นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๙ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (จบ)
รันนรา
...ท้องฟ้ามืดแล้ว​​.. จันทร์กระจ่างฟ้า..ข่มรัศมีของดวงดาว​​ที่ใกล้เคียง​​ไปเสียสิ้น สายลมกลางเดือนกุมภาพันธ์ โชยพัดผ่าน​​ต้องกายให้สัมผัส​​ได้ถึง​​ความเย็นชื่น...
ท้องฟ้ามืดแล้ว​..
จันทร์กระจ่างฟ้า..ข่มรัศมีของดวงดาว​ที่ใกล้เคียง​ไปเสียสิ้น
สายลมกลางเดือนกุมภาพันธ์ โชยพัดผ่าน​ต้องกายให้สัมผัส​ได้ถึง​ความเย็นชื่น..มันพัดพากลิ่นดอกไม้ราตรีบางอย่างมาด้วย..
เศษใบไม้ข้างถนน..ปลิวขึ้น​สูงจากพื้น​และร่าวหล่นตามแรงลม..ไฟแสงจันทร์หม่นแสงริบหรี่ส่องสู่พื้น นาน ๆ​ ครั้ง​จะมีรถราผ่านมาเสียคันหนึ่ง​
มีเพียงเด็กสาว​และเด็กหนุ่มสองคนเท่านั้น​..​ที่ยึดขอบกระบะต้นไม้หน้าโรงพยาบาลติดถนนใหญ่​เป็น​ที่สำหรับ​เขา​และเธอ​ทั้งสอง..นั่งเคียงข้างกันแลกเปลี่ยน​ความรู้สึกเดียวกัน..
​เป็น​ความรู้สึกของ​ความหวาดกลัว..กลัวว่า​จะสูญเสียสิ่ง​ที่รักขอตน​ไป
นิ่มยกมือขึ้น​ปิดหน้า..หลั่งน้ำตาออกมาครั้งแล้ว​ครั้งเล่า
ผมเผ้ายุ่งเหยิง..เนื้อตัวมอมแมม..สองไหล่สะท้านไหว..เหน็ดเหนื่อย​ทั้งกาย​และหัวใจ
นาทนั้น​นั่งหน้าซีด..ริมฝีปากแห้งผาก..ดวงตาแดงก่ำ..คิ้วเข้มขมวดมุ่น..
สองมือกำเข้าหากันวางศอกไว้​ที่สองเข่า..นาน ๆ​ ครั้งคอของ​เขาก็ตกลงมาจนคางจรดหน้าอก..ราว​กับ​จะสิ้นเสียแล้ว​​ซึ่ง​ความหวัง..
ภาพร่างขาวโพลนบอบบางของเนเน้..นอนจมกองเลือดจากบาดแผล​ที่ลำคอ..ยังประทับอยู่​ในหัวใจของ​เขา​ซึ่ง​กำลังร้องไห้อยู่​ในเวลานี้..
​เขา​และนิ่มมาช่วยเนเน้ช้า​ไป..​ถ้าเร็วกว่านีสักเล็กน้อย..เนเน้คง..คง..
++++

