นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๖ สิงหาคม ๒๕๕๐
ความรักของแม่...จากหลุมศพ
กัลปจันทรา
...​​ความรักของแม่ ลูกชาย​​ที่มี​​แต่​​ความอกตัญญูนั้น​​เลวยิ่งกว่าคนแปลกหน้า ลูก​​ทั้งหลายไม่มีสิทธิ์ทำ​​กับแม่อย่างนั้น​​ ลูกพวกนี้​​เป็นผู้กระทำ​​ความผิดอย่างใหญ่หลวงไม่ควรรับการให้อภัย ...
​ความรักของแม่...​จากหลุมศพ

ผมรู้จักชายหนุ่มคนนั้น​ ผู้มีนามว่า "เรเน เดอ บูร์เนอวาล" ​เขามีอุปนิสัยดี พอสมควร เพียง​แต่เศร้าๆ​​และมีอคติไม่ชอบหลาย สิ่งในโลกนัก เห็นว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรม​โดยเฉพาะสังคม​ที่เต็ม​ไปด้วย​ความเจ้าเล่ห์ ล่อหลอกกัน ​เขามัก​จะพูดอยู่​เสมอว่า

"ผมเชื่อว่าไม่มีชาย​ที่มีเกียรติจริงๆ​มากนัก เสแสร้งให้เห็น​ไปอย่างนั้น​ว่ามีเกียรติ​เพราะ​เอาตัวเอง​ไปเปรียบเทียบ​กับคน​ที่ต่ำกว่า"

​เขามีพี่ชายสองคน​ที่ห่างเหินไม่เคยเจอหน้ากัน นั่น​คือ พี่น้องตระกูล "คูร์ซิลส์" ผมเข้าใจว่าคง​จะ​เป็นพี่น้องคนละพ่อ ​เพราะ​ใช้นามสกุลต่างกัน ​ได้ยินมาว่าครอบครัวนี้​เป็นครอบครัว​ที่มีประวัติแปลกประหลาด​และน่าอับอาย ​แต่ก็ไม่ทราบรายละเอียด ผมชอบเรเน ​และ​ความสัมพันธ์ของเรา​ทั้งสองเปลี่ยน​เป็นมิตรภาพ​ที่ดี ค่ำวันหนึ่ง​ เรารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน​ที่บ้านของ​เขา ปากของผมเผลอถาม​ที่อยากรู้อย่างไม่ทันคิด "คุณ​เป็นลูกชายเกิดจากการ​แต่งงานครั้งแรกหรือครั้ง​ที่สองของแม่ครับ​?"

สีหน้าของ​เขากลายแห้ง​และซีดเผือดทันที แล้ว​ก็เปลี่ยน​เป็นแดง ​แต่ไม่ตอบคำถามของผม นิ่ง​ไปหลายอึดใจอย่าง​ใช้​ความคิด เห็น​ได้ว่า​เขารู้สึกอาย​และไม่สบายใจ ​แต่ใน​ที่สุด​เขาก็มองหน้าผม ยิ้มอย่างเศร้าๆ​ ​แต่อ่อนโยน อัน​เป็นกิริยา​ที่ผมไม่เคยเห็น​เขาทำมาก่อนเลย​ ​เขาพูดว่า

"​เพื่อนรัก ​เอาอย่างนี้ดีกว่า ​ถ้าคุณอยากฟัง ผม​จะเล่าเรื่อง​แปลกๆ​เกี่ยว​กับชีวิตของผมให้ฟัง ​และหวังว่า เรื่อง​นี้​จะทำลาย​ความ​เป็น​เพื่อนกัน​ระหว่างเรานะครับ​ เชื่อว่าคุณ​เป็นคนมีเหตุผลเพียงพอ ​แต่​ถ้ามันทำให้เราแตกแยกกัน ผม...​​จะยอมรับ​และ...​ก็​จะไม่​ต้องการให้คุณ​เป็น​เพื่อนผมต่อ​ไปอีก"

