นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๐ เมษายน ๒๕๔๘
บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 12
อัญชา
..."ผม​​กับมาลาตี​​เป็นคู่รักกันครับ​​ เรา​​กำลัง​​จะ​​แต่งงานกัน"
คำพูดของ​​เขาสร้าง​​ความตกตะลึงให้​​กับชลนิล​​และมาลาตี เธอคล้าย​​จะไม่เชื่อ ​​ส่วนชลนิลเริ่มมีสีหน้าไม่มั่นใจ ​​เขาไม่แน่ใจว่าสิ่ง​​ที่วศินพูดนั้น​​​​เป็น​​ความจริงหรือว่าแค่แกล้ง​​เขากันแน่...
12.

"อะแฮ่ม หัวเราะอะไร​กันคะ​ คุณเจ้านาย​กับคุณเลขาฯ"
เกรซส่งเสียงทักทายมาจากประตูบาน​ที่เปิดออกสู่ลานดาดฟ้า
"มา​ได้ยังไงล่ะเธอ เล่นมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง ทำยัง​กับแมวขโมย"
"ขืนส่งเสียงดัง​จะรู้เหรอว่าเจ้านายพาคุณเลขาฯ มายืนชี้นกชมไม้ตรงนี้น่ะ"
"ชี้นกบ้านเธอสิ แดดร้อนอย่างนี้ ​ใคร​จะมามีอารมณ์ชี้นกชมไม้ เราพาคุณมาลาตีมาดูสถาน​ที่จัดงานต่างหากล่ะ เธอนี่ คิด​ไปถึงไหน"

​เขาทำเสียงเข้ม​เป็นงาน​เป็นการจนมาลาตีนึกขำ

"เออ ๆ​ ใม่ชี้ก็ไม่ชี้ แล้ว​นี่​จะเข้ามา​ได้หรือยังล่ะ เราแวะมารับสัญญาเช่า​ไปให้คุณสตีเฟ่นน่ะ"
"สัญญาเหรอ ๆ​ ​ได้ ๆ​ เราให้คุณมาลาตีเตรียมไว้ให้แล้ว​ล่ะ"
"เดี๋ยวมาลาตีหยิบให้ค่ะ​"

เธอยิ้มให้เกรซพลางเดินเข้า​ไปทางด้านใน​โดยมี​ทั้งสองเดินตามหลัง เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้ว​หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลส่งให้เกรซ สาวร่างบางรับ​ไป​พร้อม​กับกล่าวขอบคุณ เกรซตรวจดู​ความเรียบร้อย​ของสัญญาแล้ว​เก็บใส่ซองตามเดิม

"​เมื่อกี้​ได้ยินว่า​จะจัดงานเหรอ? มีงานอะไร​กันล่ะ?"
"ครบรอบ 4 ปีการก่อตั้งอพาร์ทเม้นท์น่ะ ศุกร์หน้าเธอว่างไหมล่ะ ​ถ้าว่างก็แวะมานะ"
"อ๋อ แน่นอนจ้ะ​ ไม่พลาดแน่ เสร็จธุระแล้ว​ เราขอตัวก่อนนะ ​จะรีบ​เอาสัญญา​ไปให้คุณสตีเฟ่นเซ็นน่ะ พรุ่งนี้​จะ​ได้รีบ​เอามาให้​แต่เช้า​"
"โอเค"
"​ไปก่อนนะคะ​คุณมาลาตี แล้ว​เจอกันค่ะ​"
"ค่ะ​ คุณเกรซ แล้ว​เจอกันนะคะ​"

ร่างบางของเกรซหมุนตัวลับออกจากห้อง​ไปไม่นาน เสียงโทรศัพท์​ที่โต๊ะของมาลาตีก็ดังขึ้น​

"สวัสดีค่ะ​"
"พี่ตีคะ​ มีคนมาขอพบพี่ค่ะ​ ตอนนี้​กำลังรออยู่​ด้านล่างค่ะ​"
ประชาสัมพันธ์สาวบอก
"​ได้บอกชื่อมั้ยจ๊ะ​ ว่าชื่ออะไร​ แล้ว​คน​ที่มาหาพี่​เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายจ๊ะ​?"
"ผู้ชายค่ะ​ บอกว่าชื่อชลนิล"
มาลาตีตะลึงงัน ไม่น่า​เป็น​ไป​ได้​ที่ชลนิล​จะรู้ว่าเธอทำงาน​ที่นี่ แล้ว​นี่​เขารู้​ได้อย่างไรกัน
"มี​ใครมาหาหรือครับ​?"
วศินถามมาลาตี​เมื่อเห็นเธอนิ่ง​ไป หญิงสาวอึกอักก่อน​จะตอบว่า
"​เพื่อนเก่าน่ะค่ะ​"

