นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๗
นิทานปลาดาว...ภาคต่อมา
เด็กใหม่ในเมือง
...อุทิศแด่ชมรมค่ายอาสาสมัคร สจม....
​เมื่อตอนผมอยู่​ในชมรมค่ายอาสาพัฒนาของมหาวิทยาลัย ผมเคย​ได้ยินนิทานเรื่อง​หนึ่ง​ ​ที่เล่าสืบต่อกันมาในแวดวงคนทำค่าย
​เขาเรียกนิทานเรื่อง​นี้ว่า "นิทานปลาดาว"
นิทานเรื่อง​นี้มีอยู่​ว่า...​

@#@#@#@#@

ณ ชายหาดแห่งหนึ่ง​ ​ซึ่งทะเลแถบนั้น​​เป็น​ที่อาศัยของปลาดาวจำนวนมาก

ทุกๆ​ เช้า​ น้ำทะเล​จะซัดสาดเจ้าปลาดาวน้อยใหญ่ขึ้น​มาเกยตื้นบนพื้นหาด ​เมื่อเข้าสู่เวลาสาย แสงตะวันอันร้อนแรงก็​จะเริ่มแผดเผาเจ้าปลาดาวจนมันค่อยๆ​ แห้งตาย​ไปทีละตัว สองตัว...​

​แต่ถึงกระนั้น​ ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่ง​ ​ที่​เขา​จะออกมา​ที่ชายหาดในทุกๆ​ เช้า​ ​เพื่อ​จะโยนปลาดาว​ที่เกยตื้นลงทะเล ​แม้ว่าจำนวนปลาดาวบนชายหาด​จะมากขนาดไหนก็ตาม ​แต่​เขาก็ยังคงทำสิ่งนี้อยู่​ทุกวัน

จนถึงเช้า​วันหนึ่ง​ ในขณะ​ที่ชายหนุ่ม​กำลังโยนปลาดาวลงทะเลเหมือน​กับทุกๆ​ วัน ก็มีชายชราคนหนึ่ง​เดินเข้ามาหา แล้ว​ก็พูดว่า "เจ้าหนุ่มเอ๋ย...​มัน​จะมีประโยชน์อะไร​​ที่เธอ​จะทำแบบนี้ทุกวัน ​เพราะในวันต่อ​ไป ปลาดาวก็​ต้องถูกน้ำซัดขึ้น​ฝั่งอีกอยู่​ดี ​และปลาดาว​ที่อยู่​บนฝั่งมันก็มากเกินกว่า​ที่เธอ​จะช่วยมัน​ได้​ทั้งหมด ถึงเธอ​จะช่วยมัน​ได้บ้าง ​แต่​ถ้าเทียบ​กับปลาดาวอีกมาก​ที่เธอช่วยมันไม่​ได้ มันก็ไม่ต่าง​กับการ​ที่เธอ​จะเพิกเฉยต่อพวกมันหรอก"

ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ​ ​พร้อม​ทั้งหยิบปลาดาวตัวหนึ่ง​โยนอย่างสุดแรงเกิดลง​ไป​ที่พื้นน้ำทะเลย​ ​พร้อม​ทั้งกล่าวว่า "มันต่างกัน​ที่ตรงนี้แหละ​ครับ​"

@#@#@#@#@

ผมเคยเบื่อนิทานเรื่อง​นี้ ​เพราะผม​ได้ยินนิทานเรื่อง​นี้มันแทบ​จะทุกค่าย จนจากเดิม​ที่เคยซาบซึ้งก็กลาย​เป็น​ความฝืดเฝือ จนใน​ที่สุดผมก็เคย​แต่งนิทานล้อเลียนเจ้านิทานปลาดาวอยู่​ครั้งหนึ่ง​​เมื่อตอนอยู่​ชั้นปี ๑ หรือไม่ก็ปี ๒ เนี่ยแหละ​

ผมจำเนื้อเรื่อง​นิทานฉบับ​ล้อเลียนไม่ค่อย​ได้สักเท่าไหร่ ​แต่จำ​ได้เลาๆ​ ว่าผมเขียน​ได้ทุเรศเหลือคณานับ ​และในวันนี้ผม​จะลองเขียน "ภาคต่อ" ของนิทานปลาดาวด้วยตัวผมเอง

​ซึ่งผมหวังว่ามันคง​จะทุเรศน้อยกว่าฉบับ​​ที่ผมเขียน​เมื่อครานั้น​แหละ​น่า...​

"นิทานปลาดาว" ภาคต่อของผมนั่นมีอยู่​ว่า...​

@#@#@#@#@

หลังจากวันนั้น​ ชายหาดก็ยังอยู่​​ที่เดิม ปลาดาวก็ยังถูกน้ำซัดขึ้น​มาเหมือนเดิม ​และชายหนุ่มก็ยังคงออกมาโยนปลาดาวลงน้ำเหมือนเดิม

​แต่นอกจาก​ทั้งหมด​ที่กล่าวมา...​มันกลับค่อยๆ​ เปลี่ยนแปลง​ไป

​ความเปลี่ยนแปลงมันเริ่มขึ้น​​เมื่อมีนักท่องเ​ที่ยวกลุ่มหนึ่ง​ผ่านทางมายังชายหาดแห่งนี้ พวก​เขาประทับใจ​ความงามของหาด ​และเริ่ม​เอา​ความงาม​ที่​เขา​ได้เห็น​ไปบอกต่อ​กับ​เพื่อนนักท่องเ​ที่ยว

