นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ สิงหาคม ๒๕๕๐
พรมหนังเสือราคาแพง SAKI
กัลปจันทรา
...สุภาพสตรีนามว่า มิสสิซ แพคเคิลไทด์ มี​​ความตั้งใจ​​จะยิงเสือสักตัวหนึ่ง​​ด้วยตัวเอง ​​ที่นางเกิดอาการกระหายเลือดขึ้น​​มานั้น​​ไม่ใช่​​เป็น ​​เพราะว่ามีคว...
สุภาพสตรีนามสุภาพสตรีนามว่า มิสสิซ แพคเคิลไทด์ มี​ความตั้งใจ​จะยิงเสือสักตัวหนึ่ง​ด้วยตนเอง เหตุ​ที่นางเกิดอาการกระหายเลือดขึ้น​มานั้น​ไม่ใช่​เป็น​เพราะว่ามี​ความเมตตา​จะให้ประเทศอินเดียมี​ความปลอดภัยกว่าตอน​ที่นางมาถึง​เพราะ​ได้ฆ่าสัตว์ป่าตัวร้ายสักตัว ​ที่ใน​ความจริง มีจำนวนน้อยหนักหนาในหมู่มนุษย์​เป็นล้านๆ​ นางเกิด​ความปรารถนาจนทนไม่​ได้​ที่​จะเดินตามฝีเท้าของ "นิมร็อด" (1) ก็​เพราะว่า หญิงอีกคนชื่อ "ลูนา บิมเบอร์ตัน" ​ได้ว่าจ้างเครื่องบินขับ​โดยนักบินชาวอัลจีเรียน​ไปแค่ สิบเอ็ดไมล์ ​และ​ใครๆ​ก็กล่าวถึงอย่างชื่นชม ไม่มีการพูดเรื่อง​อื่นอย่างน่าหมั่นไส้ นางคิดว่าทางแก้แค้น​คือ​ไปยิงเสือด้วยมือตนเองสักตัวหนึ่ง​ ​และให้หนังสือพิมพ์ต่างๆ​ลงข่าว ลงภาพอย่างครึกโครม คง​จะสมน้ำสมเนื้อกัน​กับการรับมือนางลูนา บิมเบอร์ตัน ผู้ทำตัวซ่า​เป็นข่าว​ได้ มิสสิซแพคเคิลไทด์ หลับตาวาดภาพถึงงานเลี้ยงอาหารกลางวัน​ซึ่งนาง​จะจัดขึ้น​​ที่บ้านบนถนน "เคอร์ซอน" ทำ​เป็นให้เกียรติแก่ แม่ชอบ​เป็นข่าว "ลูนา บิมเบอร์ตัน" ​แต่​จะจัดให้พรมหนังเสือนั้น​​เป็นฉากเด่น ​และ​จะ​เป็นจุดสนทนาในงานเลี้ยงอย่างเลี่ยงไม่​ได้แน่นอน นาง​ได้ออกแบบเข็มกลัดทำด้วยเล็บเสือ​ที่​จะยิงมา​ได้ไว้ในใจด้วย ​จะ​ใช้​เป็นของขวัญวันเกิดคราวหน้าแก่ "ลูนา บิมเบอร์ตัน" ในโลก​ที่ควรหมุน​โดยให้​ความรัก​และ​ความหิวโหย​เป็นแรงผลักดันนั้น​ หา​เป็นอย่างนั้น​ไม่ในโลกของมิสสิซแพคเคิลไทด์ โลกของนางหมุนด้วย​ความชิงชังหน้าหญิง​ที่ชื่อว่า "ลูนา บิมเบอร์ตัน"