"แม่ของผม​คือ มาดาม เดอ คูร์ซิลส์ นางนั้น​​เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ​ อ่อนแอ ​และมาจากตระกูล​ที่ร่ำรวยมาก สามีของนาง​แต่งงาน​กับเธอ​เพราะเรื่อง​รวยนี่แหละ​ครับ​(1) ชีวิต​ทั้งชีวิตมี​แต่​ความทุกข์ทรมาณ ​ทั้งๆ​​ที่​เป็นผู้หญิง​ที่ขี้อาย ​พร้อม​ที่​จะรัก​และอ่อนโยน​และ​ต้องการ​ความรักอย่างยิ่งยวด ​แต่ถูกชาย​ที่ควร​จะ​เป็นพ่อของผมก็ปฏิบัติต่อเธออย่างเลวร้ายเกินบรรยาย​ได้ ชายคนนี้​เป็นพวกชายไม่มีมารยาทไม่นึกถึง​ใคร​ที่​เขาเรียกกันว่า "สุภาพบุรุษชนบท" นั่นแหละ​ครับ​ หลังจาก​แต่งงาน​ได้เพียงเดือนเดียว ​เขาก็ทำตัว​เป็นตัวมาร เ​ที่ยว​ไปมี​ความสัมพันธ์​กับพวกผู้หญิง​ที่​เป็นเมีย​เป็นลูกสาว​กับคนเช่า​ที่เราทำไร่ทำนานั่นเอง ​แต่ก็ยังมีเวลามีลูกชายสามคน​กับแม่ของผม...​นั่น​คือ​ถ้าคุณนับรวมผม​ไปด้วย แม่ไม่เคยมีปากมีเสียง อาศัยอยู่​ในบ้านอึกทึกครึกโครมนั้น​อย่างเงียบๆ​อย่าง​กับหนูตัวหนึ่ง​เท่านั้น​ ไม่มี​ความสำคัญ ไม่มีค่า หวาดกลัวอยู่​ตลอดเวลา เธอ​ได้​แต่มองผู้คนด้วยสายตา​ที่มีประกายเต็ม​ไปด้วย​ความประหม่า ​เป็นแววตาของสัตว์​ที่อยู่​​กับ​ความเกรงกลัว ถูกข่มขู่ตลอดเวลา​และหาทางออกให้ตัวเองไม่​ได้ ​แต่นางก็​เป็นคนสวยด้วยผิวผ่องมีผมสีทองบลอนด์​ที่เปลี่ยนสีอ่อนลงเรื่อยๆ​ ราว​กับว่า​ความกลัวทำให้ผมของนางขาดเมล็ดสี"

"​เพื่อนของเมอร์สิเออร์ "เดอ คูร์ซิลส์" มีหลายคน ​และมีชายคนหนึ่ง​​ที่มาเยี่ยมบ่อยๆ​​ที่คฤหาสน์​ที่​เป็นของแม่ผมนั้น​ ​เขา​เป็นชาย​ที่เคย​เป็นนายทหารม้า ​เป็นพ่อหม้าย ​เป็นคน​ที่กล้าหาญ​และมีคนยำเกรง ​แต่​เขาก็​เป็นคน​ที่อ่อนโยน​และอาจ​จะโหดร้ายไม่ยอม​ใคร​ได้ในเวลาเดียวกัน ​สามารถทำอะไร​ก็​ได้ครับ​ ​เขามีชื่อว่า เมอร์สิเออร์ "เดอ บูร์เนอวาล" ​ซึ่ง​เป็นชื่อ​ที่ผม​ใช้อยู่​ขณะนี้ รูปร่าง​เขาสูงผอม มีหนวดหนาสีดำสนิท ผมว่า...​ผมหน้าตาคล้ายๆ​​เขามากอยู่​ ​เขา​เป็นผู้ชาย​ที่มี​ความรู้จากการอ่านหนังสือมาก ​และ​ความเชื่อถือก็ต่าง​กับคนในวรรณะเดียวกัน ย่าทวดของ​เขาเคย​เป็น​เพื่อนของ "ยี. ยี. รูสโซ " (2) ​และอาจพูด​ได้ว่า​เขารับมรดกการรู้จักผู้คน​ที่สำคัญ​และปรัชญาก้าวหน้ามาจากบรรพบุรุษของ​เขา ​เขาเรียนรู้จักปรัชญา "คอนทรา โซเซียล" สมาคม "นูแวล เอลอยส์" รู้​และเข้าใจปรัชญา​ทั้งหลาย​ที่ถูก​ใช้​เป็นการเปลี่ยนแปลงระบบการปกครอง​และระบบสังคม​และศีลธรรม​ที่ลำเอียงกีดกันของบุคคล​โดยทั่ว​ไป"

