นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๒ กันยายน ๒๕๕๐
ประสบการณ์วันที่ 11 ก.ย. 2001
กัลปจันทรา
...วันนี้วัน​​ที่ 11 กันยายนของ​​ที่สหรัฐฯ ดิฉันอยู่​​ด้านตะวันออกของสหรัฐฯ ปีนั้น​​ 2001 ทำงาน​​ที่มหานครวอชชิงตันดีซี ​​ที่ทำงาน​​เป็นตึกสูงหกชั้นอยู่​​ห่าง White Ho...
วันนี้วัน​ที่ 11 กันยายนของ​ที่สหรัฐฯ ดิฉันอยู่​ด้านตะวันออกของสหรัฐฯ ปีนั้น​ 2001 ทำงาน​ที่มหานครวอชชิงตันดีซี ​ที่ทำงาน​เป็นตึกสูงหกชั้นอยู่​ห่าง White House 2 ไมล์ ห่างจากกระทรวงกลาโหม Pentagon 5 ไมล์ วันนั้น​ไม่ค่อยอยากเข้าทำงานตามปกติ ตื่นขึ้น​มารีบกระหืดกระหอบ​ไป​ที่ทำงาน​เพราะ​ต้องขับรถ​ไป 45 นาที ​และขึ้น​รถใต้ดิน​ไปอีก 35 นาที ชอบ​ไปทำงานเช้า​กะให้ถึงราวๆ​ 7.25 น. สามีอยู่​​ที่บริษัทแม่​ที่เมือง เรสตัน รัฐเวอร์จิเนีย ส่งให้ดิฉันขึ้น​รถใต้ดิน วันนั้น​​เป็นวัน​ที่มีอะไร​แปลกๆ​เช่นสามีลืมโทรศัพท์มือถือ​เป็นครั้งแรก บรรยากาศตอนเช้า​ขณะ​ที่ลงรถใต้ดิน​ต้องเดินข้ามสวนสาธารณะ​ไปอีกราวๆ​ 3 บล็อก แฟนขอทานตามปกติ​จะยืนรอขอเงินค่าอาหารกลางวัน​ที่สถานีรถใต้ดินก็ไม่เห็น กระเป๋าคอมพิวเตอร์ก็รุ้สึกหนัก​ทั้งๆ​​ที่​ใช้กระเป๋าลาก อากาศก็อึมครึม​ทั้งๆ​​ที่​เป็นหน้าร้อน

ถึง​ที่ทำงานก่อนคนอื่น ทักยาม​ที่ปกติหน้ายิ้มแย้ม วันนั้น​ก็หน้าหงิก ยังเย้า​เขาเล่นว่า ถูกแฟนคนไหนตบหรือเปล่า? ​เขาเฉยๆ​ยิงฟันให้เท่านั้น​ โทรกลับ​ไปหาสามีว่าถึงแล้ว​ ​แต่​ที่ทำงานไม่มี​ใครสักคน ​ต้องต้มกาน้ำทำกาแฟเอง ​พอดีผู้จัดการอีกแผนกหนึ่ง​เข้ามา ยังบ่นว่าทำไมพลาด​ไป​ได้ให้ดิฉันทำกาแฟให้ ห้ามบ่นว่ารสไม่ดี หงุดหงิดจังเลย​วันนั้น​ คุณเชื่อไหมคะ​ มีเงินในกระเป๋า 5 ดอลล่าร์ ลืม​เอาเงินมา เงิน 5 ดอลล่าร์ซื้อกลางวัน​ได้​ที่ไหน? กะว่า​จะอ้อนให้​เพื่อนผู้จัดการระบบมาตรฐานซื้อเลี้ยง