นิ่มกระหืดกระหอบมาหา​เขา​ที่สถานีตำรวจภูธรแห่งนั้น​..
เธอมีเหงื่อพราวเต็มหน้า​และฉุ่มฉ่ำ​ไป​ทั้งตัว..พูดออกมาแทบไม่​เป็นภาษา​เพราะ​ความเหน็ดเหนื่อย
เกือบห้ากิโลจากโรงพยาบาล​ไปยังโรงพัก..นิ่มวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต..ไม่หยุดพัก..วิ่ง​และก็วิ่ง..​เพื่อ​จะ​ไปหานาทให้เร็ว​ที่สุด
เธอตกใจจนเกิน​ไป..เธอไม่รู้ว่า​จะช่วยเนเน้อย่างไร..​จะตามหาเนเน้​ได้​ที่ไหน มีคนเดียวเท่านั้น​​ที่​จะช่วยเธอคิด​ได้ก็​คือนาท
จังหวะเดียวกันคุณพ่อคุณแม่ของนาทมาประกันตัว​เขา​ได้​พอดี..​ทั้งสองขอ​ความช่วยเหลือจากตำรวจ..กระจาย​กำลังกันตามจับตัวอุเทน​ไปทั่วอำเภอ..
​ทั้งยังจัดรถปิ๊คอัพอีกหนึ่ง​คัน..ให้นาท​และนิ่มพาตำรวจนอกเครื่องแบบสองนาย​ไปตามหาเนเน้ตามสถาน​ที่ต่าง ๆ​
พวก​เขาไม่พบเนเน้ใน​ที่​ที่เธอควร​จะอยู่​เลย​..
รายงานทางวิทยุทำให้นาท​และนิ่มรู้ว่าไม่มีตำรวจนายใดพบตัวอุเทน ​ทั้ง​ที่โรงรียน บ้านพัก บ้าน​เพื่อนสนิท
​ทั้งหมดแทบสิ้นหวัง..เนเน้ตกอยู่​ในกำมือของอุเทนหรือไม่ไม่มี​ใครบอก​ได้..​แต่คำพูดล่าสุด​ที่เธอบอก​กับเนยไว้ก็​คือเธอ​จะ​ไปหาอุเทน..​เป็นเบาะแสสิ่งเดียว​ที่ชี้ว่าเนเน้น่า​จะอยู่​​กับ​เขา
​แต่พวก​เขา​จะ​ไปตามหาตัวอุเทน​ได้​ที่ไหน?..​ทั้งหมดเสียเวลา​กับการขับรถ​ไปตามสถาน​ที่ต่าง ๆ​ นับชั่วโมง
​และแล้ว​..ชุดสืบสวนของสภอ.ชุดหนึ่ง​ก็แจ้งมาทางวิทยุว่า ​สามารถจับกุมสองนักเรียน​ที่ร่วมก่อเหตุ​ได้แล้ว​ ขณะ​กำลังหนีเข้ากรุงเทพฯ
จากการสอบปากคำ ​ทั้งสองบอก​กับตำรวจว่า..อุเทนน่า​จะกบดานอยู่​​ที่บ้านหลังหนึ่ง​..ในซอยโรงศรีแสงทอง..​ซึ่งตั้งอยู่​ชานเมืองนี่เอง..
​เมื่อพวก​เขา​ไปถึง..มอเตอร์ไซค์สองคันวิ่งขับย้อนมาด้วยทีท่า​ที่มีพิรุธ..
ตำรวจนอกเครื่องแบบ​ทั้งสองนายสกัดจับไว้​ได้..
นาท​และนิ่ม​เมื่อเห็นว่าหนึ่ง​ในนั้น​​เป็นอุเทน ​เมื่อเห็นสีหน้าอันแตกตื่นเหลือลานนั้น​ก็รู้​ได้ทันว่าว่าเกิดอะไร​ขึ้น​​กับเนเน้..
​ทั้งสองวิ่งไม่คิดชีวิต​ไป​ที่บ้านหลังนั้น​..
เรือนกาย​ที่แทบเปลือยเปล่า..หยาดเลือด​ที่เจิงนองพื้น..ลมหายใจ​ที่รวยริน..สภาพของเนเน้ทำให้​ทั้งสองแทบล้ม​ทั้งยืน
นิ่มหวีดร้อง..นาทผวาพรวดเดียวก็อุ้มเนเน้ขึ้น​​ทั้งตัว..
"เน้..เธอ​ต้องไม่​เป็นอะไร​นะ..เธอ​ต้องไม่​เป็นอะไร​.."
น้ำเสียงสั่นท้านจากขั้วหัวใจ..​เขาอุ้มร่างนั้น​วิ่งลงจากบ้านในทันที..มีนิ่ม​ที่เพิ่งหายจากการตกตลึงวิ่งร้องไห้ตามมาติด ๆ​
กว่ารถตำรวจคันนั้น​​จะพาเนเน้มาถึงโรงพยาบาล..แพทย์ประจำห้องฉุกเฉินก็​ได้​แต่ส่ายหน้า
"เธอเสียเลือดมากเกิน​ไป..​แม้คมมีด​จะไม่ถูกหลอดลม​แต่ก็ถูกเส้นเลือดใหญ่ บาดแผลไม่ใหญ่นัก​แต่เธอถูกทิ้งไว้นานเกิน​ไป.."
หัวใจของนาท​และนิ่ม..ตกวูบลงราวถูกปลิดจากขั้วนับ​แต่วินาทีนั้น​..
"หมอ​จะทำให้ดี​ที่สุด..​แต่เผื่อใจ​เอาไว้บ้างก็ดี.."
+++++

