นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๑ กันยายน ๒๕๕๐
มัมมี่มือลิง W. W. Jacobs สามตอนจบ #1
กัลปจันทรา
...อยาก​จะพิสูจน์ว่าคนเรานี้มีโชคชะตา​เป็นสิ่งกำ​กับ...​หนีไม่พ้น ​และผู้​ที่แทรกแซงหรือยุ่ง​กับโชคชะตา​จะทำให้​เป็นทุกข์ "อุ้งมือลิง" นี้มีคาถากำ​กับ คนสามคน ​จะขอสิ่ง​ที่ประสงค์คนละสามสิ่ง​ได้" ...

ตอน : เมื่อ "มัมมี่มือลิง" มาเยือน

ตอน​ที่ 1

ตอนค่ำอย่างนี้​ซึ่งหนาวเย็นแถมฝนตก​และมีลมแรง ตามปกติ บ้านทุกหลัง​จะดึงบังตาลงหรือรูดม่านปิดหน้าต่าง​เพื่อกันไม่ให้​ความเย็นเข้า​ไปในบ้าน​และเก็บ​ความอุ่นไว้ด้านใน ​แต่ในห้องรับแขกเล็กๆ​ในบ้านหลังหนึ่ง​ในหมู่บ้าน "ลาบืร์นัม วิลลา" ยังเห็นแสงสว่างอบอุ่นรอดออกมาทางหน้าต่าง พ่อ​กับลูกชาย​กำลังเล่นเกมหมากรุกกัน ฝ่ายพ่อนั้น​​เป็นผู้​ที่เห็นว่าเกมนี้​ต้องปรับปรุง เลย​ขยับหมากรุกอย่าง"รุก" ตลอดเวลาทำให้ตัว "คิง" ของ​เขาเข้า​ไปอยู่​ในอันตรายอย่างไม่จำ​เป็นจนทำให้ สุภาพสตรีผมขาว​ที่นั่งถักนิตหน้าเตาผิง​ต้องกล่าวแสดง​ความคิดเห็นออก​ไป

"อืม...​ฟังเสียงลม แรงจริงๆ​" มิสเตอร์ไวท์ อุทาน​เมื่อรู้สึกตัวว่าเดินหมากรุกผิด​แต่ก็สาย​ไปเสียแล้ว​ ​กำลังหาทางป้องกันอย่างอารมณ์ดีไม่ให้ลูกชายเห็น​ความผิดนั้น​ เลย​ขอพูด(เสียงดัง)บางอย่าง หวัง​จะทำลายสมาธิลูกชาย...​​จะ​ได้ไม่เห็น​ความผิด

"​กำลังฟังอยู่​พ่อ รู้แล้ว​" ฝ่ายอายุน้อยกว่ามองกระดานหมากรุก ยืดแขนขึ้น​เหยียดเหนือศีรษะ​เป็นการแก้​เมื่อย แล้ว​ว่า "เช็กค์"

"​เขาคงไม่มาละมั้งคืนนี้" พ่อกล่าวตอบ มือของ​เขายังชะงักลอยอยู่​เหนือกระดานหมากรุก
"เมท" ลูกชายตอบ

"ไม่น่ามาอยู่​เล้ยไกลอย่างนี้น่ะ" มิสเตอร์ไวท์พูดเสียงดังขึ้น​อีกทำให้คนอีกสองคนมอง​เขาอย่างแปลกใจ "​ที่นี่แย่​ที่สุด เจ้าหนอง "พาธเวย์" นี่น่ะ...​ถนนอย่าง​กับลำธารน้ำ ทำไมไม่ทำถนนให้ดีกว่านี้ สงสัยว่าเห็นมีบ้านเช่าแค่สองหลังเลย​ไม่สนใจปรับปรุงให้มันดีขึ้น​ น่าโมโห"

"น่าไม่​เป็นไร เดียร์" ภรรยา​เขากล่าวปลอบ "คราวหน้าก็ชนะเองน่ะแหละ​เรื่อง​หมากรุกนี่น่ะ"