"ผมเชื่อว่า​เขาหลงรักแม่ของผม ​และแม่ของผมก็รัก​เขา ​ความสัมพันธ์​เป็น​ไปอย่างสุดลับจนไม่มี​ใครล่วงรู้หรือ​แม้​แต่​จะทาย​ได้ แม่ของผม​ซึ่งไม่มี​ใครสนใจ อยู่​​กับ​ความโศกเศร้าทุกข์ทน คงเกาะติด​เขาอย่างคน​ที่สิ้นหวัง​กำลัง​จะจมน้ำตาย ​และใน​ความสัมพันธ์นี้ผมเชื่อด้วยว่า​เขาคงบอก​และพูดคุย​ความเชื่อของ​เขาให้แม่ผมฟัง ทำให้แม่ผมเชื่อใน​ความ​เป็นอิสระ ​ที่ว่า​แต่ละคนมีสิทธิ​จะคิด ​และมี​ความรัก​ที่เลือก​ได้ ​แต่แม่ของผมถูกข่มมานานเสียจนไม่กล้าพูดอะไร​ออกมา ทุกอย่างไม่มี​ใครรู้ว่าหญิง​ที่ทำตัวอย่าง​กับหนู​ที่อยู่​เงียบๆ​นี้มี​ความคิดอย่างไรหรือมี​ความคิดบ้างหรือเปล่า

พี่ชาย​ทั้งสองทำให้แม่กลัวด้วย ​เขาทำตัวอย่าง​กับไม่ใช่ลูก ปฏิบัติตัว​กับแม่อย่าง​กับ​เป็นคน​ใช้ ​และแล้ว​แม่ของผมก็ตัดสินใจฟ้องพ่อเรื่อง​ทรัพย์สิน​ซึ่งก็​เป็นของนาง​ที่​เอามาจากครอบครัวของนางนั่นแหละ​ครับ​ ศาลมีคำสั่งให้แม่ชนะ ​และใด้ทรัพย์สินมากกว่าครึ่ง นางมีทนาย​ความ​ที่ซื่อสัตย์​พร้อม​ทั้งเชื่อในสิทธิ​ที่ควรมีของฝ่ายหญิงอย่างยุติธรรม ทำให้แม่มีสิทธิ​จะทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินให้​ใครก็​ได้​เมื่อนางตาย​ไป

"ทนาย​ความแจ้งให้เรา​ไป​ที่สำนักงานทนาย​ความ ​เพื่อ​ที่​จะ​ได้อ่านพินัยกรรมให้เราทราบ ไม่น่าเชื่อนะคุณ...​​ที่เงินทองทำให้คนเปลี่ยนมากนะครับ​ ทำให้คนเผยธาตุแท้ออกมาอย่างไม่มี​ความอาย พินัยกรรม​เป็นเสมือนการร้องขอ​ความ​เป็นธรรมจากคน​ที่ถูกกระทำให้​ทั้งชีวิตเต็ม​ไปด้วย​ความโศกเศร้าเสมือนอยู่​ในนรก ​เป็นเสมือนคำร้องของคน​ที่ตาย​ไปแล้ว​ขอ​ความอิสระ​และ​ความยุติธรรมมาจากหลุมฝังศพ

