นิตยสารรายสะดวก  Articles  ๐๘ กันยายน ๒๕๔๗
สุสานหิ่งห้อย
กางเขนดง
...สงครามทำลายชีวิต สิ่งสวยงามบนโลก ​​แต่สิ่ง​​ที่ร้าย​​ที่สำคัญ​​ที่สุด​​คือผล​​ที่ตามมาเช่นเซทซึโกะ​​และเซตะผู้​​ที่​​ต้องตก​​เป็นเหยื่อของสงครามอย่างแท้จริง...
​เนื่องมาจากอาการว่างจากวันหยุดค่ะ​ เลย​​ได้ดีวีดีการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง​นึงหน้าปก​เป็นรูปเด็กผู้หญิงตัวเล็กยืนทำท่าแสดง​ความเคารพแบบทหารน่ารักเชียวค่ะ​ หลังจาก​ได้ดูแล้ว​พบว่าไม่ใช่เรื่อง​น่ารักๆ​ โนะเนะอย่าง​ที่คิด เนื้อหาหนักออกแนวดรามาเลย​หละ อย่างไรก็ตามก็สร้าง​ความประทับใจ​และให้ข้อคิด เลย​อยากแนะนำ บอกต่อให้หามาดูกันค่ะ​



หนังเรื่อง​นี้ชื่อเรื่อง​​เป็นภาษาญี่ปุ่นว่า "โฮทารุ โนะ ฮาขะ" หรือชื่อภาษาไทย ​คือ "สุสานหิ่งห้อย" ​ใช้ตัวการ์ตูน​เป็นตัวแสดงนำเสนอ​เรื่อง​ของสองพี่น้อง เซตะ อายุ 14 ปี พี่ชาย​และน้องสาว เซทซึโกะ อายุ 4 ปี อาศัยอยู่​​ที่เมืองโกเบ บ้านของพวก​เขามอดไหม้​ไปในกองเพลงหลังจากโดนทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้ง​ที่สอง ราวๆ​ ปี 1945





เด็ก​ทั้งสองสูญเสียพ่อ​และแม่ เซตะจึง​ต้องทำหน้า​ที่ดูแลน้องสาว​และปกปิดการตายของแม่ไม่ให้เซซึโกะรู้ด้วย​ความสงสารเซซึโกะน้องสาว ​ทั้งสองจำ​ต้องย้าย​ไปอยู่​​กับป้าในฐานะผู้อาศัย​ซึ่งแตกต่าง​กับเจ้าของบ้าน ทำให้เซตะตัดสินใจพาน้องออกมา​ใช้ชีวิตกันเองท่ามกลาง​ความยากลำบากในภาวะสงคราม



​ทั้งสอง​ใช้เงิน​ที่พอมีอยู่​แลกอาหารชั้นเลว​และของจำ​เป็นต่อการดำรงชีพ ยิ่งในภาวะสงครามด้วยแล้ว​ ​ทั้งสองจึง​ต้องอยู่​อย่างอดมื้อ กินมื้อ ทำให้เซซึโกะเริ่มป่วย เซตะ​ต้องลักขโมย​เพื่ออาหารให้น้องสาว



ท้าย​ที่สุดเซซึโกะ​ต้องจบชีวิตลง​เนื่องจากขาดอาหาร เซตะเผาน้องสาว​และเก็บกระดูกไว้ในกล่องลูกอม​ที่น้องสาวชอบ ​เขาพกมันติดตัวจนกระทั่งหมดลมหายใจ



ฉากในเนื้อเรื่อง​​จะมีหิ่งห้อยอยู่​​ซึ่ง​ใช้​เป็นสัญลักษณ์แทนการมีชีวิตอยู่​บนโลกนี้​ได้เพียงไม่นาน ตอนนึง​ที่ เซตะพี่ชายจับหิงห้อยมาให้น้องสาวเล่นในมุ้งริมแม่น้ำ​ที่พวก​เขาย้าย​ไปอยู่​ ​เมื่อตื่นมาในตอนเช้า​หิงห้อยเหล่านั้น​ตายหมด เซซึโกะขุดหลุมฝังพวกมันเหมือน​ที่แม่​ที่อยู่​ในหลุม เซตะจึง​ได้รู้ว่าเรื่อง​​ความตายของแม่​ที่ปิดบังน้องสาวนั้น​ไม่​เป็น​ความลับอีกต่อ​ไป



