นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๙ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (10)
รันนรา
...อุเทนขับรถเร็วมาก..เนเน้​​ต้องเกาะเอว​​เขา​​เอาไว้..เธอเกือบ​​จะพลัดหล่นหลายครั้งแล้ว​​ ​​เมื่อรถเลี้ยว​​และกระชากตัวออกอย่างเต็มแรง...
อุเทนขับรถเร็วมาก..เนเน้​ต้องเกาะเอว​เขา​เอาไว้..เธอเกือบ​จะพลัดหล่นหลายครั้งแล้ว​ ​เมื่อรถเลี้ยว​และกระชากตัวออกอย่างเต็มแรง
การหา​ที่เงียบ ๆ​ คุยกันของพี่เทนของเธอ..ทำไมมันไกลกว่า​ที่เธอคิดมากนัก?
"พี่​จะพาเน้​ไปไหน?"
เธอพยายามตะโกนถาม..​แต่ไม่​ได้มีเสียงตอบรับหรืออาการใด ๆ​ จากอุเทนเลย​
หญิงสาวเริ่มสังหรณ์ใจ..​แต่ก็ช้า​ไปเสียแล้ว​​ที่​จะเปลี่ยนใจในเวลานี้
จากถนนใหญ่..อุเทนพารถขับเข้า​ไปในถนนซอยเล็ก ๆ​ ​ที่สองข้างทางเต็ม​ไปด้วยต้นไม้รกครึ้ม..หนทางคดเคี้ยว​ไปมา
เนเน้พยายามนึกหาทาง​เอาตัวรอด..เสียดาย​ที่เธอไม่เคยพกอาวุธติดตัวมาก่อนเลย​..
"ไม่หรอก..เราอาจ​จะคิดมาก​ไปก็​ได้..พี่อุเทนคงไม่ทำ​กับเราขนาดนั้น​...​ก็เราตกลง​ที่​จะคบ​เขาแล้ว​นี่นา.."
เธอพยายามปลอบใจตัวเอง​โดยคิด​ไปในสิ่ง​ที่ดี ขณะ​ที่มอเตอร์ไซค์คันนั้น​พาเธอมาหยุดลง ณ บ้านหลังหนึ่ง​​พอดี
เนเน้หันมองรอบตัว..มัน​เป็นบ้านไม้ยกพื้นหลังย่อม..ประตูหน้าต่างปิดเงียบแสดงว่าไม่มี​ใครอยู่​
รอบข้าง​เป็นสวนกล้วยสลับ​กับต้นมะม่วง..ไม่มีบ้านเรือนใกล้เคียงอยู่​ในสายตาอีกเลย​
"พี่เทนพาเน้มา​ที่นี่ทำไม?"
เธอถามเสียงสั่น..​ทั้งหวาดกลัว​ทั้งโมโห
​เขาถอดหมวกออก..ใบหน้าอันคมคายหล่อเหลาของ​เขาเผยออกมาให้เธอเห็นอีกครั้ง
"มาคุยกันอย่างไงล่ะ"
"ทำไม​ต้องคุย​ที่นี่..เน้​จะกลับเดี๋ยวนี้.."
เธอบอกอย่างรวดเร็ว..​แต่สิ่ง​ที่เธอ​ได้รับ​คือเสียงหัวเราะ
"อ้าว..ไหนบอกว่า​จะมาขอให้พี่ช่วย..เธอไม่​ต้องการ​จะช่วย​เพื่อนของเธอแล้ว​รึ?"
เนเน้ยืนนิ่ง..บีบมือตัวเอง​ไปมา..รู้สึกสังเวชตัวเองจนอยาก​จะร้องไห้ออกมา..
เธอไม่มีทาง​จะช่วยเหลือตัวเอง​ได้เลย​ในเวลานี้..
หญิงสาวหันซ้ายหันขวา..​ถ้าเธอวิ่งเธอ​จะหนีพ้นไหม?
ไม่มีทาง..ขาของ​เขายาวกว่าของเธอเยอะ
สิ่ง​ที่เธอทำ​ได้ก็​คือทำใจดีสู้เสือ
"งั้นเราคุยกันตรงนี้ก็​ได้..ไม่​ต้องขึ้น​​ไปบนบ้านหลังนั้น​หรอก..เน้กลัว.."
อุเทนยังคงหัวเราะ..มองเธอด้วยสายตาแวววาว
"ก็​ได้..ไหนลองบอกมาซิ..​จะให้พี่ช่วยยังไง?"
เนเน้ยิ้ม..เธอดีใจ​ที่ไม่​ต้องขึ้น​​ไปบนบ้านหลังนั้น​
"ก็แค่..พี่เทนช่วยบอก​กับคุณพ่อของพี่..ให้คุย​กับตำรวจ..ช่วยปล่อยตัวนาท..​และไม่​เอาเรื่อง​หนุ่ม​ที่​กำลังหนี​ไป.."
"มันง่ายขนาดนั้น​เชียวรึ? พวกมันมาหาเรื่อง​​กับพวกพี่ก่อน..มันถึง​กับพกมีดมา​จะทำร้ายพี่เชียวนะ..อย่างนี้เธอ​จะให้พี่ช่วยมันอีกรึ?"
เนเน้ยิ้มแหย..เธอไม่รู้​ความจริงมาก​ไปกว่าสิ่ง​ที่อุเทนบอกสักเท่าไร
"พี่เทนเห็นแก่เน้..คน​ที่พี่เทนบอกว่ารักคนนี้..ไม่​ได้เชียวหรือ?"
เธอกลั้นใจพูดออกมา ​โดยหวังว่ามัน​จะ​ได้ผล
"เน้ตกลง​จะคบ​กับพี่แล้ว​..​เพื่อแลกเปลี่ยน​กับการไม่ให้พี่​ไปยุ่ง​กับหนุ่ม.."
"​แต่มันมายุ่ง​กับพี่เอง"
"ก็...​" เธออึกอัก.."ก็ให้ทุกอย่างมันจบลงแค่นี้..เน้เชื่อว่าพี่เทน​จะทำ​ได้..เพียงแค่พูด​กับคุณพ่อของพี่คำเดียวเท่านั้น​..อีกอย่าง..พี่เทนก็ไม่​ได้บาดเจ็บอะไร​มากนัก.."
อุเทนสาวเท้าเข้าหาเธอ..หญิงสาวพยายามสะกดตัวเองไม่ให้ถอยหลังหนี
เธอหวังเพียงให้​เขารับปาก..ก่อน​จะแสดง​ความไม่ไว้วางใจ​เขาออก​ไป
"แล้ว​?" อุเทนถามมา
"แล้ว​อะไร​คะ​?"
"แล้ว​พี่​จะ​ได้อะไร​ตอบแทน?"
​เขาถามขณะจับมือของเธอ​ที่บีบกัน​ไปมาอยู่​ตรงหน้านั้น​
"บอกพี่ซิ..พี่​จะ​ได้อะไร​ตอบแทนจากการช่วยเหลือ​เพื่อนของเธอ.."
"ก็.." เนเน้พยายามคิด.." ก็..เน้​จะสัญญาว่าไม่​ไปจากพี่จนกว่าพี่​จะบอกให้เน้​ไป..ดีไหมคะ​?"
เธอคิดว่าการยอมสัญญา​จะคบ​กับ​เขาจนกว่า​เขา​จะเปลี่ยนใจ ​เป็น"ของ" แลก​ที่สำคัญ​ที่สุด​ที่​เขา​จะไม่​ได้หามาง่าย ๆ​ แล้ว​ ​แต่เธอคิดผิด
"แค่นั้น​มันไม่พอ..​ถ้าพี่ไม่ช่วยไอ้นาท​จะถูกข้อหาพยายามฆ่า..ไอ้หนุ่มก็​จะถูกข้อหาสุมรู้ร่วมคิด..​ต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้ว​ติดคุกนับสิบปี..หมดอนาคต​ไปเลย​..เธอให้พี่เพียงแค่นี้เองรึ?"
เนเน้หน้าเสียยิ่งขึ้น​​เมื่อ​ได้ยินอย่างนั้น​..
"แล้ว​พี่เทน​จะ​เอาอะไร​ล่ะคะ​..เน้ยอมให้ทุกอย่างเลย​..ขอเพียงให้พี่ช่วยพวก​เขาเท่านั้น​.."
"แน่ใจ?"
"ค่ะ​..เน้แน่ใจ"
"งั้นก็ขึ้น​​ไปบนบ้าน.."
เนเน้ใจหายวาบ..หน้าถอดสี..
สิ่ง​ที่หล่อนกลัว​กำลัง​จะเกิดขึ้น​แล้ว​??
"พี่เทน..พี่.."
"ไหนบอกว่า​จะยอมให้พี่ทุกอย่างไงล่ะ?"
"ก็.."
หญิงสาวพูดไม่ออก..​เขา​กำลังขอแลกสิ่ง​ที่ลูกผู้หญิงหวงแหน​กับการช่วยเหลือ​เพื่อนของเธอ
"ไม่ยอม?..งั้นกลับ..พี่​จะ​ต้องรีบ​ไปให้การ​กับตำรวจ ​และรับรองว่า..มัน​ทั้งสองคน​จะถูกเล่นงานอย่างถึง​ที่สุดแน่"
อุเทนพูดจบก็ก้าวเท้าขึ้น​คร่อมรถ..ทำทีท่าว่า​จะออกรถ​ไปเดี๋ยวนั้น​..
"เดี๋ยวค่ะ​.."
เนเน้เรียก​เขาไว้..เธอ​ต้องตัดสินใจเสียแล้ว​..
++++

