นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๒ กรกฏาคม ๒๕๕๐
หัวใจที่เมตตา
กัลปจันทรา
...เรื่อง​​สั้นแปลของนักเขียนอเมริกัน O. Henry

​​ที่สถานีรถไฟในเมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด รถไฟของบริษัท บีแอนด์เอ็ม สายหนึ่ง​​​​กำลัง​​จะออกจากสถานีจุดหมาย​​ไปทางด้...
เรื่อง​สันแปลของนักเขียนอเมริกัน O. Henry

​ที่สถานีรถไฟในเมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด รถไฟของบริษัท บีแอนด์เอ็ม สายหนึ่ง​​กำลัง​จะออกจากสถานีจุดหมาย​ไปทางด้านตะวันออกของสหรัฐฯ
คลิกดูภาพขยาย

ผู้​โดยสาร​ได้เริ่งรีบเข้ามาหา​ที่นั่ง ​ที่ตู้ผู้​โดยสารตู้หนึ่ง​ มีหญิงสาวห่อหุ้มตัวด้วยเสื้อผ้า​ที่ให้​ความสง่างามแก่เธออย่างผู​ที่มีรสนิยมดี ​และเห็น​ได้ว่าเธอนั้น​​เป็นคน​ที่ชำนาญในการเดินทาง​และคุ้นชิน​กับ​ความสะดวก​สบาย ในผู้คน​ที่เข้ามาหา​ที่นั่งนั้น​ มีชายสองคนเดินเข้ามา คนหนึ่ง​​เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ท่าทางกล้าหาญ เปิดเผย อีกคน​เป็นชายมีอายุมากหน่อย​ หน้าตาท่าทางไม่เชิงสะอาด ลำตัวใหญ่แข็งแรง​และแข็งแกร่ง หน้าตาหดหู่ ​แต่งตัวไม่มีอะไร​เด่น ออก​จะ​แต่งแบบหยาบๆ​กระด้างเสียด้วยซ้ำ ชายสองคนนี้ ข้อมือ​แต่ละข้างของ​เขา​ทั้งสองมีมือกุญแจมือสวมติดกันอยู่​

ชาย​ทั้งสองหา​ที่นั่ง​ได้​ที่ตรงข้ามของหญิงสาว ​ที่นั่งนั้น​หันหน้าเผชิญหน้าหญิงสาวสวย ทำให้เธอมองเห็นชายสองคนอย่างช่วยไม่​ได้ ตอนแรก​เมื่อชายสองคน​ที่มีมือผูกติดกันนั่งลง เธอเพียง​แต่ปรายตามองอย่างไม่สนใจนัก ​แต่แล้ว​เธอก็ยิ้มหวาน เห็นแก้มกลมๆ​เปลี่ยน​เป็นสีชมพู เธอยื่นมือเล็กๆ​ในถุงมือสีเทาให้จับ ​และกล่าวด้วยเสียงหวาน น้ำเสียงมี​ความมั่นใจอย่างสูงว่า เจ้าของเสียงนั้น​เคยชิน​กับการพูดคุย​และเคยชิน​กับ​ที่มีคนตั้งใจฟังเวลาเธอพูด
"อุ๊ย...​คุณอิสตัน ​ถ้าคุณไม่ทักฉันก่อน ฉันก็​ต้องทักคุณละค่ะ​ คุณจำ​เพื่อนเก่า​ที่พบกันทางแถบตะวันตกไม่​ได้หรือคะ​?"

ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว​เมื่อ​ได้ยินเสียงเธอ ​เขาทำสีหน้าว่า​กำลังต่อสู้​กับ​ความอายอย่างยิ่งยวด ​แต่ก็ตัดสินรับมือ​ที่ยื่นมาให้ด้วยมือข้างซ้าย
"อ๋อ...​มิสแฟร์เชิลด์" ​เขากล่าวพลางยิ้มอย่างมีเสน่ห์ "ขอโทษด้วยนะครับ​​ที่​ใช้อีกมือไม่​ได้ ​กำลังติดขัดอยู่​ครับ​"