เกือบสองชั่วโมง​ที่เคลื่อนผ่าน..นับตั้งแต่เนเน้มาถึงโรงพยาบาล
ยังไม่มีคำตอบอื่นใดจากคุณหมอนอกเหนือจากนั้น​..
นาท​และนิ่ม​ไปเยี่ยมหนุ่ม..​เขารู้สึกตัวดีแล้ว​​และยิ้มรับให้พี่ชาย​และ​เพื่อนสาว
​แต่คำแรก​ที่​เขาพูดขึ้น​มา..​ทั้งสอง​ได้​แต่มองหน้ากัน
"เนเน้ล่ะ..เนเน้ไม่​ได้มาด้วยรึ?"
การ​จะบอกหนุ่ม​ซึ่งเพิ่งพ้นจากเงื้อมือของยมทูตมา​ได้ไม่นาน..ด้วยข่าวร้ายของเนเน้..นาท​และนิ่มเห็นว่าโหดร้ายสำหรับ​เขาจนเกิน​ไป
​ทั้งสองจึง​ต้องกลบเกลื่อน..บอกให้​เขานอนพัก..ให้​ความหวัง​เขาว่าเนเน้อาจ​จะมาเยี่ยม​เขาในวันพรุ่งนี้
แล้ว​​ทั้งคู่ก็ออกมายืนมองหน้ากันตรงระเบียงทางเดินของวอร์ดคนป่วย..ไม่​ต้องพูดต่างก็รู้ว่าเธอ​และ​เขาไม่ควร​จะ​ไปเยี่ยมเนยในเวลานี้..
เนย​จะรู้เรื่อง​นี้ในตอนนี้ไม่​ได้..หัวใจของเธออ่อนแอเกิน​ไป
​ความรู้สึกอันหนักอึ้งในหัวใจทำให้​ทั้งสองเดินตามกันมานอกโรงพยาบาล..ทรุดลงนั่งบนขอบกระบะต้นไม้..นิ่งงันไม่พูดจาต่อกัน​และกัน
ต่างก็พูดไม่ออก..ในเหตุการณ์​ที่​ได้ต่างก็​ได้เผชิญมา..มันหนักหนาเกิน​ไปกว่าเด็กวัยของพวก​เขา​จะรับไว้​ได้
นาทขบกรามกรอด..แล้ว​​เขาก็กระซิบออกมาด้วยเสียงแหบพร่า
"​เป็น​ความผิดของเราเอง..เรา​เป็นต้นเหตุทำให้เนเน้​ต้อง​เป็นอย่างนี้.."
​เขายกสองมือทึ้งผมของตนเอง..น้ำตาของลูกผู้ชายหยดลงบนร่องแก้ม
"​ถ้าเราไม่คิดแก้แค้น..​ถ้าเราไม่พกมีด​ไปด้วย..​ถ้า.."
"เรื่อง​มันแล้ว​​ไปแล้ว​..​จะมามัว​ถ้า ๆ​ อยู่​ทำไม?" นิ่มสอดเสียงขึ้น​มา เธอยังคงร้องไห้
"ไม่มี​ใครอยาก​จะให้เกิดเรื่อง​อย่างนี้..เธอไม่​ต้องลงโทษตัวเองหรอก.."
"​ถ้าเน้​เป็นอะไร​​ไป..เรา​จะไม่ยอมให้อภัยตัวเองเด็ดขาด.."
สิ้นคำนั้น​..​ความอดกลั้นของนาทก็พังทะลาย ​เขาร้องไห้ออกมาเหมือนเด็ก ๆ​
นิ่มโอบไหล่ปลอบ​เพื่อน..
"เราทำดี​ที่สุดแล้ว​..เราทำดี​ที่สุดแล้ว​..
​ทั้งสองกอดคอกันแล้ว​ร้องไห้​ไปด้วยกัน
++++++

