นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๒ ตุลาคม ๒๕๔๗
ใยชีวิต
พลจิตต์
...นานแค่ไหนแล้ว​​นะ​​ที่ผมนั่งห้อยขาอยู่​​บนนี้ กรุงเทพยามค่ำคืนมันก็สวย​​ไปอีกแบบนะ ​​เมื่อมองจาก​​ที่สูง ๆ​​ แบบดาดฟ้าอพาร์ทเมนท์สูงสิบห้าชั้นแบบนี้ แสงไฟจากตึกสู...
นานแค่ไหนแล้ว​นะ​ที่ผมนั่งห้อยขาอยู่​บนนี้
กรุงเทพยามค่ำคืนมันก็สวย​ไปอีกแบบนะ ​เมื่อมองจาก​ที่สูง ๆ​ แบบดาดฟ้าอพาร์ทเมนท์สูงสิบห้าชั้นแบบนี้ แสงไฟจากตึกสูง ป้ายโฆษณา รถรา​ที่วิ่งกันขวักไขว่เบื้องล่าง ผมเงยหน้าขึ้น​มองบนฟ้า ผมแทบไม่เห็นแสงดวงดาวเลย​ไม่มี​ความสว่างให้เห็นเบื้องบนนั้น​ ​แต่เบื้ิองล่างสิ มีแสงสว่างมากมาย​จากดวงไฟหน้า​และท้ายรถ​ที่วิ่งผ่าน​ไปผ่านมา

แสงสว่างอยู่​ข้างล่างนั่น

ผมเคยมองขึ้น​​ไป​ที่เบื้องบนเสมอ​เมื่อผม​เป็นเด็ก แสงจากดวงดาวส่องสว่างสุกใสอยู่​เบื้่องบน

แสงสว่างอยู่​เบื้องบน
ผมเคยเชื่อแบบนั้น​ ผมพยายาม ไขว่ขว้า ดิ้นรน ให้ตัวเองก้าว​ไปสู่จุด​ที่สูงยิ่งขึ้น​​ไป ​แต่แล้ว​ผมกลับพบว่าตัวเองติดอยู่​​ที่เดิม ๆ​ ไม่มีทางให้ผม​ไปต่อ หน้า​ที่การงานผมไม่​ได้ดีเด่อะไร​ วัน ๆ​ นั่งอยู่​ในคอกแคบ ๆ​ ทำงานของตัวเอง​ไปตามหน้า​ที่ ผม​เป็น​ได้แค่มนุษย์เงินเดือนเหมือน​กับอีกหลาย ๆ​ คน​ที่ตกอยู่​ในสถานะเดียวกัน

ลมข้างบนดาดฟ้านี้แรงดีเหลือเกิน แรงจนผมคิดว่ามันน่า​จะช่วยพยุงผมขึ้น​​ไปเบื้องบน​ได้ เพียงแค่ผมดีดตัวออกจากขอบตึก​ที่นั่งอยู่​ บ้าจริง มันพัดแรงจนน้ำตาพาล​จะไหลออกมาเลย​

ผมนึกถึงสิ่งต่าง ๆ​ เืพื่อ​ที่​จะหยุดยั้งสิ่ง​ที่ผมคิด​จะทำอยู่​ ผมพยายามหาสายใยอะไร​บางอย่าง​ที่​จะรั้งผมไว้จากการกระโดดลง​ไปยังแสงสว่างเบื้่องล่าง

'ครอบครัว'
ภาพครอบครัวแตกสลายในวัยเด็กวนเวียนเข้ามาใน​ความคิดผม พ่อแม่แยกทางกัน​เพราะพ่อมีผู้หญิงคนใหม่ ผม​ต้องทนนั่งดูแม่นั่งโศกเศร้าทุกวัน จน​เมื่อเจ็บป่วย​และจากผม​ไปตั้งแต่ยังเล็ก ดี​แต่พี่สาวคนเดียวของแม่ยื่นมือเข้ามาช่วย รับผม​ไปเลี้ยง​ที่เชียงราย ช่วยดูแลเรื่อง​การเรียน ส่งเสียงเลี้ยงดู ​แต่ผมก็​เป็นแค่หลาน​ที่ไม่​ได้รับ​ความรัก​ความอบอุ่นเหมือน​ที่ป้าให้​กับลูกของป้า​ทั้งสองคน ผมรับรู้​ได้​แต่เพียง​ความรับผิดชอบ​ที่ท่านมีต่อหลาน ลูกของน้องสาวท่าน จนถึงตอนนี้ผมย้ายเข้ามาอยู่​ในกรุงเทพหลายปีแล้ว​ เราขาดการติดต่อ เผชิญชีวิตอยู่​เหมือนคนตัวคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตร นาน ๆ​ ถึง​จะติดต่อกันที ​เป็นการไต่ถามทุกสุขกันตามหน้า​ที่ ห่างเหิน ไร้​ซึ่ง​ความรู้สึกผูกพัน


