นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๒ สิงหาคม ๒๕๕๐
การใช้ลิง Capuchin Monkeys ช่วยเหลือคนพิการ
กัลปจันทรา
...การ​​ใช้ลิง Capuchin Monkeys ช่วยเหลือคนพิการ ไม่ใช่นิยาย ​​แต่​​เป็นข้อมูล...
การ​ใช้ลิง Capuchin Monkeys ช่วยเหลือคนพิการ

กัลปจันทราอยากให้ท่านผู้อ่านอ่านข้อ​ความบ้างนะคะ​

​ที่สถาน​ที่ช่วยเหลือคนพิการชื่อ Brighton headquarters of Helping Hands มี Helping Hands Monkey College ในเมือง Boston, รัฐ Massachuset, USA ​ได้ฝึกลิงชนิดนี้​เป็นเวลา 2 ปี ​เพื่อส่ง​ไปช่วยคนพิการ​ที่เคลื่อนไหวตัวไม่​ได้​ทั้งแขนขา​ทั้งสองข้างตั้งแต่คอลงมา


ลิงคาปุชิน​จะเริ่มเข้าโรงเรียน​เมื่ออายุ​ได้หกขวบ ​จะ​ใช้เวลาสองปีก่อน​ที่​จะจบ​ไปอยู่​​กับคนพิการ​ได้ พวกลิงเหล่านี้​ระหว่าง​ที่​เป็น "นักศึกษา" ​จะ​ได้กินอาหารชนิดเดียว​กับเด็กนักเรียนในโรงเรียนมนุษย์ธรรมดากินกัน บางครั้ง​ได้กินไอศครีม​เป็นของหวาน อยู่​ว่างๆ​ไม่​ต้องเข้าเรียนก็อยู่​ในหอพักดูทีวีกัน หรือเล่นกันอยู่​ในห้องเล่น พวก​เขาชอบเล่นเป่าฟองสะบู่

"พวก​เขาเข้ากัน​กับมนุษย์​ได้ดีมากๆ​ค่ะ​" ครูฝึกชื่อ อลิสัน เพย์น กล่าว "ตราบ​ที่คุณทำให้​เขารู้ว่าคุณไว้ใจ​เขา​และนับถือ​เขา ทำให้​เขารู้ว่าคุณมีเมตตา ลิงชนิดนี้ไว้ใจคนง่าย ​และรักคนง่ายด้วย" ​ความไว้ใจนี้ มีคนหวังว่า​จะอยู่​ตราบเท่า​ที่ลิงเหล่านี้มีชีวิตอยู่​​ซึ่งราวๆ​ 30-40 ปี

การฝึกตอนแรกคล้ายๆ​เด็ก ​คือ​เป็นโปรแกรม​ที่ให้รางวัล​เป็นคะแนน การฝึกนี้ทำให้ลิง​แต่ละตัวรู้จักตั้งใจทำในสิ่ง​ที่ควรทำ ทำให้​เป็นรากฐาน​ที่​จะฝึกสิ่งอื่นต่อ​ไป
"พวก​เขาเรียนแบบเด็กๆ​นั่นแหละ​ค่ะ​" ครูฝึกนามว่า ลิสา บราว์น บอก "​เขาชอบให้พูดอ่อนหวาน ปะเหลาะ​และชื่นชม"

หน้า​ที่​ที่ลิงเหล่านี้ทำ​ได้ก่อน​ที่​จะจบโรงเรียนนี้​คือ

1. เปิดซีดี วิดีโอ โทรทัศน์ วิทยุ วิทยุเทป
2. ​เอาหนังสือมาให้ พลิกหน้าให้
3. เกาหลังให้ เช็ดหน้าให้ ​เอาอาหารอุ่นให้ในเตาไมโครเวฟ
4. เปิดฝาขวด เปิดฝากระป๋อง

