นิตยสารรายสะดวก  Poem  ๒๒ กันยายน ๒๕๕๔
คู่บุญ
เล็ก โยธา
 เฮ้ย.....คู่บุญของเอ็งมาแล้ว โน่นไง?
" เฮีย ....อยากกินปลาทอด อร่อยมาก อยากกิน อยากกิน ซื้อให้หน่อย "
ภาพของหญิงวัยกลางคน ผมกระเซิงและปั้นเป็นก้อนอยู่บนหัว ใส่เสื้อคอกระเช้า ผ้าถุงขาด ๆราวกับว่าไม่เคยซักมาแรมปี แกจะร้องขอให้คนซื้อปลาทอดให้แกกินอยู่เสมอ ๆ แต่ดูจะไม่มีใครสนใจในคำพูดแกนัก
ผมจะสั่งปลาทอด ให้แกกิน แกจะกินแต่ปลาทอดอย่างเดียว เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่ผมมีโอกาสมากินข้าวแกงร้านอร่อยในตลาดชะอำยามเช้า ผมทำอย่างนี้เป็นประจำ บางทีก็ให้เงินเป็นร้อย ให้แกเก็บไว้ซื้อปลาทอดกิน ในวันที่ผมไม่ได้มาตลาด เพราะดูทุกคนในตลาดจะพารังเกียจแก อีกอย่างปลาทอดตัวนึงก็เกือบร้อยกว่าบาท คงหาคนซื้อให้แกยาก ภาพที่ผมเห็นแกกินปลาทอดอย่างอร่อย มันทำให้ผมมีความสุขลึกๆ
จนกระทั่งวันหนึ่ง
" คุณ ๆ อย่าหาว่าชั้นยุ่งเลยนะ ยายเสริมบ้า ๆบอๆที่ฉันเห็นคุณให้เงินทุกเช้าน่ะ บ้านแกอยู่ท้ายตลาดนี่แหละ
บ้านหลังโตประตูสีฟ้านั่นแหละ แกไม่ค่อยจะเต็ม เที่ยวขอเงินเขาไปทั่ว พี่น้องก็ระอา ที่แกเที่ยวขอเงินคนนั้นคนนี้ ในตลาดไม่มีใครให้แกหรอก
นับตั้งแต่นั้นมา
ทุกครั้งที่ผมเข้าตลาด ก็จะคอยระวังและเดินหนีเส้นทางที่เดินประจำ ไม่อยากเจอแก บางครั้งก็พยายามเตรียมเศษเงินเพื่อที่จะให้ทานแกพอเป็นพิธี วันไหนไม่มีเศษเงินก็จะพยายามซื้อของให้มีเศษเงินจนได้ เก็บไว้เผื่อบังเอิญเจอแก รู้สึกเสียดายเงินนับร้อยที่เคยให้แก ร้านข้าวแกงร้านอร่อยที่เคยกินประจำก็ไม่ไปกิน กลัวเจอแก ใจก็คิดว่า ถ้าให้เงินแค่ 5 บาท แกจะว่าอย่างไร และถ้าแกร้องขออยากกินปลา แล้วไม่สั่งให้ คนรอบข้างที่เคยเห็นว่าซื้อให้อยู่ประจำ ๆ เขาจะว่าจะว่าอย่างไร มันทำให้ทุกครั้งที่ผมเข้าตลาดจะคอยระแวงไม่มีความสุขเสมอ ๆ จนบางครั้ง ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ก็ไม่ไปตลาดชะอำอีกเลย
" กลับไปอยู่กรุงเทพหรือพี่ หายหน้าหายตาไปตั้งนาน ยายเสริมคนที่พี่เลี้ยงข้าว ๆบ่อย ๆน่ะ เขาตายแล้วนะ โดนรถชนเมื่อเดือนที่แล้ว ก่อนตายเห็นแก่ป้วนเปี้ยนอยู่แถวร้านข้าวแกงทั้งวัน ไม่ไปไหน? "
ภาพของยายเสริมนั่งกินปลาอย่างอร่อย แวบเข้ามาในความคิด
ตอนนี้ ผมรู้แล้วล่ะ ว่าที่เขาเรียกว่าบาปกับบุญ มันคืออะไร ?และมันแตกต่างกันอย่างไร?
ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่ผมมีโอกาสได้ไปกินข้าวแกงร้านอร่อยที่ตลาดชะอำ ก่อนกลับผมจะซื้อปลาทอด ใส่บาตรพระที่รอยืนบิณฑบาต อยู่เป็นประจำ
บางครั้ง..........กับบางสิ่งบางอย่างในชีวิต เหตุผลไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นเลย
 
F a c t   C a r d
Article ID A-3562 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง คู่บุญ
ผู้แต่ง เล็ก โยธา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กันยายน ๒๕๕๔
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๙๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-18432 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ย. 2554, 07.41 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เล็ก โยธา [C-18433 ], [124.122.185.116]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ย. 2554, 07.46 น.

ช่วงนี้เวลาน้อย

เขียนเรื่อง​สั้น​ที่​ต้องคิดยาวไม่ค่อย​ได้

​เมื่อใจมันคัน...​.จน​ต้องควักมือออกมาเกา

ขอมอบกลอนเชย ๆ​ จากวิศวกลอน


​จะ​ได้ไม่ลืมกัน...​ครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ทิดอินทร์ [C-18437 ], [124.121.253.211]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ย. 2554, 14.31 น.

อ่านสองบท ​ทั้งพบ ​และจาก จึง​ได้เห็นมิติ​ระหว่างวรรค
ขอบคุณพี่เล็ก​ที่นำมาแบ่งปันครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : มะขวิด [C-18438 ], [203.114.104.203]
เมื่อวันที่ : 23 ก.ย. 2554, 09.37 น.

โห แค่ ๑ บท ​แต่เห็นภาพค่ำคืนอันยาวนาน นับถือ ๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : เล็ก โยธา [C-18439 ], [223.206.38.144]
เมื่อวันที่ : 23 ก.ย. 2554, 12.00 น.

ขอบคุณครับ​คุณทิดอินทร์​และคุณมะขวิด

จริง ๆ​ผมชอบเขียนกลอนครับ​ ​แต่​ต้องอีกนานกว่า​จะเข้า​ที่

เห็นคนอื่นเขียนกันยาว...​แล้ว​อิจฉาจัง...​..เขียน​ได้ไง


ขอบคุณทุก​กำลังใจครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น