มิสเตอร์ไวท์ตวัดตามาทางนางอย่างหงุดหงิด เร็วพอ​ที่​จะเห็นแม่ลูกปรายตาให้กันอย่างรู้ว่า​เขาทำเสียงหงุดหงิด ด่าว่าเรื่อง​ถนนทำไม คำ​ที่​จะกล่าวออกมาเลย​ถูกกลืนเข้าคอ ​เขายิ้มอย่างฝืนๆ​ซ่อนไว้ในเคราสีเทา อย่างไม่​ต้องการให้แม่ลูกเห็นว่า​เขา​กำลังยิ้ม

"นั่นคง​เป็นแขก​ที่เรา​กำลังรอครับ​ พ่อ" เฮอร์เบิรธ์ พูดขึ้น​​เมื่อ​ได้ยินเสียงเคาะประตูแรงๆ​ ​และเสียงฝีเท้าหนักๆ​

ชายชราลุกขึ้น​ท่าทางกระปรี้กระเปร่าอย่างดีใจ ​เขาเปิดประตู ส่งเสียงทักทายแขกพลางบอกว่าเสียใจ​ที่ถนนหนทางมาบ้านไม่ดี แขกก็ตอบคล้ายๆ​บ่นเหมือนกัน จนมิสซิสไวท์​ต้องจุ๊ปาก ​และไอนิดๆ​​เป็นสัญญาณ​เมื่อสามีกลับเข้ามา มีชายร่างหนาสูงใหญ่ ดวงตาวาวเหมือนลูกปัด สีหน้าเรื่อๆ​ ท่าทางแข็งแรง ตามมาด้วย

"ซาร์เจ้น-เมเจอร์ มอริส" สามีเอ่ยปากแนะนำแขก
"ซาร์เจ้น-เมเจอร์" เขย่ามือทักทายอย่างสุภาพ ​และนั่งบนเก้าอี้ข้างเตาผิง​ที่เจ้าของยกให้ ไฟอบอุ่นทำให้​เขารู้สึกดีขึ้น​ ชายเจ้าของบ้านหยิบแก้ว​กับขวดวิสกี้ ออกมารินให้ตัวเอง​กับแขก ​เอากาน้ำทองแดงวางใกล้เตาผิง

หลังจากดื่มวิสกี้แก้ว​ที่สามแล้ว​ ดวงตาของผู้มาเยือนค่อยๆ​มีประกายแจ่มใสขึ้น​ ​และ​เขาก็เริ่มเล่าเรื่อง​งานของ​เขา​ที่​ไปอยู่​เสียไกลจากอังกฤษ เจ้าของบ้านนั่งฟังอย่างสนใจ ​เขาเล่าถึงงาน​ที่​ต้องทำในการ​เป็นทหาร หน้า​ที่​ที่​ต้องกล้าหาญ​ที่​จะเผชิญสิ่งต่างๆ​ ตัวอย่างเช่นชาวพื้นเมืองแปลกๆ​ในประเทศแปลกๆ​

"อยู่​ทำงานตั้งยี่สิบปี" มิสเตอร์ไวท์พยักหน้า​กับภรรยา​และลูกชาย "​เมื่อตอนเข้า​ไป​เป็นทหารน่ะ ยังหนุ่มน้อยแท้ๆ​ ดู​เขาตอนนี้สิ"
"​เขาก็ดูดีนะคะ​ บอก​ได้เลย​ว่าไม่​ได้มีอันตรายแพ้วพานนักหรอกค่ะ​" ภรรยากล่าวอย่างสุภาพ
"ผมอยาก​ไปเ​ที่ยวอินเดียมากเลย​" ชายชราเจ้าของบ้านกล่าว "อยากเห็นว่า​เป็นอย่างไรบ้าง​ สถาน​ที่ต่างๆ​​ที่นาย​ไปอยู่​น่ะ"
"อยู่​นี่ดีแล้ว​ครับ​" ชาย "ซาร์เจ้น-เมเจอร์" ตอบ โคลงศีรษะ​ไปมาอย่างไม่เห็นด้วย ​เขาวางแก้ววิสกี้ลง ระบายลมหายใจยาวเงยหน้าขึ้น​ ส่ายหน้า​ไปมาอีกครั้ง

"​แต่ผมอยากเห็นวัด​และพวกโยคี​ที่อดอาหาร อยากเห็นคนเล่นมายากลด้วย" ชายชราพูดต่อ "เอ...​​แต่วันก่อนนายบอกผมเรื่อง​อะไร​นะ...​อ้อเรื่อง​...​มือลิง ใช่ไหม มอริส?"

