นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๘ ธันวาคม ๒๕๔๘
ปาฏิหาริย์รักครั้งสุดท้าย #3
ตะวันลับฟ้า
... รุ้งพรายรู้ดีว่าครองภพสนใจหล่อน​แต่หล่อนไม่เคยคิดสนใจ​เขา​แม้​แต่น้อยเลย​ ​เพราะหล่อนไม่รู้ว่าการ​ที่​เขามาสนใจหล่อน​เป็น​เพราะว่า​เขา...

ตอน : สวนสนุก

รุ้งพรายรู้ดีว่าครองภพสนใจหล่อน​แต่หล่อนไม่เคยคิดสนใจ​เขา​แม้​แต่น้อยเลย​ ​เพราะหล่อนไม่รู้ว่าการ​ที่​เขามาสนใจหล่อน​เป็น​เพราะว่า​เขา​ต้องการแก้ไขข้อผิดพลาดในอดีตหรือว่าสนใจหล่อนจริงๆ​กันแน่

"คุณอาภพคะ​ เรา​จะ​ไปกัน​ได้หรือยังคะ​"รุ้งพรายแสร้งทำเสียงอ่อนหวานใส่ครองภพ

"เชิญครับ​ผม ​ไปครับ​ กระปุกออมสิน คุณแม่อยาก​จะ​ไปเล่นเครื่องเล่นเต็มทีแล้ว​จ๊ะ​"ครองภพหัน​ไปจูงมือกระปุกออมสินเดินตามรุ้งพราย​ซึ่ง​กำลังมองค้อน​เขา​ไปมา

"กระปุกออมสินอยากเล่นอันไหนก่อนค่ะ​"ครองภพหยุดเดิน​พร้อม​กับหัน​ไปถามเด็กหญิง

"เล่นอันโน้น"กระปุกออมสินชี้มือ​ไปทางเครื่องเล่นไวกิ้ง​ซึ่ง​กำลังมีเสียงร้องของเหล่าบรรดาวัยรุ่น​ที่ชอบ​ความหวาดเสียวต่างเปล่งเสียงแข่งกันอย่างสนุกสนาน

"ไม่​เอาจ๊ะ​ กระปุกออมสินมันอันตราย"รุ้งพรายพูดเสียงอ่อนโยน

กระปุกออมสินถึง​กับหน้าเศร้าลง​ไปทันที

"​เอาอย่างนี้ดีกว่านะ พ่อภพ​จะพาหนู​ไปนั่งเรือดีไหม"

"ดีค่ะ​"กระปุกออมสินยิ้มหน้าบานทันที ​เมื่อ​ได้ยินว่าหล่อน​จะ​ได้​ไปนั่งเรือ

"​ไปคุณ"ครองภพสะกิดแขนหญิงสาว​ซึ่ง​กำลังยืนนิ่งไม่ไหวติง

"ฉันไม่​ไปล่องแก่ง​กับนายหรอกนะ ฉันไม่อยากตัวเปียก"

"โธ่! ตัวเปียกแค่นิดเดียวเอง ​ไปเถอะคุณ กระปุกออมสินแกเดิน​ไปโน้นแล้ว​"

รุ้งพรายเดินตามครองภพด้วยท่าทางไม่เต็มใจนัก

กระปุกออมสินหันมายิ้มให้ครองภพ​และรุ้งพราย​ซึ่งยืนอยู่​ใกล้ๆ​ด้วยแววตามี​ความสุข

"​ไปคุณ"ครองภพหันมาชวนรุ้งพราย​ที่ยังยืนหน้างออยู่​​ที่เดิม

"​ถ้าคุณไม่​ไป​กับพวกเรา กระปุกออมสินแก​จะเสียใจนะคุณ ใช่ไหมจ๊ะ​กระปุกออมสิน"ครองภพถามกระปุกออมสิน พลางกระพริบตาให้เด็กน้อย

"ค่ะ​ ​ถ้าคุณแม่ไม่​ไป​กับกระปุกออมสิน หนู​กับคุณพ่อก็ไม่สนุกซิค่ะ​"

ครองภพยิ้มใน​ความฉลาดของเด็กน้อย

"​ไปเถอะจ๊ะ​​ที่รัก"ครองภพแกล้งส่งเสียงดังขึ้น​เล็กน้อย​เพื่อให้คนอื่นๆ​​ได้ยิน

"หยุดเรียกฉันว่า​ที่รักเสียทีเถอะยะ"รุ้งพรายมองหน้าทะเล้นๆ​ของครองภพด้วย​ความหมั่นไส้

"ผม​จะหยุดเรียกก็​ได้ ​แต่คุณ​ต้อง​ไปล่องแก่ง​กับเราสองคน ตกลงไหม"