​ทั้งสองร้องไห้ ​เป็นครั้งแรก​ที่เซตะเปิดเผย​ความอ่อนแอออกมา ฉาก​ที่สะเทือนใจ​ที่สุดเห็น​จะ​เป็นตอน​ที่เซซึโกะตาย นอนซม​เพราะไม่มีแรง ผิวหนัง​เป็นแผล เธอปั้นดินแทนข้าวปั้น เรียกให้เซตะกิน อมลูกปัดแทนลูกอม​ที่เธอชอบด้วย​ความหิวโหย

สงคราม​เป็นแค่การแสดงอำนาจ ​ความ​เป็นเจ้าของหรือแสนยานุภาพของคนเผ่าพันธุ์ใดเผ่าพันธุ์หนึ่ง​ สิ่ง​ที่เห็นชัดเจน​คือสงครามทำลายชีวิต สิ่งสวยงามบนโลก ​แต่สิ่ง​ที่ร้าย​ที่สำ​ที่สุด​คือผล​ที่ตามมาเช่นเซทซึโกะ​และเซตะผู้​ที่​ต้องตก​เป็นเหยื่อของสงครามอย่างแท้จริง

 

F a c t   C a r d
Article ID A-516 Article's Rate 112 votes
ชื่อเรื่อง สุสานหิ่งห้อย
ผู้แต่ง กางเขนดง
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ กันยายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ภาพยนตร์ เพลง บันเทิง
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๓๔๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๑๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : sweet lemon [C-1519 ], [84.129.108.204]
เมื่อวันที่ : 09 ก.ย. 2547, 00.54 น.

สงคราม...​มี​แต่​ความสูญเสีย...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : แม่มะลิ [C-1523 ], [202.57.175.4]
เมื่อวันที่ : 10 ก.ย. 2547, 01.24 น.

โฮๆ​ๆ​

ทำไมเศร้าอย่างนี้ละคะ​ ​ต้องหามาดูคนเดียวแล้ว​หละค่ะ​
​ถ้านั่งดู​กับ​เพื่อนอายแย่เลย​ ​เพราะคงร้องไห้โฮ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ตอตอ [C-1526 ], [202.28.62.67]
เมื่อวันที่ : 10 ก.ย. 2547, 13.25 น.

นึกถึงเพลงนิทานหิ่งห้อยวงเฉลียง ​ไปนู่นเลย​เรา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : BugNoi [C-1532 ], [144.136.69.174]
เมื่อวันที่ : 11 ก.ย. 2547, 17.22 น.

หนังมันเศร้า เราไม่อยากดูอ่า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : add [C-1567 ], [202.183.157.15]
เมื่อวันที่ : 19 ก.ย. 2547, 10.46 น.

ดีจังเลย​กางเขนดง หนังน่ารักมาก ​และก็เศร้ามากๆ​ด้วย ทำให้คิดถึงหนังสือเรื่อง​ เธอ​คือชีวิต ​เป็นวรรณกรรมรัสเซีย ​ที่กล่าวถึงนางพยาบาล​ที่ดูแลคนเจ็บป่วยในสงคราม ​แต่​เนื่องจาก​ความอดอยาก อาหาร​ที่ให้แก่คนไข้คนเจ็บป่วยไม่เพียงพอ นางพยาบาลคนนี้จึง​เอาอาหารปัน​ส่วนของตนเองให้แก่คนไข้ของเธอทุกวันๆ​ จนใน​ที่สุดเธอก็ผอมลงๆ​ ​เพราะไม่​ได้กินอาหาร ​และ​ความเคยชิน​ที่ไม่​ได้กินอาหารนี้เอง ทำให้ร่างกายของเธอไม่ยอมรับอาหารอีกต่อ​ไปจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต เรื่อง​นี้ วิทยากร เชียงกูล ​เป็นคนแปลค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : rabbitchy* [C-3923 ], [203.151.140.115]
เมื่อวันที่ : 14 เม.ย. 2548, 23.51 น.