"ไม่ใช่" ทหารเก่าตอบเสียงเร็ว "อย่างน้อยก็ไม่สำคัญอะไร​"

"มือลิงหรือคะ​?" มิสซิสไวท์ถามอย่างอยากรู้
"เอ้อ...​ก็...​มันเกี่ยว​กับเวทมนตร์น่ะครับ​ คง...​คงเรียกว่าอย่างนั้น​ก็​ได้" ​เขากล่าวตอบอย่างพยายามให้ผู้ฟังเห็นว่าไม่ใช่เรื่อง​สำคัญ

คน​ทั้งสามโน้มตัวเข้ามาอย่างสนใจฟัง ทหารเก่ายกแก้ววิสกี้ขึ้น​ดื่มอย่างช้าๆ​ วางมันลง​และเจ้าของบ้านเติมวิสกี้ให้อีก ​เขามีท่าทางลังเล

"เอ้อ...​​ถ้าดูเฉยๆ​มันก็​เป็นเพียง "อุ้งมือลิง" ธรรมดานี่แหละ​ครับ​" ​เขาล้วง​ไปในกระเป๋า ดึงสิ่ง​ที่พูดถึงออกมา "มัน​เป็นเพียงมือลิง​ที่ตากจนแห้งเหมือนมัมมี่ครับ​"


​เขายื่นสิ่ง​ที่​เอาออกมาจากกระเป๋าให้ดู มิสสิซไวท์สะดุ้งเอนตัวกลับหน้าเสีย ​แต่ลูกชายของนางหยิบมันมาพิจารณาอย่างสนใจ

"มันมีอะไร​พิเศษหรือ?" มิสเตอร์ไวท์ถาม พลางหยิบ "อุ้งมือลิง" นั้น​จากมือลูกชายมาวางไว้บนโต๊ะเตี้ยๆ​ตรงหน้าให้ทุกคนเห็น​ได้ชัดเจน

"มันมีคาถาจากโยคีแก่ๆ​คนหนึ่ง​กำ​กับไว้ครับ​" ทหารผู้เคยรับราชการในอินเดียบอก "โยคีท่านนี้​เป็น​ที่นับถือมาก เห็นพูดกันว่าท่านอยาก​จะพิสูจน์ว่าคนเรานี้มีโชคชะตา​เป็นสิ่งกำ​กับ...​หนีไม่พ้น ​และผู้​ที่แทรกแซงหรือยุ่ง​กับโชคชะตา​จะทำให้​เป็นทุกข์ "อุ้งมือลิง" นี้มีคาถากำ​กับ คนสามคน ​จะขอสิ่ง​ที่ประสงค์คนละสามสิ่ง​ได้"

ท่าทางประกอบด้วยเสียงหนักแน่นของทหารเก่านั้น​จริงจังจนทำให้ผู้ฟังสามคน​ที่หัวเราะออกมาอย่างไม่คิดในตอนแรก...​กลาย​เป็นหัวเราะอย่างฝืนๆ​

"แล้ว​ทำไมคุณไม่ขอสามสิ่ง​ที่​ต้องการเล่าครับ​?" เฮอร์เบิร์ธโพล่งออกมาอย่างไม่เกรงใจ

ทหารเก่าหันมามองหนุ่มน้อยด้วยสายตาของคนผู้มีประสบการณ์มาก มองดูหนุ่ม​ที่ยังมี​ความอ่อนเยาว์ ​ความวู่วาม ​และกำเริบเสิบสาน "ฉันทำแล้ว​ละ" ​เขาตอบ​และเลือด​ที่หล่อเลี้ยงใบหน้าจางลงอย่างเห็น​ได้ชัด

