นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
วันเหงาๆเศร้าๆ กับความรัก...
ไร้ตัวตน
...​​ความรักไม่ใช่นิยาย​​ที่​​จะจบแบบ Happy Ending ทุกครั้ง ​​เพราะ​​แม้​​พระเอก​​จะรักนางเอกมาเพียงใด ​​แต่ในนิยายของเธอคนนั้น​​ เราอาจ​​จะไม่ใช่​​พระเอกก็​​ได้ บางทีเราก็​​เป็นเพียงแค่ตัวประกอบคนหนึ่ง​​​​ที่เดินผ่านเข้ามา ​​และก็เดินหาย​​ไปจากนิยายของเธอ...​​...
วันก่อนฉัน​ได้ดูหนังเกาหลีเรื่อง​ Love Phobie...​

ฉาก​ที่ประทับใจ​ที่สุด ​และหลายคนก็รู้สึกประทับใจ​กับมันนั่น​คือตอน​ที่​พระเอกทำงานอยู่​แล้ว​นางเอกก็ปรากฏกายขึ้น​มา ในฉากนั้น​​พระเอกลุกขึ้น​ แล้ว​เดิน​ไปหานางเอก จากนั้น​​เขาค่อยๆ​ปลดเชือกรองเท้าออกจากรองเท้าของ​เขา ​และผูกขาของนางเอกไว้​กับเก้าอี้ ​ที่​เขาทำเช่นนั้น​ก็​เพราะกลัวว่านางเอก​จะหายตัว​ไปอีก...​ นางเอก​คือคน​ที่เค้ารักมาตั้งแต่เด็ก​และตามหามาตลอดชีวิต​ที่​เขามี ฉันเองก็อยาก​เป็นเหมือนอย่าง​เขา...​ ตามหารักครั้งแรก ​และเฝ้ารออยู่​อย่างนั้น​ เพียง​แต่มันคงไม่มีโอกาสนั้น​อีกแล้ว​...​

ฉันยังจำ​ได้เสมอถึง​ใครคนหนึ่ง​​ที่เฝ้ามองมา​ที่ฉันจากหลังห้องเรียน ​และมันก็ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกแปลกๆ​​เมื่อพบหน้าเธอคนนั้น​ ​แต่แล้ว​มันก็ผ่านเลย​​ไป​โดย​ที่ฉันยังไม่​ได้ทำอะไร​เลย​ ถึงกระนั้น​ทุกวัน​ที่ผ่าน​ไป ภาพของเธอยังคงอยู่​ในใจฉัน ฉันเฝ้าค้นหาเธอ​ไปในทุก​ที่ๆ​ฉันเดินผ่าน ​และ​แม้ว่าเรา​จะอยู่​เมืองเดียวกันก็ตาม ​แต่กลับไม่เคยมีซักครั้ง​ที่ฉัน​จะ​ได้พบ​กับเธอเลย​ ​แต่แล้ว​​เมื่อไม่นานมานี้ ฉันก็พบว่าคน​ที่ฉันเฝ้าตามหา แท้จริงแล้ว​เธอผู้นั้น​ไม่เคยมองมาทางฉันเลย​ เธอมอง​ใครคนอื่น​ที่บังเอิญอยู่​ใกล้ๆ​ฉัน...​ ​และนั่น​คือ​ความ​เป็นจริง

​เมื่อเร็วๆ​นี้ฉันขอคบ​กับ​ใครอีกคนหนึ่ง​ คน​ที่เคยพูดคุยด้วยกันบ่อยๆ​ เพียง​แต่สุดท้ายเธอก็บอกว่า เธอคิด​กับฉันเพียงแค่​เพื่อนเท่านั้น​ ​และเธอก็ไม่เคย​ต้องการให้​เป็นอย่างอื่นมากกว่านั้น​

มันจึงทำให้ฉันนึกถึงเรื่อง​ราวของชายผู้หนึ่ง​​ที่เฝ้าตามหานางในฝัน ​เขาบอก​กับ​ที่บ้านว่า​เขา​จะออก​ไปหานางในฝัน​ซึ่งไม่รู้ว่า​จะ​ได้เจอหรือไม่ จากนั้น​​เขาก็ออกจากบ้าน​ไป นับตั้งแต่วันนั้น​​เป็นเวลา 3 ปี สุดท้าย​เขาก็กลับมา ทุกคนต่างถาม​เขาว่าเจอนางในฝัน​ที่​เขาบอกหรือไม่