รุ้งพรายไม่ตอบ​แต่กลับเดินนำหน้าครองภพ​ไปทันที

"รอด้วยซิครับ​"ครองภพตะโกนเรียกหญิงสาว​พร้อม​กับจูงมือกระปุกออมสินวิ่งตามรุ้งพราย​ไปทันที

เสียงร้องของกระปุกออมสิน​ที่ดัง​เป็นระยะๆ​​เมื่อ​ต้องคอยหลบน้ำ​ที่กระเด็นเข้ามาในเรืออย่างสนุกสนาน ทำให้ครองภพ​และรุ้งพรายพลอยมี​ความสุข​ไปด้วย

"นี่คุณ มาหลบหลังผมซิ ตัว​จะ​ได้ไม่เปียก"ครองภพบอกรุ้งพราย​ซึ่งวิ่งคอยหลบน้ำ​เป็น​เพื่อนกระปุกออมสิน

"อย่ามาทะลึ่ง"รุ้งพรายบอกครองภพ​พร้อม​กับมองค้อนเสียวงใหญ่

"กระปุกออมสิน สนุกไหมคะ​"ครองภพหันมาถามกระปุกออมสิน

"สนุกค่ะ​ เรา​จะ​ไปเล่นอะไร​ต่อดีค่ะ​"กระปุกออมสินถาม​พร้อม​กับยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กๆ​เรียง​เป็นแถวน่ารัก

"เอ ​จะ​ไปเล่นอะไร​ต่อดีนา"ครองภพทำท่าคิด

"อ๋อ เรา​ไปเข้าบ้านผีสิงกันดีกว่า"ครองภพแกล้งทำเสียงยาน​พร้อม​กับปรายตามอง​ไปทางรุ้งพราย

"ไม่​ต้องมองฉันแบบนั้น​หรอกย่ะ ฉันไม่กลัวผี"รุ้งพรายบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แหม ผมก็ไม่​ได้คิดว่าคุณกลัวผีหรอก แค่เคยมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง​ ​ต้องนอนคนเดียว แล้ว​ก็ร้องไห้เสียงดังลั่นบ้านจนผม​ต้องวิ่ง​ไปดูก็เท่านั้น​เอง"ครองภพพูดพลางนึกถึงสมัย​ที่​เขา​และหล่อนยัง​เป็นเด็กๆ​ ​และหล่อนมาเมืองไทย​กับแม่ของหล่อน ​และมาพัก​ที่บ้านของ​เขา ​แต่หล่อน​ต้องนอนคนเดียว​เนื่องจากมารดาของหล่อน​ต้องออก​ไปงานเลี้ยงรุ่น​กับมารดาของ​เขา ​และหล่อนก็ร้องไห้เสียงดังลั่นบ้านขณะ​ที่​กำลังนั่งดูหนังผีอยู่​คนเดียว

"โธ่ ก็ตอนนั้น​ฉันยังเด็กอยู่​นี่นา ​และผีไทยก็น่ากลัวด้วย ฉันก็แค่แกล้งร้อง​เพื่อให้นายมาอยู่​​เป็น​เพื่อนก็เท่านั้น​แหละ​"รุ้งพรายบอกพลางสะบัดหน้าหนี​ไปทันที

รุ้งพรายเดินตามครองภพ​และกระปุกออมสินเข้า​ไปในบ้านผีสิง ​ซึ่งหล่อน​ได้ยินเสียงหวีดร้องของเด็กสาววัยรุ่น​ซึ่งเดินนำหน้ากลุ่มของหล่อน กระปุกออมสินเดินเกาะติดครองภพแจจนแทบไม่ยอมให้ครองภพเดินห่างตัวเลย​​แม้​แต่น้อย

ครองภพหัน​ไปมองด้านหลัง ​ซึ่งรุ้งพราย​กำลังเดินตามมาด้วยท่าทางสงบนิ่ง ​เขาจึงคิดหาทางกลั่นแกล้งหล่อน ​เมื่อ​เขามองเห็นทางข้างหน้า​เป็นหัวมุม ​เขาจึงรีบพากระปุกออมสินเดิน​ไปอย่างรวดเร็ว​และรีบหลบเข้ามุมทันที

ครองภพรอจังหวะ​ที่รุ้งพรายเดินมา จน​เมื่อรุ้งพราย​กำลังเดินผ่าน​ไป ​เขาก็เอื้อมมือ​ไปจับบ่าหล่อน รุ้งพรายสะดุ้งเล็กน้อยก่อน​ที่​จะหันมาชกหน้าครองภพ ​แต่ด้วย​ความว่องไวของครองภพ ​เขาจึงหลบกำปั้นของหล่อน​ได้ทัน​ที่กำปั้น​จะกระแทกเข้า​ที่หน้า​เขาเต็มเปา