"​และ​ได้รับสิ่ง​ที่ขอ​ทั้งสามไหมคะ​?" มิสสิซไวท์ถาม
"​ได้ครับ​" "ซาร์เจ้น-เมเจอร์" ตอบ...​​ได้ยิน เสียงแก้วกระทบฟัน​ที่แข็งแรงของ​เขา
"แล้ว​​ใครอีกสองคนขอหรือเปล่า?" หญิงผู้​เป็นภรรยา​และแม่กล่าว
"คนคนแรก​ได้สามสิ่ง​ที่ขอครับ​" ทหารเก่าตอบ "ผมก็ไม่รู้ว่าสองสิ่งแรกนั้น​​เขาขออะไร​ ​แต่ครั้ง​ที่สามนั้น​​คือ​ความตาย ผมถึง​ได้ "มัน" มาอยู่​​กับผม" ​เขาตอบด้วยเสียงหม่นเศร้า​ที่ทำให้ผู้ฟัง​ทั้งสามคนเงียบอย่างงงงัน​และแปลกใจ

"​ถ้านายขอ​ทั้งสามข้อแล้ว​ ก็ไม่มีประโยชน์อีก นายเก็บ "อุ้งมือลิง" ไว้ทำไม?" ชายชราเจ้าของบ้านถาม
"เก็บไว้​เป็น​ที่ระลึกกระมังครับ​" ​เขาตอบช้าๆ​เสียงเบา
"​ถ้านายขอ​ได้อีกสามอย่าง นาย​จะขอไหม?" ชายชราถาม

"เอ...​ไม่ทราบครับ​ ไม่ทราบจริงๆ​" ทหารเก่าตอบ ​และแล้ว​​เขาก็หยิบ "อุ้งมือลิง" ขึ้น​มาจับด้วยนิ้วมือสองนิ้ว ​และแล้ว​​โดยไม่คาดคิด​เขาเหวิ่ยงมันเข้า​ไปในไฟของเตาผิง

มิสเตอร์ไวท์ก้มลง​พร้อมเสียงอุทานคว้า "อุ้งมือลิง" ออกมาจากไฟอย่างรวดเร็ว

"ให้มันไหม้​ไปดีกว่านะครับ​" ทหารเก่าพูดเตือน

"นายไม่​เอามันก็ให้ผมก็แล้ว​กันนะ มอริส" ชายชราเจ้าของบ้านกล่าว
"ผมไม่ให้ครับ​" ​เขาตอบเสียงแข็ง "ผมโยนเข้ากองไฟแล้ว​ ​ถ้าคุณเก็บไว้ แล้ว​เกิดอะไร​ขึ้น​อย่าโทษผมนะครับ​" เสียง​เขาจริงจัง "​เอามันโยนกลับเข้ากองไฟดีกว่าครับ​ เชื่อผม"

เจ้าของบ้านส่ายหน้ามองดูสิ่งในมืออย่างพิจารณา "ขออย่างไร มอริส?"

"​ใช้มือขวาจับมันไว้ แล้ว​ก็ออกเสียงดังๆ​ขอเท่านั้น​" ทหารเก่าตอบ "​แต่ผมเตือนนะครับ​ มัน​จะมีผลต่อ​เนื่องตามมา"

"อย่าง​กับเรื่อง​ "อะราเบียนไนทซ์" เลย​ อยากให้ฉันมีสี่มือไหมล่ะคะ​?" หญิงชรากล่าวขึ้น​ ลุกขึ้น​​ไปจัดโต๊ะอาหาร
สามีดึง "อุ้งมือลิง" ออกมาจากกระเป๋า คน​ทั้งสามหัวเราะอย่างรื่นเริง เว้น​แต่ทหารเก่า​ที่มองมาอย่างตื่นกลัว ​เขาคว้าแขนชายชราไว้
"​ถ้าอยาก​จะขอ ขอสิ่ง​ที่ดีมีเหตุผลนะครับ​" ​เขาบอกเสียงจริงจัง

