นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๓ ตุลาคม ๒๕๔๗
รักที่เริ่มต้น
นิมิ
... "ข้าว" เด็กสาววัยรุ่นอายุราว สิบสามสิบสี่ปีอาศัยอยู่​​​​ที่ชานเมือง ​​ได้มาพบรัก​​กับชายหนุ่มรูปงาม รุ่นราวคราวเดียว​​กับเธอ แล้ว​​​​ใคร​​จะรู้ล่ะ ! ว...
"ข้าว" เด็กสาววัยรุ่นอายุราว สิบสามสิบสี่ปีอาศัยอยู่​​ที่ชานเมือง ​ได้มาพบรัก​กับชายหนุ่มรูปงาม รุ่นราวคราวเดียว​กับเธอ แล้ว​​ใคร​จะรู้ล่ะ ! ว่า​จะ​เป็นยังไงต่อ​ไป ติดตามชมกัน​ได้เลย​...​
"ส่งจดหมายหา​ใครเหรอ รุ้ง" ข้าวถาม​เพื่อนซี้​เมื่อเห็นว่า​กำลังง่วนอยู่​​กับอีเมล์ในคอมพิวเตอร์
"อ๋อ ส่งให้​เพื่อนน่ะข้าว เราเจอ​เขาในอินเทอร์เน็ต ท่าทาง​จะหล่อซะด้วย"
"เจอในเน็ตฯอีกแล้ว​เหรอ เดี๋ยวก็โดนดีหรอก ไม่เห็นข่าวรึไงโดนหลอก​ไปกี่รายต่อกี่รายก็ไม่รู้"
"อย่าพูดอย่างงั้นสิ ข้าว! นี่​กำลัง​จะนัดเจอกันด้วยนะ เรา​จะพาเธอ​ไปด้วย" รุ้งตอบให้ข้าวด้วยอารมณ์ฉุนๆ​
ข้าวทำอะไร​ไม่ถูก​เมื่อโดนรุ้งเอ็ด​เอาเข้า ก็จำใจ​ต้อง​ไป​กับรุ้ง ซักพักรุ้งบอกมาว่า "วันพรุ่งนี้ 11 โมง ​ที่เซนเตอร์พอยท์"
"หา! พรุ่งนี้เลย​เหรอ เร็ว​ไปมั้ง ยังไม่ทันเตรียมตัวอะไร​เลย​นะ"
"​เอาเหอะน่า​แต่งตัวดีๆ​ละกัน ตื่นเช้า​ๆ​ล่ะ"
เช้า​วัน​ต่อมาข้าว​ต้องตื่น​แต่เข้าตรู่ ​เพราะ​ใครล่ะ รุ้งนั่นแหละ​ทำตัวอย่าง​กับนาฬิกาปลุกอย่างดีเลย​ แถมยังไม่พอเตรียมชุดเตรียมข้าวเช้า​ให้เสร็จ ข้าวรู้สึกว่า​รุ้ง​จะตื่นเต้น​เป็นพิเศษ คง​เป็นนัดครั้งแรกละมั้ง ข้าวคิดในใจ ใจเหม่อลอย​เพราะ​ความง่วงนอนเดินชนนู่นนชนนี่บ้าง สะดุดบ้าง เกือบหน้าแหกก็มี...​
"​ได้เวลาแล้ว​ๆ​ ข้าวเร็วๆ​สิชักช้าอยู่​​ได้ เดี๋ยว​ไปไม่ทันหรอก"
"อะไร​กันรุ้ง นี่มันเพิ่ง​จะ 8 โมงครึ่งเองนะ! "
"​ไป​ได้แล้ว​สิ กรุงเทพรถติด​จะตาย ​ไปไหนทีก็​เป็นชั่วโมงๆ​แน่ะ"
"เออๆ​ ​ไปก็​ได้"
​ทั้ง 2 คนออกจากบ้านโบกรถแท็กซี่ ต่อด้วยรถเมล์ แล้ว​เดินอีก ใน​ที่สุดก็ถึงจุดหมายในเวลา 10โมงครึ่ง ​ได้รออีก 1 ชั่งโมง
" เห็นมั้ยรุ้ง มาทำไมเช้า​ ห้างก็ไม่เปิด แถม​ได้รออีก"
" บ่นอยู่​​ได้เงียบๆ​​ไปเลย​ 1 ชั่วโมง แปปเดียวเอง"
​ทั้งคู่รอ​ไปเรื่อยๆ​...​ใน​ที่สุด
"สวัสดีครับ​ เอ่อ โทษนะครับ​คุณใช่รุ้งรึเปล่าครับ"
รุ้งสะดุ้งโหยงขณะ​กำลังนั่งเหม่อลอย แล้ว​มอง​ไป​ที่เสียงใสๆ​ทุ้มๆ​นั้น​ เธอมอง​เขาตาแทบหลุดจากเบ้า แล้ว​หัน​ไปกระซิบ​กับข้าว
"นี่ๆ​ ข้าวมาแล้ว​ๆ​ ดูสิ หล่อมั้ย"
ข้าวหัน​ไปดูตาม​ที่รุ้งบอก ทันใดนั้น​...​ข้าวมีอาการไม่ต่าง​ไปจากรุ้ง ยิ่งกว่ารุ้งซะด้วยซ้ำ เธอมองเหมือน​กับว่า​เขา​เป็นผู้ช่วยชิวิตอะไร​ประมาณนั้น​ แล้ว​อยู่​ๆ​คำพูดก็หลุดออกมาจากปากข้าว​โดยไม่ทันตั้งตัว
"...​เอ่อ สวัสดีค่ะ​ ดิฉันชื่อข้าว แล้ว​นี่รุ้ง ไม่ทราบว่าคุณชื่อ...​."
" อ๋อ ชื่อเอกครับ​ ยินดี​ที่​ได้รู้จักครับ​ ​ทั้ง 2 คนเลย​"
ข้าวยังมัวตะลึงอยู่​ ถึง​แม้ชื่อ​จะโหล​ไปซักหน่อย​นะ ​แต่..หล่อ​ใช้​ได้เลย​ทีเดียว สเป็กเลย​แหละ​