​เขาพูด : ผมเจอคนๆ​นั้น​แล้ว​

ทุกคนพูด​พร้อมกัน : แล้ว​ยังไงต่อละ พาเธอมาแล้ว​ใช่ไหม

​เขาพูด : ปล่าว เราแค่คุยกัน ​และเธอก็บอก​กับผมว่า ผมไม่ใช่ชายในฝันของเธอ...​

ในหลายๆ​ครั้ง ​ความรักก็ไม่​ได้​เป็น​ไปอย่าง​ที่เราคิด ถึง​แม้ฉัน​จะเฝ้ารัก​ใครคนหนึ่ง​มานาน​เป็นสิบๆ​ปี ​และมากมาย​เพียงไรก็ตาม ก็ไม่​ได้หมาย​ความว่ามัน​จะ​ต้องสมหวัง หรือ​ได้รับรักตอบเลย​ สำหรับบางคน ไม่รัก​คือไม่รัก ​และมันไม่มีทางเปลี่ยนแปลง​ได้ มันก็เท่านั้น​

​ความรัก​ระหว่างหนุ่มสาวนั้น​ บางทีมันอาจ​จะ​เป็นเพียงแค่การชอบในรูปร่าง​และหน้าตาแบบนั้น​ หรือชอบนิสัยแบบนั้น​ ​แต่สิ่งเหล่านั้น​​เมื่อเวลาผ่าน​ไป จากรักก็อาจ​จะกลาย​เป็นไม่รัก ​และอยาก​ได้ของใหม่ หน้าตาใหม่ๆ​อย่าง​ที่หลายๆ​คู่​กำลัง​เป็นอยู่​ เรื่อง​ราวเหล่านี้คิด​ไปแล้ว​มันก็ซับซ้อน มันมี​ทั้ง ผู้ชาย​ที่จริงใจ ​และผู้ชาย​ที่ไม่จริงจัง แล้ว​มันก็มีผู้หฺญิง​ที่เฝ้าคอย​ใครซักคน ​และผู้หญิง​ที่เบื่อหน่ายต่อ​ความรัก รูปแบบ​ความรักของ​แต่ละคู่จึงแตกต่างกันอย่างมากมาย​จนฉันรู้สึกเหมือนมองกิ่งก้านของต้นไม้สูงใหญ่

​แต่สิ่งหนึ่ง​​ที่ฉันมัก​จะบอกอยู่​เสมอ​เมื่อคนสองคน​จะมาอยู่​ด้วยกันนั่น​คือ คน​ทั้งคู่​ต้องยอมรับข้อเสียของกัน​และกัน​ได้ อย่า​ไปสนใจเรื่อง​การ​จะเปลี่ยนให้เราหรือ​เขา​เป็น​ไปอย่าง​ที่อยากให้​เป็นเลย​ ​เพราะการเปลี่ยนแปลง​จะทำให้คน​ที่เปลี่ยนรู้สึกอึดอัด ​และสุดท้าย​เขาก็​จะทนไม่​ได้ ปัญหาก็​จะเกิดขึ้น​มาอีกอยู่​ดี ดังนั้น​หาก​เป็น​ไป​ได้ก่อน​จะคบ​ใครอย่างจริงจัง จึงควร​จะทราบถึงนิสัย​ที่แท้จริงของ​เขาก่อน ​และดูว่าเรายอมรับมัน​ได้หรือไม่ ​ถ้ายอมรับไม่​ได้ การเลิกเสียตั้งแต่ทีแรกมันก็ดีกว่าการดื้อทนคบต่อ​ไป

อีกเรื่อง​นึง​ที่อด​ที่​จะกล่าวไม่​ได้นั่น​คือเรื่อง​ของกำแพงแห่ง​ความรัก​ที่คอยปิดกั้นไม่ให้ผู้​ที่อยู่​หลังกำแพงออกมาหาคน​ที่อยู่​ฝั่งตรงข้าม ​ซึ่งรอบๆ​ข้างฉัน คน​ที่ฉันรู้จักหลายๆ​คนยอม​ที่​จะอยู่​คนเดียวมากกว่า​ที่​จะลองคบ​กับ​ใครซักคน ​และรู้สึกว่า​พวกเธอก็พอใจเสียด้วย เท่า​ที่ฉันคาดเดา ​ส่วนหนึ่ง​เกิดมาจากการหมด​ความเชื่อมั่นในตัวผู้ชาย มองผู้ชายหลายคน​เป็นคนเจ้าชู้ ไม่น่าคบ​เป็นแฟน ​และ​ส่วนใหญ่พวกเธอเหล่านั้น​เชื่อว่า​สามารถหาเลี้ยงตัวเอง​ได้​โดยไม่จำ​เป็น​ต้องพึ่งผู้ชาย การคบหรือ​ใช้ชีวิตร่วม​กับผุ้ชายมันยุ่งยาก​ที่​จะ​ต้องมาคอย​เอาใจพวกผู้ชายเหล่านั้น​ ​และน่ารำคาญสำหรับพวกเธอ​เป็นอย่างยิ่ง

