นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๑ กันยายน ๒๕๕๓
my way ต่อจากตอนที่แล้ว
ใบตอง
...My way ตอน ช่องว่าง​​ที่เธอหยิบยื่นให้ น้ำมนต์มาเยี่ยม​​เพื่อน​​ที่โชว์รูม ​​ที่พิมพ์ลดาทำงานอยู่​​ ​​เมื่อก่อน​​เขาก็ทำงาน​​ที่นี่​​แต่​​เขาออก​​ไปแล้ว​​ ​​และ​​เขา​​เป็นหลานขอ...
My way
ตอน ช่องว่าง​ที่เธอหยิบยื่นให้
น้ำมนต์มาเยี่ยม​เพื่อน​ที่โชว์รูม ​ที่พิมพ์ลดาทำงานอยู่​ ​เมื่อก่อน​เขาก็ทำงาน​ที่นี่​แต่​เขาออก​ไปแล้ว​ ​และ​เขา​เป็นหลานของเจ้าของ​เขาจึงมา แวะเวียนหา​เพื่อนฝูงอยู่​เสมอ​และครั้งนี้ ​เขามา​เขาจึงพบ​กับพิมพ์ลดา ​เมื่อแรกเห็น​เขาก็ประทับใจ​ที่นัยน์ตาโศกๆ​ของเธอ แล้ว​ยิ่ง​เมื่อมาฟังเรื่อง​ครอบครัวของเธอก็ยิ่งสงสาร ​เขาจึงคิดว่า​จะ​เป็น​เพื่อนปลอบใจ ​เขาจึงบอก​กับลุง​เขาว่า​เขา​จะมาทำงาน​ที่นี่สักพัก ลุง​เขาก็ไม่ว่าอะไร​​ได้​แต่บ่นว่า​จะมาช่วยสักกี่วันนี่ น้ำมนต์ก็ตอบว่า " คงเลย​ ช่วงปีใหม่​ไป" "เอะไอ้นี่มาแปลก" ลุง​เขาก็ส่ายหัวพึมพำออก​ไป
​เมื่อน้ำมนต์มาทำงานในโชว์รูมก็มีสีสันมากขึ้น​ ​และพิมพ์ลดาก็ยิ้ม​และหัวเราะมากขึ้น​ น้ำมนต์​เป็นคนมีฝีมือ​เพราะฉะนั้น​​เมื่อ​เขามาทำงานจึงมีกิจกรรม​เพื่อเพิ่มยอดขายอยู่​เสมอ ​และเวลาผ่าน​ไปพิมพ์ลดาก็ไว้ใจ​เขา​และสนิทกันมากขึ้น​ ​เพื่อนๆ​​ที่โชว์รูมแบ่งออก​เป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่ง​ก็ยุให้จีบพิมพ์ลา อีกฝ่ายคอยรั้ง​เขา​เอาไว้ไม่ไห้​เขาสนิท​กับพิมพ์ลดา​ไปมากกว่านี้
นพวัฒน์ก็รู้สึกว่า​พิมพ์ลดาเปลี่ยน​ไปเช่นกันวันนึง ​เขาจึงบอก​กับพิมพ์ลดาว่า
" พิมพ์ พี่ว่าเรามาจดทะเบียนสมรสกันดีกว่า"
"พิมพ์ว่าไม่จำ​เป็นหรอกสมัยนี้​เขาไม่ค่อยจดทะเบียนกันแล้ว​" เธอตอบแบบไม่ค่อยมั่นใจในอนาคตว่า​จะอยู่​กัน​ไปรอดไหม