​เขายกมือขวาขึ้น​นิดหนึ่ง​ให้เห็นว่ามันถูกมัดด้วย "กุญแจข้อมือ" ​ที่ยังดูใหม่​เป็นประกาย ​ที่ผูกติด​กับมือคน​ที่นั่งข้างเคียง ประกายตาดีใจในดวงตาหญิงสาวแปรเปลี่ยน​เป็น​ความลังเลไม่แน่ใจ​และตกใจ สีชมพู​ที่แก้ม จางหาย​ไป ริมฝีปากเผยอนิดๆ​ด้วย​ความงุนงง นายอีสตัน หัวเราะเบาๆ​ราว​กับขำท่าทางนั้น​ ​กำลัง​จะพูดขึ้น​ ​เมื่อชายอีกคนขยับมือ​ที่ผูกติด​กับชายหนุ่มเบาๆ​ ชายหนุ่มใหญ่​ที่หน้าตาหมองหม่นคนนั้น​ ​ได้เฝ้าสังเกตหญิงสาวด้วยดวงตา​ที่ฉลาดแหลมคมอยู่​แล้ว​

"ขอโทษ​ที่พูดขึ้น​ครับ​ มิส ผมเห็นว่าคุณรู้จัก "ท่านปลัด" ท่านนี้ดี ผมขอให้คุณพูดให้​เขา พูดถึง​ความดีของผมหน่อย​​ได้ไหมครับ​​เมื่อเราถึงคุก? ​จะ​เป็นบุญคุณมากครับ​...​มันคงทำให้เวลา​ที่​ต้องอยู่​ในคุกของผมค่อยยังชั่วขึ้น​ ​ที่คุก "เลเวนเวิรทห์"(1) น่ะครับ​ ผม​ได้รับโทษเจ็ดปีเรื่อง​เงินปลอมครับ​"
"โอ...​" หญิงสาวอุทาน ​พร้อมถอนใจลึก แก้มค่อยมีสีเลือดกลับคืน "งั้นงานนี้เองหรือคะ​​ที่คุณทำ? ​เป็นปลัดนี่เอง"
"มายเดียร์มิสแฟร์เชิลด์" ชายหนุ่มพูดท่าทางสงบเงียบขรึม "เงินมันมีปีกบิน​ไปจากเรา คุณก็รู้ว่า​ต้องมีเงินถึง​จะคบค้า​กับ​เพื่อนฝูง​ที่เมืองหลวงวอชชิงตันดีซี​ได้ ผมเห็นมีงานนี้ทางเมืองแถบด้านตะวันตก เอ้อ...​งาน​เป็นปลัดไม่ดีเท่า​เป็นทูต...​​แต่...​"

"โอ๋...​ท่านทูตคนนั้น​" หญิงสาวตอบเสียงแสนอบอุ่น "ไม่มาหาฉันแล้ว​ค่ะ​ ​เขาไม่จำ​เป็น​ต้องทำแล้ว​ คุณน่า​จะรู้นะคะ​ แหม...​ดีจัง คุณ​ได้​เป็นปลัดผู้กล้าหาญ แสนหล่อของเมืองคาวบอยตะวันตก ขี่ม้ายิงปืน ​และบึกบึนฟันฝ่าอันตราย อุ๊ย...​แสน​จะกล้าหาญ ช่างต่างจากชีวิตในเมืองหลวงวอชชิงตันจังนะคะ​ ​ใครๆ​ก็พูดถึงคุณนะคะ​"

สายตา​ที่เต็ม​ไปด้วย​ความทึ่งเหลือบมอง กุญแจมือ​ที่ยังส่งประกายใหม่เอี่ยมอยู่​
"ไม่​ต้องห่วงเรื่อง​กุญแจมือครับ​ มิส" ชายหนุ่มใหญ่กล่าวขึ้น​ "ปลัดทุกคนแหละ​ครับ​ ​เขาสวมกุญแจมือติด​กับนักโทษ​เป็นปกติ​เพื่อไม่ให้หนี คุณอีสตัน​เขารู้หน้า​ที่ดีครับ​"

"เอ้อ...​เรา​จะพบคุณอีกในเมืองหลวงอีกไหมคะ​นี่?" หญิงสาวถาม
"อีกนานครับ​" นายอีสตันตอบ "วัน​ที่ลอย​ไปลอยมาของผมจบแล้ว​ครับ​ ผมว่า"
"แหม...​ฉันนะคะ​ชอบทางด้านตะวันตกจังเลย​" เธอกล่าวต่อ ดวงตา​เป็นประกายอ่อนหวาน เธอมองผ่านหน้าต่างออก​ไป พลางเล่าอย่างอย่าง​เป็นกันเอง "มาม่า​กับฉันอยู่​​ที่เมืองเดนเวอร์ตลอดฤดูร้อน ​แต่มาม้า​ต้องกลับบ้านก่อน​เมื่ออาทิตย์​ที่แล้ว​​เพราะคุณพ่อไม่ค่อยสบายนิดหน่อย​ เชื่อไหมคะ​...​ฉันอยู่​​ที่นี่​ได้อย่างมี​ความสุขแน่เลย​ ทางตะวันตกนี่นะคะ​ เงินไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตนะคะ​ ​แต่คนก็ไม่เข้าใจ ช่างแสนโง่อยู่​นั่นแหละ​...​"