วันเวลาผ่านเลย​..เลย​ผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ​ ​ไปตามเข็มวินาที​ที่กระดิก​ไปข้างหน้า
สิ้นเดือนกุมภาพันธ์..ย่างเข้าเดือนมีนาคม..การสอบปลายภาคก็มาถึง
วันสอบวันสุดท้าย..โรงเรียนแห่งนั้น​​ได้จัดให้มีการฉลองครบรอบของโรงเรียน​ซึ่งจัด​เป็นประจำทุกปี..ปล่อยเด็ก ๆ​ ให้สนุกสนานฉลองการปิดภาค​ไปในตัว
ในห้องประชุมใหญ่มีการจัดแสดงดนตรี..​โดย​ได้ว่าจ้างวงดนตรีมีชื่อมาแสดง ​และชมรมดนตรียัง​ได้จัดให้มีการประกวดวงดนตรี ให้เด็กนักเรียน​ได้มีโอกาสแสดง​ความ​สามารถออกมา
ไม่รวมถึงการแสดงละครของนักเรียน​ที่เริ่มเล่นกันมาตั้งแต่บ่าย..เด็กนักเรียนทุกคนสนุกสนานกันทั่วหน้า
การประกวดวงดนตรีมาถึงวงสุดท้าย..โฆษกบนเวทีประกาศให้ทุกคน​ที่ออกันแน่นห้องประชุม​ได้รับทราบ..ว่าวงนี้ชื่อวง Nor Club
"วง ๆ​ นี้น่าสนใจ​เป็นอย่างยิ่งครับ​..​เพราะมีนักดนตรี​เป็นผู้หญิงเสียด้วย.."
เสียงปรบมือเป่าปากดังเกรียวกราวรับคำพูดของโฆษก
"กติกาการประกวดของเรากำหนดให้​แต่ละวง​ต้องเล่นเพลง 3 เพลง เพลงเร็ว 1 เพลงช้า 1 ​และเพลง​ที่​แต่งเองอีก 1 ​จะเร็วหรือช้าก็​ได้..​แต่วงนอคลับบอก​กับเราว่า..พวก​เขา​จะเล่นเพลงเพียง 1 เพลง ​เป็นเพลง​ที่พวก​เขา​แต่งกันขึ้น​มาเอง..​โดยไม่ประสงค์​จะเข้าร่วมการประกวด​แต่อย่างใด.."
คนในห้องประชุมทุกคนต่างเงียบกริบ..ทุกคนแปลกใจ​ไปตาม ๆ​ กัน
"เพลง​ที่พวก​เขา​จะเล่นนี้..พวก​เขา​แต่งขึ้น​​เพื่อให้​กับ​เพื่อนของพวก​เขาคนหนึ่ง​..​เป็น​เพื่อน​ที่พวก​เขารัก..​และผูกพันกันมาตั้งแต่ครั้งยังเด็ก..ขอเสียงปรบมือ​เป็น​กำลังใจให้​กับพวก​เขาด้วยครับ​.."
++++++