มิสเตอร์ไวท์​เอาสิ่งนั้น​เข้ากระเป๋าตามเดิม ขยับเก้าอี้ทำสัญญาณให้แขกนั่ง ใน​ระหว่างอาหาร เรื่อง​เครื่องราง "อุ้งมือลิง" นั้น​แทบไม่มี​ใครกล่าวถึงอีก หลังอาหารพวก​เขา​ทั้งสามคนนั่งฟังเรื่อง​ผจญภัยอื่นๆ​ในประเทศอินเดียของทหารเก่าอย่างสนใจ

"พ่อ...​ ​ถ้าเรื่อง​เกี่ยว​กับ "อุ้งมือลิง" ไม่​เป็นเรื่อง​เชื่อ​ได้มากกว่าเรื่อง​​ที่​เขาเล่ามา​ทั้งหมด" เฮอร์เบิร์ธกล่าว​กับพ่อของ​เขาทัน​ที่​ที่ปิดประตูส่งแขกกลับ​ไปแล้ว​ "เราไม่​ต้อง​ไปสนใจอะไร​มันนะครับ​"
"คุณจ่ายอะไร​ให้​เขา​เป็นค่า "อุ้งมือลิง" นั้น​หรือเปล่า?" มิสสิซไวท์ถาม จ้องหน้าสามี
"นิดหน่อย​" สามีตอบเสียงอ่อนๆ​...​สีหน้าเรื่อๆ​ "​เขาไม่อยาก​ได้หรอก ​แต่ผมบังคับให้​เขารับ​ไป ​และ​เขาก็ย้ำอยู่​นั่นแล้ว​ให้​เอามันทิ้ง​ไปเสีย"

"ฮื้อ..คงแน่ละ" ลูกชายทำสีหน้าหวาดหวั่นอย่างล้อเลียน "เรา​จะรวย...​ร้วย...​รวย ​และมีชื่อเสียง มี​ความสุข พ่อ...​ขอให้​เป็น​พระเจ้าแผ่นดินเลย​พ่อ อย่างน้อยก็ไม่​ต้องถูกแม่ดุอีกก็แล้ว​กัน"
แล้ว​​เขาก็หลบผ้ากันเปื้อน​ที่แม่​เขา​ใช้​เป็นอาวุตฟาด​เขา​ไปรอบๆ​โต๊ะรับประทานอาหาร

มิสเตอร์ไวท์หยิบ "อุ้งมือลิง" ออกมาจากกระเป๋ามองมันอย่างสงสัย กล่าวว่า "ไม่รู้​จะอยาก​ได้อะไร​ จริงๆ​นะนี่" ​เขากล่าวเสียงจริงจัง "อะไร​​ที่อยาก​ได้ก็มีแล้ว​"
"​ถ้าส่งค่าบ้านหมด พ่อก็คงสบายใจใช่ไหมฮะ?" เฮอร์เบิร์ธกล่าว จับไหล่พ่ออย่างรัก​ใคร่ "ขอสองร้อยปอนด์ก็แล้ว​กันนะพ่อ"

ฝ่ายพ่อยิ้มอย่างอายๆ​​ที่เชื่อง่ายๆ​​กับสิ่ง​ที่เพิ่ง​ได้มา ​เขาจับ "อุ้งมือลิง" ไว้ในมือขวาขณะ​ที่ลูกชายขยิบตาให้ผู้​เป็นแม่ แล้ว​นั่ง​ที่เปียนโนดีดเสียง​เป็นจังหวะโหมโรงสำหรับ​ใช้​เมื่อมีสิ่งสำคัญ​จะเกิดขึ้น​ ​เขาดีดรอจังหวะให้พ่อ​เขาขอสิ่ง​ที่ปรารถนาจาก "อุ้งมือลิง" อย่างเล่นๆ​มากกว่า​จะเชื่อจริงจัง

"ข้า​ต้องการสองร้อยปอนด์" ชายชรากล่าวออกมาชัดเจน

เสียงเปียนโนดังกระหึ่ม​เมื่อ​เขากล่าวจบ ​แต่หยุดฉับพลัน​เมื่อ​ได้ยินเสียงชายชราร้องเสียงดัง ​ทั้งภรรยา​และลูกชายก้าวเข้า​ไปหา​เขาอย่างรวดเร็ว
"มันขยับ​ได้" ชายชรากล่าวพลางเหลือบมอง "อุ้งมือลิง" ​ที่​เขาเหวี่ยงลงพื้นอย่างรังเกียจแกมหวาดหวั่น "​เมื่อฉันกล่าวคำขอ มันกะหยุกกะหยิกอย่าง​กับงูแน่ะ"