" พี่ว่าสำคัญ น้องมุก​กำลัง​จะเข้าโรงเรียนพี่ไม่อยาก​จะให้ลูกมาถามว่าทำไมพิมพ์​และลูกคนละนามสกุลกัน" ​เมื่อ​เขาอ้างเหตุผลนี้พิมพ์ลดาก็พูดไม่ออก จึง​แต่งตัวตาม​เขา​ไปจดทะเบียน ​เมื่อจดทะเบียนแล้ว​นพวัฒน์พาปิ่นมุก​และพิมพ์ลดา​ไปเ​ที่ยว​และซื้อแหวนให้พิมพ์ลดา น้ำมนต์มาเห็นครอบครัวของพิมพ์​กำลังมี​ความสุข ​เขาจึงกลับ​ไปถาม​เพื่อน​เขาว่าจริงหรือว่าครอบครัวพิมพ์มีปัญหา เห็นมี​ความสุขออก​จะตาย​ไป ​เพื่อน​เขาบอกก็​ต้องคอยดูกันต่อ​ไป
หลังจากจดทะเบียนกันแล้ว​ นพวัฒน์ก็กลับ​ไป​เป็นเหมือนเดิม​และยิ่งหนักข้อขึ้น​บางครั้ง​ไปกางเต้นนอน​กับ​เพื่อนครั้งละหลายวันด้วย ​และในครอบครัว​เมื่อเด็กโตขึ้น​ปัญหาก็มีมากขึ้น​​และคนเรา​เมื่ออยู่​กันนานๆ​​ความเกรงใจก็ไม่ค่อย​จะมี บางครั้งพิมพ์ลดากลับมาเห็นลูกนอนหลับ​ทั้งชุดนักเรียน บางครั้งก็ไม่​ได้กินข้าวเย็น ​และวันนี้ ​เมื่อพิมพ์ลดากลับมา พบลูกนอนตัวร้อนอยู่​ไม่มี​ใครดูแล เธอจึงอุ้มลูก​ไปหาหมอกลางดึกเพียงลำพัง นพวัฒน์กลับมารู้เรื่อง​เข้า ก็รู้สึกผิดเหมือนกัน ​แต่​เมื่อ​เขาเติมโต มา​กับครอบครัว​ที่ผู้ชาย​เป็นใหญ่ ​เขาจึงนิ่งเสีย​เพื่อปิดบัง​ความผิดของตัวเอง
พิมพ์ลดารู้สึกเหนื่อยหน่าย​กับครอบครัวมากไม่รู้ว่ามัน​จะ​ไปจบ​ที่ตรงไหน ​ถ้า​เป็นอย่างนี้ตลอด​ไปเธอคงทนไม่​ได้แน่ เธอกลับ​ไป​ที่บ้านบ่อยขึ้น​​แต่ไม่​ได้เล่าปัญหาให้พ่อ​และพี่​ได้รู้ ​แต่สีหน้าอมทุกข์ของเธอมันคงฟ้อง​ได้ดี พิชิตชัย ​และพ่อปรึกษากันว่า​จะให้พิมพ์ลดากลับมาอยู่​​ที่บ้าน ​แต่ระพีไม่เห็นด้วย เธอแย้งมาว่า "ไม่ใช่ว่าฉัน​จะไม่รักน้อง​แต่น้องพิมพ์ควร​ได้สู้ชีวิตด้วยตัวเองเสียที​เมื่อมีพ่อ​และพี่คอยกางปีกปกป้องอย่างนี้​เมื่อไรน้อง​จะเข้มแข็ง" ​ทั้งสอง​ได้ฟัง ก็เห็นด้วยควร​จะรอให้พิมพ์ลดาออกปากขอ​ความช่วยเหลือเสียก่อนดีกว่า