ในมุมกว้างของละครเรื่อง​นี้..
เรา​จะเห็นนิ่มวิ่งสุดฝีเท้าตรง​ไป​ที่สภอ.หรือโรงพัก​เพื่อ​จะ​ไปพบนาทให้เร็ว​ที่สุด..เธอพยายามโทรฯ หา​เขา​ที่โรงพัก​แต่ตำรวจไม่ให้​เขาคุย​กับเธอ
เธอรอรถประจำทางไม่​ได้..มันช้าเกิน​ไป..สิ่ง​ที่เธอทำ​ได้ก็​คือวิ่ง วิ่ง ​และก็วิ่ง..
หัวใจของเธอมี​แต่เสียงเรียกร้องของเนเน้..มี​แต่ภาพแห่ง​ความหลังของเนเน้..มี​แม้​แต่เสียงหัวเราะอันร่าเริงของเธอเนเน้ ไม่เว้น​แม้​แต่ภาพหน้าสะบัดด้วยแรงตบของเธอ​และดวงตาอันปวดร้าว​ที่มองมา..
เนเน้​กำลังตกอยู่​ในมือของฆาตรกร..หากมัน​ต้องการ​จะฆ่าเธอไม่ใช่เรื่อง​​ที่​จะ​เป็น​ไปไม่​ได้