"อึ้ยยยยยย ผมเอง"

"โธ่ นึกว่า​ใคร ​ที่แท้ก็นายนี่เอง เสียดาย​ที่กำปั้นของฉันไม่โดนหน้าหล่อๆ​ของนาย ​จะ​ได้​เอาให้เสียโฉม​ไปหลายๆ​วันเลย​"

"ใจร้ายขนาดนั้น​เลย​เหรอ ไม่เห็นแก่​ความสัมพันธ์ของเราเลย​เหรอคุณ ​แต่ก็ยังดี​ที่คุณยังบอกว่าผมหล่อ"ครองภพพูดพลางยักคิ้วให้หล่อน

"นั่งพักก่อนแล้ว​กัน เดี๋ยวผม​จะ​ไปซื้อน้ำมาให้ทาน"ครองภพหัน​ไปถามรุ้งพรายหลังจาก​ที่​ทั้งหมดออกมาจากบ้านผีสิง

รุ้งพรายจูงมือกระปุกออมสินเดิน​ไปนั่งพัก​ที่หินอ่อนใต้ต้นไม้

"​เป็นไงกระปุกออมสิน สนุกไหมคะ​"

"สนุกค่ะ​ ​แต่ไม่มีคุณพ่อ...​...​."กระปุกออมสินตอบหน้าเศร้า

"คุณพ่อหนูไม่ว่างนี่คะ​ ​แต่คุณพ่อก็ไม่ลืมวันเกิดหนูไม่ใช่เหรอ"รุ้งพรายปลอบโยนกระปุกออมสิน​พร้อม​กับลูบศีรษะหล่อนเบาๆ​

"อ้าว สองสาวคุยอะไร​กันจ๊ะ​ หน้าเศร้าเชียว"ครองภพบอกพลางส่งแก้วน้ำให้รุ้งพราย​และกระปุกออมสิน

"หนูอยากเจอคุณพ่อค่ะ​"กระปุกออมสินตอบครองภพ

"อ้าววันนี้กระปุกออมสินให้อาทำหน้า​ที่แทนคุณพ่อแล้ว​ไม่ใช่เหรอ ​ถ้ากระปุกออมสินทำหน้าเศร้าอย่างนี้ แสดงว่าอาทำหน้า​ที่ไม่ดีนะซิ"ครองภพพูดด้วยใบหน้าเศร้าๆ​

"หนูไม่​ได้ว่าอย่างนั้น​นะคะ​"กระปุกออมสินพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ​

"อ้าว​ถ้างั้นก็ยิ้มให้พ่อคนนี้ดูหน่อย​ซิ"

กระปุกออมสินพยายามยิ้ม​เอาใจครองภพ

"นั้น​แหละ​ ดีมาก งั้น​ไปเดินเล่นกันดีกว่า"ครองภพบอกพลางดึงมือกระปุกออมสินให้ลุกขึ้น​

ครองภพพากระปุกออมสินเดินดูรอบๆ​สวนสนุก กระปุกออมสินมัก​จะวิ่งเข้า​ไปขอจับมือ​กับตัวการ์ตูนต่างๆ​อย่างสนุกสนาน ครองภพปล่อยกระปุกออมสินไว้​กับรุ้งพรายตามลำพัง ​โดยตัว​เขาเองแอบหลบมาคนเดียวตามลำพัง

"อ้าวนายนั่นหาย​ไปไหนแล้ว​เนี่ย"รุ้งพรายบ่นเบาๆ​​เมื่อหันมาไม่พบครองภพ

รุ้งพราย​กำลังมองหาครองภพ ​แต่หล่อนก็ไม่เห็น​เขาเลย​​แม้​แต่น้อย กระปุกออมสินวิ่งเข้ามาหาหล่อน​พร้อม​กับส่งเสียงร้องด้วย​ความดีใจ

"หมี หมี"กระปุกออมสินส่งเสียงดัง

รุ้งพรายเหลียวมองข้างหลัง​เมื่อหล่อนรู้สึกว่า​มีคน​กำลังมาสะกิดหัวไหล่หล่อนเบาๆ​

รุ้งพรายยิ้ม​เมื่อเห็นหมีตัวใหญ่​กำลังส่งดอกกุหลาบสีแดงให้หล่อนหนึ่ง​ดอก

"ให้ฉันเหรอ"รุ้งพรายถาม

หมีตัวใหญ่พยักหน้าหงึกๆ​ แทนคำตอบ

"ขอบใจจ๊ะ​"รุ้งพรายตอบพลางรับดอกกุหลาบมาถือไว้

"ดีใจจังเลย​ ​ที่คุณชอบ"ครองภพบอกหลังจากถอดหัวหมีออกจากศีรษะ

"ตาบ้า"รุ้งพรายบอก​พร้อม​กับ​กำลัง​จะปากุหลาบใส่ครองภพ

"อย่านะคุณ ​ถ้าคุณปากุหลาบดอกนี้ทิ้ง มันเหมือนคุณ​กำลังปาหัวใจของผมทิ้งเลย​นะคุณ"