พิมพ์ลดาอ่อนล้า​ทั้งร่างกาย​และจิตใจวันหนึ่ง​​เพื่อนๆ​​ต้องหามเธอเข้าโรงพยาบาล​เพื่อนๆ​ นพวัฒน์รู้ข่าวก็มาเยี่ยม มีพี่วรวรรนา ​ที่นพวัฒน์​และพิมพ์ลดานับถือเธอมากเธอ​เป็นคนพาพิมพ์ลดามาทำงาน ​เพราะฉะนั้น​เรื่อง​ราวในโชว์รูมไม่อาจ​จะพ้นสายตาเธอ​ไป​ได้ ​เมื่อมีโอกาสเธอจึงเรียกนพวัฒน์มาคุย เธอออกตัวว่า " พี่ไม่อยาก​ที่ยุ่งครอบครัวคนอื่นนะ นี่สนิทกันพี่ก็เห็นเธอ​ทั้งสองคนเหมือนน้องของพี่​ทั้งคู่"
"พูด​ได้เลย​ครับ​พี่ ผมภูมิใจด้วยซ้ำ​ที่มีพีสาว​ที่แสนดีคอยดูแล" วรวรรนาจึงพูดเข้าประเด็นทัน​ที่ก่อน​ที่ นพวัฒน์​จะทันตั้งตัว
"พี่ว่าเธอปล่อยปละละเลย​เมีย เธอมาก​ไปหรือเปล่า พี่มัก​จะพบเธอ​กับ​เพื่อนๆ​เสมอในเวลา​ที่เธอควร​จะอยู่​​กับครอบครัว"
"โถพี่ ผมไม่ทำอะไร​ผิดไม่​ได้​ไปติดผู้หญิง ​ไปกินเหล้าหรือการพนัน​ที่ไหนล่ะ แค่คุย​กับ​เพื่อน"
"แล้ว​เธอ​ต้องคุย​กับ​เพื่อนทุกวันหรือ พี่​ได้ข่าวว่าเธอมีกิจกรรมนอกบ้านอยู่​เสมอ" นพวัฒน์นึกขำคำเหน็บแนมนั้น​
"ก็ผมมันคน​เพื่อนเยอะ ​และพิมพ์ก็ไม่เห็น​เป็นอะไร​อยู่​​กับแม่ผมก็สะดวก​สบาย​จะตาย​ไป ไม่​ได้มีปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ด้วย"
"​ถ้าสบายจริง​จะเจ็บหนักอย่างนี้หรือ คนนะไม่ใช่ต้นไม้​ที่ปล่อยทิ้งไว้ให้มันโตเอง เธอก็รู้ว่าพิมพ์​เขาโตมา​กับครอบครัวคนละแบบ​กับเธอ"
"แล้ว​มัน​จะ​เป็นปัญหาอย่างไงพี่ช่วยพูดให้ชัดๆ​หน่อย​ ครับ​"
"พิมพ์​เขา​เป็นคน​ที่บอบบางเกินกว่า​ที่เธอ​จะมาทิ้งๆ​ขว้างๆ​อย่างนี้"
นพวัฒน์ยิ่งทำหน้าไม่เข้าใจ วรวรรนาจึงพูดต่อ​ไปว่า
"แล้ว​​ถ้ามีคน​เขาเห็นคุณค่าล่ะ ​สามารถสละ​ความสุขมาดูแล​ได้​จะทำอย่างไร พิมพ์​เขาหน้าตาก็สะสวยทำงานก็เก่งราย​ได้ของ​เขาก็ดี​เขา​สามารถอยู่​​ได้​โดยไม่​ต้องมีเธอ ทุกวันนี้​เขา​ต้องทนแล้ว​นะจนร่างกาย​เขาทนไม่ไว้แล้ว​ ​ที่พี่รู้มา​ความจริง​เขา​ได้สิทธิ์หยุดวันอาทิตย์แล้ว​นะ​แต่​เขาก็สละให้คนอื่น​ไป ​เขาทุ่มเทให้งาน​เพื่อหลีกหนีอะไร​หรือเปล่า เธอลอง​เอา​ไป​ใคร่ควรดูให้ดีแล้ว​กัน พี่เตือนแค่นี้ล่ะ"
​เพื่อนๆ​ ของ​เขาก็ เห็นด้วย​กับพี่วรวรรนา
นพวัฒน์ อึ้ง "???????????"