เคยดูเรื่อง​นี้​เมื่อหลายปี​ที่แล้ว​...​เศร้ามากๆ​เลย​ ยิ่งตอน​ที่น้องสาวเพ้อปั้นก้อนดินมาให้พี่กิน แล้ว​บอกว่านี่กินสิ...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : 5 55 [C-5478 ], [58.10.107.18]
เมื่อวันที่ : 03 ส.ค. 2548, 15.59 น.

เสือกแรด​ไปทิ้งบอมใส่ Perl Haborก่อนเอง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : rainbow jung [C-6061 ], [58.11.10.96]
เมื่อวันที่ : 17 ต.ค. 2548, 18.29 น.

ดูเรื่อง​นี้แล้ว​ชอบมากค่ะ​ ดู​กับ​เพื่อนอีก 3 คน
ตัวเองร้องไห้​เอา​เป็น​เอาตายอยู่​คนเดียว
​แต่เนื้อเรื่อง​ ก็ทำ​เอาทุกคนซึม​ไปเหมือนกันค่ะ​

สงคราม มี​ความ​แต่​ความโหดร้าย ทิ้งไว้​แต่ร่องรอยของบาดแผล​ที่ยาก​จะเยี่ยวยา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : , [C-6317 ], [61.19.144.186]
เมื่อวันที่ : 17 พ.ย. 2548, 13.08 น.

ดูค่ะ​ดู
เศร้ามากเลย​ค่ะ​
ชอบมากดูหลายรอบแล้ว​​แต่ก็ยังน้ำตาซึม
เซ้ตซึน่าสงสาร

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : aor [C-6723 ], [203.209.106.220]
เมื่อวันที่ : 18 ม.ค. 2549, 23.10 น.

ดูเรื่อง​สุสานหิ่งห้อยตั้งแต่สมัยประถมยังประทับใจจนถึงสมัยอยู่​มหาวิทยาลัยไม่เคยลืมเรื่อง​สุสนหิ่งห้อยเลย​​เป็นการ์ตูนเรื่อง​แรก​ที่เรียกน้ำตาของข้าพเจ้าออกมาประทับใจจริงๆ​ๆ​ๆ​ ชอบมากๆ​ๆ​ เลย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : p_kts [C-8116 ], [203.146.192.172]
เมื่อวันที่ : 20 มิ.ย. 2549, 19.34 น.

เคยดูเรื่อง​นี้ตอนเด็กๆ​ ช่อง 7 เคย​เอามาฉายอ่ะ รู้สึกว่า​วันหยุดซักวันเนี่ยแหละ​ จำ​ได้ว่าเศร้ามาก ​และเรื่อง​นี้​เป็นการ์ตูน​ที่ประทับใจ​ที่สุดเลย​ ​ใครไม่เคยดูหาดูซะนะ...​...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๒ : ไปตายซะ [C-11216 ], [124.120.161.224]
เมื่อวันที่ : 16 มี.ค. 2550, 06.33 น.

​ความเห็น​ที่ ๗ : 5 55 [C-5478 ], [58.10.107.18]
​เมื่อวัน​ที่ : 03 ส.ค. 2548, 15.59 น.
เสือกแรด​ไปทิ้งบอมใส่ Perl Haborก่อนเอง

---​-

คุณมัน​คือขยะสังคม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๓ : jack [C-11659 ], [58.10.64.108]
เมื่อวันที่ : 10 มิ.ย. 2550, 16.48 น.

อยาก​ได้แผ่นหนังเรื่อง​นี้มาก​ใครทราบช่วยบอกด้วยhandachai@yahoo.com

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๔ : Kikojung [C-11792 ], [124.157.201.30]
เมื่อวันที่ : 30 มิ.ย. 2550, 22.50 น.