​เมื่อห้องประชุมเงียบสงบ..พลันเสียงเปียนโนอันอ่อนหวานก็พลิ้วขึ้น​จากปลายนิ้วของนักเรียนหญิงคนหนึ่ง​..
มันเริ่มต้นอย่างเชื่องช้า..โน๊ต​แต่ละตัวไหลเรียง​เป็นลำดับราวลูกแก้วร่วงกราวลงบนจานกระเบื้องเนื้อดี
​แต่ละคอร์ด​แต่ละโน๊ต​ที่บรรจงผ่านปลายนิ้วเรียวสวยนั้น​ออกมา..ตรึงผู้ชมทุกคนให้นิ่งสนิทด้วยสุนทรีย์แห่งดนตรี
แล้ว​เสียงกีตาร์ก็โหยหวนสวนทางขึ้น​มาด้วยสำเนียงกระชากอารมณ์ เด็กหนุ่มคิ้วเข้มคมสันผู้​เป็นเจ้าของเสียงกีตาร์นั้น​ยืนหลับตาพริ้มดื่มด่ำ​กับเสียง​ที่ตนเองสร้างขึ้น​มา
ไม่นานจากนั้น​..กลอง​และเบสก็สอดรับด้วยลีลาราว​กับมืออาชีพ..ดึง​ความรู้สึกของผู้ฟังให้จ่อมจมอยู่​​กับเมโลดี้​ที่อ่อนหวานหากเศร้าสร้อย..​ที่นักดนตรีทุกคนต่างเล่น​ได้อย่างกลมกลืน
แล้ว​มันก็แผ่วจาง..เหือดหาย..รอรับน้ำเสียงหวานใส..ของนักร้องหญิงคนหนึ่ง​..​ที่ร้องออกมาจากหัวใจ

"ภาพแห่ง​ความหลัง..ยังจดจำมิรู้วาย..
​แม้โลก​จะสลาย..ถึงตัวตายก็มิลืม..

อุ้งมือ​ที่กระชับ..อบอุ่นนักยังอุ่นมือ
อ้อมกอดของเธอ​คือ...​โค้งขอบฟ้า​ที่โอบเรา..

เธอหัวเราะ..ราวหยาดน้ำ...​.ระริกย้ำ..สั่งขุน​เขา
ร่าเริงไม่ผิดราว...​ระเริงลม..เช่นสกุณา

เราเคยอิงชิดใกล้..แนบเคียงกายมองปลายฟ้า
ตรงนั้น​..​คือสัญญา..เรา​จะก้าว​ไปด้วยกัน

สองมือเราประสาน..ร่วมกันสร้างถักทอฝัน
หวังไว้คงสักวัน..สร้างสิ่งฝัน..ให้​เป็นจริง

คำมั่น..ให้สัญญา..​แม้ขอบฟ้า..​จะไกลยิ่ง
อาณุภาพ..ของรักจริง..ยิ่งใหญ่กว่า..ทุกสิ่งมี

​แต่แล้ว​..ใจเจ้าเอ๋ย..พลัน​ต้องลับนับจากนี้..
ห่างกาย..ใจยังมี..ประทับไว้..กลางใจเรา

ลาลับ..ราวลับลา..อาทิตย์ล้า..ขอบฟ้าเหงา
ลาแล้ว​..​เพื่อนของเรา..ลาแล้ว​เจ้า..​เพื่อนรักเอย...​"
++++

ทำไม..ทำไมทุกคนถึงเงียบกันหมด?
พวกฉันเล่นแย่ขนาดนี้เชียวหรือ?
ฉันเล่นสุดฝีมือแล้ว​..ฉันไม่​สามารถ​จะเล่น​ได้ดีกว่านี้​ไปอีกแล้ว​
หนุ่มก็เล่นกีตาร์​ได้ดี..​เขาลี๊ดกีตาร์​ได้ดีกว่าตอนเราซ้อมซะอีก..
นาทเล่นเบส​ได้ครอบคลุมทุกจังหวะ นิ่มเล่นกลอง​ได้คมชัดทุกรายละเอียด..
เสียงร้องของเนย..โอย..ฉันฟังแล้ว​แทบ​จะร้องไห้..
เธอร้อง​ได้ดีเหลือเกิน..เธอร้อง​พร้อม​กับน้ำตา​ที่ซึมออกมา..
แล้ว​ทำไม?..ทำไมทุกคนถึงเงียบกัน​ไปหมดอย่างนี้..ไม่มี​แม้​แต่เสียงปรบมือสักนิด?
ทำไม???
+++++

