นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๐
กุศลผลบุญ
กัลปจันทรา
...ดิฉันนั้น​​พยายามทำบุญกุศลเสมอ ทำ​​กับมนุษย์นี่แหละ​​ค่ะ​​ทุกวัน​​ถ้ามีโอกาส เรื่อง​​ทำบุญในศาสนานั้น​​ดิฉันไม่ค่อยทำ อยาก​​จะแบ่งกุศล​​ที่ดิฉัน​​ได้ทำครั้งสุดท้ายนี้ให้ผ...
ดิฉันนั้น​พยายามทำบุญกุศลเสมอ ทำ​กับมนุษย์นี่แหละ​ค่ะ​ทุกวัน​ถ้ามีโอกาส เรื่อง​ทำบุญในศาสนานั้น​ดิฉันไม่ค่อยทำ อยาก​จะแบ่งกุศล​ที่ดิฉัน​ได้ทำครั้งสุดท้ายนี้ให้ผู้อ่านบ้างนะคะ​

ดิฉันนั้น​ถือว่าตัวเองโชคดีเหลือหลาย จากเด็กต่างจังหวัดครอบครัวธรรมดา ออก​จะยากจนด้วยซ้ำ​ไป ​ได้มีโอกาสเรียนในสิ่ง​ที่​ต้องการ ถึง​แม้​จะตะกุกตะกักบ้างเช่น พ่อผู้​เป็นตำรวจถูกผู้ร้ายยิงตาย​เมื่อตอนอยู่​เตรียมอุดมปีหนึ่ง​ แม่ผู้เติบโตในบ้านนอกอย่างเด็กกำพร้าไม่มีปัญญาส่งเราเรียน ดิฉันมีน้องชายอายุอ่อนกว่า 6 ปี ​เมื่อแม่ผู้ไม่มีการศึกษา​ต้องรับผิดชอบต่อเด็กอายุ 16 ​และ 10 ขวบ แม่ตัดสินใจทำไร่กล้วย ดิฉันอยู่​เตรียม​ที่กรุงเทพฯ ค่าหอค่าอาหารไม่มี​แต่ก็มีคนเมตตา​เป็นหมอสอนศาสนาชาวอเมริกัน (ขอบอกก่อนอื่นนะคะ​ดิฉันนับถือศาสนาพุทธ) ยัดเยียดงาน​เป็น​เพื่อนเล่นเด็กสองคนตอนวันเสาร์​เป็นเวลาห้าชั่วโมง ​เพื่อให้เงินค่าหอพัก ​ใช้เวลาสองปีหลังจากพ่อตาย ถึง​ได้เงินประกันชีวิตของพ่อ(​เป็นสองปี​ที่อดอยาก ​และแม่​ต้องปิ้งกล้วยขายในตลาด) เงินประกันนั้น​เรา​ต้องจ่ายเบี้ยรายทางให้คนคอร์รัปชั่น​และขาด​ความเมตตาในระบบข้าราชการไทย ​แต่เงินนั้น​พอ​ที่​จะให้เรียนมหาวิทยาลัยราวๆ​สองปีครึ่ง ดังนั้น​ดิฉัน​ต้องหาทางอย่างอื่น ​เพราะ​ถ้า​ใช้หมดน้อง​จะไม่มีเงินเรียนต่อ จน​ได้ทุน​ที่ไม่มีพันธะอันใดมาเรียน​ที่สหรัฐฯ ทุนนี้​เป็นทุน​ที่​เพื่อนของ​เพื่อนอเมริกันหาให้ สมัยเรียนปริญญาตรีไม่จำ​เป็น​ต้องทำงาน​แม้​จะ​ได้อาหารวันละสองมื้อ​แต่ก็ไม่อดตาย จบปั๊บมีคนชี้ช่องให้งานทันที ตอนเรียนโทขาดเงินแทบจน​จะเรียนไม่ไหว​เพราะมีครอบครัว​และลูก สามีก็ยังอ่อนอยู่​ในเรื่อง​ทำงานเลย​ไม่มีเงินพอ​ที่​จะส่งเรียนด้วย ดิฉันทำงานเต็มเวลาด้านคอมพิวเตอร์ช่วงเ​ที่ยงคืนถึงเจ็ดโมงเช้า​​เพราะ​ต้องเลี้ยงลูก​ที่ยังเล็กด้วย...​ ค่าเทอม​และหนังสือแพงจับใจ ​เมื่อเหนื่อยสุด​และคิดว่า​ต้องหยุดเรียนก็มีคนเข้ามาแนะนำเรื่อง​ทุน​ที่​จะจ่ายค่าเทอมให้​โดยไม่มีพันธะอีก ตอนทำThesis ก็มีคนเมตตาช่วย​โดยไม่คิดค่า​ใช้จ่าย ​ส่วนเรื่อง​เรียนต่อจากนั้น​ไม่มีปัญหา​ที่​ต้องกล่าวถึง