Bengal Tiger

สถานการณ์ดูท่าทีว่า​จะมีฤกษ์ดี มิสสิซแพคเคิลไทด์​ได้ป่าวประกาศ​จะให้หนึ่ง​พันรูปี ​เพื่อ​จะ​ได้มีโอกาศยิงเสือสักตัว​โดยไม่​ต้องออกแรงหรือมีอันตรายมากนัก ​พอดีมีหมู่บ้านหนึ่ง​ไม่ไกลเท่าไหร่​กำลังคุยโวโอ้อวดว่า​เป็นแหล่ง​ที่มีเสือตัวหนึ่ง​มาแผ้วพาน เสือตัวนี้แวะเวียนมาแถวหมู่บ้านบ่อยๆ​​เพราะ​เป็นเสือแก่ ไม่​สามารถ​จะวิ่งล่าสัตว์ในป่า​ได้อีกแล้ว​ เลย​​ต้องจำใจหากินมีเมนูอาหารจำกัดอยู่​​กับสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ​ในหมู่บ้าน เงินหนึ่ง​พันรูปีนั้น​มากมาย​นักสำหรับชาวพื้นเมืองอินเดีย ​ความอยาก​ได้เงินทำให้ผู้คนในหมู่บ้านกลาย​เป็นผู้มีนโยบายค้าขาย​ที่ดี ร่วมมือกันอย่างแข็งขัน​เพื่อ​จะไม่พลาดโอกาศ​ได้รับเงิน มีการจัดเวรยาม​โดย​ใช้เด็ก​เป็นยามตามราวป่า​เพื่อ​จะ​ได้ป้องกันการออก​ไปไกล (​ซึ่งคง​เป็นยาก) ของเสือแก่ตัวนั้น​ มีการปล่อยแกะ(ราคาถูกๆ​)ไว้แบบหละหลวมอย่างน่าขัน​เพื่อ​จะให้เสือแก่มี​ความสุข ไม่​ต้องออกแรง​และอยู่​ในบริเวณนั้น​ สิ่ง​ที่คนในหมู่บ้าน​เป็นห่วงมาก​ที่สุด​คือ ​ความชรา​จะทำให้เจ้าเสือตาย​ไปก่อนวันนัด​ที่​จะให้ "เมมซาหีบ" มายิงมัน เหล่าแม่ๆ​​ทั้งหลาย​ที่อุ้มลูกกลับบ้านจากทำงานในไร่​ทั้งวัน ​จะเดินผ่านป่าอย่างเงียบเชียบไม่ร้องรำทำเพลงอย่างเช่นเคยทำตามปกติ ด้วย​ความเกรงว่าเสือเฒ่าขโมยสัตว์​ที่น่ายำเกรง​จะตื่นจากการพักผ่อน​ที่จำ​เป็น

​และแล้ว​คืนนั้น​ก็มาถึง ​เป็นคืนข้างขึ้น​ ท้องฟ้าไม่มีเมฆบดบัง ห้างยิงสัตว์​ได้ถูกสร้างขึ้น​อย่างสบายบนต้นไม้​ที่สะดวก​ด้วยประการ​ทั้งปวงต้นหนึ่ง​ บนห้างนี้มิสสิซแพคเคิลไทด์​กับ​เพื่อนร่วมทาง​ที่ถูกจ้างมาชื่อ มิส เม็บบิน ​ได้นั่งซุ่มอยู่​ ด้านล่างบนพื้นดินในระยะทางพอสมควรจากห้าง มีแพะ​ที่ชอบร้องแบๆ​ตลอดเวลาถูกมัดไว้ แพะตัวนี้มีพรสวรรค์​คือ ร้อง​ได้เสียงแหลมดังตลอดกาล ​เป็นสิ่ง​ที่ทำให้แน่ใจว่า ​แม้​แต่เสือแก่หูตึงก็น่า​จะ​ได้ยินเสียงถนัดในค่ำคืนอย่างนี้ นักล่าสาวนั่งรอ​พร้อมไรเฟิลติดกล้อง​และกล่องไพ่​ใช้เล่นเกม "เพเธียนส์"

"​ที่นี้มีอันตรายไหมคะ​?" มิสเม็บบินถาม

หญิงสาวคนนี้ไม่​ได้มี​ความกลัวสัตว์ป่าอะไร​หรอก เพียง​แต่มีปัญหาเรื่อง​ทำงานเกินกว่า​ที่ว่าจ้างเท่านั้น​เอง

"เหลวไหลน่ะ" มิสสิซแพคเคิลไทด์ ตอบ "​เป็นเสือแก่ ​แม้​จะอยากกระโดดขึ้น​มาบนนี้ใจ​จะขาด ก็ทำไม่​ได้หรอก"
"​ถ้ามัน​เป็นเสือแก่ คุณน่า​จะจ่ายถูกกว่าหนึ่ง​พันรูปีนะคะ​ เงินหนึ่ง​พันรูปีไม่ใช่เงินน้อยๆ​เลย​"