อีกด้านหนึ่ง​ของอำเภอแห่งนั้น​..นาทนั่งคอตกอยู่​ในห้องขัง​ที่สกปรก​และอบอ้าว..​เขา​กำลังนั่งรอคุณพ่อ​และคุณแม่​ที่​กำลังเดินทางมาหา​เขาจากกรุงเทพฯ วันนี้​พอดี​ที่ท่าน​ทั้งสอง​จะ​ต้องเดินทาง​ไปทำธุระ​ที่นั่น..​แม้ท่าน​จะรีบอย่างไรก็​ต้อง​ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเดินทาง

เนย​กำลังนอนสวดมนต์ให้คุณ​พระคุ้มครอง​เพื่อนด้วยน้ำตา​ที่ไหลนองหน้า..เธอ​เป็นห่วงเนเน้ไม่น้อย​ไปกว่าหนุ่ม​ที่​แม้​จะนอนอยู่​ในโรงพยาบาลเดียวกัน​แต่เธอก็​ไปเยี่ยมไม่​ได้..ในทันที​ที่เธอรู้จากนิ่มว่าหนุ่มถูกแทงเธอถึง​กับแทบ​จะช็อคลง​ไปอีกครั้ง..

หนุ่มนั้น​เล่ายังนอนไม่​ได้สติอยู่​บนเตียงในห้อง​ที่เต็ม​ไปด้วยเครื่องมือช่วยชีวิต สายน้ำเกลือสายให้เลือดรวม​ทั้งเครื่องช่วยหายใจระโยงระยางจากเครื่องมารุมล้อมอยู่​รอบกายของ​เขา​ที่​กำลังนอนหายใจรวยริน
​เขาไม่รู้ว่าหญิงคน​ที่​เขารัก​กำลังตกอยู่​ในอันตรายขนาดไหน
​เขาไม่รู้ว่าเธอยอมเสียสละ​เพื่อ​เขาเพียงใด
​เขาไม่รู้ว่า​เมื่อ​เขารู้สึกตัวตื่นขึ้น​มา​จะมีข่าวร้ายหรือดีรอ​เขาอยู่​..
มีเพียงหยาดน้ำเกลือ​ที่ค่อย ๆ​ หยดลงมาจากกระเปาะไหลสู่กระแสเลือดของ​เขาอย่างเนิบช้า..​ที่เคลื่อนไหว..
รวม​ทั้งเวลา​ที่ผ่าน​ไปอย่างไม่มี​ใคร​จะหยุดยั้ง​ได้..

เนเน้เดินก้มหน้าขึ้น​บันไดของบ้านหลังนั้น​
หรือเธอตัดสินใจ​จะแลกตัวเธอ​กับอนาคตของหนุ่ม​และนาทจริง ๆ​ ?
ข้างหลังเธอมีนายอุเทนเดินตามมาด้วยสายตา​ที่สมมาดปรารถนา..​เขา​กำลังนึกภาพของตัวเองขณะบรรเลงบทรักบนเรือนร่างอันบริสุทธิ์ของเด็กสาวแรกรุ่นคนตรงหน้า..
​เขายอมรับ​กับตัวเองว่า..​เขาไม่เคยตื่นเต้นอย่างนี้มาก่อนเลย​ในชีวิต..

ภาพทุกภาพ​ที่เราเห็นค่อย ๆ​ เฟดหาย​ไป​กับ​ความมืด..มีเพียงเสียงนาฬิกา​ที่ดังจาก​ที่ใด​ที่หนึ่ง​แว่วมาให้เรา​ได้ยิน
ทุกการกระดิกดังของมัน ย่อมหมายถึง​ความเปลี่ยนแปลงของ​แต่ละชีวิต​ที่​กำลังเผชิญ​กับสถานการณ์ตรงหน้า
เวลาแห่งการประจวบเหมาะเกิดขึ้น​​ได้..​แต่​จะ​เมื่อไรอย่างไรไม่มี​ใครรู้
จริงสิ..ไม่มี​ใครรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า​ได้เลย​..
++++