ลิงบางตัวอาจถูกฝึกให้ทำหน้า​ที่​โดยเฉพาะ​ได้ ​ถ้าคนพิการมี​ความจำ​เป็นเฉพาะอย่าง

ลิงชนิดนี้ตัวเล็กหนักราวๆ​ 2 กิโลกรัมเท่านั้น​ ​แต่พวก​เขามีแขน​ที่แข็งแรงมาก​สามารถยกของ​ที่หนัก​ได้เท่า​กับครึ่งน้ำหนักตัวของ​เขา ลิงชนิดนี้มีสีดำ​และสีน้ำตาล มีผมเหมือนดารานักร้องพั้งค์รอคค์ ​เป็นลิง​ที่ฉลาด​ที่สุดในกลุ่มลิงชนิดเล็ก ​และ​สามารถ​ใช้นิ้วมือจับสิ่งของ​ได้อย่างดี


​เมื่อสิบเอ็ดปี​ที่แล้ว​ ชายหนุ่มชื่อ เกร็ก คุ๊ก เคย​เป็นนักฟุตบอลมหาวิทยาลัย ​เป็นวิศวะกร​ที่มีเงินเดือนสูง ​แต่วันหนึ่ง​ปี 1996 ​เขานั่ง​ไป​กับ​เพื่อนในรถยนต์ เกิดอุบัติเหตุ ​เป็นอัมพาตตั้งแต่คอลงมา ​เขา​ได้รับลิงชื่อ "มินนี่" ​เมื่อปี 2004 ​เป็นคนแรก​ที่​ได้รับอนุญาตให้มีลิงในรัฐคาลิฟอร์เนีย มินนี่ ช่วย​ได้สารพัดเช่น เช็ดหน้า ​เอาอาหารใส่ไมโครเวฟ เปิดขวดซอสให้ เปิดขวดน้ำ ​และ​ที่ดี​ที่สุด​คือ​จะเกาหลัง ลูบศีรษะเวลา​เขามี​ความเศร้า ลิงชนิดนี้มี​ความ​เป็นเด็กมาก ดังนั้น​ก็มี​ความซุกซนอย่างเด็ก "มินนี่" นั้น​มีสิ่งหนึ่ง​​ที่เธออดใจไม่​ได้นั้น​​คือ ชอบอาหาร​ที่เรียกว่า "เนยถั่ว" ว่างๆ​เธอ​จะรีบ​ไป​ที่ตู้อาหาร หาขวดเนยถั่วแล้ว​รีบ​เอา​ไปซ่อนไว้ใต้ผ้าห่มใน​ที่นอนของตัวเอง ​เพื่อ​จะ​ได้แอบกินทีหลัง ​เมื่อเวลาถูกจับ​ได้ก็​จะรีบเลียมือเลียปากอย่างรวดเร็ว ทำตาใสแจ๋วเสมือนว่า "หนูเปล่าทำนะคะ​"

ตอนนี้ เคร็ก ​ใช้นิ้ว​ได้บ้างแล้ว​ ​เขาจึง​สามารถนั่งรถเข็นบังคับด้วยนิ้ว​ได้ "มินนี่" ​จะออก​ไปข้างนอก ​กับ​เขา เธอเรียนรู้​ที่​จะเกาะ​เขา​ที่ไหล่อย่างดี ​และเธอก็ไม่ตื่นคน เธอเข้าใจภาษามนุษย์อยู่​หลายคำเท่าๆ​​กับสุนัข​ที่​ใช้​กับคนพิการ​และตาบอด ลิงพวกนี้ดีกว่าสุนัข​เพราะ​สามารถจับฉวยสิ่งต่างๆ​​ได้ ​และอายุก็ยืนกว่าสุนัข​ซึ่งอายุการทำงานราวๆ​ 10 ปี ​แต่ลิงนั้น​อาจ​จะมีอายุยืน​ได้ถึง 40 ปี