"ไม่เห็นเงิน​ที่ขอเลย​พ่อ" ลูกชายก้มลงหยิบ "อุ้งมือลิง" วางไว้บนโต๊ะ "ผมว่านะ...​จ้างผมก็​จะไม่มีทางเห็นเงินนั่นหรอก"
"ไม่​ได้คิด​ไปเองหรือคะ​?" ภรรยาถามมองหน้า​เขาอย่าง​เป็นห่วง
"ไม่ใช่" ​เขาส่ายหน้า "ช่างมันเถอะ ไม่​ได้ทำอันตรายใดๆ​ ​แต่ก็ทำให้ตกใจมากเหมือนกัน"

​เขา​ทั้งสามนั่งลงข้างๆ​เตาผิงอีก ชายสองคนสูบกล้องไพป์ ​ได้ยินเสียงลมข้างนอกรุนแรงขึ้น​ ชายชราสะดุ้ง​เมื่อ​ได้ยินเสียงประตูกระแทกปิด​ที่ชั้นบน ​ทั้งสามนั่งเงียบอย่างผิดปกติไม่มี​ใครพูดอะไร​มาก จนกระทั่งถึงเวลา​ที่คู่ชีวิตชราลุกขึ้น​เตรียมขึ้น​​ไปข้างบน
"ผมว่าพ่อ​กับแม่​จะเห็นเงินสดใส่ถุงใหญ่อยู่​บนเตียงนะฮะ" เฮอร์เบิร์ธพูดขึ้น​หลังกล่าวราตรีสวัสดิ์ "​และก็​จะมีตัวอะไร​​ที่น่ากลัวนั่งจ้องตา​เป็นมันอยู่​บนตู้​เมื่อพ่อ​กับแม่เก็บเงิน​ที่ไม่ควร​ได้...​ระวังนะ ...​บู...​" ​เขาทำเสียงล้อเลียน

แล้ว​​เขาก็นั่งลงข้างเตาผิง​ที่เดิม จ้องมองเข้า​ไป​ที่กองไฟ ฉับพลันนั้น​...​​เขาเชื่อว่า​เขาเห็นใบหน้าในกองไฟ ใบหน้า​ที่เหมือนลิงบิดเบี้ยวน่ากลัวจน​เขาสะดุ้ง จ้องสิ่ง​ที่เห็นอย่างไม่เชื่อสายตา...​ใบหน้านั้น​ชัดเจนจน​เขา​ต้องหัวเราะออกมาอย่าง​ต้องการ​จะปลอบใจตัวเองว่า...​เห็น​ไปเอง ​โดยไม่เลื่อนสายตา​ไป​ที่อื่น ​เขาเอื้อมมือควาน​ไป​ที่โต๊ะตั้งใจ​จะหยิบแก้วน้ำ​ที่ยังมีน้ำเหลืออยู่​นิดหน่อย​ราดกองไฟ ​แต่มือ​เขา​ได้​ไปจับ "อุ้งมือลิง" ​เขาสะดุ้ง เย็นสะท้าน​ไป​ทั้งตัว​และ...​รู้สึกหวาดขึ้น​มาวูบหนึ่ง​ เช็ดมือ​กับเสื้อนอก​ที่ใส่อยู่​...​แล้ว​ตัดสินใจลุกขึ้น​​ไปเข้านอน

W. W. Jacobs

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2296 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง มัมมี่มือลิง W. W. Jacobs สามตอนจบ --Series
ชื่อตอน เมื่อ "มัมมี่มือลิง" มาเยือน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ กันยายน ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๖๘๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๙
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-12390 ], [193.134.192.254]
เมื่อวันที่ : ๒๔ ส.ค. ๒๕๕๐, ๑๕.๕๙ น.

umm...​​. quite interesting and exciting kha...​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น