เธอพูดออก​ไป​ได้แค่นั้น​ก่อน​จะขอตัวลง​ไปพบคน​ที่​กำลังรออยู่​​ที่ชั้นล่าง วศินมองตามหลังเธอด้วย​ความกังวล

​ความรู้สึกหลากอย่างแล่นขึ้น​มาจุกตรงอก เธอตอบตัวเองไม่ถูกว่ากลัววศินเข้าใจผิด หรือกลัวว่าชลนิล​จะเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเธอกันแน่ ​เพราะถึงอย่างไรมาลาตีก็ไม่มีวันหวนกลับ​ไปคืนดี​กับ​เขา วันนี้เธอคง​ต้องพูด​กับชลนิลให้ชัดเจน
เสียงเรียกดังขึ้น​ทันที​ที่ประตูลิฟท์เปิดออก

"ตี"
ชลนิลถลาเข้ามาเกือบ​จะถึงตัวหญิงสาว ​แต่ดี​ที่เธอหลบทันเสียก่อน ชลนิลจึงคว้า​ได้​แต่มวลอากาศอันว่างเปล่า
"สวัสดีค่ะ​ มีธุระอะไร​คะ​?"
มาลาตีพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางหลบมายืนด้านข้างเค้าท์เตอร์ประชาสัมพันธ์
"แหม ทำไมทำตัวห่างเหินแบบนั้น​ล่ะ ก็เรา...​"
ชลนิลพยายามรื้อฟื้น​ความสัมพันธ์ครั้งก่อน​กับมาลาตี ​แต่เธอไม่สนใจ
"เรื่อง​นั้น​มันจบลง​ไปนานแล้ว​นะคะ​นิล ตีไม่อยากพูดถึงมันอีก"
มาลาตีตัดบท ชลนิลทำตาละห้อย
"โธ่ อย่าทำแบบนี้​กับผมสิตี ผมอุตส่าห์มาหาคุณถึง​ที่นี่ ใจคอคุณ​จะไม่ให้ผม​ได้พูดอะไร​บ้างเลย​เหรอ?"

ชลนิลพยายามอ้อนวอน ​แต่มาลาตีไม่ยอมใจอ่อน ชลนิลปราดเข้า​ไปยืนประชิดตัวเธอ​โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานประชาสัมพันธ์​ที่​กำลังมองคน​ทั้งคู่อยู่​

"ปล่อยตีเดี๋ยวนี้นะนิล แล้ว​ก็กลับ​ไปซะ ตีไม่มีอะไร​​จะพูด​กับนิล เรื่อง​ของนิล​กับตีมันจบ​ไปนานแล้ว​"

มาลาตีสะบัดตัวหนีจากการเกาะกุมของชลนิล ​แต่​เขาก็ยังไม่ยอมลดละ มาลาตีหลบมือไม้​ที่พยายามปัดป่ายเธอ​เป็นพัลวัน มีเสียงกระแอมดังขึ้น​เบื้องหลังคน​ทั้งสอง ชลนิลหยุดชะงัก ​ส่วนมาลาตีรีบถอย​ไปอยู่​อีกทางหนึ่ง​

"เอ่อ ขอโทษนะครับ​ ​ที่นี่​เป็นสถาน​ที่​ส่วนบุคคล ไม่อนุญาตให้​ใครมาทำรุ่มร่ามในนี้นะครับ​"

​เป็นวศินนั่นเอง​ที่เข้ามาขวางไว้ มาลาตีรีบเข้า​ไปหลบด้านหลังของ​เขาทันที ชลนิลทำท่าไม่พอใจ​ที่ถูกขัดจังหวะ

"คุยอะไร​กันอยู่​หรือครับ​ เสียงดังเชียว...​อ้อ ขอโทษครับ​ นี่ผมเข้ามาขัดจังหวะคุณสองคนหรือเปล่า?"
วศินตีหน้าซื่อ
"ก็ไม่เชิง สวัสดีครับ​ ผมชลนิล ​เป็น​เพื่อนสนิทคนพิเศษของมาลาตี"

ชลนิลชิงแนะนำตัวก่อน​ที่มาลาตี​จะทันโต้แย้ง วศินชะงัก​ไปเล็กน้อย มอง​ไปทางมาลาตีสีหน้าของเธอบ่งบอกอาการปฏิเสธคำพูดชลนิลอย่างเห็น​ได้ชัด วศินไม่รีรอ​ที่​จะเดินตามเกมของตัวเอง

"อ้าว อย่างนั้น​หรอกหรือครับ​ เอ คุณมาลาตีไม่ยักเคยเล่าเรื่อง​คุณให้ผมฟังเลย​"
วศินยั่วอีกฝ่าย ชลนิลหน้าเข้ม
"ผมไม่เห็นมี​ความจำ​เป็นอะไร​​ที่มาลาตี​ต้องเล่าเรื่อง​ผมให้คุณฟังเลย​นี่ครับ​"
"เอ คุณทำ​กับผมแบบนี้​ได้ยังไงล่ะมาลาตี ​เพื่อนสนิทของคุณ​ทั้งคน ใจคอ​จะไม่เล่าเรื่อง​ของเค้าให้ผมฟังบ้างหรือครับ​?"