เคร็กมี​ความเห็นว่า ชีวิต​เขาดีขึ้น​เสมือนมีครอบครัว​และมี​เพื่อน ​เพื่อนนั้น​​เป็นสิ่งสำคัญเหลือล้นสำหรับคนพิการ ​และลิงชนิดนี้มี​ความอ่อนโยน​เป็นพิเศษ ทำให้ชีวิตของ​เขาดีขึ้น​ยิ่งกว่าร้อยเปอร์เซนต์

การฝึกลิงชนิดนี้มีค่า​ใช้จ่ายประมาณ $ 28,000 คนพิการไม่​ต้องจ่ายอะไร​เลย​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2412 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง การใช้ลิง Capuchin Monkeys ช่วยเหลือคนพิการ
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ สิงหาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๙๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-12096 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 02 ส.ค. 2550, 22.49 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ฟ้าดาว [C-12101 ], [58.8.143.198]
เมื่อวันที่ : 03 ส.ค. 2550, 12.20 น.

ขอบคุณ​ที่มีเจ้าลิงตัวน้อยชนิดนี้ในโลก

การ​ที่​ต้องพิการ สำหรับคนปกติ​ถ้า​จะ​ต้องกลับพิการเปนเรื่อง​​ที่น่ากลัว

​และ​ต้องทำใจ (​ได้หรือเปล่า ยังไม่รู้​ได้)

เคยอ่านเรื่อง​นึง ​ที่บรรณาธิการหนังสือ(ของฝรั่ง) ขับรถ​ไป​และหมดสติ​ระหว่างนั้น​

ฟื้นมาอีกที พิการหมด เหลือแค่ ตา​ที่กระพริบ​ได้

เค้าเข้มแข็งมาก ​ที่ ใช่เพียงแค่การกระพริบตาสื่อสาร ​กับคนอื่น

จนกระทั่งเขียนออกมาเปนหนังสือ​ได้ "​เมื่อตากระพริบ" << ชื่อเรื่อง​เปนไทยน่า​จะ

ประมาณนี้ค่ะ​

​ได้อ่านในหนังสือสรรสาระ (รีดเดอร์ไดเจส ฉบับ​ภาษาไทย)

อ่านแล้ว​เศร้ามาก

ปัจจุบันเท่า​ที่ตามข่าวมา​เมื่อปีก่อนๆ​ ทราบว่าเค้าเสียชีวิตแล้ว​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : jasminek [C-12118 ], [74.46.210.150]
เมื่อวันที่ : 05 ส.ค. 2550, 03.58 น.

สวัสดีค่ะ​คุณฟ้าดาว

ดิฉันอ่านเรื่อง​นี้แล้ว​รู้สึกกตัญญูทุกสิ่งในโลกนี้มากเลย​นะคะ​ ดิฉันมีจุดอ่อน​กับคนพิการ​เพราะทราบอยู่​ตลอดเวลาชีวิตทุกคนเปลี่ย​ไป​ได้ภายในไม่กี่นาที ทำใจยาก ขนาดคน​ที่พิการมาตั้งแต่เด็กยังทำไจยาก พวก​ที่เคยรุ่งเรืองดิฉันนึกไม่ถึงเลย​นะคะ​ว่า​จะ​เป็นอย่างไร

