Geneva [C-17114 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : ๒๒ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๒๓.๓๗ น.

อิอิอิ ขำ​​เพื่อนของพิลกริม​​ที่หาญกล้า​​ไปนั่งใกล้ชายคนนั้น​​ ทำให้​​เขาลุกหนี​​ไปเลย​​ อย่างนี้​​ต้องพูดว่า "บ้าก็บ้าวะ"

เอ สงสัยรจนา​​จะรู้จัก​​เพื่อนคนนี้หรือเปล่า​​ที่ว่าใส่เครื่องประดับปลอม (กลัวไม่ปลอมจริงนะสิ)

คิดถึงค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : pilgrim [C-17170 ], [115.87.4.114]
เมื่อวันที่ : ๐๖ ก.ค. ๒๕๕๓, ๐๐.๐๔ น.

รจนา รู้จักแน่นอนค่ะ​​ นั่นสิ ปลอมไม่กลัว กลัวของจริงนิ อิๆ​​ๆ​​ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : นาม อิสรา [C-17842 ], [110.49.193.239]
เมื่อวันที่ : ๐๑ พ.ย. ๒๕๕๓, ๑๙.๕๒ น.

อิ อิ หวังว่าอีตาคน​​ที่คุณพิลเห็นวันนั้น​​คงไม่ใช่ผมนะ

​​เพราะขึ้น​​​​ไปกรุงเทพคราวนั้น​​ ผมเผลอ​​ไปนั่งยิ้มน้ำลายยืด​​กับ​​เขาอยู่​​​​ที่นั่นพักหนึ่ง​​เหมือนกัน

ไม่ใช่ไรหรอก ​​เพื่อมันแกล้งนัดให้​​ไปนั่งรอเก้อ พอสักพักมันก็โทร.ตาม

"ไอ้เอี้ย มึง​​ไปนั่งทำห่าอะไร​​บนนั้น​​ มาหาอะไร​​แดกกัน​​ที่สยามนี่เร็ว ร้านเดิมเว้ย กูหิวจน​​จะกินกางเกงในอยู่​​แล้ว​​ รีบ ๆ​​ เข้าหน่อย​​"

ฮา ฮา

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น