หลุยซา เม็บบิน มีทัศนะคติเสมือนพี่สาวใหญ่​ที่​จะปกป้องเงิน​ที่มีศักดิ์​เป็นน้อง ไม่ว่าเงินนั้น​​จะ​เป็นสกุลอะไร​ก็ตาม เธอไม่เคยเหน็ดเหนื่อย​ที่​จะระงับการจ่ายเงินสกุลรูเบิล​เป็นค่าทิป​ที่โรงแรมในมหานครมอสโคว์ หรือเงินฟรองส์​และซองแท็มส์นั้น​ก็แนบติดหนึบ​กับตัวเธอแทน​ที่​จะเปลี่ยนมือ​ไปอยู่​​กับคนอื่น ​แต่​ความเห็นเรื่อง​การลดราคาเสือแก่ก็ถูกขัดจังหวะ​เพราะเจ้าของชื่อ​ที่เอ่ยถึง​กำลังเข้ามา พอมันเห็นแพะ​ที่ถูกมัดอยู่​ มันก็หมอบลง​กับพื้นทันที ทำทีเสมือนอยาก​จะพักสักนิดก่อน​จะเข้าหาเหยื่อมากกว่า​จะซ่อนตัวตามสัญชาติญาณสัตว์ป่า

"เหมือนมันป่วยนะคะ​" หลุยซา เม็บบินกล่าวขึ้น​เสียงดัง​เป็นภาษา ฮินดูสตานี ​เพื่อ​จะ​ได้ให้หัวหน้าหมู่บ้าน​ซึ่ง​กำลังซ่อนตัวอยู่​ในต้นไม้ข้างๆ​​พร้อม​จะโจมตี​ได้ยิน

"ฮัสช์...​" มิสสิซแพคเคิลไทด์สั่งให้เงียบ ​และนาทีนั้น​ เสือแก่ก็ค่อยๆ​ย่องเข้าหาเหยื่อ

"อุ๊ย...​น่าน...​น่าน" หลุยซา เม็บบิน พูดขึ้น​อย่างตื่นเต้น "​ถ้ามันไม่แตะแพะเราก็ไม่​ต้องจ่ายค่าแพะ" (เหยื่อนั้น​​ต้องจ่ายราคาต่างหาก)

ไรเฟิลแผดเสียงดังก้อง เสือแก่สีน้ำตาลอมส้มกระโดด​ไปทางหนึ่ง​แล้ว​ล้มกลิ้ง​ไปนอนนิ่งตายสนิท ​และภายในอึดใจ เสียงตื่นเต้นของชาวพื้นเมืองก็โห่ร้องขึ้น​ พากันวิ่ง​ไปหาเสือ​ที่นอนตายอยู่​ เสียงตะโกนของพวก​เขา​เป็นข่าวดี​ที่​ได้ยิน​ไปถึงในหมู่บ้าน​และเสียงกลอง "ทอม-ทอม" ก็ดังขึ้น​ในจังหวะบ่งถึง​ความมีชัย เสียงของ​ความตื่นเต้นดีใจนั้น​ก็​เป็นเสียงสะท้อนในจิตใจของมิสสิซแพคเคิลไทด์ เช่นกัน อา...​งานเลี้ยงอาหารกลางวัน​ที่บ้านบนถนน เคอร์ซอน​กำลังใกล้​ความ​เป็นจริงแล้ว​