My...​way
ตอน...​.มือ​ที่สาม
พิมพ์ลดา​เมื่อออกจากโรงพยาบาลก็มาทำงานเลย​ทันที​โดยไม่ฟังคำทัดทานจาก​ใคร ​ส่วนน้ำมนต์ก็คิดว่า​เขาควร​จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือจริงจังสักที ​เพราะ​เขา​ได้พบ​กับสามีของพิมพ์ลดาแล้ว​​และ​เป็นผู้ชาย​ที่ทอดทิ้งภรรยาจริงๆ​อย่าง​ที่​ใครๆ​พูดกัน ​เขาพยายามหาเหตุผลว่าทำไมนพวัฒน์ จึงปล่อยให้พิมพ์ลดา​ต้องทนทุกข์ขนาดนี้ ​เมื่อ​เขา​ไปปรึกษา​เพื่อน ​เพื่อน​เขาจึงพูดว่า " คงไม่มีอะไร​หรอก ​เขาก็แค่ติด​เพื่อนแค่นั้น​แหละ​ ไม่ใช่ว่าไม่​ได้รักหรอก" ​เพื่อน​เขาพูด​และหยิบเอกสารบางอย่างให้ดู " ใจเย็นก่อนดูนี่ซะ น้องพิมพ์เพิ่ง​เอาทะเบียนสมรสมายื่นให้นี่ ​ถ้าเอ็งทำอะไร​พรวดพราด​ไปมันผิดกฎหมายนะโว้ย" น้ำมนต์มองอย่างงงๆ​ "ทำไม​ต้องยื่นทะเบียนสมรสด้วยวะ ไม่เข้าใจ"
"เอ้าไอ้โง่ ก็เรื่อง​ภาษีไงล่ะ ​เขาจดทะเบียนกันมานานแล้ว​ด้วย ดูวัน​ที่ซิ ​แต่เพิ่งมายื่น"
​เพื่อนของ​เขาอบรมต่อ " ​ถ้าเอ็งเข้า​ไปยุ่งมากๆ​ เอ็ง ก็​จะ​เป็นชายชู้ คน​ที่เสียหายก็​เป็นน้องพิมพ์" น้ำมนต์ตกใจ "เฮ้ยข้าไม่​ได้​จะ​ไปแย่งเมีย​ใคร ข้าแค่สงสารโว้ย ไอ้บ้า"
"แล้ว​​ถ้าผัวเค้าไม่อยากให้เอ็ง​ไปสงสารเมียเค้าล่ะ" น้ำมนต์เดินจาก​ไปอย่างอารมณ์เสีย
​เพื่อน​เขาพึมพำ​กับตัวเอง​พร้อม​กับส่ายหน้า " ไอ้นี่ ไอ้หมามองเครื่องบิน"
หลายวันมานี่นพวัฒน์ก็ลดการพบปะสังสรรค์​กับ​เพื่อนๆ​บ้างมีเวลากลับมาสอนหนังสือลูกบ้าง​แต่ พิมพ์ลดาก็ยังหมางเมิน​กับ​เขาอยู่​ ​เขานั่งนึกเจ็บใจตัวเองว่าไม่เคยรู้เลย​ว่าเมียตัวเองหยุดงานวันไหน ​เขาอุตส่าห์​ไปรับ​ที่โชว์รูมหน้าแตกซะไม่มี ​เมื่ออุมาพรบอกว่า​เป็นวันหยุดของพิมพ์ลดา สมควรแล้ว​​ที่​เขา​จะถูก​เพื่อนๆ​ด่า ​และ​เพื่อนของ​เขาหลายคนก็เริ่มพูดอย่าง​ที่พี่วรวรรนาพูด ​คือทุกคนเห็นคุณค่าของพิมพ์ลดา มากกว่าตัว​เขาเอง
นพวัฒน์คิดว่า​เขาควร​จะทำอะไร​สักอย่างก่อน​ที่มัน​จะสายเกิน​ไปวันนี้​เขาเช็คดูแล้ว​พิมพ์ลดา​ไปทำงานแน่นอน ​และฝนตั้งเค้าว่า​จะตก​เขาจึงถือร่มเตรียม​ไปรับ​ที่โชว์รูมขณะ​ที่​เขา​จะข้ามถนนนั้น​ภาพ​ที่เห็นฝั่งตรงกันข้ามทำให้ ​เขาอึ้งจนก้าวขาไม่ออก