เคยดู​เมื่อตอน​เป็นเด็ก ​เมื่อนานนน...​.มาแล้ว​ ประทับใจมาก จำ​ได้ว่าดูตอนนั้น​ร้องไห้เลย​ ยิ่งตอนหลังๆ​ น่าสงสารมาก ชอบตอน​ที่พี่ชาย​เอาป๋องลูกอม​ที่หมดแล้ว​ ใส่น้ำแล้ว​เขย่าให้น้องค่อยๆ​ จิบกินน้ำ​ที่มีรสหวานของลูกอมติดอยู่​อ่ะ

​เป็นหนัง​ที่สะเทือนอารมณ์มากๆ​ ทำให้รู้ว่าการทำสงครามไม่​ได้มีผลดีใดๆ​ ต่อโลกใบนี้เลย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๕ : ดวงตามืดบอด [C-12138 ], [203.154.81.216]
เมื่อวันที่ : 07 ส.ค. 2550, 00.57 น.

​ความเห็น​ที่ ๗ : 5 55 [C-5478 ], [58.10.107.18]
​เมื่อวัน​ที่ : 03 ส.ค. 2548, 15.59 น.
เสือกแรด​ไปทิ้งบอมใส่ Perl Haborก่อนเอง

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
ชีวิตนี้คุณ​จะ​ได้พบ​กับสิ่งสวยงามบ้างไหมเนี่ย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๖ : ปจ [C-13035 ], [203.144.184.129]
เมื่อวันที่ : 24 ต.ค. 2550, 14.47 น.

เพิ่ง​ได้ดู​เมื่อ 2 วันก่อน เศร้ามากๆ​ น้ำตา​เป็นเผาเต่าเลย​

สงครามมี​แต่​ความสูญเสีย ดูเรื่อง​นี้แล้ว​ทำให้รักชีวิตมากขึ้น​ คน​ที่เค้าสูญเสียทุกอย่าง เค้ายังสู้ต่อเลย​ หลังจากดูแล้ว​​จะเห็นว่า​ความทุกข์ของเรา​เป็นเรื่อง​เล็กเลย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๗ : ผู้รู้ [C-13324 ], [124.157.213.119]
เมื่อวันที่ : 01 ธ.ค. 2550, 21.11 น.

grave (กราเว) แปลว่า เศร้าสร้อยโหยหวล (​เป็นภาษาอิตาลีครับ​)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๘ : ผู้รู้ [C-13325 ], [124.157.213.119]
เมื่อวันที่ : 01 ธ.ค. 2550, 21.27 น.

เราดูแล้ว​นำ้ตาไหลเยยซึ้งมาก
เปนกาตูน​ที่น่าดูมาก
เปนกาตูน​ที่ดี​ที่สุดในชีวิต
ชื่ออิตาลี​คือ Grave of the Fireflies
grave (กราเว) แปลว่า เศร้าสร้อยโหยหวล (เปนภาษาอิตาลีคับ)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๙ : กิฟ ขอโทษดูช้าไปหน่อย [C-13573 ], [124.121.167.165]
เมื่อวันที่ : 30 ม.ค. 2551, 18.47 น.

ดู​ไปเราก็ลุ้นขอให้พี่ชายในเรื่อง​ลืมทิฐิกลับ​ไปหาป้า​ที่ดุว่า​เขา​ไปด้วย เราว่า​ถ้า​เป็นเรา เราคงกลับ​ไปหาป้าดีกว่า​จะให้น้องมาอดตายอยางนี้

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๐ : omoto_1@hotmail.com [C-13691 ], [125.24.100.130]
เมื่อวันที่ : 22 ก.พ. 2551, 18.44 น.

เคยอ่าน​เป็นหนังสือการ์ตูน​เมื่อประมาณปี2537-38 ดีใจ​ที่มีคนชื่นชอบคล้ายๆ​กันอยากให้ทุกๆ​คนบนโลกนี้มี​แต่​ความรัก​ซึ่งกัน​และกัน เรื่อง​เศร้าๆ​แบบนี้คง​จะไม่เกิด

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๑ : แป๋ม [C-14566 ], [58.8.91.46]
เมื่อวันที่ : 03 ก.ย. 2551, 16.15 น.

ประทับใจมากค่ะ​

ร้องให้เลย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๒ : winnary [C-15261 ], [125.27.173.197]
เมื่อวันที่ : 10 ม.ค. 2552, 23.14 น.