ฉันยังไม่ลืม..ฉันชื่อเนเน้..
ฉันรู้ว่าฉัน​กำลังทำอะไร​อยู่​..ฉันรู้ว่าฉันหาเหตุผลมาอธิบายการกระทำของตัวเอง​ได้เสมอ
ทำไมฉัน​จะไม่รู้..ตั้งแต่แรก​ที่พี่อุเทนกลับมา..สิ่ง​ที่​เขา​ต้องการก็​คือเรื่อง​นี้เท่านั้น​
​เขาไม่รักฉันหรอก..​เขาแค่เสียดาย​ที่ปล่อยให้เหยื่อหลุดออกจากปากของ​เขา​ไป..​ทั้ง ๆ​ ​ที่​เขาแค่ฮุบ​เขาก็กลืนฉันลงคอ​ได้อย่างไม่ยากเย็น
คืนก่อนวันวาเลนไทน์ ก่อนวัน​ที่ฉัน​จะ​ไปยืนเข้าคิวขอ​ความรักจาก​เขาเหมือนเด็กผู้หญิงปัญญาอ่อนคนอื่น ๆ​ เหล่านั้น​
ไอ้ลูกติดแม่คนนั้น​โทรฯ หาฉัน..มันฝากข้อ​ความไว้
"นึกหรือว่า​จะหนีพ้น..ฉัน​จะ​ต้องล่อเธอจน​ได้ในซักวัน.."
​ความหวาดกลัวทำให้ฉันทำอะไร​ไม่ถูก..โทรศัพท์แทบหลุดจากมือ..
ฉัน​จะโทรฯ ​ไปฟ้องพ่อ..​แต่ท่าน​จะเชื่อ​ได้อย่างไรว่ามันพูดอย่างนั้น​จริง ๆ​ พ่อมัก​จะว่าฉันเสมอว่าฉันอคติต่อลูกชายของสุด​ที่รักของท่าน
อย่างเดียว​ที่ฉันพอ​จะทำ​ได้..ก็​คือรีบหาเกราะป้องกันตัวเองให้เร็ว​ที่สุด ​และดี​ที่สุด
​ใครล่ะ..​ที่​จะเหมาะสมเท่าพี่อุเทน ​เขามีคุณพ่อ​เป็นผู้มีอิทธิพลถึงขนาดนั้น​..
วันพรุ่งนี้​เป็นวันแห่ง​ความรัก..ฉัน​จะถือโอกาสนี้..บอกรัก​กับ​เขาเสียเลย​..​และ​จะฟ้อง​เขาให้​เขา​ไปเล่นงานมันให้สมแค้น!!
++++

ประตูบานนั้น​..ถูกเปิดออกช้า ๆ​
แสงสว่างยามเย็น..สาดลอดเข้า​ไปในเงามืดภายในตัวบ้านเผยให้เห็นข้าวของเครื่อง​ใช้ครบครันอยู่​ในนั้น​..
มัน​เป็นโถ่งโล่ง..ถัด​ไป​เป็นห้องเล็ก ๆ​ ฝังตัวอยู่​​ที่ฝาด้านหนึ่ง​ อีกด้านหนึ่ง​ยกพื้นสูงพอ​กับหัวเข่า..​เป็นพื้นยาวให้ผู้พักอาศัย​ได้นอนเล่นหรือนั่งเล่นคล้ายศาลาวัด​ที่เห็นจนคุ้นตา..
ประตูถูกปิด..มีเพียงแสงสว่าง​ที่เล็ดลอดเข้ามาจากรอยต่อ​และรอยแตกของไม้​ที่ถูกตี​เป็นฝาบ้าน..มันไม่สว่างมักนัก​แต่ยังพอมองเห็นกัน​และกัน​ได้
เนเน้ก้าวเข้า​ไปแล้ว​ยืนนิ่ง..เธอถูกโอบไหล่จากด้านหลัง..พลิกกลับมาเผชิญหน้า​กับ​เขา..
"เธอสวยมากรู้ไหม?"
ด้วยดวงตา​ที่ไร้​ความรู้สึก..สีหน้า​ที่เรียบเฉย..ไม่ยินดียินร้าย​กับคำพูดนั้น​..ทำให้อุเทนเกิด​ความคิดบางอย่าง
"เธอคงคิดสินะ..ว่า​จะให้ฉันนอน​กับท่อนไม้หรือศพตายซาก​เพราะเธอไม่เต็มใจ..งั้นเธอ​จะ​ต้องแสดงให้ฉันเห็นหน่อย​แล้ว​ว่าเธออยาก​จะนอน​กับฉันจริง ๆ​.." ​เขาคิดในใจ
"ถอดเสื้อสิ..ช้า ๆ​ นะ..พี่​จะค่อย ๆ​ ดู​ความงามของเน้ให้เต็มตา.."
เนเน้..ค่อย ๆ​ ปลดกระดุมเสื้อตาม​ความ​ต้องการของ​เขา
++++

​เมื่อฉัน​ต้องผิดหวัง​กับการปฏิเสธของพี่อุเทนในวันนั้น​..ฉันก็มาคิดขึ้น​​ได้ว่าฉัน​จะกลัวอะไร​​กับไอ้ลูกติดแม่คนนั้น​..ใน​เมื่อฉันยังมี​เพื่อน ๆ​ ของฉันอยู่​ถึง 4 คน
หนึ่ง​ในจำนวนนั้น​ยังมีนาท..​ที่เข้มแข็ง​และสุขุม หนุ่ม​ที่แข็งแรง​และร้อนเสมอ​เมื่อฉันเดือดร้อน
ฉันโทรกลับ​ไปหามัน..หัวเราะเยาะเย้ย​และท้าทายมัน
"ไอ้เลวอย่างเธออย่าหวังเลย​ว่า​จะ​ได้เห็น​แม้​แต่หน้าแข้งของฉัน..แน่จริงก็มาสิวะ"
+++++

เสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดตาค่อย ๆ​ แยกออกจากกันตามรอยผ่าติดรังดุม..บัวงามแรกแย้มดันนูนอยู่​ในเสือยืดสีขาวบางเบา​ที่สวมทับอยู่​..​แม้เพียงเท่านั้น​ก็ทำให้อุเทนตาเหลือกค้าง..
"ถอดเลย​..ถอดเลย​.."
+++++
มันแค้นฉันมาก..มันบอกว่าฉัน​จะ​ได้เห็นดีกัน​กับมัน ฉันย้อนมัน​ไปว่าฉันเห็น​แต่​ความเลวของมันไม่เคยเห็นดี​ไป​ได้สักที มันวางหูโทรศัพท์มือถือของมัน​ไปทันที..ฉันคิดว่ามันเกือบ​จะขว้างโทรศัพท์ของมันทิ้ง​ไปด้วย​ความโกรธแค้นฉันแน่ ๆ​
++++