​ระหว่างทำงาน มีคนเมตตามากกว่าคนขัดขา ​เป็นคนเอเชีย​ที่ตามปกติเข้า​เป็นผู้บริหาร​ได้ยากในสหรัฐฯ ​โดยเฉพาะ​เป็นผู้หญิง ​แต่ก็มีคนคอยแนะนำ โอบอุ้ม ​แม้​แต่คนแปลกหน้าก็ยังมีเมตตา จนตัดสินใจปลดเกษียณก็ยังมีนายเก่าลูกค้าเก่า ไถ่ถามให้กลับ​ไปทำงานอีก ดิฉันสวดมนต์ทุกวัน​เพื่อขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​และขออย่างเดียว​คือ ขอให้พบเจอ​แต่คนมีเมตตา​และศีลธรรม ตอนนี้หลังจากปลดเกษียณ​เมื่อปลายปี 2003 ตั้งใจแปลเรื่อง​ต่างๆ​​เพื่อ​เป็นการกุศล​เพื่อให้คนไทยมีโอกาสอ่านวรรณกรรมของต่างประเทศ​โดยไม่​ต้องเสียเงินมากนัก ​และส่ง​ไปทางนิตยสาร​ที่รับเรื่อง​แปลบ้าง​เพื่อดูระดับของการแปลของตนเอง ​และ​ได้ลงพิมพ์ ​ซึ่งไม่ใช่เรื่อง​​ที่​ต้องการ​เป็นระดับ​ที่หนึ่ง​เลย​ ​แต่ก็ภูมิใจ​และมีแรงใจมากมาย​นะคะ​

ด้วยบุญกุศลในชีวิตดังนี้ ดิฉันจึงพยายามทำกุศลแก่มนุษย์ผู้อื่น เคยติวฟรีให้นักศึกษา เคยช่วยคน​ที่ตกงานหางานให้​เขา ​และอะไร​อีกไม่อาจบรรยาย​ได้ ​แต่​ที่สำคัญ​ที่สุด​คือ ​จะพยายามช่วยให้คนพึ่งตัวเอง​ได้ ดัง​ที่ในคัมภีร์ศาสนาคริสต์​ที่เคยเรียนมาตอนเด็กบอกไว้ว่า "Teach them how to fish." ​คือช่วยคนให้รู้จักตกปลา หรือ ให้รู้จักทำมาหากิน

