นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ กรกฏาคม ๒๕๔๙
คืนหนึ่ง...
blackbird
...21.12น. ชายหนุ่มออกเดินจากร้านบะหมี่รถเข็นข้างถนน เบื้องหน้า​​เขา​​คือ เมืองฟูกูโอกะ ​​ที่นี่ไกลจากบ้านของ​​เขาจน​​เขาไม่ใส่​​จะใจรู้ว่าไกลแค่ไหน ​​เขาเดินผ่านจาก...
21.12น. ชายหนุ่มออกเดินจากร้านบะหมี่รถเข็นข้างถนน เบื้องหน้า​เขา​คือ เมืองฟูกูโอกะ ​ที่นี่ไกลจากบ้านของ​เขาจน​เขาไม่ใส่​จะใจรู้ว่าไกลแค่ไหน ​เขาเดินผ่านจากวัดตรงหัวมุมถนนเข้าสู่เมืองแห่งเเสงสี ​เขาเดินออก​ไปอย่างช้าๆ​​โดยไร้จุดหมาย ด้วยภาระหน้า​ที่บางอย่างทำให้​เขา​ต้องเดินทางมา​ที่เมืองนี้​ทั้งด้วย​ความอยาก​และไม่อยากในเวลาเดียวกัน แสงไฟสว่างไสวจากบรรดาตึกสองข้างทางทำให้รู้สึกอยากรู้อยากเห็น ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่า​ตัวเองตัวเล็กลงเรื่อยๆ​ท่ามกลางผู้คนแปลกหน้า​ที่พูดกันคนละภาษา ​เขาเดินผ่านกลุ่มผู้หญิงวัยรุ่น​ที่ยืนรอคิว​เพื่อเข้า​ไปในผับ "ผู้หญิง​ที่นี่ทุกคนหัวเเดงแฮะ" ​เขาพูดขึ้น​​โดยไม่​ต้องกลัวว่า​จะมี​ใครเข้าใจ ​เขาเดินต่อ​ไปตามถนนแคบๆ​2เลน​ที่ทอดยาวออก​ไปเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด สองข้างทางเเต้ม​ไปด้วยผับเเละบาร์หลายแบบ วัยรุ่นหลายกลุ่มเดินผ่าน​ไป​ทั้งฮิปฮอป พั้งค์ บางกลุ่มก็เรียบหรู ตาม​แต่รสนิยมของเเต่ละคน "​แต่ดูเหมือนผู้หญิง​ที่นี่ทุกคนหัวเเดง" ชายหนุ่มคิด ทุกอย่างรอบกาย​เขาดูทันสมัยเเม้​แต่ถังขยะ ​แต่ผู้คนรอบๆ​ข้าง​เขาดูเหมือนถูกฉาบไว้ด้วยอะไร​บางอย่าง​ที่​เขาไม่​สามารถบอก​ได้​แต่กลับชัดเจนใน​ความรู้สึกของ​เขา "​ถ้าผู้หญิง​ที่นี่ไม่เเต่งหน้าจัดขนาดนี้หน้าตาของพวกเธอ​จะ​เป็นยังไง ผู้ชาย​ที่นี่​จะสนใจหรือเปล่า" หรือ​ที่นี่อาจ​จะทันสมัยเกินกว่า​ความเข้าใจในตัวตนของผู้คนรอบตัวของ​เขา ​ซึ่ง​แม้​แต่ผู้คนรอบตัวของ​เขาอาจ​จะไม่เข้าใจตัวเองหรือไม่ก็อาจ​จะไม่เคยคิด​ที่​จะเข้าใจ ทันใดนั้น​ชายหนุ่ม​ได้ยินเสียงเพลงเร็กเก้จากอีกฝากหนึ่ง​ของถนน " Don't worry about a thing,'Cause every little thing gonna be all right." ...​.Three little birds ของ Bob Marley...​ ​เขามองผ่านกลุ่มเด็กชายหญิงกลุ่มใหญ่​ที่ยืนมุงชายคนหนึ่ง​ ​ซึ่งหน้าตาเต็ม​ไปด้วยหนวดเครา ​เขาสวมหมวก​ที่ทำจากเศษผ้านำมาเย็บติดกัน ใส่เสื้อผ้าโทรมๆ​จนเกือบ​จะไม่ต่างจากคน​ใช้แรงงาน​ที่บ้านของ​เขา เด็กผู้หญิง​ส่วนใหญ่ยืนรอชายคนนี้ร้อยหิน​เป็นสร้อย​และกำไลต่างๆ​ นอกนั้น​สิ่ง​ที่อยู่​ตรงหน้าชายคนนี่​คือขลุ่ยไม่เก่าๆ​​และวิทยุเทปคาสเซ็ท ​ซึ่งเปิดเพลงไว้ตลอดเวลา ชายหนุ่มจากแดนไกลเดินลัดออกจาซอยเล็กๆ​มุ่งหน้าสู่สถานีรถไฟใต้ดิน ก่อนลงสู่ชานชลาชั้นล่าง​เขาพบเด็กวัยรุ่นหลายคน​และหลายกลุ่มเล่นดนตรีอยู่​รอบบริเวณนั้น​ ​เขาหยุดยืนดูอยู่​ห่างๆ​ หลายคนยังก้มหน้าก้มตาเล่นต่อ​ไปเหมือนไม่สนใจว่า​ใคร​จะมาหยุดมองรึเปล่า ชายหนุ่มเดินลงสู่สถานีรถไฟใต้ดินเบื้องล่าง คืนนั้น​...​​เขานอนคิดถึงบ้าน

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1704 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง คืนหนึ่ง...
ผู้แต่ง blackbird
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ กรกฏาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๖๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-8394 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ก.ค. 2549, 04.11 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-8475 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 18 ก.ค. 2549, 16.22 น.

คุณ blackbird เขียนบรรยาย​ได้ดีค่ะ​ มีฉากน่าสนใจ ​แต่ดูเหมือน​จะยังไม่มีเรื่อง​ราวมากนะคะ​

อยากให้ลองเขียนเล่าเรื่อง​ยาวๆ​มามากกว่านี้ค่ะ​ ​เพราะเห็นว่าลีลาการเขียน​ใช้​ได้เลย​

อ้อ ช่วยจัดแบ่งวรรคตอนให้โล่งๆ​กว่านี้ คนแก่​จะขอบคุณมากเลย​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น