นิตยสารรายสะดวก  Poem  ๒๘ ตุลาคม ๒๕๕๔
ไดอารี่สีแดง 2
ปอ เปลือกไม้
 2
จะนับฝนหล่นฟ้าหาได้ไม่
หรือนับลมหายใจในวันหนึ่ง
มิอาจเปรียบเทียบรักหากตราตรึง
ย่อมคิดถึงมากมายหาใดปาน

กินเส้นเล็กน้ำตกแก้อกช้ำ
หรือจะย้ำซ้ำเติมเพิ่มอีกแผล
แม้รักเธอมากมายยังไม่แล
ใจจึงแพ้ช้ำอกเลือดตกใน

ไม่มีเว้นวันหยุดสะดุดฝัน
มีแต่วันหวังไว้ให้เห็นหน้า
อาจเป็นเพียงนาทีที่ผ่านตา
ก็ดีกว่าฝันถึงมาหนึ่งปี

เพราะตัวไกลหัวใจอยากไปหา
ข้ามขอบฟ้ากว้างไกลก็ไปถึง
จากความรักห่วงใยให้คำนึง
ใจรำพึงจิตรำพันฝันถึงเธอ

ความคิดถึงเดินทางไม่ว่างเว้น
จะเช้าเย็นอยากยลจนพร่ำเพ้อ
แค่คิดถึงใจก็บึ่งไปถึงเธอ
คิดเสมอหมายใจให้ใกล้กัน

การเดินทางของใจไม่เคยช้า
ยิ่งแก้วตาอยู่ไหลใจยิ่งหวั่น
ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งซึ้งถึงนงคราญ
เพียงคำหวานผ่านสายใจก็พอง

พี่คิดถึงเธอคิดถึงจึงเกิดรัก
ใจตระหนักรักดีมีเราสอง
ตัวจะไกลเพียงใดใจจับจอง
มุ่งหมายปองเป็นคู่รักด้วยภักดี

ด้วยคิดถึงถึงจะไกลใจก็ถึง
เพียงคำนึงคิดถึงกันมันสุขศรี
ยิ่งทุกวันก็ยิ่งรักมากทวี
ผ่านเดือนปีให้รักนี้เป็นนิรันดร์

คนน่ารักรู้ตัวต้องกลัวบ้าง
รู้ระวังรู้ระแวงทุกแห่งหน
รู้ระยะที่อยู่ดูตัวตน
เว้นสักคนคือพี่มิต้องแกรง

ตั้งนะโมสามจบนพคุณพระ
อักขระเลขยันต์กันภูตผี
ช่วยปกป้องโพยภัยให้คนดี
หากแม้นมีใครคดให้หมดลม

ให้คิดถึงทุกข้อต่อคำถาม
พบคนที่ดีงามและเหมาะสม
ให้ชนะหมู่มารผ่านเพียงลม
น้องสุขสมพี่สุขใจอยู่ในเงา

เคยเอ่ยคำว่ารักสักกี่หน
มีกี่คนบอกรักหนักใจไหม
มีกี่คนบอกรักแล้วจากไป
มีบ้างไหมไม่เอ่ยปากแต่รักจริง

เมื่อยามว่างนั่งมองท้องถนน
มีผู้คนผ่านไปทั้งชายหญิง
เดินผ่านมาผ่านไปมากมายจริง
รถก็วิ่งขวักไขว่ไม่รอรี
จากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งให้ถึงหมาย
มวลมนุษย์มุ่งไปในวิถี
ใครจะรู้จุดหมายที่ใครมี
ต่างชีวีต่างจุดหมายร่วมใช้ทาง
คือวิถีเส้นทางต่างความฝัน
ทุกวี่วันวนไปไม่แตกต่าง
กี่หมื่นพันล้านคนบนเส้นทาง
คือทุกอย่างเมื่อยังอยู่สู่ต่อไป
หลายบทเรียนบทรู้สู้ชีวิต
คือลิขิตของคนไม่พ้นได้
เมื่อชีวิตยังไม่ล่มถึงล้มตาย
ก้าวต่อไปตามวิถีตามที่ควร
หลากหญิงชายเดินไปที่ไหนนั่น
คงเดินทางตามฝันกันถี่ถ้วน
บ้างฝันไกลใจเขาไม่เรรวน
บ้างฝันด่วนฝันค้างก็ยังมี
ทุกคนมีจุดหมายให้ย่างก้าว
จะสั้นยาวก้าวไปให้ถึงที่
ต้องมุ่งมั่นสู่จุดหมายที่ใจมี
คงถึงที่ใจหมายได้สักวัน
 
F a c t   C a r d
Article ID A-3579 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง ไดอารี่สีแดง 2
ผู้แต่ง ปอ เปลือกไม้
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๕๔
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๙๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-18488 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 28 ต.ค. 2554, 10.54 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เล็ก โยธา [C-18498 ], [223.204.95.230]
เมื่อวันที่ : 29 ต.ค. 2554, 19.42 น.

ชอบครับ​
กินใจดี

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Song982 [C-18503 ], [115.87.28.64]
เมื่อวันที่ : 06 พ.ย. 2554, 16.50 น.



สัมผัส​ระหว่างบทหลุดๆ​ ​ไปหลายแห่ง
สัมผัส​ระหว่างวรรค์มีหลุดๆ​ บ้างเหมือนกัน

อ่าน​เป็นทำนองเสภาแล้ว​สนุกดีครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น