ดิฉัน​ได้มีโอกาสทำกุศลอีกแล้ว​ ​เมื่อสองอาทิตย์ก่อนพบเด็ก​ที่ทำงานในร้านขายไก่ทอด เห็นแกยังเด็กอายุแค่สิบเก้า​และไม่ใช่เด็กอเมริกัน เห็นแกหลายครั้งแล้ว​​แต่ไม่เคยพูดคุยด้วย ​แต่​เมื่อสองอาทิตย์ก่อนอดถามไม่​ได้ว่า "หนูจบเตรียมหรือยัง?" แกบอกว่าจบแล้ว​ เด็กคนนี้พูดสำเนียงบอกไม่​ได้ว่ามาจากไหน เลย​ถาม กลาย​เป็นว่าแกเกิด​ที่รัซเซีย อายุ 19 ปี จบเตรียมด้วยการสอบ จีอีดี (แล้ว​​จะเล่าวันหลังว่า​คืออะไร​) พ่อ​เป็นชาวเตอร์กแม่​เป็นชาวรัซเซีย ไม่มีการศึกษา ทำงาน​ได้เงินเล็กน้อยมากในโรงงานแห่งหนึ่ง​​ที่รัฐแมรีแลนด็ เด็กคนนี้พูด​และเขียน​ได้ 5 ภาษา ​คือรัซเซีย เตอร์กคิช ยูเครน เยอรมัน ​และภาษาอังกฤษ โห...​ดิฉันมองเด็กแล้ว​เสียดาย​ที่เห็นแกมาทำงานขายไก่ทอด ถามถึงผู้จัดการ​เพราะเกรงใจ​ที่​จะพูด​กับเด็กของ​เขา (นายนี่ก็ดีเหลือหลาย บอกไม่​เป็นไรครับ​ ว่างแล้ว​พูดเลย​ ​เขา​เป็นชาวปากีสถาน) เลย​บอกเด็กว่าหนูควรเรียนมหาวิทยาลัย เด็กตาเศร้าบอกว่า "หนูอยากเรียนด่ะ ​แต่หนูไม่มีเงินเลย​" เลย​​ใช้เวลา 10 นาทีบอกแนะให้หาทุน​และให้​เขา​ไปหา​ใครบ้าง ​เพราะ คุณผู้อ่านคะ​ ดิฉันเชื่อว่าอเมริกา​จะ​ไป​ได้ดี​ถ้ามีคน​ที่พูด​ได้หลายภาษาอย่างเด็กคนนี้ อย่างไรเสียก็ไม่ขาดทุน ดิฉันไม่อยากเห็นมนุษยากรถูก​ใช้​เป็นแค่คนขายไก่ (ไม่​ได้มีเจตนาดูถูกคนขายไก่นะคะ​) ​แต่เด็กคนนี้​ไปดีกว่านั้น​แน่ ​ถ้ามีโอกาส

วันนี้ดิฉันแวะ​ไปหาแกอีกครั้ง (ร้านขายไก่นี้อยู่​ต่างเมืองจาก​ที่ดิฉันอยู่​ ​แต่เรา​ไป​ที่เมืองนี้​เพราะหมอของเราอยู่​​ที่เมืองนี้) แกดีใจเหลือหลายบอกว่า​ไป​ที่วิทยาลัยในเมืองนั้น​แล้ว​ บอกอย่าง​ที่ดิฉันแนะนำ​ไป วิทยาลัยให้แกสอบวิชา​ที่​ต้องสอบก่อนเข้าวิทยาลัย เด็กคนนี้ทำ​ได้ดีมากๆ​ ​แต่​ต้องเรียนภาษาอังกฤษเพิ่ม เรื่อง​เงินทุนนั้น​ วิทยาลัยมี​เป็นค่าเทอม ​และค่าหนังสือนิดหน่อย​ ​และแก​จะเริ่มเรียนในเดือนธันวาคมนี้

ดิฉันดีใจเหลือเกิน ​และพูด​กับผู้จัดการร้านขายไก่ทอดด้วย ​เขาก็ดีเหลือเกินเหมือนกัน ​จะจัดให้เด็กมาทำงาน​เป็นกะ​ที่​จะสะดวก​​กับการเรียนของเด็ก ดิฉันดีใจเหลือเกิน บุญกุศล​ที่ทำนี้ ขออุทิศให้ทุกคน​ที่อยากเรียน​แต่ยังไม่มีโอกาสจงพบปะแสงสว่างให้ทำ​ได้สมใจ

ขอขอบคุณทุกท่าน​ที่อ่านด้วยนะคะ​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2629 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง กุศลผลบุญ
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๗๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-13068 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 26 ต.ค. 2550, 04.26 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-13070 ], [203.185.68.195]
เมื่อวันที่ : 26 ต.ค. 2550, 08.28 น.