​และแล้ว​..เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องห้องประชุม..มันดังขึ้น​อย่างยาวนานเหมือนไม่มี​ที่สิ้นสุด
เด็กสาวผู้เล่นเปียนโน..ลุกขึ้น​รับการชื่นชมนั้น​​พร้อม​กับ​เพื่อน ๆ​ ทุกคน
ดวงตาของเธอสุกใส..หยาดน้ำแห่ง​ความตื้นตันระริกสู้แสงไฟ..​ที่ลำคอมีผ้าพันคอสีฟ้าอ่อนพันอยู่​
เธอ​คือเนเน้..เนเน้​ที่รอดชีวิตมา​ได้อย่างปฏิหาริย์!!
+++

หลังงานเลิก..​เป็นครั้งแรก​ที่นอคลับ​ทั้งห้า​ต้องแยกย้ายกันเดินกลับบ้านอย่างไม่​พร้อมกัน
เนเน้​และหนุ่มเดินแยก​ไปคู่หนึ่ง​..
​ทั้งสองมี​ความสุขเหลือ​ที่​จะกล่าว..ก้าวแห่งอนาคต​ที่สุกใสรออยู่​ข้างหน้า
คดีของหนุ่ม​และนาท..​แม้​จะยังอยู่​​ที่ศาล​แต่ก็เชื่อว่า​เขา​จะ​ต้องพ้นผิด..​แม้​จะถูกทำโทษบ้างในฐานะก่อการทะเลาะวิวาทก็คง​จะเล็กน้อย
"เรามีเรื่อง​​จะบอกเน้.." หนุ่มพูดขึ้น​ด้วยดวงตา​ที่สดใส
"ไร?" เนเน้ถาม
"เรา​จะเลิกคบ​กับเน้แล้ว​.."
เธอชะงักกึก..เลิกคิ้ว..
"ว่าไงนะ?"
"เรา​จะเลิกคบ​กับเน้แล้ว​..เรา​จะไม่​เป็น​เพื่อน​กับเน้อีกต่อ​ไปแล้ว​"
"บ้าเหรอ?..อยู่​ ๆ​ นายพูดยังงี้ขึ้น​มา​ได้ยังไง?"
"อยาก​จะพูดมานานแล้ว​.."
"ทำไม?..ทำไมเธอถึง​จะเลิกคบฉัน​เป็น​เพื่อน? ฉันไม่ดีตรงไหน?" เนเน้กระชากเสียง..เธอตกใจจริง ๆ​
"เธอขี้งอน..พูดมาก..​และเจ้าชู้"
"ฉันเนี่ยนะ?"
เนเน้กำหมัดเงื้อแขน
"นายพูดไม่ดีถูกฉันชกแน่"
"ถามหน่อย​..ตั้งแต่เรียนมัธยมมาเนี่ยเธอชอบผู้ชายมากี่คนแล้ว​?"
"สี่"
"ห้า..รวมไอ้ดักแด้ด้วย​เป็นห้า"
"แล้ว​มันเกี่ยวอะไร​​กับนาย?"
"เรา​จะไม่ยอมให้เธอ​ไปชอบ​ใครอีกแล้ว​..เราทนไม่​ได้อีกต่อ​ไปแล้ว​.."
"ก็ตามใจ.." หญิงสาวสะบัดหน้า..หางเสียงมีแววน้อยใจอย่างเห็น​ได้ชัด เธอเดินลงส้นตึง ๆ​ ​ไปด้วย​ความรวดเร็ว
หนุ่มวิ่งตาม..คว้าข้อมือ..ดึงเธอหันมาเผชิญหน้า
"เรา​จะเลิกคบ​กับเนเน้​เป็น​เพื่อน..เรา​จะคบเนเน้​เป็นแฟน..เรา​จะรักเน้..เรา​จะปกป้องเน้ด้วยชีวิตของเรา..เน้อย่า​ไปชอบ​ใครอีกนะ.."
​แม้​จะรู้ล่วงหน้าว่าวันหนึ่ง​​จะ​ต้องมีวันนี้..เนเน้ก็ยังตกตลึง
หัวใจสูบฉีดเลือดอย่าง​กับเครื่องยนต์ถูกเพิ่มแรงม้า..หน้าแดงใบหูร้อนผ่าว..
หนุ่ม​ใช้สองมือจับมือของเนเน้ขั้นแนบอก..
"นับ​แต่นี้..หัวใจดวงนี้ของเราอยู่​ในกำมือของเน้แล้ว​..ช่วยดูแลมันด้วยนะ.."
หญิงสาว​ได้​แต่ร้องขึ้น​มา​ได้เพียงคำหนึ่ง​
"บ้า.."
​พร้อม​กับน้ำตาแห่ง​ความตื้นตัน
+++++

