นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๘ ธันวาคม ๒๕๔๘
ปาฏิหาริย์รักครั้งสุดท้าย #2
ตะวันลับฟ้า
..."อ้าว​ไปกัน​ได้แล้ว​"ครองภพยื่นส่งมือให้เด็กน้อย กระปุกออมสินรีบกระโดดลุกขึ้น​จากม้านั่งอย่างรวดเร็วเหมือน​กับมีสปริง...

ตอน : ครองภพ

"อ้าว​ไปกัน​ได้แล้ว​"ครองภพยื่นส่งมือให้เด็กน้อย

กระปุกออมสินรีบกระโดดลุกขึ้น​จากม้านั่งอย่างรวดเร็วเหมือน​กับมีสปริง
ครองภพจูงมือกระปุกออมสินลุกขึ้น​เดินออก​ไป​พร้อมกัน​โดยไม่รู้เลย​ว่าหญิงสาวยังคงนั่งนิ่งอยู่​​ที่เดิม

ครองภพหันซ้ายหันขวามองหาหญิงสาว ​แต่​เขาก็ไม่พบหล่อน ​เขาจึงหยุดเดิน​พร้อม​กับหันหลังกลับ​ไปมอง​ที่เดิม

"อ้าว! คุณรุ้งพรายครับ​ ทำไมไม่ลุกขึ้น​มาล่ะครับ​ ​ต้องให้ผม​ไปอุ้มหรือเปล่าขอรับ"ครองภพเดินกลับมาหารุ้งพราย

"ฉันไม่​ได้บอกว่า​จะ​ไป​กับนาย ฉันก็​ต้องนั่งอยู่​ตรงนี้นะซิ"รุ้งพรายเชิดหน้าตอบครองภพด้วยหน้าตายียวน

"ผมไม่​ได้บอกว่าคุณ​จะ​ไป​กับผม ​แต่ผม​ต้องการให้คุณ​ไป​กับผม"

"อะไร​ของนาย พูดจาวกวน ไม่รู้เรื่อง​"รุ้งพรายพูด​พร้อม​กับส่ายหน้าด้วย​ความรำคาญ

"โธ่ ก็ผมอยากให้คุณ​ไป​กับผมนี่นา ​ไปด้วยกันเถอะนะ"ครองภพออดอ้อน​พร้อม​กับฉุดมือรุ้งพราย

"ไม่​ไป"รุ้งพรายปฏิเสธ ​พร้อม​กับสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม

"​ไปเถอะนะ นะ"ครองภพยังคงไม่ยอมแพ้

"​เมื่อไหร่​จะ​ไปกันคะ​"กระปุกออมสินพูด​พร้อม​กับดึงชายเสื้อครองภพ

"​ไปชวนคุณน้า​ไป​กับเราด้วยดีกว่า ​ไป"ครองภพยุกระปุกออมสิน

"คุณน้า​ไป​กับเราเถอะนะคะ​"มือน้อยๆ​ออกแรงฉุดแขนรุ้งพรายให้ลุกขึ้น​

รุ้งพรายมองค้อนครองภพ​ที่​เขาหลอก​ใช้เด็ก

"​ถ้าไม่รีบ​ไป อาจ​จะมีเวลาเ​ที่ยวน้อยนะคุณ ผมนะไม่​เป็นไรหรอก สงสารก็​แต่กระปุกออมสิน วันเกิด​ทั้งทีไม่​ได้ฉลองวันเกิด​กับ​ใคร​เขาเลย​"ครองภพพยายามพูด​เพื่อให้รุ้งพรายสงสารกระปุกออมสิน

"​ไปจ๊ะ​​ไป"รุ้งพรายลุกขึ้น​จูงมือกระปุกออมสิน​แต่ไม่วาย​ที่​จะมองค้อนครองภพเสียวงใหญ่

รุ้งพราย ​และกระปุกออมสินนั่งรถคันหรูของครองภพออก​ไปด้วยกัน​โดยมีครองภพทำหน้า​ที่​เป็นคนขับ

"โอ๊ย ขับรถให้มันช้าลงหน่อย​​ได้ไหม ฉันยังไม่อยากตาย"รุ้งพรายร้องบอกครองภพเสียงหลง​เมื่อครองภพขับรถด้วย​ความเร็วเกิน100 กม.ต่อชั่วโมง

"ผมล้อเล่น ก็ตั้งแต่ขึ้น​รถมา คุณก็ไม่ยอมพูดอะไร​​กับผมเลย​สักคำเดียว"ครองภพพูด​พร้อม​กับหัวเราะออกมาเบาๆ​

"นายนี่มันบ้า ​และไร้สาระ​ไปวันๆ​หนึ่ง​จริงๆ​"รุ้งพรายพูดออกมาด้วย​ความไม่พอใจสุดขีด

"ผมขอโทษ ผมไม่คิดว่าคุณ​จะโกรธขนาดนี้"ครองภพพูด​พร้อม​กับหัน​ไปมองหน้าหญิงสาว​ซึ่งนั่งอยู่​เบาะหน้าคู่​กับ​เขา

"นายตั้งหน้าตั้งตาขับรถ​ไปเถอะ ไม่​ต้องหันมามองฉันหรอก ​ถ้านายยังไม่ตั้งใจขับรถอีก ฉัน​จะไม่มา​กับนายอีก​และ​จะพากระปุกออมสินลงจากรถของนายเดี๋ยวนี้"

"ครับ​ผม ผมยอมแล้ว​ครับ​ผม"ครองภพพูด​พร้อม​กับชะลอ​ความเร็วของรถให้ช้าลง

"ทำไมคุณไม่เคยพูดจาดีๆ​​กับผมสักครั้งเดียวเลย​ เรื่อง​ในอดีตมันก็ผ่านมานานแล้ว​ ทำไมคุณยังโกรธผมอยู่​อีก"