"เอ้อ...​คุณปลัดครับ​" หนุ่มใหญ่หน้าตาหดหู่เอ่ยขึ้น​คล้ายเสียงคำราม "นี่ไม่เห็นยุติธรรมเลย​ ผมอยาก​ได้เครื่องดื่มสักแก้ว ไม่​ได้สูบ​ทั้งวัน พูดยังไม่พออีกหรือครับ​ท่าน? พาผม​ไปห้องสูบบุหรี่หน่อย​​ได้ไหมคร้าบ? อยากสูบไพปฺ์​จะลงแดงตายอยู่​แล้ว​"

ชาย​ที่มือติดกัน​ทั้งคู่ลุกขึ้น​ นายอีสตันยังยิ้มอ่อนโยน​และมีเสน่ห์ "ผมก็ปฏิเสธการร้องขอยาสูบไม่​ได้นะครับ​" ​เขาพูดเสียงเรียบๆ​ธรรมดา "มัน​เป็น​เพื่อนของพวก​ที่ไม่ค่อยมีโชคเท่าไหร่นะครับ​ ลาก่อนครับ​ มิสแฟร์เชิลด์ ​ต้องทำหน้า​ที่ครับ​คุณคงเข้าใจดี" ​เขายื่นมือออก​ไป​เพื่อจับมือลา
"น่าเสียดาย​ที่คุณ​ไปไม่ถึงเมืองในตะวันออกนะคะ​" เธอว่า เปลี่ยนท่าทางทันที "คง​จะลง​ที่เลเวนเวิรทห์ใช่ไหมคะ​?"
"ครับ​" นายอีสตันตอบ "ผม​ต้อง​ไป​ที่เลเวนเวิรทห์"

ชายสองคนลุกขึ้น​ ค่อยๆ​ลากกัน​ไป ​ใช้ทางเดินตรงกลาง​ระหว่าง​ที่นั่ง มุ่งตรง​ไปห้อง​ที่อนุญาตให้คนสูบบุหรี่หรือกล้องไพป์​ได้

ผู้​โดยสารอีกสองคน​ที่นั่งอยู่​ไม่ห่าง​ไปนัก ​ได้ยินการสนทนาเกือบ​ทั้งหมด คนหนึ่ง​พูดขึ้น​ว่า "นายปลัดคนนั้น​ช่าง​เป็นคนดีนะครับ​ พวกผู้ชายทางตะวันตกบางคนน่านับถือจริงๆ​"
"ครับ​ ดูยังหนุ่มอยู่​ด้วยนะครับ​ ปลัดคนนั้น​น่ะ?" อีกคนหนึ่ง​ถาม

"หนุ่มงั้นหรือครับ​!" คนพูดคนแรกอุทาน "อ๋อ...​คุณจับ​ความไม่​ได้หรือครับ​? ...​งั้นบอกหน่อย​เถิดครับ​...​คุณเคยเห็นตำรวจหรือปลัดหรือทหารเวลา​เขา​เอานักโทษ​ไปส่งน่ะ ​เขาสวมกุญแจมือข้างขวาของตนติด​กับนักโทษบ้างไหมครับ​?"


(1) คุกอยู่​​ที่เมือง เลเวนเวิรทห์ รัฐแคนซัส สหรัฐฯ

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2378 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง หัวใจที่เมตตา
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กรกฏาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๗๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-11963 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ค. 2550, 01.56 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ดวงสมร [C-11965 ], [203.131.222.1]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ค. 2550, 02.46 น.

​เป็นเรื่อง​​ที่เยี่ยมมากเชียวคะ​ ขอโวตให้ห้าดอกนะคะ​ แหมคนเราดู​แต่เพี่ยงภายนอกแล้ว​ตัดสินไม่​ได้นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : jasminek [C-11966 ], [74.46.211.237]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ค. 2550, 02.55 น.