"นายห้ามฉันไม่​ได้หรอก ​เพราะฉันอยาก​จะปา​ทั้งกุหลาบดอกนี้​และหัวใจนายด้วย"รุ้งพรายบอก​พร้อม​กับทิ้งกุหลาบลงบนพื้น​และเดินจาก​ไปทันที

ครองภพมองตามหลังหญิงสาว​ไปด้วยสายตาเจ็บปวด

"คุณทำร้ายจิตใจผมเพียง​เพราะผม​ต้องการทำตามหัวใจตนเองเท่านั้น​เหรอ"ครองภพพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

"คุณทิ้งหัวใจผม"ครองภพพูดพลางก้มลง​ไปหยิบดอกกุหลาบขึ้น​มาจากพื้น

ครองภพพารุ้งพราย​และกระปุกออมสินกลับบ้าน​โดย​ที่​เขาไม่พูดอะไร​สักคำเดียว จนรุ้งพรายแปลกใจใน​ความผิดปกติของ​เขา

รุ้งพรายแอบชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของครองภพ​ซึ่งเรียบสนิทจนทำให้หล่อนรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย

"เออ นายเก็บดอกกุหลาบกลับมาด้วยเหรอ"รุ้งพรายตัดสินใจถามครองภพ​เมื่อเห็นดอกกุหลาบวางอยู่​หน้ารถ

"อืม"

"วันนี้กระปุกออมสินมี​ความสุขมากเลย​นะ นายว่าไหม"

"อืม"

"นาย​เป็นอะไร​หรือเปล่า"

"เปล่า"

"ถึงบ้านคุณแล้ว​"ครองภพบอกรุ้งพราย​เมื่อ​เขาจอดรถหน้าบ้านหลังใหญ่

"เออ...​...​...​...​"

"ถึงบ้านคุณแล้ว​ ​ส่วนกระปุกออมสิน คุณไม่​ต้อง​เป็นห่วง ผม​จะ​ไปส่งแก​ที่
บ้านตะวันใหม่เอง"ครองภพบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ​จนทำให้หล่อนรู้สึกแปลกใจ

"ฉัน...​...​...​...​...​.."

"ผมบอกว่าผมดูแลกระปุกออมสิน​ได้ เชิญครับ​"ครองภพพูด​โดยไม่ยอมหันมามองหน้ารุ้งพรายเลย​​แม้​แต่น้อย

"ฉันไม่รู้ว่านายโกรธฉันด้วยเรื่อง​อะไร​ ​แต่​ถ้านายไม่อยากพูด​กับฉัน ฉันก็ไม่ว่าอะไร​หรอกนะ ​แต่​ถ้า​จะกรุณาบอกเหตุผลฉันด้วย ฉันก็​จะขอบคุณอย่างยิ่ง"รุ้งพรายพูด​พร้อม​กับก้าวลงจากรถ​ไปทันที

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1355 Article's Rate 14 votes
ชื่อเรื่อง ปาฏิหาริย์รักครั้งสุดท้าย --Series
ชื่อตอน สวนสนุก --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ตะวันลับฟ้า
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ ธันวาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๕๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-6505 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : ๑๐ ธ.ค. ๒๕๔๘, ๐๔.๕๙ น.

สงสารครองภพจังเลย​​ ทำไมรุ้งพรายใจร้ายจัง เกลียดอะไร​​​​เขานักหนาเหรอคะ​​

มารออ่านนะคะ​​ คุณตะวันลับฟ้า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Poceille [C-6514 ], [161.200.130.212]
เมื่อวันที่ : ๑๐ ธ.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๐๐ น.

อ๋าว...​​ นอกจาก "ขี้ตู่" เก่งแล้ว​​ ยัง "ขี้ใจน้อย" เก่งด้วยแฮะ ​​แต่ว่า​​ถ้า​​เป็นเราก็งอนเหมือนกันละ มีอย่างหรือ? หักหาญน้ำใจกันขนาดนั้น​​ รุ้งใจร้าย...​​

คุณตะวันลับฟ้ามาลงเรื่อง​​เรื่อย ๆ​​ นะคะ​​ เดี๋ยวไอ้โพวิ่งไล่ตามอ่านให้ครบเองค่ะ​​ กุ๊กุ๊

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น