เสื้อสีขาวหลุดออกจากเรือนร่าง..เนเน้จับชายเสื้อยืด​เพื่อ​จะเลิกขึ้น​..อุเทนยังคงอ้าปากค้างอยู่​เช่นนั้น​..
++++

ในสถานการณ์เช่นนี้..ฉัน​จะทำอย่างไร​ได้
นับตั้งแต่พี่เทนพาฉันมา​ที่นี่..ฉันก็รู้ตัวแล้ว​ว่า ตกอยู่​ในสถานการณ์อย่างไร
หากฉันปฏิเสธมัน ไม่ยอมแลกตัวฉัน​กับการช่วยเหลือหนุ่ม​กับนาท มีหรือมัน​จะยอมปล่อยฉัน​ไปง่าย ๆ​
การทำใจดีสู้เสือ..การโอนอ่อนผ่อนตาม การไม่ขัดใจมัน..​เป็นหนทางเลือกทางเดียว​ที่ฉันมีอยู่​ในเวลานี้..
​ที่​ต้องทำก็​คือ..ถ่วงเวลาให้มาก​ที่สุดเท่า​ที่​จะมาก​ได้..
​เพื่อรอ..รอจังหวะของโอกาส​ที่ยังมาไม่ถึง
+++++

ผ้าลูกไม้​ที่โอบหุ้ม​ความนิ่มนวลน่าสัมผัสคู่นั้น​ผงาดสู้อยู่​เต็มตาของอุเทน..อีกนิดเดียวมันก็​จะถูกปลดออกมาเผย​ความสง่ารึงเร้าอารมณ์​เขาด้วย​ความขาวอิ่ม​และนวลใย..​เขาแทบ​จะลืมหายใจ​ไปเสียแล้ว​ในเวลานี้..
​แต่แล้ว​มือ​ที่เอื้อม​ไปด้านหลัง​เพื่อปลดตะขอของหญิงสาว..ก็หยุดชะงัก..
"เราไม่ควร​จะถูกขัดจังหวะใช่ไหมคะ​?"
อุเทนเช็ดริมฝีปากของตัวเอง..
"ใช่.."
"​พอดีเน้นัด​กับพี่ชายลูกของแม่เลี้ยง​เอาไว้..​เขาอาจ​จะตามมาเจอเรา​ที่นี่​เมื่อไรก็​ได้"
"มัน​จะรู้​ได้ไงว่าเราอยู่​​ที่นี่?"
"​เมื่อ​เขา​ไป​ที่บ้านเน้แล้ว​​เขาไม่เจอ..​เขาก็คง​จะ​ไปถามเนย..เน้เล่าให้​เขาฟังแล้ว​ว่าเนยไม่สบายอยู่​โรงพยาบาล..เนยคงบอก​เขาว่าเน้มาตามหาพี่"
"แล้ว​ไง?"
"นิ่มคงอยู่​​กับเนย..​เมื่อ​เขาถามว่า​จะตามหาพี่​ได้​ที่ไหนเนยคงให้​ไปถาม​เพื่อนของพี่​ที่นอนเจ็บอยู่​​ที่นั่น"
"​ใคร?"
"พี่สมชาย"
"มัน​เป็นอะไร​?"
"พี่ไม่รู้หรือว่า​เขาโดนแทง"
อุเทนตกใจ..​เขาคิดว่า​เพื่อนคนนี้หนีหาย​ไปแล้ว​ตอน​ที่เกิดเรื่อง​กัน
"พี่สมชายรู้ไม่ใช่หรือว่าพี่​ต้องมาอยู่​​ที่นี่แน่ ๆ​?"
อุเทนยอมรับ..บ้านหลังนี้​เขาพาพรรคพวกของ​เขามามั่วสุมกันบ่อย ๆ​
"พี่ชายของเน้คนนี้ไม่ธรรมดา..​เขารัก​และ​เป็นห่วงเน้มาก..หาก​เขาเห็นเน้หายมานานอย่างนี้​เขาก็คง​จะมาตาม..ตอนนั้น​..อะไร​​จะเกิดขึ้น​เน้ก็บอกไม่​ได้.."
อุเทนเห็นจริงตาม​ไปด้วย การไต่สวรรค์ให้สุขสม​ต้องไม่มีมารมารังควาญ
"แล้ว​เน้​จะทำอย่างไง?"
"ให้เน้โทรฯ หา​เขา โกหก​เขาว่าเน้อยู่​​ที่ไหน แค่นั้น​..การแลกเปลี่ยนของเราก็ไม่มีอุปสรรค"
อุเทนลังเล..สมองของ​เขาพยายามขบคิดถึง​ความน่า​จะ​เป็นในสิ่ง​ที่เนเน้บอก​กับ​เขา
หากบัดนี้สมองขดนั้น​มันเต็ม​ไปด้วยแรงราคะ​​ที่ปกคลุม​ไปทั่วตัว..​ความหน้ามืดตามัวทำให้​เขาเห็นจริงตาม​ไปด้วย
​เขายื่นโทรศัพท์มือถือให้​กับเนเน้
"​ได้..​แต่เน้​ต้องพูดให้พี่​ได้ยินด้วย"
"มาถึงขั้นนี้แล้ว​..พี่เทนยังกลัวอะไร​อีกหรือคะ​"
เนเน้พูด​พร้อมรอยยิ้ม​ที่ยั่วเย้า
++++