วศินยิ้มในหน้า มาลาตียังตาม​ความคิดของชายหนุ่มไม่ทัน ​โดยไม่ทันตั้งตัว อยู่​ ๆ​ วศินก็เอื้อมมือมาโอบรอบไหล่ของเธอ

"​ถ้าอย่างนั้น​ มาลาตีก็คงยังไม่​ได้บอกคุณเรื่อง​ผมสิครับ​?"
วศินยิ้มเจ้าเล่ห์ ชลนิลมองตาขวาง
"เรื่อง​ของคุณ? มีเรื่อง​อะไร​เกี่ยว​กับคุณ​ที่ผมยังไม่รู้อีกเหรอตี?"

เวลานี้หญิงสาวงุนงง​เป็น​ที่สุด คำพูดของวศินทำให้เธอจับต้นชนปลายไม่ถูก เธอคาดเดาไม่​ได้ว่า​เขา​จะ​ใช้ไม้ไหน​กับชลนิล ​แต่เธอก็นึกดีใจ​ที่​เขาช่วยกันเธอให้ห่างจากชลนิล​ได้

"ผม​กับมาลาตี​เป็นคู่รักกันครับ​ เรา​กำลัง​จะ​แต่งงานกัน"

คำพูดของ​เขาสร้าง​ความตกตะลึงให้​กับชลนิล​และมาลาตี เธอคล้าย​จะไม่เชื่อ ​ส่วนชลนิลเริ่มมีสีหน้าไม่มั่นใจ ​เขาไม่แน่ใจว่าสิ่ง​ที่วศินพูดนั้น​​เป็น​ความจริงหรือว่าแค่แกล้ง​เขากันแน่ ​แต่​เมื่อมาลาตีไม่ปฏิเสธ​เขาก็ยิ่งนึกหวั่น

"เอ๊ะ ตี ตอน​ที่เราเจอกัน​เมื่อคืนก่อน คุณไม่เห็นบอกผมเลย​ว่า​กำลัง​จะ​แต่งงาน"

ชลนิลหยั่งเชิง ​เขา​กำลังพยายามทำสงครามประสาท​กับวศินด้วยการ​ใช้คำ​ที่เน้นให้เห็นถึง​ความสัมพันธ์ของ​เขา​กับมาลาตี วศินหัวเราะร่วน

"เธอ​จะบอกคุณ​ได้ยังไงกันล่ะครับ​ ก็ผม​กำลัง​จะขอเธอ​แต่งงาน ก็​พอดีคุณมาขอพบเธอเสียก่อน ผมก็เลย​ยังไม่​ได้คุยเรื่อง​นี้​เป็นการ-ส่ ว น ตั ว"

วศินไหล​ไปตามน้ำ ​เขาหันมาทำสงครามประสาท​กับชลนิลบ้าง อีกฝ่ายถึง​กับหน้าเสีย​เมื่อเห็นท่าว่าวศิน​จะพูดจริง

"หมดธุระของคุณแล้ว​ใช่ไหมครับ​? ​ถ้าอย่างนั้น​ ผมขอตัวพาว่า​ที่เจ้าสาวของผม​ไปก่อนนะครับ​"

วศินหันมาประคองมาลาตีเข้า​ไปยังลิฟท์​โดยสาร

"เดินระวังหน่อย​นะ​ที่รัก โอ๊ะ ๆ​ ระวังหน่อย​สิครับ​"

​เขาหยอกมาลาตี ​เมื่อเธอเดินสะดุดพรมจนร่างเซมาชน​กับแผ่นอกกว้างของ​เขา แล้ว​​เขาก็แสร้งทำ​เป็นเหมือนนึกอะไร​ขึ้น​​ได้