อีกคู่หนึ่ง​..นาท​กำลังวิ่งไล่กวดนิ่ม
"​จะรีบ​ไปตามควาย​ที่ไหน?"
"หนีควายต่างหาก"
"โมโหอะไร​อีกล่ะ?"
"ชอบนักใช่ไหม? ​ที่มีสาว ๆ​ มารุมล้อม"
"โธ่..แล้ว​เธอ​จะให้เราทำยังไง..เธอเองก็มีผู้หญิงมารุมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ..พวกเธอ ๆ​ เหล่านั้น​ปลื้มกันใหญ่..ผู้หญิงอะไร​ตีกลองเก่งอย่างงี้"
"ฉันไม่ชอบพวกนั้น​"
"อ้าว.." นาทอุทาน "ทอมอะไร​ไม่ชอบผู้หญิง..แปลกแฮะ"
นิ่มหัวขวับมา..ดวงตาหยั่งกะ​จะกินนาทเข้า​ไป​ทั้งตัว
"​ถ้านายยังพูดคำว่าทอม​กับฉันอีก..นายโดนฉันเตะแน่.."
นาทหัวเราะแหะ ๆ​
"ขอโทษค้าบ.."
ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น​..การ​ที่เธอ​และ​เขามีโอกาสเห็นใจ​ซึ่งกัน​และกัน ปลอบโยน​ซึ่งกัน​และกัน ทำให้​ทั้งสองผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง​โดยไม่รู้ตัว
​และหลังจากเหตุการณ์วันนั้น​..นิ่มก็​ได้ค้นพบตัวเองแล้ว​ว่า..เธอก็​เป็นผู้หญิงทั่ว​ไปเหมือนคนอื่น ๆ​ เช่นกัน
ผู้หญิง​ที่เหมือนผู้ชายมาก​ไปนิดดดดนึงเท่านั้น​..เธอบอก​กับตัวเอง
นาทเองก็รู้สึกแปลก ๆ​ ​กับหัวใจของตนเอง..หลังจาก​ที่​เขาตัดใจจากเนเน​เมื่อรู้ว่าเธอถึง​กับยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่าง​แม้​แต่ชีวิตของเธอเองให้​กับหนุ่มคน​ที่เธอรัก..
นิ่ม​เป็นผู้หญิงหล่อ..หากเลิกเดินหลังค่อม​เพื่อปกปิด​ความ​เป็นลูกผู้หญิงของตนเอง..​และไว้ผมยาวกว่านี้สักนิด..ก็ใกล้เคียง​กับ​ความสวย​และน่ารักของเนเน้
นิ่มยังเข้มแข็ง..อัน​เป็นเสน่ห์อันแปลกประหลาด​ที่ท้าทาย​เขาเหลือเกิน..
​เขาตกลงใจ​ที่​จะให้เวลานับจากนี้..ถักทอ​ความสัมพันธ์​ระหว่างเธอ​กับ​เขาให้แนบแน่นยิ่งขึ้น​
​เขาครางอู้​เมื่อนิ่มชก​เขาให้​ที่ท้อง..
"นี่​คือการสั่งสอนใน​ความผิดครั้งแรก..จำ​เอาไว้.."
พูดจบเธอก็เดินจ้ำพรวด ๆ​ นำ​เขา​ไป
++++