ตลอดทาง​ที่พี่อุเทนพามา​ที่นี่..​แม้​จะสลับซับซ้อน​แต่ฉันก็คุ้นตา
มันอยู่​ใกล้​กับบ้านพ่อของฉัน..ไอ้ลูกติดแม่คนนั้น​​จะ​ต้องรู้จัก​ที่นี่แน่ ๆ​
มันมีมอเตอร์ไซค์อยู่​คันหนึ่ง​..วัน ๆ​ ไม่ทำอะไร​วิ่งร่อน​ไปทั่ว​เพื่ออวดสาว เพียงฉันบอก​กับมันว่าฉันรอมันอยู่​​ที่ไหน..มันคง​จะวิ่งโร่มาหาฉันในทันที
โอกาสของฉันมาถึงแล้ว​
+++++

"พี่เอกหรือคะ​.." เนเน้โทรฯ เข้ามือถือของพี่ชายต่างพ่อต่างแม่ของเธอด้วยเสียงอ่อนหวาน
"รู้ไหมว่าเน้อยู่​ไหน?.." เธอพูด​ไป​พร้อม​กับเสียงหัวเราะเร้าอารมณ์
"ว่า​แต่ว่าพี่​จะแน่จริงหรือเปล่าล่ะ..เน้อยู่​ไม่ไกลจากพี่หรอก.."
"ใช่..เน้รออยู่​..พี่รู้จักซอยโรงสีแสงทองใช่ไหมล่ะ?..เน้​จะรอพี่อยู่​บ้านซ้ายมือนะ.."
"ช่าย..แล้ว​เจอกันนะคะ​"
+++++

คนแถบนี้แทบทุกคน ​จะ​ต้องรู้จักโรงสีแสงทอง
โรงสีแสงทองอยู่​ติดริมแม่น้ำ
ทางเดียว​ที่​จะ​ไปโรงสีแห่งนั้น​..ก็​คือทาง​ที่​จะ​ต้องผ่านบ้านหลังนี้
โรงสีแห่งนั้น​ปิดตัวเอง​ไปเกือบสามปีแล้ว​..ฉันเชื่อว่าพี่เทน​จะ​ต้องไม่รู้แน่ ๆ​
ผิด​กับพี่เอก..​เขา​จะ​ต้องรู้ว่าฉันหมายถึง​ที่ไหน
จากนี้ก็คอยเวลา..คอยไอ้หื่นอีกตัวมาเจอ​กับอีกตัว..
ฉัน​จะ​ต้องถ่วงเวลาให้มาก​ที่สุด
+++++

หลังวางหู..เนเน้เผชิญ​กับการรุกต่อของอุเทนทันที..​เขารับโทรศัพท์คืน​ไป​พร้อม​กับพูดว่า
"พี่ชอบมาก..พี่​จะยืนดูเน้อยู่​ตรงนี้..เธอแสดงให้พี่ดูต่อ​ได้แล้ว​.."
หญิงสาวสุดอิดเอื้อน ​แต่​จะให้เธอทำมากกว่านี้..เนเน้ขอตายดีกว่า
"เน้ขอเข้าห้องน้ำก่อน​ได้ไหมคะ​?"
อุเทนรู้ทันทีว่าเธอ​กำลังยึกยัก..อารมณ์คุโชนของ​เขา​พร้อม​จะระเบิดตลอดเวลา
​แต่​เขาเสียดายภาพอันวาบหวามนั้น​..​เขาเคย​ได้ดูจากวีซีดี..​แม้มัน​จะเร้าอารมณ์​แต่มันเทียบไม่​ได้เลย​​กับภาพจริง ๆ​ ​ที่เห็นอยู่​ตรงหน้า
​เขาเก็บกดอารมณ์ของตนเองอย่างเต็ม​ที่..
"พี่​ไปรอเน้อยู่​ในห้องก็​ได้ค่ะ​.." เนเน้ชี้​ไป​ที่ห้องนั้น​​ที่เธอคาดว่า​จะ​เป็นห้องนอน..มันมีสายยูอยู่​ด้วย..เพียงอุเทนเข้า​ไปแล้ว​เธอล็อคมัน..แค่นี้เธอก็ปลอดภัย
​แต่อุเทนไม่โง่อย่างนั้น​
"พี่​จะรออยู่​ตรงนี้"
หญิงสาวฝืนยิ้ม หัน​ไปมา
"ห้องน้ำอยู่​ไหนคะ​?"
​เขาชี้​ไปใน​ส่วนลึกของบ้าน..
"อย่านานนะ..พี่​กำลัง​จะทนไม่ไหวแล้ว​.."
เนเน้ยิ้มให้อย่างหวานหยาดเยิ้ม..สมองขบคิด​แต่ว่า​จะทำอย่างไรดี​ที่​จะถ่วงเวลาให้นาน​ที่สุด
เธอหวังว่าไอ้พี่เอกคนนั้น​​จะกล้าพอในสิ่ง​ที่เธอท้าทายมัน..​และโง่พอ​ที่​จะเชื่อว่าเธอรอมันอยู่​เพียงคนเดียว
เธอ​จะเข้าห้องน้ำ​ได้นานสักเท่าใด..ใน​ที่สุดเธอก็​ต้องออกมา..​และ​เมื่อนั้น​เธอก็คงหยุดยั้งไอ้หื่นตัวตรงหน้านี้ไม่​ได้
​เป็นครั้งแรก​ที่เธอคิดถึงไอ้พี่เอกของเธอ..​และอยาก​จะเจอหน้ามันให้เร็ว​ที่สุดเท่า​ที่​จะ​เป็น​ไป​ได้
หญิงสาวก้าวเข้าห้องน้ำ..​และล็อคอย่างแน่นหนา​ที่สุด
+++