พอ 8. กว่าๆ​ หงิดหงิด มีลูกน้องเข้ามาสองคนยังทำหน้าหงิกใส่เจ้าสองคนนั่น คนหนึ่ง​ยังถามว่ากินอะไร​เช้า​นี้?? หัวหน้าไม่เข้ามามี​แต่ผู้จัดการแผนกตรวจมาตรฐานเข้ามา ​ที่ทำงาน​เขามีสิทธิ์เข้า​ที่ทำงานตั้งแต่ 7. - 10 น. รองานของคนเทสธ์จนไม่รู้ว่า​จะรออย่างไร​เพราะมีเส้นตาย (เดทไลน์) เลย​ลงจากตึกมาข้างล่างขอบุหรี่ของ​เพื่อนมาสูบ หน้าตึกบนถนน (สูบข้างในไม่​ได้) ตามปกติก็ไม่สูบ สูบ​ไปไอ​ไปจน​เพื่อนมันหมั่นไส้บ่นว่าเสียดายบุหรี่ ​กำลัง​จะอ้าปากเถียง​เมื่อ เสียงคนในร้านอาหารวิ่งออกมาบอกว่า เครื่องบินชนตึก​ที่เทรดเซนเตอร์ นิวยอร์ค คิดว่า​เป็นอุบัติเหตุ รีบกลับ​ที่ทำงานให้เปิดโทรทัศน์ทุกเครื่อง (เรามีโทรทัศน์ทุกแผนก​เป็น​ที่แจ้งเหตุฉุกเฉิน) ​ได้มีข่าวว่า ไม่มีอะไร​​ที่แน่นอน มีผุ้จัดการบริษัทอยู่​สี่คน เราประชุมด่วน ขณะ​ที่ประชุมเทาเวอร์ด้านใต้ถูกเครื่องบินชนอีก เรางง​เพราะ​ถ้า​ที่นิวยอร์ค​จะไม่เกี่ยว​กับเรา ​พอดีผู้จัดการแผนกฉุกเฉินอยู่​ด้วย เราดูทีวี ​และดูทีวี ​และอีกไม่นานกระทรวงกลาโหมถูกโจมตี​เมื่อราวๆ​9.50 ก่อนอื่นวิ่ง​ไปอีกด้านของตึก ไม่เห็นอะไร​​เพราะมีตึก 11 ชั้นบังอยู่​

วิ่งลงมาจากชั้นบนทางบันได ​เพราะกลัวเรื่อง​ลิฟท์​จะขัดข้อง ออกมา​ที่ถนน เห็นควันไฟทางด้านเพนทากอน (กระทรวงกลาโหม) วิ่งขึ้น​ลิฟท์ (วิ่งขึ้น​บันไดไม่ไหว) บอกผุ้จัดการอีกสองคน "ฉัน​จะให้คนของฉันกลับบ้าน" ลูกน้องมีอยู่​สองคน​ที่เข้ามา ​เป็นหญิง​ทั้งคู่คนหนึ่ง​เริ่มร้องไห้ โทรหาลูก​และสามีให้วุ่น​ไปหมด ผู้จัดการฉุกเฉินบอก ไม่​ได้​ต้องรอก่อน บอกเธอ​ไปเลย​ ตอนนั้น​ ว่า "คุณ​จะทำอะไร​ก็ทำ คนของฉันออกจากตึกนี้ กลับบ้าน ​และฉันก็​จะกลับ" จำ​ได้ว่า โทรศัพท์​และไฟเกิดดับๆ​เปิดๆ​ ไม่เถียง​ใคร​ทั้งนั้น​​เพราะ​ต้องออกจาก​ที่นั้น​ ​ต้อง​ไปให้ไกลจากเมืองหลวง​ที่สุด เคยทำงาน​ที่เยอรมัน​และถูกฝึกมาเรื่อง​ฉุกเฉิน ​และผู้จัดการอื่นก็เห็นด้วย เราตัดสินให้​แต่ละคน​ที่อยู่​ไกล​ไปก่อน ออกจาก​ที่ทำงานเวลา 10.25 น. ขณะ​ที่เดินออกคน​ทั้งหลายต่างบอกกันว่าเทาเวอร์​ทั้งสองพังลงมาแล้ว​ เราร้องไห้กันกลางถนนนั่นเอง

ดิฉันพยายามขึ้น​รถใต้ดินกลับ ​ใครๆ​ก็พยายามกลับบ้าน รถแน่นยิ่งกว่าอะไร​ในโลก คนต่างๆ​ผลักกันดุด่าว่ากันด้วย​ความกลัว กว่า​จะถึงเวอร์จิเนีย​ที่สามีทำงาน​และรออยู่​ก็อีก 1 ชั่วโมงกว่า จาก​ที่นั้น​​ต้องขับรถกลับบ้าน​ที่ตามปกติ​ใช้เวลา 45 นาที ​ต้อง​ใช้เวลาอีก 3ชั่วโมง รถติดกันหนัก เห็นคนจอดฉี่กันตามถนนอย่างไม่เคยมีมาก่อน

เมืองใหญ่นั้น​ไม่มีทาง​จะรองรับ​ความฉุกเฉิน​ได้เลย​ รถใต้ดินเดินกะตุกกะตัก​เพราะกลัวระเบิดบนทางเดิน รถเมล์ก็ติด โอ...​ขออย่าให้​ต้องเจอะเจออย่างนี้อีกเลย​ ​แต่เราโชคดีกว่าคนอีกหลายคน ​โดยเฉพาะผู้​ที่ทำงาน​ที่กระทรวงกลาโหมกลับบ้านไม่​ได้​และบางคนก็เสียชีวิต ​ที่เทรดเซนเตอร์สูญเสียชีวิต ​ไปเกือบหมด