ฉันเองก็​ได้​แต่เสียดาย​ที่ผู้หญิงสวยๆ​เหล่านั้น​คิดแบบนั้น​ ​แต่บางทีสิ่งนั้น​ก็คง​จะดีสำหรับเธออยู่​เหมือนกัน ดังคำ​ที่ว่า "​ถ้ามีแล้ว​ไม่ดี สู้ไม่มีเสียยังดีกว่า" ​ซึ่งมันก็ถูกของเธอ...​ ​แต่มันก็น่าเศร้าสำหรับฉัน

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2217 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง วันเหงาๆเศร้าๆ กับความรัก...
ผู้แต่ง ไร้ตัวตน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๒๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-10848 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 15 ก.พ. 2550, 21.54 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : MZhetaera [C-10868 ], [203.188.39.29]
เมื่อวันที่ : 17 ก.พ. 2550, 12.06 น.

อืม มันก็ใช่

เราก็เหมือนกัน ​เป็น(เด็ก)ผู้หญิงคนนึง

เคยมี​ความรัก เคยอกหัก ​แต่ก็ไม่เคยคิด​ที่​จะหยุดตามหา รักแท้

จริงอยู่​ ​ที่บางครั้ง แสน​จะเหนื่อย ​แต่พอกลับมาย้อนคิดถึงเรื่อง​ราวต่างๆ​​ที่เคยทำมา

ก็รู้สึก...​มี​ความสุขดีนะ เราอาจ​จะ​เป็นคนมองโลกในแง่ดีเกิน​ไปก็​ได้มั้ง

ก็คติของเรา มันอยู่​​ที่มุมมอง​ที่คุณ​จะเลือกมอง ยังจำ​ได้มั้ย

ยังไงก็ ​ถ้าหายเหนื่อย​เมื่อไหร หาใหม่ก็​ได้ โลกนี้ยังมีอะไร​อีกเยอะแยะให้ตามหา

ถึงไม่เจอ รักแท้ ประสบการณ์ต่างๆ​ ​ที่เรา​ได้เจอ มันก็คุ้มค่าเหมือนกันนะ​ที่​ได้เจอ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-10882 ], [83.189.129.231]
เมื่อวันที่ : 17 ก.พ. 2550, 18.09 น.

คมคายอีกเช่นเคยนะคะ​

ชอบย่อหน้า​ที่เขียนว่า "...​..​เมื่อคนสองคน​จะมาอยู่​ด้วยกันนั่น​คือ คน​ทั้งคู่​ต้องยอมรับข้อเสียของกัน​และกัน​ได้ อย่า​ไปสนใจเรื่อง​การ​จะเปลี่ยนให้เราหรือ​เขา​เป็น​ไปอย่าง​ที่อยากให้​เป็นเลย​...​.."

​เพราะนั่น​เป็นแนวคิดรจนาเองเชื่อ​และปฏิบัติอยู่​เสมอค่ะ​...​ทีนี้ก็อยู่​ตรง​ที่ว่า เรารู้ข้อเสียของ​เขาจริงแค่ไหน ​และเรารู้ข้อเสียของตัวเราเองด้วยหรือเปล่า...​​และมาตรฐานอะไร​​ที่เรา​จะเลือก​ใช้​เพื่อตัดสินว่า "ข้อเสียแบบนี้รับไม่​ได้"...​.รวม​ทั้ง เรามี​ความเข้มแข็งเพียงใด​ที่​จะเปลี่ยนแปลงตัวเราเอง​เพื่อ "คนอื่น" หรือ​ที่จริงก็​เพื่อให้เรา "ทน" ​ความแตกต่างของคนข้างตัว​ได้...​..

มอบ ให้คนเขียนค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ไร้ตัวตน [C-10887 ], [124.120.14.20]
เมื่อวันที่ : 18 ก.พ. 2550, 10.20 น.

ขอบคุณ สำหรับดอกไม้​ที่คุณRotjana Geneva มอบให้ครับ​เพิ่งผ่านวันแห่ง​ความรักเลย​ทำให้คนอกหักปละมีแผลในใจเข้ามาบ่นกันเยอะแยะเลย​ ​ส่วนคน​ที่มี​ความรักก็คง​กำลังหวานแหววอยู่​​กับคนรักเลย​ยังไม่ว่างเขียนอะไร​ละมั้ง เลย​​เป็นเหตุให้ช่วงนี้มีคนเขียนเรื่อง​เศร้าๆ​ อกหัก ผิดหวังเยอะหน่อย​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น