"ผู้ชาย​ที่เชื่ออยู่​ตลอดเวลาว่า​เป็นพ่อของผมนั้น​​เขามีรูปร่างอ้วน หน้าแดงอย่างคนขี้เหล้า ​และมีบุคลิก ราว​กับคนฆ่าสัตว์ขายหรือคนขายเนื้อ พี่ชายของผมตอนนั้น​อายุยี่สิบ ​และยี่สิบสอง ​ทั้งสามคนนั่งรออยู่​บนเก้าอี้ในห้องทนาย​ความ​เพื่อรอการอ่านพินัยกรรม ​และแล้ว​อย่างไม่มี​ใครคาดคิด...​เมอร์สิเออร์ "บูร์เนอวาล" ถูกเชิญมาด้วย ​เขามายืนอยู่​ข้างหลังผม ตอนนั้น​​เขาหน้าซีด​และเม้มปากกัดหนวด​ที่​ความทุกข์ทำให้เปลี่ยน​เป็นสีเทาด้วย อย่างมีกังวล ​แต่ท่าทางของ​เขาไม่กลัวอะไร​ ​พร้อม​จะเผชิญ​กับทุกอย่าง ทนาย​ความเดิน​ไปใส่กลอนประตูอย่างแน่นหนาก่อน​จะเปิดพินัยกรรม ​ซึ่งอยู่​ในซองประทับตราด้วยตราขี้ผึ้งสีแดง ไม่มี​ใครรู้​แม้​แต่ตัวทนาย​ความเองว่า ข้อ​ความข้างในนั้น​มีอะไร​บ้าง

​เพื่อนของผมหยุดพูด ลุกขึ้น​​ไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่ง​มาจากห้องทำงาน คลี่ออก ยกขึ้น​จุมพิต​และกล่าวว่า "นี่​คือพินัยกรรมของแม่​ที่รักของผม"

"ข้าพเจ้าผู้​ที่เซ็นชื่อไว้แล้ว​ข้างท้ายนี้ "แอนน์ คาธาริน-เจเนอวิฟ-มาธิลเดอ เดอ ครัวลุคซ์" ​เป็นคู่สมรสตามกฎหมายของ "ลีโอโพลด์-โจเซฟ กองธรอง เดอ คูร์ซิลส์" ​ได้มีสติสัมปัญญะดีปกติ​ทั้งร่างกาย​และจิตใจ ข้าพเจ้าขอแสดง​ความปรารถนาอัน​เป็นครั้งสุดท้ายดังต่อ​ไปนี้

ก่อนอื่นข้าพเจ้าขอไหว้วอน​พระเจ้า ​และลูกชายนามว่า "เรเน" ให้อภัยข้าพเจ้าในการกระทำ​ที่ข้าพเจ้า​กำลัง​จะกระทำ ข้าพเจ้ามี​ความเชื่อว่า ลูกชายคนนี้ของข้าพเจ้ามีจิตใจ​ที่เข้มแข็งพอ​ที่​จะเข้าใจข้าพเจ้า​ได้ ​และ​จะอภัยให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทุกข์ทรมาณมาตลอดชีวิต​เพราะ​ได้​แต่งงาน​ไป​กับชาย​ที่มีเหตุผลไตร่ตรองล่วงหน้าว่า​จะ​ได้กำไรจากการ​แต่งงาน​กับข้าพเจ้า ​และแล้ว​หลัง​แต่งงานข้าพเจ้าก็​ได้รับ​ความรังเกียจเดียดฉันท์ ​ความเหยียดหยาม ​ความเข้าใจผิด การข่มเหง ​และการหลอกลวงจากผู้​ที่​ได้ชื่อว่า​เป็นสามีของข้าพเจ้า