หลุยซา​ได้ชี้ให้มิสสิซแพคเคิลไทด์ทราบว่าแพะ​ที่​ใช้​เป็นเหยื่อนั้น​​กำลังดิ้นทุรนทุราย ​จะตาย​เพราะถูกยิง ​แต่เสือแก่ผู้โชคร้ายนั้น​ ไม่มีร่องรอยกระสุน​ที่ไหนเลย​ เห็น​ได้ว่า สัตว์ถูกยิงผิดตัว ​และสัตว์​ที่ตั้งใจมายิงนั้น​ตาย​เพราะหัวใจวาย​เพราะตกใจเสียงปืนไรเฟิล มิสสิซแพคเคิลไทด์นั้น​หงุดหงิดรำคาญ​กับสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​ ​แต่ก็​ได้ซากเสือ​เป็นของตนอยู่​ดี ​และผู้คนในหมู่บ้าน​ที่แสน​จะดีใจ​ที่​ได้เงินหนึ่ง​พันรูปีนั้น​ตกลงอย่างไม่เง้างอนอะไร​เลย​ ​ที่​จะเล่านิยายให้​ใครต่อ​ใครฟังว่า มิสสิซแพคเคิลไทด์ ยิงเสือตาย ​และมิสเม็บบินก็​เป็นผู้ถูกจ้างมาไม่น่า​จะมีปัญหาเรื่อง​เก็บ​ความลับ ดังนั้น​ มิสสิซแพคเคิลไทด์ ก็ทำสวยสง่าเผชิญหน้ากล้องถ่ายของพวกนักทำข่าว​ได้อย่างสบายใจ ​และภาพของนางก็​เป็นภาพข่าวในหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ "เท็กซัสวีคลี่ สแนปช็อต" ​และ​ไปลง​ที่ใบแทรกวันจันทร์ของหนังสือพิมพ์ "โนโว วเร็มยา" ​ส่วนทาง ลูนา บิมเบอร์ตัน นั้น​ เธอปฏิเสธ​ที่​จะดูรูปในหนังสือพิมพ์เหล่านั้น​อย่างเด็ดขาด​เป็นเวลาหลายอาทิตย์ ​และจดหมายขอบคุณ​ที่เขียน​ไปขอบคุณเรื่อง​เข็มกลัดเล็บเสือก็​เป็นตัวอย่าง​ที่ดีถึงการบังคับตัวเองอย่างเข้มแข็ง ​แต่งานเลี้ยงกลางวัน​ที่ถูกเชิญมานั้น​เธอ​ต้องขอตัว​เพราะการระงับอารมณ์นั้น​มีมากแค่จุดหนึ่ง​เท่านั้น​ ​เมื่อเลย​จุดนั้น​มัน​จะกลาย​เป็นสิ่ง​ที่ระเบิดออกปึงปัง​เป็นอันตราย​ได้

พรมหนังเสือ​ได้เดินทางจากบ้านบนถนน เคอร์ซอน ​ไป​ที่คฤหาสน์ "เมเนอร์ ฮาวส์" ​และถูกตรวจตรา​พร้อมชื่นชมในเขตปกครอง "เคาตี้" มีงานเต้นรำ​แต่งชุดแฟนซีของเขตปกครอง​ที่ มิสสิซแพคเคิลไทด์ ได​ไปในบทบาท​ของ "ไดแอนน่า" อย่าง​ที่ควร​เป็น ​แต่นางปฏิเสธ​ที่​จะหลวมตัว​ไปงาน​ที่ ​เพื่อนชื่อ "โคลวิส" แนะให้​ไป งานนั้น​​เป็นงานเต้นรำ​ที่มีสัญญลักษณ์เถื่อนๆ​หน่อย​ ​คือผู้​ไปงานนี้​จะหุ้มห่อร่างกายด้วยหนังสัตว์​ที่เพิ่ง​ได้มาในการล่าสัตว์ครั้งล่าสุด

"ฉันคงเหมือนเด็กทารกแหงเลย​ มีหนังกระต่ายสองตัวปกปิดร่างกาย ​แต่ฉันก็มี" ปรายตามอง​ส่วนโค้ง​ส่วนเว้าของ มิสสิซแพคเคิลไทด์ อย่างริษยา พูดต่อว่า "รูปร่างเหมือนพวกชายนักเต้นระบำรัสเซียคนนั้น​ไง ปิดง่าย"

"ฉันว่า​ถ้า​ใครรู้​ความจริงคงขบขันกันมากเลย​นะคะ​" หลุยซาพูดขึ้น​หลังจากงานเต้นรำผ่าน​ไปสองสามวัน
"หมาย​ความว่าอย่างไรจ๊ะ​?" มิสสิซแพคเคิลไทด์ ถามรวดเร็ว...​กังวล
"ก็​ที่คุณยิงแพะ​และเสือตกใจตายไงคะ​" มิสเม็บบินตอบ ​พร้อมหัวเราะด้วยเสียงไม่น่าฟัง
"ไม่มี​ใครเชื่อหรอก" มิสสิซแพคเคิลไทด์ ตอบ สีหน้าของเธอเปลี่ยนสี​เป็นสีต่างๆ​อย่างรวดเร็ว...​เหมือน​ความเร็ว​ที่คนรีบพลิกแผ่นแคตตาล็อกรีบสั่งของในนั้น​ก่อน​ไปรษณีย์​จะปิด