สวัสดีค่ะ​

คุณดวงสมรอยู่​ดึกจัง หรือว่าเพิ่งตื่นคะ​ ดิฉันดูเวลา​ที่นี่ 4.13 ตอนบ่าย ก็คงเท่า​กับตีสามกว่าๆ​​ที่เมืองไทย

อ่านตามหาชีวิตสุดท้ายตอนใหม่หรือยังคะ​ ดิฉันเขียนตอบคุณเรื่อง​ขอหนังสือแนะนำเรื่อง​แปลให้แล้ว​นะคะ​ คงอ่านแล้ว​นะคะ​

​ถ้าอยากถามเกี่ยว​กับคำหรือประโยคอะไร​ในภาษาอังกฤษ​กับฝรั่งเศสขอให้ถามมา​ได้เลย​นะคะ​ ​จะพยายามตอบค่ะ​

ขอบคุณค่ะ​ ขอให้คุณมี​ความสุข

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ดวงสมร [C-11982 ], [203.131.222.1]
เมื่อวันที่ : 24 ก.ค. 2550, 01.23 น.

ขอบคุณสำหรับคำอวยพรค่ะ​ ขอให้คุณกัลปจันทรามี​ความสุขเช่นกันนะคะ​ ​ถ้าหากว่าเจอภาษาอังกฤษ​ที่อ่านไม่เข้าใจ​จะ​ต้องขอรบกวนแล้ว​ละค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : พญาไฟ [C-12235 ], [124.121.21.91]
เมื่อวันที่ : 14 ส.ค. 2550, 21.31 น.

สวัสดีอย่าง​เป็นทางการค่ะ​

วันนี้​ได้โอกาสเข้ามานั่งไล่อ่านงานของคุณ พยายาม​จะอ่านให้เข้าใจ ​แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ แฮ่ สงสัยหนู​จะมีปัญหาด้านภาษา

​แต่เรื่อง​นี้อ่านแล้ว​พอ​ได้เค้า ๆ​ ค่ะ​ ตอนแรกยังนึกสงสัย ทำไมคน​ที่ดูเหมือน​เป็นคนจับกุมเค้าถึง​ได้ใส่กุญแจมือข้างขวาของตัวเอง อ่านจนจบก็จริง ๆ​ แหล่ะ

​แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเจตนาของคนเขียน หรือว่าหนู​จะ​เป็นคนจินตนาการมีปัญหา

​จะคอยตามอ่านต่อ​ไปค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : jasminek [C-12237 ], [65.73.217.229]
เมื่อวันที่ : 14 ส.ค. 2550, 21.40 น.

สวัสดีค่ะ​

ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ​ เรื่อง​ "หัวใจ​ที่มีเมตตา" นั้น​มีคนเคยเขียนมาว่า สอนเรื่อง​การตัดสินคนด้วยการดูเครื่อง​แต่งกาย ดิฉันก็เห็นด้วย โอ. เฮนรี ​เป็นนักเขียนอเมริกัน​ที่ชอบเสียดสี ​ที่​ต้องการสือ ตาม​ความเห็นของดิฉัน มีหลายข้อนะคะ​

1. ไม่ตัดสินคนด้วยการดูภายนอก
2. อเมริกาตอนต้นศตวรรษยังเห็นว่า พวก​ที่อยุ่ด้านตะวันตกยังป่าเถื่อน ​จะเห็นจากคำพูด​ที่ว่า "ชายทางตะวันตกบางคนก็​ใช้​ได้" ​แม้​แต่เดี๋ยวนี้นะคะ​ (คุณคงทราบว่าดิฉันอยู่​​ที่สหรัฐฯ) ยังล้อเลียนกันเรื่อง​อยู่​ด้านตะวันตกหรือตะวันออก
3. หญิงสาว​เป็นตัวแทนของคนทีอยู่​ในเมืองหลวงวอชชิงตันดีซี ​ที่หญิ่ง​และเคยตัว​เพราะครอบครัว​ที่ร่ำรวย​และรู้จักทูต ​และนักการเมือง ดิฉันทำงาน 4 ปีสุดท้ายก่อนปลดเกษียณ​ที่ เมืองนี้ รุ้ซึ้งใจดีว่า พวกเมืองนี้นั้น​หยิ่งขนาดไหน ​เขาพูดมา​ได้ตั้งแต่ปี ราวๆ​ 1905 ​แต่ตอนนี้คนก็ไม่​ได้เปลี่ยนมากนัก

เท่านี้ก่อนนะคะ​ ​และขอขอบคุณ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น