นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๕ เมษายน ๒๕๖๑
คืนธรรมดาคืนหนึ่ง
แม่มะลิ
...ค่ำคืนนั้น​​ค่อนข้างเงียบมีเสียงเคลื่อนไหวของเหล่าบรรดาจิ้งจก​​ที่วิ่งวุ่นหาอาหารอยู่​​แถวถังขยะ ​​กับเสียงเคลื่อนวัตถุมีน้ำหนักอยู่​​​​ที่ห้องชั้นบน ฉันชอบ​​ความเงียบ​​ที่ไม่สงัดแบบนี้มันบ่งบอกว่าชั้นไม่ใช่เพียงสิ่งมีชีวิตเดียวดายบนโลก...
ฉันบรรจงแตะน้ำปรุงกลิ่นนพมาศ​ที่ข้อมือ​และคอ กลิ่นสดชื่นสบายใจดีแท้ๆ​ ผู้ชายคนนั้น​มาถึงทันที​ที่​เขาอาบน้ำเสร็จ ก็คงหลังจาก​ที่ลาจากวงเมรัยรายวันของ​เขานั่นเอง บทสนทนาของเราเริ่มต้นด้วยการซักถามถึงเอกสารขอสำรวจห้อง​เพื่อเตรียมงบประมาณในการซ่อมแซมห้อง คำพูดหนึ่ง​​ที่มีเสียงสะท้อน​ความรู้สึกแทรกอยู่​​คือ "คุณแจ้ง​ไปเถอะเดี๋ยวเค้าก็มาทำให้ ห้องอาจารย์เค้ามาเร็ว​ถ้าพวกเราก็รอ​ไปเหอะทนไม่ไหวก็ซ่อมกันเอง อยู่​กันอย่างลำบาก ลำบากจนชินแล้ว​" ฉันอยาก​จะร้องไห้​เมื่อ​ได้ยิน​เพราะคนพูดทำเสียงราบเรียบมาก เรียบจนรู้สึกว่า​ใน​ความราบเรียบนั้น​สะกด​ความรู้สึกมากมาย​​เอาไว้

ใบหน้าของ​เขาแดงก่ำๆ​ ดวงตาวันนี้ดูฉ่ำชื้นรื้นน้ำตา คง​เป็น​เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์​ที่กระจายอยู่​ตามเส้นเลือด กลิ่นลมหายใจของเค้าก็ยังคงมีกลิ่นอวลของสุราโชยมาตลอดเวลา ตั้งแต่ตอน​ที่ยืนอยู่​หน้าห้องแล้ว​ กลิ่นของ​เขาลอยมาแตะจมูกตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดประตูบ้าน ​เขาช่าง​เป็นสิ่งใหม่​ที่น่าพิศวงน่าสงสัย​ไปเสียทุกเรื่อง​ คืนนั้น​​เป็นคืน​ที่อากาศยังคงร้อนอบอ้าวต่อ​เนื่องเหงื่อเม็ดเล็กๆ​ผุดพรายเต็มหน้าผาก​และเหนือริมฝีปากของฉัน ตอน​ที่​เขาเอียงหัวมาซบไหล่รู้สึก​ได้ถึง​ความเปียกชื้นเหงื่อ​และกลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆ​จากหน้าผาก​และหัวของ​เขา ​แต่น่าแปลกเหลือเกิน​ที่ฉันรู้สึกราว​กับถูกห่อหุ้มด้วย​ความสุขจากสัมผัส​ที่เปียกชื้นนั้น​ ฉันลูบหน้าผากของ​เขาเบาๆ​แล้ว​พูดขึ้น​มาลอยๆ​ว่า "อากาศอบอ้าวมากเลย​ เดินขึ้น​มาร้อนเหรอ" ​เขาสะดุ้งตัวขึ้น​มาจากไหล่ของฉันด้วยท่าทีร้อนรนเกรงว่าฉัน​จะรังเกียจ ​ซึ่งใน​ความ​เป็นจริงมันไม่ใช่แบบนั้น​ ฉันออก​จะมี​ความสุขมากด้วยซ้ำ ค่ำคืนนั้น​ค่อนข้างเงียบมีเสียงเคลื่อนไหวของเหล่าบรรดาจิ้งจก​ที่วิ่งวุ่นหาอาหารอยู่​แถวถังขยะ ​กับเสียงเคลื่อนวัตถุมีน้ำหนักอยู่​​ที่ห้องชั้นบน ฉันชอบ​ความเงียบ​ที่ไม่สงัดแบบนี้มันบ่งบอกว่าชั้นไม่ใช่เพียงสิ่งมีชีวิตเดียวดายบนโลกถึง​จะมีผู้ชายคนนั้น​​ที่ซบไหล่ฉันอยู่​​แต่ฉันก็ยังรู้สึกอ้างว้างอยู่​ดี ฉันยังไม่รู้สึกถึง​ความ​เป็นหนึ่ง​เดียวใดๆ​​กับผู้ชายคนนั้น​ เรายังไม่เชื่อมโยงกัน

ฉันรู้ดีว่าวันหนึ่ง​​ความสัมพันธุ์แบบนี้มัน​จะ​ต้องจบลงไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง​ ​แต่​ที่แน่ๆ​​จะเรียกร้องสิ่งใดก็คงไม่​ได้​เพราะขณะปัจจุบันยังไม่มี​แม้​แต่​ความมั่นใจใดๆ​ ​แต่ช่างเถอะวันเวลา​ที่แปรผ่าน​ไปนั่นแหละ​จึง​จะบอก​ได้ว่า​ความจริง​ที่แท้​คืออะไร​ บนโซฟาตัวนั้น​ชั้นเริ่มโอบกอดหลังของ​เขาอย่างแผ่วเบา ​เขาบรรจงจูบ​ที่ไหล่​และดมแขนเบาๆ​​พร้อมถามขึ้น​มาว่า ไหนล่ะน้ำอบ ฉันยิ้ม​ที่มุมปากเล็กน้อย​และส่งเสียงกลั้วหัวเราะในลำคอ​พร้อม​กับยื่นฝ่ามือให้​เขาดม กลิ่นบางๆ​ชั้นไม่​ได้ชะโลมเยอะมากนัก ​เพราะไม่มั่นใจ​ความฉุนของมัน ​เขาก้มลง​ไปจูบ​ที่หัวเข่าขวา ​และย้าย​ไปทางซ้าย ​พร้อม​กับถามว่าคุณฉีดน้ำหอม​ที่ขาด้วยเหรอ ชั้นยิ้ม​และบอก​เขา​ไปว่าโลชั่นทาผิวกลิ่น​เป็นแบบนี้ ​ซึ่งในใจฉันอยาก​ไปบอกเค้า​ไปเหลือเกินว่าชั้นอยาก​จะให้คุณกลืนกินฉัน​ทั้งตัวเลย​ด้วยซ้ำ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3857 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง คืนธรรมดาคืนหนึ่ง
ผู้แต่ง แม่มะลิ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๕ เมษายน ๒๕๖๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-19415 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 19 เม.ย. 2561, 16.18 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น