เคยดูสมัยเด็กๆ​ ตอนนั้น​ดูก็ร้องไห้ ผ่านมา 20 ปี ​ได้มาดูอีก ก็ยังคงร้องไห้เหมือนเดิม

เศร้าตรง​ที่เห็นภาพเด็กตัวผู้หญิงตัวเล็กๆ​ ​ต้องหิวโหย ไม่มี​จะกิน เดินขออาหาร​เขา แถมตัวเซ็ทซึโกะ เองก็​เป็นเด็กนิสัยดีมากทำให้ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ

ดู​ไปก็คิด​ไปว่า ​ถ้าเรามีน้องแบบนี้ มีลูกแบบนี้ แล้ว​อยู่​ในสถานะการแบบนี้ เรา​จะทำยังไงดี เหอๆ​ ดู​ไปดูมา เล่น​เอากินขนมไม่ลงเลย​

สรุป.. การ์ตูนนี้​เป็นเรื่อง​ในดวงใจผมเลย​ล่ะ "เริ่มเรื่อง​ด้วย​ความหดหู่ ดำเนินเรื่อง​ด้วย​ความเศร้า ​และจบด้วย​ความสิ้นหวัง"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๓ : mynameisao@hotmail.com [C-15838 ], [203.118.92.202]
เมื่อวันที่ : 28 พ.ค. 2552, 18.21 น.

​ใคร​ที่ยังไม่​ได้ดู​ไปหามาดูซะนะค่ะ​
​เพราะมันซาบซึ้งน่าประทับใจดีมาก
..ขอให้โลกนี้อย่ามีสงครามอีกเลย​นะคะ​..สาธุ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๔ : เอ [C-15872 ], [58.8.196.138]
เมื่อวันที่ : 13 มิ.ย. 2552, 14.39 น.

เศ้าจิงน้องตาย ไม่เลือ​ใคร สังคมลังเกรียต ไม่มี​ใครช่วย อยู่​กะน้อง ไม่มีข้าวกิน
น้องตายอยุ่ตัวตนเอง ไม่มี​ความสุข น้องตายด้วย​ความหิวโหย พอมมาก
น่าสงสาร ท้าเปงเรา​จะทามยังไง ด้วย​ความหิวจบ...​...​...​..

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๕ : 31...กว่าง...สมชาย [C-15947 ], [203.149.16.43]
เมื่อวันที่ : 20 ก.ค. 2552, 14.55 น.

โลกนี้ทำไมถึง​ได้โหดร้ายนัก
ชีวิตของผมในวัยเด็ก
​ที่คิดว่าพบ​กับ​ความโหดร้าย
แม่ทอดทิ้ง
นอนคนเดียว
ทำงานหนัก
​แต่เทียบไม่​ได้เลย​​กับ
สุสานหิงห้อย
เด็กน้อย​ที่น่ารัก
คนเราเกิดมาก็​เพื่อตาย
พบกันก็​เพื่อจากกัน
ธรรมะ​คือ​ที่พึ่งสุดท้าย ครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๖ : เศร้าใจใจ [C-16114 ], [110.49.54.115]
เมื่อวันที่ : 22 ส.ค. 2552, 00.33 น.

ญี่ปุ่นเริ่มก่อนก็จริงนะ ​แต่เหยื่อของสงครามก็ยัง​เป็นผู้บริสุทธิ์ ​ที่ไม่รู้เรื่อง​อะไร​
ผิด​กับไทยการ​เป็นอยู่​อุดมสมบูรณ์ กลับทะเลาะกันเอง สงสัยสบายเกิน​ไป

---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​
หนังเรื่อง​นี่ดีมากๆ​ ขอบคุณสิ่งดีๆ​​ที่ให้แง่คิด

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๗ : ผู้เฒ่าเต่า [C-16144 ], [124.120.114.115]
เมื่อวันที่ : 28 ส.ค. 2552, 10.08 น.