"ลูน่า บิมเบอร์ตันเชื่อแน่ค่ะ​" มิสเม็บบินตอบเสียงมั่นใจ สีหน้าของมิสสิซแพคเคิลไทด์ ปลงใจ​เป็นสีขาวปนเขียวน่าเกลียด

"เธอคงไม่​เอา​ความลับของฉัน​ไปบอก​ใครนะ"

"ฉันเห็นกระท่อมสำหรับพักผ่อนตอนวันหยุดสัปดาห์​ที่อยาก​จะซื้อ" มิสเม็บบินตอบด้วยถ้อยคำ​ที่ไม่น่า​จะมี​ความสัมพันธ์​กับคำพูด​เมื่อครู่ "หกร้อยแปดสิบ ซื้อแล้ว​มีสิทธิร้อยเปอร์เซ็นต์ ราคาดีมากเชียวแหละ​ค่ะ​ ปัญหามีนิดเดียวเท่านั้น​ ฉันไม่มีเงิน​จะซื้อ"

กระท่อมวันหยุดสัปดาห์ของ หลุยซา เม็บบิน ​ที่มีชื่อว่า "ลาโฟลฟส์" ​เป็นกระท่อมสวยน่ารัก ​และในหน้าร้อนมีแปลงดอกลิลลี่เต็ม​ไปหมด ​เพื่อนๆ​ต่างก็ประหลาดใจปนนับถือ ​ที่มีปัญญาซื้อกระท่อมแสนน่ารักนั้น​

"แหม...​น่าอัศจรรย์เสียจริง​ที่เธอซื้อ​ได้" ​คือข้อ​ความ​ที่​ได้ยินทั่ว​ไป

มิสสิซแพคเคิลไทด์นั้น​ ไม่ล่าเกมสัตว์ใหญ่อีกเลย​
"ค่า​ใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดแพงเกิน​ไป" นางตอบ​เมื่อมี​เพื่อนถามถึงสาเหตุ

SAKI (H. H. MUNRO)

(1) นิมร็อด​เป็นชื่อกษัตริย์​ที่ชอบล่าสัตว์

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2469 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง พรมหนังเสือราคาแพง SAKI
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ สิงหาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๙๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-12359 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 21 ส.ค. 2550, 19.49 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-12361 ], [124.121.115.39]
เมื่อวันที่ : 21 ส.ค. 2550, 21.38 น.

เรื่อง​นี้ ตลกร้ายอย่างเหลือเชื่อนะคะ​

ไม่น่าเชื่อว่า คนเรา​จะรักหน้า รักตา ยิ่งกว่าเงินนะคะ​

​เป็นเรื่อง​สั้น​ที่เยี่ยมยอดค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : jasminek-กัลปจันทรา [C-12375 ], [65.73.13.128]
เมื่อวันที่ : 22 ส.ค. 2550, 23.08 น.

สวัสดีค่ะ​

ขอบคุณคุณพิลกริม​ที่มาอ่านค่ะ​ เรื่อง​สั้นขนาดสั้นหายากนะคะ​ ดิฉันชอบเรื่อง​ของนักเขียนอังกฤษ​แต่บางคำก็ไม่แน่ใจว่า​เขาหมายถึงอะไร​ ทราบว่าคุณ​เป็นนักเรียนเก่าอังกฤษ คงคุ้นเคย​กับสำนวนอังกฤษนะคะ​

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-12389 ], [193.134.192.254]
เมื่อวันที่ : 24 ส.ค. 2550, 15.53 น.

A very good short story kha. It reflects very well woman's sentiment...​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : nik [C-14096 ], [118.172.167.253]
เมื่อวันที่ : 23 พ.ค. 2551, 15.35 น.

มีหนังเสือไฟ ​และ เสือดาวขายครับ​ 081 7274089

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Thongmarine [C-16135 ], [115.67.130.64]
เมื่อวันที่ : 27 ส.ค. 2552, 06.52 น.

​เป็นเรื่อง​​ที่ดสนุกดีครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น