หลังจากนั้น​ก็เริ่มมีนักท่องเ​ที่ยวเข้ามามากขึ้น​เรื่อยๆ​ มากจนชาวบ้านแถบนั้น​​ที่เดิมทำอาชีพประมง ​ต้องเปลี่ยนมาเปิดบังกะโลให้นักท่องเ​ที่ยว​ได้พักค้างคืน ร้านอาหารทะเล คาราโอเกะ ​และเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจผุดขึ้น​​ที่ริมหาดหยั่งกะดอกเห็ด

อยู่​มาวันหนึ่ง​ มีนักธุรกิจมากว้านซื้อ​ที่แถบนั้น​ แล้ว​ก็นำมาสร้างโรงแรมขนาดใหญ่​เอาไว้รองรับนักท่องเ​ที่ยวกระเป๋าหนัก ​โดยโรงแรมปล่อยน้ำเสียจากการให้บริการลง​ที่ทะเลแห่งนั้น​แหละ​ บังกะโล​และร้านอาหารเล็กๆ​ ​ที่เหลืออยู่​ก็ร่วมปล่อยน้ำเสียผสมโรง​ไปด้วยอีก

จน​เมื่อผ่าน​ไปกว่า ๓๐ ปี น้ำ​ที่เคยใส ก็กลาย​เป็นน้ำขุ่นคลั่ก​ไปด้วยกากของเสีย ​แต่ชายหนุ่ม (​ที่ตอนนี้กลาย​เป็นชายชรา​ไปแล้ว​) ก็ยังคงโยนปลาดาวเกยตื้นลงน้ำเช่นเดิม

จนมาถึงเช้า​วันหนึ่ง​ ในขณะ​ที่ชายชรายังคงทำสิ่งเดิมๆ​ ​ที่เคยทำอยู่​ตลอดชีวิตของ​เขา ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่ง​เดินเข้ามาถามว่า "ลุงๆ​ๆ​ ลุง​กำลังทำอะไร​อยู่​ครับ​"

ชายชราตอบว่า "ฉัน​กำลังช่วยชีวิตเจ้าปลาดาวเหล่านี้อยู่​ ​เพราะ​ถ้าขืนปล่อยไว้ ​เมื่อเวลาสายมัน​จะถูกแดดเผาจนตาย"

"แล้ว​มัน​จะไม่ตาย​เพราะน้ำเน่าเหรอครับ​ลุง ​เพราะตอนนี้น้ำมันแย่เสียจนไม่มี​ใครกล้าลง​ไปเล่น ลุงโยนลง​ไปปลาดาวมันก็​ต้องตายอยู่​ดี" เด็กหนุ่มถาม

ชายชราเริ่มละจากมือจากปลาดาว แล้ว​ก็มองลง​ไปในน้ำทะเลสีขุ่น ชายชราไม่ว่ากระไรนอกจากทรุดตัวลง​ไป​กับผืนทราย​พร้อม​กับน้ำตา​ที่นองหน้า​เขาอยู่​

ชายหนุ่มเดินเข้า​ไปตบไหล่ชายชราเบาๆ​ ​พร้อม​ทั้งบอกว่า "ไม่​เป็นไรน่าลุง ​เอางี้...​พรุ่งนี้ลุงมาโยนปลาดาวลงน้ำเหมือนเดิม ​ส่วนผมก็​จะนั่งเรือตระเวนเก็บขยะบนทะเลรอบๆ​ นี้ เดี๋ยวไม่นานทะเลก็สะอาดเองแหละ​ แล้ว​ปลาดาวก็​จะไม่ตายด้วยนะลุง"
ชายชราไม่ว่ากระไร ​ได้​แต่ยิ้ม​ทั้งน้ำตา

หลังจากวันนั้น​​ไป ​ถ้า​ใคร​ได้เดินผ่านชายหาดแห่งนั้น​ ก็​จะ​ได้เห็นภาพของชายชราคนหนึ่ง​​กำลังโยนปลาดาวเกยตื้นลงน้ำ ในขณะ​ที่บนทะเลก็มีชายหนุ่ม​กำลังเก็บขยะ​ที่ลอยในน้ำอยู่​ด้วยสายตายิ้มแย้ม..

THE END

 

F a c t   C a r d
Article ID A-370 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง นิทานปลาดาว...ภาคต่อมา
ผู้แต่ง เด็กใหม่ในเมือง
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๖๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-1094 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 03 ก.พ. 2547, 19.31 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เอ็กซ์ สจม. 34 [C-7096 ], [203.154.145.10]
เมื่อวันที่ : 27 ก.พ. 2549, 18.17 น.

ไม่รู้ว่า​จะหวนกลับมาเปิดอีกหรือเปล่า
​แต่อยากบอกว่า
ผมก็คิดถึง นิทานปลาดาวเหมือนกัน
ยิ่ง ณ เวลานี้ ผู้ปกครองเช่นนี้ ยิ่งคิดถึง

อุดมคติ​ต้องมาก่อน !!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : NokKaew [C-18329 ], [203.114.114.164]
เมื่อวันที่ : 01 ก.ค. 2554, 15.25 น.

อยากอ่านอีก เรื่อยๆ​นะคะ​ ​เป็น​กำลังใจให้-^____^-

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น