อ่านเรื่อง​ราวของคุณกัลปจันทรา ด้วย​ความตื้นตันใจค่ะ​

ในโลกนี้ ยังมีเด็ก​ที่อยากเรียน ​แต่ไม่มีโอกาส​ได้เรียนอีกมาก ​และเด็กดีๆ​ก็เฝ้ารอโอกาส​และโชค​ที่​จะอำนวย

นับถือ​ความมีน้ำใจ​และห่วงใยคนรอบข้างของคุณกัลปจันทราค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-13071 ], [83.189.153.155]
เมื่อวันที่ : 26 ต.ค. 2550, 13.17 น.

อนุโมทนา​กับกุศลในการ "ให้โอกาส" ​กับผู้อื่นแก่คุณกัลปจันทราด้วยค่ะ​...​. คน​ที่ลำบากมาก่อนเท่านั้น​​ที่​จะเข้าใจ​ความยากลำบาก ปากกัดตีนถีบของคนอื่นอย่างลึกซึ้ง

คุณกัลปฯบอกว่า ไ่ม่​ได้ทำบุญในทางศาสนา...​. คงหมายถึงไม่​ได้ทำบุญ​กับวัดหรือ​พระ หรือองค์กรทางศาสนา ​แต่ทำบุญ​กับบุคคลทั่ว​ไป ​ที่จริงแล้ว​ สิ่ง​ที่คุณกัลปฯ​กำลังทำอยู่​นี่ใ่ช่การทำบุญ​และสร้างกุศลในทางศาสนาเลย​ค่ะ​ ​เพราะ​ความเมตตา​และการให้ทานนั้น​ ​คือ หัวใจของทุกศาสนา...​ รวม​ทั้งศาสนาพุทธ​ที่คุณกัลปฯนับถือด้วย ...​ ในแง่ของชาวพุทธแล้ว​ การสร้างกุศลต่าง ๆ​ อันรวม​ไปถึง การให้ทาน การรักษาศีล ​การปฏิบัติภาวนา ​ความเมตตา-ปรานี-มีมุทิตาจิต ​และ ​การปฏิบัติตัวในชีวิตประจำวัน​ที่ไม่เบียดเบียนผู้อื่น นี่แหละ​ค่ะ​ หัวใจศาสนา

ขอบคุณ​ที่นำเรื่อง​ราวดี ๆ​ ​ที่ช่วยเพาะบ่มเม็ดพันธุ์แห่ง​ความเมตตา​และการแบ่งปัน มาเล่าสู่กันฟังนะคะ​

​และขอบคุณอีกครั้งสำหรับงานแปลดี ๆ​ รจนารู้สึก​ได้ตั้งแต่แรก ๆ​ เลย​ว่า นี่​เป็น​ความเมตตาอีกแบบหนึ่ง​ของคุณกัลปฯ ​ที่มีต่อ​เพื่อน ๆ​ ในศาลานกน้อยแห่งนี้


แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : add [C-13074 ], [125.24.106.132]
เมื่อวันที่ : 26 ต.ค. 2550, 18.31 น.

อนุโมทนา​กับพี่กัลป์ด้วยค่ะ​ เด็กคนนั้น​ช่างโชคดีจริงๆ​ ​ที่เจอ​กับพี่​ที่​ได้ให้คำแนะนำ​และ เจ้าของร้าน​ที่มีเมตตา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : มนต์อักษรา [C-13084 ], [203.146.63.182]
เมื่อวันที่ : 27 ต.ค. 2550, 00.34 น.

ขออนุโมทนาบุญ​กับคุณกัลปจันทราด้วยคนนะคะ​ ดิฉันก็​เป็นคนหนึ่ง​​ที่​เป็นลูกข้าราชการ พ่อแม่ไม่มีเงินพอ​ที่​จะส่งเสียให้เรียนต่อในระดับปริญญาตรี มี​เพื่อนคนหนึ่ง​แนะนำให้​ได้ทุนจากอาจารย์ดอกเตอร์คนหนึ่ง​​ซึ่ง​เป็นอาจารย์สอนหนังสืออยู่​​ที่ม.จุฬาฯ ส่งเสียจนเรียนจบ​และให้งานทำ ​โดยไม่มีพันธะผูกพันอันใดเลย​ ทำให้ดิฉัน​ได้มีโอกาส​และอนาคต​ที่ดีทางสังคม

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น