​เมื่อคุยกัน​ไปคุยกันมา ​ทั้ง 2 คนผ่อนคลายขึ้น​ แล้ว​​ได้​ไปเ​ที่ยวไหนต่อไหนอีกซักสองสาม​ที่
เวลา​ได้ผ่าน​ไป 1 เดือน 2 เดือน 3เดือน 4เดือน...​5..6..7..8 1ปี ! มิตรภาพยังอยู่​ยังไม่ขาดหาย​ไป​ทั้ง 3 ยังคบกัน​ไปเ​ที่ยวด้วยกัน เอกก็ไม่เห็น​จะมีท่าทีว่า​จะ​เป็นคนไม่ดี...​
วันหนึ่ง​ข้าว​ไปเ​ที่ยวกันเอก 2 คน​เพราะรุ้ง​ต้อง​ไปทำธุระ​กับแม่ ข้าว​กับเอก​ไปเ​ที่ยวจตุจักร แล้ว​ก็ทานข้าวเ​ที่ยงกัน ​โดยวันนี้เอก​เป็นคนจ่ายเงิน ขณะทานข้าวกันอยู่​​ใคร​จะ​ไปรู้ ​ความรักไงล่ะมันเริ่มต้นขึ้น​ไม่ใช่ตอนนี้ ​แต่เริ่มตั้งนานแล้ว​...​ต่างคนก็ต่างไม่กล้า​ที่​จะบอก วันนี้​เป็นโอกาสดีเอกคิดในใจว่า "บอกเลย​สิ เอกทำไมมันไม่พูดนะ
บอกสิบอก" เอกพยายามบีบคั้นปากตัวเอกให้พูดคำว่า...​"รักนะ ข้าว"
​เขา​ใช้เวลาอยู่​นานทีเดียวแล้ว​ก็...​
"ข้าว..ผมรักข้าวนะครับ"
​เมื่อเธอ​ได้ยินดังนั้น​ เธอตะลึงอีกครั้งมันมี​ความรู้สึกเหมือนเจอ​เขาครั้งแรก ​แต่ปากของเธออีกนั่นแหละ​ มันหลุดออก​ไปว่า...​
" ข้าวก็รักเอกนะ"
​ทั้งคู่เหมือนตกอยู่​ในภวังค์แห่ง​ความรัก มัน​คือรัก​ที่เร็วเสียจริงๆ​ ​คือพวก​เขาบอกรักกัน​เมื่ออายุ15 มันอาจไม่เร็วสำหรับบางคน ​แต่นี่มันเร็วสำหรับ​ทั้งคู่
ใน​ที่สุด​ทั้ง 2 ก็รักกัน​เป็นแฟนกัน ​และรักกันตลอด​ไป...​
ก็จบลง​ไปแล้ว​ค่ะ​ สำหรับเรื่อง​​แต่งเรื่อง​นี้ ท่านใดเปิดเข้ามาอ่านช่วยแสดง​ความคิดเห็นหน่อย​ละกันค่ะ​ ​คือว่า​เป็นงานเขียนเรื่อง​แรก อาจเขียนไม่ดีซักเท่าไร ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ​ที่นี้ด้วยนะค่ะ​
นิมิ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-552 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง รักที่เริ่มต้น
ผู้แต่ง นิมิ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๓ ตุลาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๒๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1673 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 03 ต.ค. 2547, 21.54 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : kimi_taka - - * [C-1674 ], [202.28.248.85]
เมื่อวันที่ : 03 ต.ค. 2547, 21.58 น.

อือ..ก็ดีนะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : กิ่งรัก [C-1700 ], [203.148.187.196]
เมื่อวันที่ : 06 ต.ค. 2547, 10.58 น.

จบเร็ว​ไปนิดนึงป่าวคะ​

ยังอินอยู่​เลย​อ่ะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : gene2000 [C-1811 ], [202.28.26.33]
เมื่อวันที่ : 12 ต.ค. 2547, 12.48 น.

สวัสดีค่ะ​คุณ"กิ่งรัก" อืม..ก็น่าจาจบเร็ว​ไปเหมือนกันค่ะ​ คิดว่างั้น ยังไงก็คราวหน้า​จะทำให้จบแบบยาวๆ​หน่อย​ อิอิ ละกัน คิดว่าอาจมีตอน2ก็​ได้ค่ะ​เรื่อง​นี้แหละ​ ​จะเขียนตอน​ที่ข้าว​ใช้ชีวิต​กับเอกค่ะ​ ขอบคุณสำหรับ​ความเห็นค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น