"​ความจริงแล้ว​ ​ถ้าพ่อของฉันไม่เสียชีวิตซะก่อน ฉันคงไม่​ต้องกลับมาอยู่​เมืองไทย​และมาพบเจอผู้ชายนิสัยแย่ๆ​อย่างคุณอีก"

"​แต่ผมไม่มีเจตนา"ครองภพพูดเสียงเศร้า

"พอเถอะ ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก ถึงยังไงฉันก็คงไม่​สามารถเกลียดนาย​ได้มากกว่านี้อีกแล้ว​ ​ที่ฉันยอมพูด​กับนายทุกวันนี้ก็​เป็น​เพราะคุณลุงคุณป้า"

"คุณ​ใช้คำว่าเกลียดผมเลย​เหรอ"ครองภพพูดด้วยน้ำเสียงรันทดใจ

"เออ ​แต่ช่างมันเถอะ ถึงคุณ​จะเกลียดผม ​แต่ผมก็ชอบคุณ"ครองภพเศร้าๆ​​ได้ไม่นาน ​เขาก็พูดจาทะเล้นๆ​​กับรุ้งพราย​ได้ทันที

"เฮ้อ"รุ้งพรายถอนหายใจเสียงดังด้วย​ความระอาในพฤติกรรมของครองภพ

"ถึงแล้ว​จ๊ะ​ กระปุกออมสิน ตื่น​ได้แล้ว​"ครองภพปลุกออมสิน​ซึ่งนอนหลับอยู่​เบาะหลัง

กระปุกออมสินงัวเงียตื่นขึ้น​มา ​แต่​เมื่อเด็กอย่างกระปุกออมสินตื่นขึ้น​มาเห็นสถาน​ที่ ดวงตาของเด็กน้อยก็เปล่งประกายตื่นเต้นทันที

"​ไปข้างในกัน​ได้แล้ว​"ครองภพพูด​พร้อม​กับจูงมือกระปุกออมสินเดินเข้า​ไปในสวนสนุก ​ซึ่งเต็ม​ไปด้วยเด็กๆ​มากมาย​ ไม่ว่า​จะ​เป็นเด็กวัยรุ่น​ซึ่งมากัน​เป็นกลุ่มหรือเด็กเล็กๆ​​ซึ่งมากัน​เป็นครอบครัว

ครองภพพยักหน้าให้กระปุกออมสิน​ไปจับมือรุ้งพราย​ซึ่งเดินอยู่​ข้างๆ​กระปุกออมสิน

กระปุกออมสินอมยิ้ม​พร้อม​กับพยักหน้าน้อยๆ​​และกระปุกออมสินจึงเอื้อมมือ​ไปจับมือหญิงสาวทันที

"มาเดินด้วยกันซิคะ​"กระปุกออมสินพูดเสียงใส​พร้อม​กับจับมือรุ้งพราย

"​ได้ซิคะ​"รุ้งพรายตอบ​พร้อม​กับยิ้มหวานให้กระปุกออมสิน

ครองภพสบตาหวานให้​กับรุ้งพราย

"คุณดูโน้นซิ"ครองภพพยักหน้า​ไปด้านหน้า​ซึ่งมีพ่อ แม่ ลูก​กำลังเดินจูงมือกัน

รุ้งพรายมองตาม​ที่ครองภพบอก ​แต่หล่อนก็ไม่​ได้พูดอะไร​ออกมา

"คุณคิดว่าตอนนี้พวกเราเหมือนครอบครัวนั้น​ไหม"ครองภพพูด​พร้อม​กับส่งรอยยิ้มทะเล้นให้​กับรุ้งพราย

"นี่มัน​เป็นแผนของคุณอีกแล้ว​ใช่ไหม"รุ้งพรายพูดห้วนๆ​

"ก็ผมอยากให้พวกเราเหมือนครอบครัวนั้น​นี่นา พ่อ แม่ ลูก อบอุ่นดีออกคุณ"

"จริงเหรอค่ะ​ วันนี้กระปุกออมสิน​จะมีพ่อ มีแม่ เหมือนคนอื่น​เขาหรือคะ​"กระปุกออมสินถามเสียงใสจนทำให้รุ้งพราย​และครองภพอดรู้สึกสงสารไม่​ได้

"ใช่แล้ว​ วันนี้อาภพ​กับอารุ้ง​จะ​เป็นพ่อ​กับแม่ให้กระปุกออมสินดีไหมครับ​"รุ้งพรายถลึงตาใส่ครองภพ​ที่​เขาถือโอกาสนี้จีบหล่อน

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1335 Article's Rate 14 votes
ชื่อเรื่อง ปาฏิหาริย์รักครั้งสุดท้าย --Series
ชื่อตอน ครองภพ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ตะวันลับฟ้า
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ ธันวาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๕๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Poceille มาไล่อ่านค่ะ แฮ่กแฮ่ก [C-6513 ], [161.200.130.212]
เมื่อวันที่ : ๑๐ ธ.ค. ๒๕๔๘, ๒๐.๕๖ น.

หุหุ ผู้ชายอะไร​​ขี้ตู่เก่งจัง

งานนี้กระปุกออมสิน​​จะกลาย​​เป็นแม่สื่ออายุน้อย​​ที่สุดในประเทศไทยหรือเปล่าน้อ? อ้อ...​​ มิ​​ได้ ​​เพราะน้ำหวานครองตำแหน่งนี้​​ไปแย้ว กิ๊กิ๊กิ๊

​​เอาดอกไม้มาฝากค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น