"ชายผู้นี้นั้น​ ข้าพเจ้ายกโทษให้​เขา ข้าพเจ้าไม่​เป็นหนี้อะไร​ต่อ​เขาอีกแล้ว​

"ลูกชายคนโตของดิฉันสองคนนั้น​ ไม่เคยเลย​​แม้​จะสัมผัสข้าพเจ้าผู้​เป็นแม่ด้วย​ความรัก​ความเมตตา ไม่​แม้​แต่​จะทำตัว​เป็นลูกชายของแม่ ไม่เคย​จะนับถือว่าข้าพเจ้านั้น​​เป็นแม่...​ผู้ให้กำเนิด ​แต่ข้าพเจ้าก็ทำหน้า​ที่ "แม่" ให้ชาย​ทั้งสองนี้มาตลอดชีวิต ดังนั้น​ข้าพเจ้าไม่​เป็นหนี้ชาย​ทั้งสองอะไร​เลย​ ​ความใกล้ชิดทางสายเลือด​โดย​ที่ไม่มี​ความรักต่อกันนั้น​​เป็น​ไปไม่​ได้ ลูกชาย​ที่มี​แต่​ความอกตัญญูนั้น​เลวยิ่งกว่าคนแปลกหน้า ลูก​ทั้งหลายไม่มีสิทธิ์ทำ​กับแม่อย่างนั้น​ ลูกพวกนี้​เป็นผู้กระทำ​ความผิดอย่างใหญ่หลวงไม่ควรรับการให้อภัย

"ข้าพเจ้านั้น​​เป็นหญิง​ที่เกรงกลัวผู้ชาย กลัวกฎหมาย​ที่ไม่ให้​ความยุติธรรมต่อเพศหญิง ให้ฝ่ายสามีทำอะไร​ก็​ได้แก่ภรรยา กลัวประเพณี​ที่โหดร้าย​และ​ความลำเอียงอย่างไม่มียางอาย ต่อหน้า​พระเจ้า​ที่เคารพ ข้าพเจ้าไม่กลัวอะไร​แล้ว​ ใน​ความตายข้าพเจ้าละทิ้งการเสแสร้ง การหน้าชื่นอกตรม ข้าพเจ้ากล้า​ที่​จะกล่าว​ความรู้สึกออกมาให้โจ่งแจ้ง​และเปิดเผย​และเซ็นชื่อกำ​กับ​ความจริงของหัวใจ

"ดังนั้น​ ข้าพเจ้าขอ​ใช้สิทธิตามกฎหมายของข้าพเจ้าให้​ส่วนหนึ่ง​ของทรัพย์สมบัติให้อยู่​ในการดูแลของคู่รักของข้าพเจ้า "ปิแอร์-เจอร์เมอร์-ซิมอง เดอ บูร์เนอวาล" ​และ​จะตก​เป็นของลูกชายของข้าพเจ้านามว่า "เรเน" ต่อ​ไปในอนาคต

"(คำร้องข้อนี้มีการเขียนรายละเอียดอย่างชัดเจนในใบการโอนทรัพย์สิน​ที่ทนาย​ความ​ได้เขียนไว้)

"​และข้าพเจ้าขอสาบานต่อหน้าท่านผู้พิพากษาสูงสุดของสวรรค์​ที่​ได้ฟังข้าพเจ้าว่า ​ถ้าข้าพเจ้าพูดไม่จริงต่อ​ไปนี้ขอให้ข้าพเจ้าไม่​ต้อง​ไปสวรรค์​และจงกระทำเสมือนว่าข้าพเจ้าไม่​ได้มีชีวิตมาก่อน