"อ้อ ขอโทษทีครับ​ คนรักกันก็แบบนี้แหละ​ครับ​​ต้องดูแล​เอาใจใส่กัน​เป็นพิเศษ ผมขอตัวก่อนนะครับ​ แล้ว​เจอกันตอนงาน​แต่งงานของผม​กับมาลาตีนะครับ​คุณชลนิล"
วศินตะโกนเสียงดังไล่หลังชลนิล​ที่​กำลังโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง รีบขึ้น​รถปิดประตูรถเสียงดังปึงปังก่อน​จะออกรถ​ไปอย่างรวดเร็ว


สงครามประสาทจบลงแล้ว​ วศินมองร่าง​ที่อยู่​ในวงแขนของ​เขาอย่างทะนุถนอม มาลาตีพยายามผละตัวออกห่างจาก​เขา ​แต่วศินไม่ยอมปล่อย​เขายังคงโอบกระชับร่างของเธอไว้ในอ้อมแขน ประตูลิฟท์เคลื่อนตัวปิดลงอย่างเชื่องช้า


ไม่มีคำพูดใด ๆ​ เล็ดลอดออกมาจากปากของคน​ทั้งสอง นอกเสียจากเสียงลมหายใจ ​ความรู้สึกภายใน​ที่ถูกถ่ายทอดทางสัมผัส ห้วงเวลาราว​กับหยุดลงชั่วขณะ


เวลาแห่ง​ความสุขมักทำให้เรารู้สึกราว​กับหยุดหายใจ



ประตูลิฟท์เปิดออก วศินคลายวงแขน​ที่โอบกระชับร่างระหงอย่างแผ่วเบา ​เขาพาตัวเองออกมายืนหน้าลิฟท์ มาลาตีลังเล​ที่​จะเดินตามออกมา ​เขายื่นมือออก​ไปให้เธอ หญิงสาวลังเลอยู่​ชั่วครู่ก่อนตัดสินเอื้อมมือ​ไปวางบนฝ่ามือนั้น​อย่างนุ่มนวล ​ทั้งสองมอบรอยยิ้มให้แก่กัน​โดยปราศจากคำพูดใด ๆ​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-913 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง บทเพลงแห่งแสงจันทร์ ตอน 12
ผู้แต่ง อัญชา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๐ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๙๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-4052 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 20 เม.ย. 2548, 09.25 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : อัญชา [C-4053 ], [210.246.67.252]
เมื่อวันที่ : 20 เม.ย. 2548, 09.28 น.

ถึงตอน​ที่ 12 แล้ว​นะคะ​ อีก 2 ตอนก็จบแล้ว​ค่ะ​
ภาคต่อของเรื่อง​นี้ จริงๆ​ เขียนเสร็จนานแล้ว​
​ไปแปะ​ที่พันธ์ทิพย์หลายตอนเหมือนกัน แล้ว​ก็ไม่​ได้แวะ​ไปแปะ​ที่นั่นอีกเลย​


ขอบคุณ​ที่ติดตามอ่านนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ละอองฝน [C-4059 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : 20 เม.ย. 2548, 09.53 น.

อ่านแล้ว​ยิ้มๆ​ๆ​ๆ​ ค่ะ​ มี​ความสุข อิอิ รอต่อนะคะ​ คุณอัญ รอๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : เจ้าเจี๊ยบซ์ [C-4101 ], [61.19.23.146]
เมื่อวันที่ : 21 เม.ย. 2548, 19.22 น.

โอ๊ย.. หยุดหายใจ !!!

(​(ก็มี​ความสุขนี่นา)​)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : เจ้าเจี๊ยบซ์ [C-4134 ], [61.19.23.146]
เมื่อวันที่ : 23 เม.ย. 2548, 19.07 น.

อัพ อัพ อัพ

อัพ อัพ อัพ

- - เติมพลัง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Poceille [C-4138 ], [202.57.159.26]
เมื่อวันที่ : 23 เม.ย. 2548, 20.03 น.

กรี๊ดดดดดดด...​. คุณวศิน (มีปรีชาอ๊ะเปล่าเนี่ย?) เล่นมุก​ได้หน้าตายมากคร้าบบบบบบ ​แต่มาเล่นมุกนี้​กับข้าเจ้า ข้าเจ้าก็​เอานะตัวเอง


(เอ๋...​ ​ที่​ไปลงไว้ในพันทิปนั่นไม่จบหรือคะ​? ​แต่ข้าเจ้าว่าข้าเจ้าอ่านตอนจบจาก​ที่โน่นนา...​ หรือว่า​จะแก่จนหลงลืม​ไปเสียแล้ว​?)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : อัญชา [C-4319 ], [210.246.64.174]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2548, 20.07 น.

​ที่ลงในพันธ์ทิพย์จบคะ​

​แต่ภาคต่อของเรื่อง​นี้น่ะค่ะ​ ​ที่แปะ​ที่โน่นไม่จบ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น