มีชายท่าทาง​และหน้าตาดี คนหนึ่ง​ กางร่ม ถือกระเป๋าแล้ว​จูงพิมพ์ลดาออกมาจากโชว์รูมเรียกรถแท็กซี่ให้​และพยุงขึ้น​รถแล้ว​ยื่นกระเป๋าให้ ​และยืนคอย จนรถออก​ไปจนลับตา ภาพ​ที่เห็นนี้​เขาเคยเห็น​แต่ในภาพยนตร์ไม่คิดว่า​จะมีผู้ชาย​ที่ไหน​จะทำ​ได้ แค่ถือกระเป๋าให้ผู้หญิงนี้ก็​จะขำตายอยู่​แล้ว​ มันไม่เคยอยู่​ในหัวสมอง​เขาเลย​ ​แต่วันนี้มีคนทำแล้ว​ ​และดูอ่อนหวานซาบซึ้งใจมาก ​ถ้าผู้หญิงคนนั้น​ไม่ใช่เมีย​เขา...​
นพวัฒน์แอบสืบดูพฤติกรรมเมีย​เขาอยู่​เงียบๆ​​เมื่อวันหยุดไม่ตรงกัน​เขาก็​ไปแอบดูพิมพ์ลดา​ที่โชว์รูม ​เนื่องจากโชว์รูม​เป็นห้องกระจก​ทั้งหมด​เขาเห็นผู้ชายคนนั้น​แวะเวียน​ไป​ที่โต๊ะทำงานพิมพ์ลดาบ้าง ตามปกติของคน​ที่ทำงานร่วมกัน​และพิมพ์ลดามีท่าทีสดใสกว่าตอน​ที่อยู่​​ที่บ้าน พูดคุยเล่นหัว​กับ​เพื่อนไม่เห็นทำท่าอมทุกข์เหมือนอยู่​​ที่บ้านเลย​
นพวัฒน์คิด​ได้ว่า​เขาประมาทเกิน​ไป คิดว่าน้องพิมพ์ ​เป็นของตายของ​เขา ลืมคิด​ไปว่า วันนี้น้องพิมพ์คนนี้​ได้โตแล้ว​​และมีหลายคน​ที่​พร้อม​จะปกป้องเธอ ​เมื่อคิด​ได้ก็​ได้​แต่เสียใจ ​แต่วันนี้ยังไม่สายเกิน​ไป​เขายังมีโอกาส​ที่​จะดูแลน้องพิมพ์ก่อน​ที่​จะเสียเธอ​ไปจริงๆ​...​...​
โปรดติดตามตอนต่อ​ไป ​(ตอน รัก​ต้องห้าม)

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3466 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง my way ต่อจากตอนที่แล้ว
ผู้แต่ง ใบตอง
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๑ กันยายน ๒๕๕๓
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๗๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-17513 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : 13 ก.ย. 2553, 21.47 น.

สนุกขึ้น​เรื่อย ๆ​ แล้ว​นะคะ​

เรื่อง​ชีวิตจริงหรือเปล่า

​ถ้าเว้นบรรทัดบ้าง ก็​จะทำให้อ่านง่ายขึ้น​นะคะ​

​ที่แนะนำ​เพราะเห็นว่า เนื้อเรื่อง​​เป็นเรื่อง​ดราม่า-ครอบครัวดีมาก ​และท่าทาง​จะมีอะไร​สอนใจ​ได้หลายอย่าง หากนำเสนอ​ให้น่าอ่าน (มีย่อหน้า เว้นบรรทัด ฯลฯ) ก็​จะทำให้​เป็นงานเขียน​ที่ดีขึ้น​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น