'หน้า​ที่การงาน'
บริษัท​ที่ผมอยู่​​กำลังประสบปัญหาอย่างหนัก มีข่าวว่าบริษัทอาจ​จะเลิกจ้างพนักงาน พนักงานร​ที่ทำงานมาหลายปีอย่างผมอาจ​จะถูกเชิญให้ออก ​เนื่องจากบริษัทไม่​สามารถ​ที่​จะแบกรับค่า​ใช้จ่ายในการจ้าง​ได้ การรับพนักงานใหม่​ที่ประสบการณ์น้อย จ้างด้วยเงินเดือน​ที่ถูกกว่า ผมรู้สึกว่า​ในระยะหลังบริษัท​กำลังบีบผมในหลาย ๆ​ ทาง

'​ความรัก'
ผู้หญิงคน​ที่ผมคิดว่าเรา​จะร่วมชีวิตกัน บอกเลิกผม​ไป​เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ​ใครกันล่ะ​จะอยาก​จะฝากชีวิต​กับผู้ชายไร้อนาคตอย่างผม​โดยเฉพาะผู้หญิง​ที่ทะเยอทะยานอย่าง​เขา
เริ่มต้น​ความรักของเรา ไม่มี​ใคร​ต้องการเหตุผล มันเกิดขึ้น​รุนแรง ร้อนแรง หาก​แต่พอถึงตอนนี้ เหตุผลข้อเดียวก็​สามารถ​ที่​จะทำให้​ความรักของเราจบลง​ได้ ​ความรู้สึกดี​ที่เคยเกิดขึ้น​กลาย​เป็นรอยแผลในใจ​ที่ดู​จะยากเกินเยียวยาสำหรับผม สายตาเย็นชา ​และสีหน้าแสดง​ความเวทนา ​ที่​เขามีให้ผมผมในวันสุดท้าย​ที่​เขาบอกลาแล้ว​เดินจาก​ไปดูช่างแตกต่างจากแววตาเปี่ยมรัก ​และใบหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมสุข ​ที่​เขาเคยมีให้ผม​เมื่อครั้ง​ที่​ความรักยังหอมหวาน

​จะมีสายใยอะไร​บ้างไหมนะ ​ที่​จะดึงผมออกจาก​ที่นี่ บนขอบดาดฟ้าตึกนี้

'ชีัวิตคนเราเกิดมา​เพื่ออะไร​กัน'
ผมลุกขึ้น​ยืน เงยหน้ามองขึ้น​​ไปเบื้องบนท้องฟ้า​ที่มืดสนิทไร้แสงดาว​เมื่อครู่ใหญ่ กลับปรากฏดาวดวงเล็ก ๆ​ ดวงหนึ่ง​​ที่ส่องแสงสว่างจ้าขึ้น​มาเพียงดวงเดียว ผมขยับเท้าขวาของตัวเองช้า ๆ​
แสงสว่างอยู่​ข้างล่างนั่น

'ชีวิตคนเราเกิดมา​เพื่ออะไร​กัน'
ผมชะงักเท้าขวา​ที่​กำลัง​จะก้าวพ้นขอบตึก

'ชีวิตคนเราเิกิดมา​เพื่ออะไร​กัน'
นั่นสินะ ชีวิตคนเราเกิดมา​เพื่ออะไร​ ผมยืนสูดอากาศเย็นสดชื่นบน​ความสูงสิบห้าชั้นของตึก ก่อน​ที่​จะหันหลังเดินออกมาจากบริเวณขอบตึกนั้น​ ทุกคำถามน่า​จะมีคำตอบ ชีิวิตคนเราอา​จะเกิดมา​เพื่อแสวงหาคำตอบก็​ได้ ชีวิตคนเราเกิดมา​เพื่ออะไร​ ผมน่า​จะ​ได้เจอ​กับคำตอบนั้น​สักวันนึง

ควร​จะมีเหตุผลอะไร​สักอย่าง​ที่ทำให้คนเรามีชีวิตอยู่​ ทุกอย่างควร​จะมีเหตุผลในตัวของมันเอง น่า​จะมีอะไร​บางอย่าง​ที่เราเกิดมา​เพื่อสิ่ง ๆ​ นั้น​ เพียง​แต่เรา​จะหาเจอ​ได้​เมื่อไหร่ สิ่ง ๆ​ นั้น​ ​จะ​เป็นสายใย​ที่ผูกชีวิตเราไว้ให้ดำเนินต่อ​ไป

ผมเงยหน้ามองบนท้องฟ้าอีกครั้งก่อน​ที่​จะก้าวผ่านประตูดาดฟ้า ตอนนี้ดวงดาวหลายสิบดวง ส่องแสงอยู่​บนท้องฟ้าระยิบระยับ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-550 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง ใยชีวิต
ผู้แต่ง พลจิตต์
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ ตุลาคม ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๗๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1667 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 02 ต.ค. 2547, 16.37 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น