ผมเคยดูสมัยผมเด็กๆ​ ​แต่ผมจำไม่​ได้หรอกว่ามันชื่อเรื่อง​อะไร​
ใน​ที่สุดผมก็หาเจอจน​ได้เรื่อง​นี้เลย​ ​ที่ผมดู​ไปร้องไห้​ไป ​ความทรงจำสมัยเด็ก บางเรื่อง​ก็ลืมเลือน​ไป ​แต่เรื่อง​​ที่ยังคงจำ​ได้ แน่นอน​ต้อง​เป็นเรื่อง​​ที่เราประทับใจสุดๆ​
ขอบอกเลย​ว่าเรื่อง​นี้ เจ๋งจริง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๘ : peat [C-16941 ], [61.90.24.191]
เมื่อวันที่ : 05 พ.ค. 2553, 10.33 น.

เคยดูเรื่อง​นี้​เมื่อหลายปีก่อน ดู​ไปร้องไห้​ไป

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๙ : คนเชียงราย [C-18742 ], [118.172.85.39]
เมื่อวันที่ : 16 เม.ย. 2555, 10.21 น.

ผมเคยนั่งดู​กับแฟน​ที่​เป็นญี่ปุ่น ทามหั้ยผมรู้สึกสงสารแฟนมาก​และประเทศของเค้า ดูปัยร้องหั้ยปัย ดูกี่ครั้งก้อเหมือนเดิม ร้องหั้ย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓๐ : ประทับใจเรื่องนี้มาก [C-18766 ], [223.206.170.81]
เมื่อวันที่ : 22 พ.ค. 2555, 15.22 น.

Grave ใน​ที่นี้น่า​จะ​เป็นภาษาอังกฤษมากกว่านะครับ​ ไม่น่า​จะใช่ภาษาอิตาลี่ ...​. ภาษาอังกฤษคำนี้หมายถึง หลุมฝังศพ,สุสาน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓๑ : ถ้าพี่อยู่แถวนั้น พี่จะช่วยหนู [C-18791 ], [202.12.97.111]
เมื่อวันที่ : 25 มิ.ย. 2555, 13.35 น.

​ได้ดู​เมื่อคืนนี้ จาก play channel สงสารเซ็ทซึโกะ อยากช่วยเซ็ทซึโกะมาก วันนี้กินข้าวไม่เหลือซักเม็ด

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓๒ : สงสารเซทซึโกะ [C-18811 ], [1.2.198.229]
เมื่อวันที่ : 14 ส.ค. 2555, 21.46 น.

พึ่ง​จะเคยดู​เมื่อไม่กี่วันนี่เอง เนื้อหาหนักมากครับ​ ​แต่ก็สอดแทรกแง่คิดไว้เยอะ...​ดูแล้ว​สะเทือนใจมากครับ​ ยิ่งคนขี้สงสารแล้ว​ด้วย ร้องไห้ไม่ออกเลย​...​
ใน​ความคิดผมแล้ว​ สถานการณ์แบบนั้น​ พี่ชาย​กับน้องสาวน่า​จะอยู่​​กับป้า​จะดีกว่า ไม่น่าออก​ไปตกระกำลำบากเลย​ สงสารเด็กน่ะครับ​ เด็กชายอายุแค่14 ​กับน้องสาวอายุ 4 ปี ​จะ​ไปอยู่​กันยังไง? สุดท้ายก็พาน้อง​ไปตาย น่าสงสารเหลือเกิน...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓๓ : "กีรติ" [C-18868 ], [180.180.60.153]
เมื่อวันที่ : 03 ธ.ค. 2555, 20.12 น.

สงครามนี่มันไม่​ได้ช่วยอะไร​ให้ดีขึ้น​จริงๆ​เลย​
ไม่ใช่เเค่เซตะ​กับเซซึโกะ​ที่​ต้องมาตาย​เพราะสงครามบ้าบออะไร​นี่เเต่ยังมีอีกกี่ชีวิต​ที่​ต้องมาจบลง​เพราะสงคราม
​ถ้าหากเซซึโกะ​สามารถอยู่​ต่อ​ได้อีกนิดนึงก็คง​จะดี​เพราะอีกเเค่ไม่นานพี่ชายก็​จะทำอาหารให้กิน เเล้วน้องสาวก็​จะหายจากโรคบ้าบอนี่เเเล๊ว

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น