สมัยยังทำงานอยู่​แถวๆ​เมืองหลวง ดีซี ดิฉันนั่งรถใต้ดิน​ไปทำงาน ​จะเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง​ ​เขาตาบอด หน้าตาสะสวย มีหมาพันธุ์ Black Lab ​เป็นหมานำทาง หมาตัวนี้นะคะ​อายุสามขวบ ​เขาขึ้น​บันไดเลื่อน​ได้ (ตามปกติหมา​จะทำไม่​ได้) ​เขานั่งใต้​ที่นั่งตอนอยู่​บนรถใต้ดิน ​เขาดูซ้ายดูขวาก่อน​จะลงจากรถ ขึ้น​รถเมล์​ได้ด้วย ตอนนั่งรถนะคะ​​เขา​จะไม่กระดุกกระดิกอะไร​เลย​ นอกจากตอน​ที่นายสาว​เขา​จะบอกให้ทำ​ได้ ​คือเรานั่ง​ไปด้วยกันบ่อยสัก 30 นาทีนะคะ​ ​แต่หมา​จะไม่ขยับเลย​ ​แต่​ถ้านายบอกว่าคุย​กับคนนี้​ได้ ​เขา​จะกระดิกหางให้ ไม่เคยทำอย่างอื่น แสน​จะน่ารัก

พูดถึงเรื่อง​นี้มีเรื่อง​เล่าอีกนะคะ​ ​ที่ทำงานเก่า ​แต่คนละแผนก มีคนตาบอดเหมือนกัน (​เขาทำคอมพิวเตอร์นี่แหละ​ เรามีโปรแกรม​ที่​ใช้เสียงให้​เขา) มีหมาคนละพันธุ์ เจ้านี่ท่าทางกร่างเชียวนะคะ​ ​เพราะ​เป็นพันธุ์โดเบอร์แมน ​ที่ไหน​ได้ เวลานายทำงาน ​จะปล่อยให้​เป็นอิสระ เจ้านี่ก็เดิน​ไปทักทายชาวบ้าน ​เป็นมิตร​กับคนทั่ว​ไป ดิฉันหายกลัวพันธุ์นี้ก็​เพราะเจ้านี่แหละ​ ชอบแวะมาดูว่ามีขนมหรือเปล่า ขำ​จะแย่ ​เขา​จะโผล่มาเฉพาะหน้าตรงประตูห้องทำงานจนกว่า​จะเชิญ ถึง​จะเข้ามา ​แต่ไม่เคยอยู่​นาน ​เขา​จะรีบ​ไปดูว่านาย​ต้องการตัวเรือเปล่า ไม่เคยเกินยี่สิบห้านาที​ที่​จะทิ้งตัวนายมา ตัวเท่าม้า​แต่อ้อนยิ่งกว่าเด็ก อารมณ์ดีแสนดี ​แต่พอถึงเวลากลับ​จะกลาย​เป็นหมา​ที่ทำงานเลย​นะคะ​จริงจังมาก มีคนบอกดิฉันว่าพันธุ์นี้ดี​ที่สุด ​แต่ไม่ค่อยมีคน​เอามาฝึก​เพราะท่าทางมันดุ ​เขาชอบพันธุ์สวยๆ​อย่าง แลบฯมากกว่า ​เพราะพวกนี้หน้าตารับแขก ดิฉันเคยมีหมาแลบฯสีดำ ​เขาอยู่​​กับเราตั้งสิบเจ็ดปี ไม่เคยเลย​​ที่​จะไม่เชื่อฟัง ​แต่ของดิฉันไม่ค่อยรับแขกเก่ง ​เพราะ​เขาคิดว่ามีหน้า​ที่ปกป้องเด็กหญิง​ที่​เป็นลูกสาวดิฉัน

ดิฉันเห็นใจมากๆ​คนพิการ ​จะส่งเงินช่วยเหลือพวกฝึกสุนัขคนตาบอกทุกปี ปีนี้คง​เป็นให้ลิงด้วย

อุ๊ย...​พูดถึงเรื่อง​หมานี่มีเรื่อง​เล่าอีกแยะค่ะ​ ​เพราะ​ที่ทำงาน​เขา​ใช้เจ้าพวกนี้​เป็นผู้รักษา​ความปลอดภัยด้วย ​แต่ละตัวก็มีลักษณะเฉพาะของ​เขาละ

ขอบคุณ​ที่เขียนมานะคะ​ ขอให้คุณมี​ความสุข​และมีคน​ที่รักคุณนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น