ข้าพเจ้า​ได้รับ​ความรัก​ความเข้าใจ ​ความอ่อนโยน​และอ่อนหวาน ​ความซื่อสัตย์ของคู่รักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารู้สึกเสมือน​พระเจ้า​ได้ส่ง​เขามาให้ข้าพเจ้า​ได้มี​กำลังใจ​ที่​จะอยู่​ในโลก ​พร้อม​จะช่วยกัน​และปลอบใจกัน ​เพื่อ​จะ​ได้ร้องไห้ด้วยกันในชั่วโมง​ที่แสนเศร้า
"เมอร์สิเออร์ "เดอ คูร์ซิลส์" ​เป็นพ่อของลูกชายคนโตสองคน ​ส่วน"เรเน" นั้น​ ผู้ให้กำเนิด​เขา​คือ "เมอร์สิเออร์ เดอ บูร์เนอวาล" ข้าพเจ้าขอกราบไหว้อ้อนวอน​พระเจ้าผู้​เป็นนายของคน​ทั้งโลก ทรง​พระกรุณาให้พ่อ​และลูกชายคู่นี้อย่า​ได้ตก​ไปอยู่​ใต้​ความลำเอียง​และอยุติธรรมใดๆ​เลย​ ขอให้​เขา​ทั้งสองจงรักกันจนกว่า​ความตาย​จะมาพราก ​และขอให้รักข้าพเจ้า​ที่นอนอยู่​ในหลุมฝังศพบ้าง

"นี่​คือ​ความในใจ​และ​ความ​ต้องการครั้งสุดท้ายของข้าพเจ้า
เซ็นชื่อ "มาธิลเดอ เดอ ครัวลุคซ์"

"เมอร์สิเออร์ เดอ คูร์ซิลส์ ลุกขึ้น​ตะโกนทันที​ที่การอ่านพินัยกรรมจบ
"เฮ้ย...​นี่​เป็นผู้หญิงบ้านี่นา​ที่เขียนพินัยกรรมอย่างนี้

"​และแล้ว​ เมอร์สิเออร์ เดอ บูร์เนอวาล ​ได้ก้าวออกมาพูดขึ้น​ด้วยเสียง​ที่เข้มหนักว่า "กระผม ซิมอง เดอ บูร์เนอวาล ขอสาบานว่า ข้อเขียนในพินัยกรรมนี้ทุกคำล้วน​แต่​เป็น​ความจริง ​และจดหมายหลายฉบับ​​ที่มีอยู่​​จะ​ใช้​เป็นข้อพิสูจน์​ได้อย่างดีด้วย"

"พอสิ้นคำ เมอร์สิเออร์ เดอ คูร์ซิลส์ ​ได้ก้าวมายืนเผชิญหน้า​เขาทันที ​และผมก็นึกว่า​เขา​ทั้งสองคง​จะต่อสู้กันตอนนั้น​เอง ​แต่​เขา​ทั้งสอง​ได้​แต่ยืนจ้องหน้ากัน คนหนึ่ง​อ้วนหน้าแดง อีกคนหนึ่ง​ผอมสูง ​ทั้งสองคนตัวสั่นด้วยอารมณ์ สามีตามกฎหมายของแม่พูดตะกุกตะกักว่า "แก...​แกคื...​​คือเจ้าคน​ที่เลวไร้ประโยชน์อย่าง​ที่สุด"

"​และอีกคนตอบด้วยเสียงเด็ดเดี่ยวเด็ดขาดว่า "เรา​จะพบกันอีก เมอร์สิเออร์ ​ถ้าข้าไม่คิดถึง​ความสงบสุขของนางสักนิดนะ ข้าคง​จะตบปากสามหาว ​และท้าต่อสู้​กับแกมานานแล้ว​ ข้าคิดถึงใจนางเท่านั้น​ นางผู้​ต้องทุกข์เหลือแสน​เพราะมีสามีอย่างแก"

"แล้ว​​เขาก็หันมาทางผม พูดว่า "เจ้า​เป็นลูกชายของพ่อ ​จะ​ไป​กับพ่อหรือไม่? พ่อไม่มีสิทธิ​ที่​จะพาเจ้า​ไปหรอกนะ ​แต่​จะทำให้​เป็นสิทธิของพ่อให้​ได้​ถ้าเจ้าอยาก​ไปอยู่​​กับพ่อ"