​ที่สนามบินแห่งนั้น​ ห้านอกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง​เพื่อส่งนอหนึ่ง​​ไปเมืองนอก
พี่สาวคนหนึ่ง​ของเนย..​แต่งงาน​กับชาวออสเตเรีย..มีฐานะค่อนข้างดี​ที่​จะรับเนย​ไปอยู่​ด้วย..​และเข้ารับการรักษาโรคหัวใจ​ที่นั่น..
เนเน้ตาแดงก่ำ..นิ่มสูดจมูกฟุดฟิต นาท​และหนุ่มทำสีหน้าไม่สู้ดี..
"พวกเธอรอฉันนะ..ฉัน​จะกลับมา..กลับมาร้องเพลงให้​กับวงนอคลับของพวกเรา..มาร้องเพลง​ที่พวกเธอช่วยกัน​แต่งให้ฉันเพลงนั้น​อีกครั้ง.."
ทุกคนพยักหน้า..
"อย่าลืมแบ่ง​ความรักให้ฉันมั่งนะ.." เนยหันมาทางหนุ่ม
"​ถ้าเธอดูแลเน้ไม่ดี..ขอให้รู้ไว้ว่าเธอ​กำลังทำร้ายหัวใจผู้หญิง​พร้อมกันถึงสองคนทีเดียว.."
หนุ่มทำ​ได้​แต่ยิ้ม
เนยสวมกอดทุกคน..​พร้อม​กับเอ่ยคำลา
โชคดีนะ..​เพื่อนรัก"
...​...​...​..
...​...​.
...​
..
.
*จบ*

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1649 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (จบ)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๗๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-8096 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2549, 11.28 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รันนรา [C-8097 ], [58.9.42.55]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2549, 11.33 น.

ใน​ที่สุดก็จบลงจน​ได้
หลังจาก​ที่ผมปล่อยให้​เพื่อน ๆ​ รอมาเนิ่นนาน
ขอขอบคุณ​เพื่อน ๆ​ ทุกคน​ที่กรุณาให้ดอกไม้​และลง​ความเห็นไว้ (​โดยเฉพาะคุณblackapple ผู้น่ารัก​ซึ่งคอยตามให้​กำลังใจเสมอ )​
อีกไม่นานครับ​..ผม​จะมาฝากเรื่อง​ไว้​ที่นี้อีก อย่าลืมตามอ่านกันนะครับ​
ขอบคุณครับ​ผม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : อุณากร [C-8109 ], [202.129.7.106]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2549, 15.59 น.

ชอบจังเลย​ค่ะ​ ​แต่ง​ได้ดี นี่ขนาดอ่านแค่สองตอนท้ายนะคะ​ อ่านแล้ว​เข้าถึงค่ะ​ ซึ้งด้วย แล้ว​​แต่งมาให้อ่านอีกนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : blackapple [C-8111 ], [203.153.137.189]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2549, 19.18 น.

ใน​ที่สุดก็จบสักที รอลุ้นตั้งนาน
ขอบคุณมากค่ะ​คุณรัน
คุณ​แต่งเรื่อง​​ได้น่าอ่านมาก
​จะติดตามผลงานคุณต่อ​ไปนะค่ะ​
​เป็น​กำลังใจให้เสมอ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น