เธอบอกไม่​ได้ว่าเธอขังตัวเองอยู่​ในห้องน้ำนั้น​นานเท่าใด
เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น​ติด ๆ​ กันหลายครั้ง..เธอขดตัวเองอยู่​ตรงมุมหนึ่ง​ของห้อง..ยกมือปิดปากตัวเองอย่างลืมตัว
​ความกลัว​ที่เธอพยายามเก็บกด​เอาไว้..บัดนี้มันโหมกระหน่ำเข้าสู่หัวใจของเธอจนตัวสั่นสะท้าน
เธอคิดถึงหนุ่ม..​เขา​จะรู้หรือไม่ว่าเธอ​กำลังตกอยู่​ในสถานการณ์อย่างไร
​เขาคิดถึงนาท..คิดถึงเนย​และนิ่ม..​เพื่อน ๆ​ ​กำลังทำอะไร​กันอยู่​ในเวลานี้..​จะรู้ไหมว่า​เพื่อนของพวก​เขาคนนี้​กำลัง​จะแย่อยู่​แล้ว​
เธอคิดถึงพ่อ..คิดถึงแม่..คิดถึงทุกคน​ที่เธอรู้จัก
"บอกให้ออกมาเดี๋ยวนี้..เธอนึกรึว่า​จะหนีฉันพ้น"
อุเทนตะโกนออกมาด้วยเสียงแสดง​ความโกรธอย่างเต็ม​ที่
"เธอรู้จักฉันน้อย​ไปแล้ว​..​ถ้าฉันพังประตูเข้า​ไป​ได้​เมื่อไหร่..เธอตายแน่!!"
เนเน้น้ำตาไหล..สะอื้นไห้..มองประตูสังกะสีบานนั้น​บุบบี้ตามจังหวะการทุบของอุเทน
อีกไม่นาน..มันคง​จะพังลง..​และ​เมื่อนั้น​..
"โครม!"
ประตูห้องน้ำบานนั้น​..หลุดออก​ไปในทันที
เผยให้เห็นซาตานในร่างคน..ยืนหอบตาลุกวาว​และแดงก่ำ..ในมือถือมีดทำครัวขยับ​ไปมา..
"เธอเสร็จฉันแน่"
++++

ร่างน้อย ๆ​ อันบอบบางถูกกระชากเต็มแรงให้ลุกจากพื้น..เธอถลาล้มลง​ไปบนพื้นไม้กระดาน..กระโปรงนักเรียนรั้งร่นเรียก​ความหื่นกระหายของอุเทนให้มีมากขึ้น​
"ใน​เมื่อเธอไม่ยอมฉัน​โดยดี..ก็​ต้องมีการบังคับกันแล้ว​"
มันตรงเข้ามาจิกหัวเธอ..กระชากจนหน้าหงาย..ยกมืดมาจ่อ​ที่แก้มของเธอ
"ฉัน​จะกรีดหน้าของเธอให้เสียโฉม..ทุกครั้ง​ที่เธอหยุดทำในสิ่ง​ที่ฉัน​ต้องการ..เข้าใจมั้ย"
มันผลักศีรษะของเธอจนทิ่มลงพื้น..เนเน้ร้องไห้ด้วย​ความหวาดกลัว
"พี่เทน..พี่อย่าทำเน้..พี่อย่าทำเน้..สงสารเน้เถิดนะ.."
มันตอบด้วยเสียงหัวเราะ
"ทำไม?..เธอ​จะเก็บ​ความบริสุทธิ์ของเธอ​เอาไว้ให้ไอ้หนุ่มนั่นน่ะสิ..ขอโทษ..คนอย่างฉันไม่เคยไม่​ได้ในสิ่ง​ที่ฉัน​ต้องการ..ฉันไม่เคยแพ้​ใครอยู่​แล้ว​..ฉะนั้น​..คนแรกของเธอ​ต้อง​เป็นฉัน..ถอดกระโปรงเดี๋ยวนี้!"
มันถลาเข้ามาอีกครั้ง..เนเน้รีบรูดซิบกระโปรงอย่างลนลาน
"ไม่..เธอ​ต้องทำช้า ๆ​ อย่าง​ที่เธอทำครั้งแรก..ฉันชอบ..มัน​ได้อารมณ์มาก.."
เธอทำตามมันด้วยน้ำตา
ชั้นในชิ้นน้อยเพียงสองชิ้นเท่านั้น​..​ที่ปกปิดเรือนร่างของเธอไว้ในตอนนี้..
"ค่อย ๆ​ นะ..ค่อย ๆ​ ปลดมันออกมา..น่าน..อย่างน้าน..เธอสวยเหลือเกิน.."
ราวสัตว์ป่า​ที่ครางงึมงำขณะตะโปมเหยื่อ..อุเทนพร่ำพูดออกมาไม่​ได้ศัพท์..ใบหน้าอันหล่อเหลาบัดนี้แปรเปลี่ยน​เป็นน่ากลัวราวหมาป่า
มันทิ้งมีดตกลงพื้น..กระโจน​เขาหาสมันน้อยในทันที
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด"
+++++++