วัน​ต่อมาเราก็ลากสังขาร​ไปทำงานเหมือนเดิม ด้วย​ความตั้งใจ​ที่​จะให้ทุกสิ่ง​เป็นปกติ ด้วย​ความตั้งใจสู้ สู้​เพื่อ​จะทำให้โลกรู้ว่าเราทำงานตามปกติ​ได้ ​แม้หัวใจ​จะหวาดหวั่น ​และเราไม่เข้าใจว่าการลอบกระทำนั้น​ต่างกัน​กับการประกาศว่า "​จะทำร้ายเจ้าละนะ" ประกาศมาเลย​ เรา​จะ​ได้เตรียมสู้...​​เพราะเราไม่เคยเข้าใจการกระทำ​ที่ทำต่อผู้คน​ที่ไม่มีทางสู้ ผู้บริสุทธิ์ ใช่ดิฉัน​และ​เพื่อนหลายๆ​คนสูญเสีย​เพื่อน ญาติ คนรู้จัก ​ไปคนละคนสองคน ดิฉันสูญเสียผู้​ที่เคยทำงานด้วยกัน​ที่เยอรมันนี​ไปในการกระทำ​ที่กระทรวงกลาโหม ​แม้​แต่ร่างกายของ​เขา ก็ไม่มี​ใครพบ ...​​ได้​แต่สวดมนต์ภาวนาให้​เขาสู่สันติสุข เราโชคดีเหลือหลาย​ที่เครื่องบิน​ที่ตั้งใจ​จะชนไวท์เฮาส์นั้น​กระทำไม่สำเร็จ

​แม้กระทั่งเดี๋ยวนี้ดิฉันยังฝันร้าย ฝันว่าคน​ที่รู้จัก(คนนั้น​)ถูกเผา​ทั้ง​เป็น...​

ขอให้ผู้อ่านทุกท่านจงมี​ความสุข​และปลอดภัย

รูปนี้​เป็นของ Pentagon
คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2529 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง ประสบการณ์วันที่ 11 ก.ย. 2001
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ กันยายน ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๗๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-12605 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 12 ก.ย. 2550, 18.52 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-12606 ], [124.121.110.47]
เมื่อวันที่ : 12 ก.ย. 2550, 22.01 น.

มา​เป็น​กำลังใจให้ค่ะ​คุณกัลปจันทรา พิลเข้าใจดีถึง​ความรู้สึกสูญเสีย​และ​ความรู้สึกซึมเซา​ที่หลอนๆ​อยู่​

​ความรู้สึกหลอนๆ​นี่มันติดตามเรา​ไปนานนะคะ​

ดิฉันคิดว่า การทำร้ายผู้บริสุทธิ์​เป็นการกระทำของคน​ที่ไม่มีศีลธรรมอยู่​ในหัวใจค่ะ​ ​แต่เรา​จะทำอย่างไร​ได้คะ​ ​กับคนใจบาปอย่างนั้น​

พิลคิดว่า คน​ที่คุณกัลปจันทรารู้จัก​และสูญหาย​ไป น่า​จะมี​ความสุขในสัมปรายภพแล้ว​ค่ะ​ วิญญาณของคนบริสุทธิ์ย่อม​ไปตามเส้นทาง​ที่ดีค่ะ​

เอ้อ มีคอมเมนต์ด้านคำศัพท์นิดนึงค่ะ​

deadline น่า​จะแปลว่า เส้นตาย นะคะ​ พอแปลว่า วันตาย รู้สึกสยองค่ะ​ หุๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : รจนา U.S.A. [C-12608 ], [151.196.249.206]
เมื่อวันที่ : 13 ก.ย. 2550, 01.40 น.

สวัสดีค่ะ​ คุณกัลปจันทรา

​เป็น​กำลังใจให้ค่ะ​ ​ทั้ง​ที่ทราบว่า ยาก​ที่​จะลบเลือน ​ความจำนั้น​​ไป​ได้
ในเหตุการณ์ครั้งนั้น​ คนในครอบครัวป้าหมู ปลอดภัย ​ทั้งน้องเขย​ที่
ก็ทำงานอยู่​​ที่ Pantagon ลุงซุปของป้าหมูทำ​ที่ NSA ​ซึ่งไม่ใช่เป้า
หมายในวันนั้น​

ใน​ส่วนของป้าหมู ก็​ได้​แต่เขียน​เป็นกลอน แสดง​ความเสียใจ​กับทุก
คน​ที่​ได้รับ​ความสูญเสีย ชุดนี้ของปีแรกค่ะ​
​ความสูญเสีย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : กัลปจันทรา [C-12609 ], [170.215.50.95]
เมื่อวันที่ : 13 ก.ย. 2550, 01.51 น.

สวัสดีค่ะ​

ขอบคุณมากค่ะ​ คุณรจนา USA

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น