"ผมไม่พูดสักคำ​ได้​แต่จับมือ​เขาเขย่า ​และแล้ว​เราก็เดินออก​ไปด้วยกัน ด้วย​ความโกรธ​ที่มี อย่างน้อยนะผมว่า เราโกรธจัด...​​ต้อง​เป็นสาม​ส่วนจากสี่​ส่วนแน่นอน

"อีกสองวัน​ต่อมา เมอร์สิเออร์ "เดอ บูร์เนอวาล" ​ได้ฆ่า "เมอร์สิเออร์ เดอ คูร์ซิลส์" ในการดวล พี่ของผม​ทั้งสองคนไม่กล้าทำอะไร​​เพราะกลัวเรื่อง​​จะขยายออกให้โลกรู้​และมี​ได้​แต่​ความขายหน้ า ผมให้สมบัติ​ที่แม่ยกให้แก่พี่สองคนของผมครึ่งหนึ่ง​ ผมเปลี่ยนชื่อตามกฎหมาย​ที่เปิดให้ผม ละทิ้งชื่อเดิม​ที่ไม่ใช่ของผมอย่างแท้จริง ​และพ่อ​ที่แท้จริงของผม "เมอร์สิเออร์ เดอ บูร์เนอวาล" ​ได้ตาย​ไปแล้ว​อีกสามปี​ต่อมา ผมยังนึกถึง​เขาอยู่​เสมอ"

​เขาลุกขึ้น​เดิน​ไปมาอย่าง​ใช้​ความคิด ​และแล้ว​ก็มายืนตรงหน้าผม ถามว่า

"ว่าไงครับ​ พินัยกรรมของแม่ผม ​เป็นสิ่ง​ที่ผู้หญิงคนหนึ่ง​​ได้ทำขึ้น​อย่างกล้าหาญ อย่างสวยงาม เต็ม​ไปด้วย​ความรัก ​เป็นสิ่ง​ที่ดี​ที่สุดใช่ไหมครับ​?"

ผมยื่นมือ​ทั้งสองให้​เขา บอกว่า

"ผมแน่ใจ​ที่พูดมานั้น​ถูก​ต้อง​ที่สุดเลย​ครับ​"

Guy de Maupassant - 7 novembre 1882



Guy de Maupassant - 7 novembre 1882

(1)กฎหมายฝรั่งเศสตอนนั้น​ให้สามีครอบครองทรัพย์สมบัติของภรรยา ​และ​จะทำโทษภรรยาอย่างไรก็​ได้
(2)Jean-Jacques Rousseau, (June 28, 1712 -- July 2, 1778)

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2425 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง ความรักของแม่...จากหลุมศพ
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๖ สิงหาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๐๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-12136 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 06 ส.ค. 2550, 20.15 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-12153 ], [83.181.100.121]
เมื่อวันที่ : 08 ส.ค. 2550, 02.09 น.

รจนาชอบเรื่อง​​แต่งของกีย์ เดอ โมปาซซัง มาตั้งแต่เด็ก ๆ​ แล้ว​ค่ะ​ ​ทั้ง ๆ​ ​ที่อ่านยาก (ในตอนนั้น​) ​เพราะเรายังไม่รู้เรื่อง​ชีวิตอันซับซ้อนมากมาย​

ขอบคุณสำหรับงานแปลดี ๆ​ อีกครั้งค่ะ​

ติงเรื่อง​ตัวสะกดนิดนึง น่า​จะ "โศกเศร้า" ไม่ใช่ "โศรกเศร้า" นะคะ​ "น่าอับอาย" ไม่ใช่ "หน้าัอับอาย" ค่ะ​

ด้วยมิตรไมตรีเสมอ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : jasminek-กัลปจันทรา [C-12154 ], [74.46.217.129]
เมื่อวันที่ : 08 ส.ค. 2550, 02.37 น.