​พร้อม​กับกรีดร้อง เนเน้พยายามช่วยตัวเองเต็ม​ที่..
เธอ​ทั้งข่วน​ทั้งกัด..​ทั้งถีบ​ทั้งยัน..จนอุเทนเข้าไม่ติด
​แต่แรงหญิงหรือ​จะสู้แรงชาย..มันตวัดมือเต็มแรงใส่ใบหน้าของเนเน้..จนเธอหน้าสบัด
สมองพร่าเลือน..ดวงตาหวิวไหว..กระนั้น​ก็ตามเธอยังเห็นมีดเล่มนั้น​ตกอยู่​ไม่ไกลจากมือเธอนัก
เธอกระโจนพรวดด้วยเรี่ยวแรง​ทั้งหมด​ที่มี..เธอคว้ามาไว้​ได้ก่อน​ที่อุเทน​จะหยุดยั้งเธอ
เธอกวัดแกว่งมีด​ไปมา..ขณะเดียวกันภายนอกก็มีเสียงมอเตอร์ไซค์เข้ามาจอด
หนทางรอดของเธอมีขึ้น​แล้ว​..หญิงสาวบอก​กับตัวเองด้วยน้ำตา
++++++

​เป็นไอ้พี่เอกจริง ๆ​
ฉันเห็นมันเปิดประตูเข้ามา..ขณะ​ที่พี่เทนหันซ้ายหันขวา​เพื่อหา​ที่หลบ
ไอ้พี่เอกมองเห็นฉัน..มองเห็นพี่เทน..​แต่แทน​ที่มัน​จะเข้าช่วยมัน​กับหัวเราะกึกก้อง..
"ว่าแล้ว​ว่าเธอ​จะ​ต้อง​กำลังสนุกอยู่​​กับ​ใคร..อยากให้ฉันมาสนุกด้วยไช่ไหมล่ะ..ฮ่าฮ่า.."
​แต่​เมื่อมันเห็นฉันถือมีดอยู่​..มันก็หยุดชะงัก
"เอ๊ะ..ขนาดเล่นมีดเล่นไม้กันเชียวรึ? งานนี้สนุกล่ะสิ..งั้นขอฉัน​เป็นคนดูก่อนดีกว่า.."
ฉันคิดไม่ถึง..ไอ้นี่นอกจากเลวแล้ว​ยังมีจิตใจ​ที่วิตถารอีกด้วยหรือนี่??
"แก..แก​ต้องช่วยฉัน..มัน​กำลัง​จะข่มขืนฉัน.."
"เรื่อง​อะไร​ฉัน​จะช่วย..หนังสดอย่างนี้หาดู​ได้​ที่ไหนง่าย ๆ​ ​เอาไว้ให้มันฟัดเธอจนหมดแรงเสียก่อนแล้ว​ก็​เป็นทีของฉัน..รับรองว่าเด็ดแน่..ฮ่าฮ่า.."
ฉันแทบไม่เชื่อหูในสิ่ง​ที่ฉัน​ได้ยิน..คน​ที่ฉันฝาก​ความหวังไว้กลับกลาย​เป็นปีศาจอีกตนหนึ่ง​​ที่มาช่วยซ้ำเติมฉันเสียแล้ว​
ฉันเห็นพี่อุเทนหายตกใจ..​เขาหัวเราะร่วมกัน​ไป​กับมัน
"​เป็นไงล่ะ..เธอคิด​จะเรียกมันมาช่วยใช่ไหมล่ะ..แล้ว​​เป็นไง?..นึกว่าตัวเองฉลาดนักรึ?"
มันก้าวสามขุมเข้าหาฉันอีกครั้ง..
สิ้นสุดกันที..
ฉันรำพึงอย่างสิ้นหวัง
+++++

ไม่มี​ใครคาดคิด..เนเน้ยกมีดขึ้น​จ่อคอตัวเอง
เธอร้องไห้..ร้องไห้ให้​กับชะตาของตัวเอง
"พวกนายไม่มีวัน​ได้ฉันสักคน..​จะ​ได้ก็​ได้จากศพของฉันเท่านั้น​.."
ชายหื่น​ทั้งสองตลึงงัน..ไม่ทัน​ได้เคลื่อนไหวใดก็เห็นเนเน้ขยับมือ
ลาก่อน..พ่อ..แม่..​เพื่อนรัก..
หนุ่ม..ฉันรักเธอนะ..ขอให้เธอดูแลเนยให้ดี
ลาก่อน...​
มีดตกลงบนพื้น..ชุ่ม​ไปด้วยเลือดสีแดงสด ​พร้อม​กับมือของเนเน้​ที่ตกลงมา..
แล้ว​แน่นิ่ง..
++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1648 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (10)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๓๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-8095 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2549, 11.22 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น