กราบขอบคุณคุณ Rotjana Geneva งามๆ​ค่ะ​ เวลาพิมพ์นะคะ​ชักรู้บ้างแล้ว​ละค่ะว่า​สะกดผิดหรือเปล่า คงอีกนานกว่า​จะสะกด​ได้ถูก​ต้องทุกคำ

เรื่อง​ของกีย์ ยากค่ะ​ ​และแปลยากมากๆ​ ​จะว่า​ไปเรื่อง​ของนักเขียนฝรั่งเศสสมัยเก่าๆ​ยากนะคะ​ ดิฉันว่า​ความคิดต่างกันมากๆ​ ดิฉันชอบกีย์ ​เพราะว่าชื่นชม​ที่​สามารถเขียนออกมาให้คน หลายคน มีการแปล​ความคิดออกมาไม่เหมือนกัน นับถือการ​ใช้ภาษาของ​เขามาก

เห็นการทำไข่ลูกเขยของคุณแล้ว​ น่าอร่อยจังค่ะ​

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ​

ด้วย​ความปรารถนาดี

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : พญาไฟ [C-12230 ], [124.121.21.91]
เมื่อวันที่ : 14 ส.ค. 2550, 19.28 น.

ไม่เข้าใจ​ความหมายของเรื่อง​ค่ะ​

ไม่เข้าใจว่าผู้เขียน​ต้องการสื่ออะไร​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : jasminek - กัลปจันทรา [C-12231 ], [65.73.217.229]
เมื่อวันที่ : 14 ส.ค. 2550, 19.39 น.

สวัสดีค่ะ​

นี่แหละ​ค่ะ​งานของท่าน กีย์ ละ ​ความหมาย​จะต่างกัน​โดยขึ้น​อยู่​​กับ​แต่ละคน​ซึ่งมีประสบการณ์​และชีวิต​และการศึกษาต่างกัน

เรื่อง​นี้ดิฉันมี​ความเห็นว่า แม่ ผู้ถูกเหยียบย่ำมาตลอด​เพราะกฎหมายของฝรั่งเศสตอนนั้น​ ผู้หญิงไม่มีสิทธิอะไร​เลย​ แม่ของ​เขา​ได้สมบัติมาจากครอบครัว​แต่เก็บไม่​ได้​เพราะผู้หญิงไม่มีสิทธิ สามี​ได้หมด​แม้​จะมาจากครอบครัวของนาง นางกล้า...​กล้ามากนะคะ​ ​ที่​จะฟ้องให้​ได้ทรัพย์สมบัติ​เป็นของชื่อนาง (​ได้มาครึ่งเดียว) ​และ กล้า​ที่​จะเขียนพินัยกรรมไว้ให้ลูกชาย ​ถ้าไม่กล้าทำอย่างนั้น​ ทุกสิ่งตก​เป็นของสามีหมด

ดิฉันเขียนโน้ตไว้ เกี่ยว​กับเรื่อง​กฎหมายของฝรั่งเศสแล้ว​นะคะ​ ​ถ้า​จะว่า​ไป เมืองไทยนั้น​ กฎหมายก็เพิ่งมาให้ภรรยาแยกสมบัติ​ส่วนตัวไว้​เมื่อไม่นานมานี่เอง ​ถ้าไม่จดทะเบียนไว้ ว่า​เป็นของก่อน​แต่งงาน ก็อาจ​เป็นสมบัติ​ส่วนกลางง่ายๆ​ คุณคงทราบนะคะ​

อย่าลืมว่า นี่​เป็นปีราวๆ​ 1826 นะคะ​

ด้วย​ความปรารถนาดี ​และขอบคุณ​ที่มาอ่านค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : jasminek [C-12232 ], [65.73.217.229]
เมื่อวันที่ : 14 ส.ค. 2550, 19.40 น.

โอ๋ย โทษทีค่ะ​ ปี 1882 ค่ะ​

กัลปจันทรา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : พญาไฟ [C-12236 ], [124.121.21.91]
เมื่อวันที่ : 14 ส.ค. 2550, 21.39 น.

อ้อ เข้าใจหล่ะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น