นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๗ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (9)
รันนรา
...ฉันเดินออกจากห้องของเนยมา ด้วยอาการเท้าลอยไม่ติดพื้น เปล่า..ฉันไม่​​ได้ออกมาแค่วิญญาณ ​​แต่ฉันรู้สึกตัวฉันมันเบาโหวงเหวงยังไงไม่รู้ ฉันเลิกร้องไห้แล้ว​​.....
ฉันเดินออกจากห้องของเนยมา ด้วยอาการเท้าลอยไม่ติดพื้น
เปล่า..ฉันไม่​ได้ออกมาแค่วิญญาณ ​แต่ฉันรู้สึกตัวฉันมันเบาโหวงเหวงยังไงไม่รู้
ฉันเลิกร้องไห้แล้ว​..เนยดุฉัน
เนยไม่ร้องไห้ เนยไม่ฟูมฟาย เนยไม่​เป็นอะไร​อย่าง​ที่ฉันกลัวเลย​..
ฉันเสียอีก​ที่น้ำตาไหล..มัน​จะไหลทำไมนักหนาก็ไม่รู้
"เน้อย่าร้องไห้สิ..มันช่วยอะไร​​ได้ล่ะ"
​เมื่อฟังจบ เนยก็บอกฉันอย่างงี้
เนยมีหัวใจ​ที่แข็งแรงกว่าฉันหลายร้อยเท่า.."หัวใจ" ของเนยไม่​ได้​เป็น"อัมพาต"​ไปเลย​
"จริง ๆ​ แล้ว​เน้น่า​จะบอกเราก่อนว่านิ่มรู้สึก​กับฉันอย่างไง อย่างไรนิ่มก็​เป็น​เพื่อนของเรา..​จะแปลกอะไร​​ที่​เขา​จะรักฉัน..ฉันก็คง​จะมีทางปฏิเสธ​เขา​ได้ในวันข้างหน้า..​ส่วนเรื่อง​หนุ่ม​กับนาท.."
เนยหัน​ไปมองของขวัญ​ทั้งสองชิ้นนั้น​
"เราควร​จะมาหาทางกันดีกว่าว่าเรา​จะช่วยพวก​เขา​ได้อย่างไงบ้าง"
ฉันมองหน้าเนยอย่างแปลกใจ​เป็น​ที่สุด..ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอ​จะยอมรับทุกเรื่อง​​ที่ฉันเล่าให้เธอฟัง​ได้
​แม้​แต่เรื่อง​​ที่หนุ่มมาชอบฉัน
"เน้จ๋า..เราห้าคน​เป็น​เพื่อนกันนะจ๊ะ​..ถึง​แม้ฉัน​จะชอบหนุ่ม..ก็ไม่​ได้หมาย​ความว่าหนุ่ม​จะ​ต้องมาชอบฉันด้วย หนุ่ม​จะชอบ​ใครก็​ได้​ที่ไม่ใช่ฉัน..​และ​ถ้าฉันรู้ว่าคน​ที่หนุ่มชอบ​เป็นเน้ฉันก็ยิ่งดีใจ..​เพราะเน้ก็​เป็น​เพื่อนคนหนึ่ง​​ที่ฉันรัก.."
ฉันถึง​กับพูดไม่ออก..น้ำตายิ่งไหลริน..
"​ความรัก​ความชอบ​ที่พวกเรามีให้แก่กัน..ไม่ว่า​จะ​เป็น​ความรัก​ที่นิ่มมีต่อฉัน หรือ​ที่ฉันมีต่อหนุ่ม หรือ​ที่หนุ่มมีต่อเธอ..มันไม่เหนือ​ไปกว่า​ความรัก​ระหว่าง​เพื่อนของพวกเรา​ไป​ได้หรอก.."
เธอจับมือของฉัน..บีบเบา ๆ​
"เราก็รู้มานานแล้ว​ว่าเน้ก็ชอบหนุ่ม..ยังแปลกใจไม่หายว่าเน้หัน​ไปชอบพี่อุเทนนั่น​ได้ยังไง.." เธอหัน​ไปหยิบของขวัญกล่อง​ที่เธอตั้งใจ​จะให้หนุ่มขึ้น​มา..แล้ว​ยื่นให้ฉัน..
"หมวก​ที่อยู่​ในนี้จริง ๆ​ แล้ว​​เป็นฝีมือของเน้สานมันขึ้น​มา..เน้ควร​จะให้​เขาด้วยตัวเอง..แล้ว​ก็บอกชอบ​เขาแทนฉัน.."
"​แต่.." ฉันส่ายหน้า..​แต่เนยยิ้ม
"มัน​เป็น​ความตั้งใจของเราสองคน​ที่​จะทำให้​กับ​เขา..เน้บอก​กับ​เขาก็​ได้ว่ามันมาจากฝีมือของเรา​ทั้งสองคน"
ฉันรับของขวัญนั้น​มาด้วย​ความรู้สึก​ที่ยาก​จะบรรยาย
"ฉันว่าคน​ที่​จะช่วยหนุ่ม​และนาท​ได้..ก็คง​จะมี​แต่เน้เท่านั้น​.."
"ฉัน​จะช่วย​เขา​ได้ยังไง?"
"การทะเลาะชกต่อยของเด็กนักเรียน​เป็นเรื่อง​ธรรมดา อย่างดีก็ถูกข้อหาทำร้ายร่างกาย..​แต่นาทอาจ​จะหนักหน่อย​​เพราะถึง​กับ​ใช้อาวุธด้วย..หากคน​ที่​เขาแทงไม่ถึงตาย..​และ​ถ้าเน้​จะช่วยคุย​กับพี่อุเทนให้ช่วย..ฉันว่า​เขาคงไม่​ต้องถึง​กับติดคุก..คุณพ่อของ​เขาใหญ่โตขนาดนั้น​?"
เหมือนห้องอันมืดมิดพลันมีแสงสว่างวาบขึ้น​..เนย​เป็นคนจุดมันขึ้น​มาให้​กับฉัน
"เน้พอ​จะคุย​กับพี่อุเทน​ได้ใช่ไหม?"
ฉันพยักหน้า..ไม่ว่าพี่อุเทน​จะให้ฉันทำอะไร​ ฉันก็​พร้อม​จะแลก​กับเรื่อง​นี้
"งั้นรีบ​ไปเลย​..อย่ามาเสียเวลา​กับคนป่วยอย่างฉันเลย​..​ไป​เอาหนุ่ม​กับนาทกลับมาให้​ได้นะ"
ก่อนฉัน​จะออกจากห้องของเธอ เนยยังตะโกนไล่หลังมา
"เลิกร้องไห้​ได้แล้ว​..ยัยเด็กขี้แย.."
...​...​

เนยมองร่างของเนเน้จนลับหาย​ไป​กับประตูห้องพักฟื้น​ที่ปิดกลับคืนมา..
เธอมองด้วยดวงตา​ที่เวิ้งว้าง..เลื่อนลอย..ไร้จุดหมาย..
มันเต้นระริก..ก่อให้เกิดคลื่นน้ำตา..หยาดไหลลงมา​เป็นสาย..ราวน้ำค้าง​ที่หยาดหยดจากใบไม้ตกสู่พื้น
"เพียงเท่านี้..​ที่ฉันทำ​ได้..
เพียงหัวใจ..​ที่ฉันให้เธอ
มากกว่านี้..​คือลมหายใจ
​ถ้าเธออยาก​ได้..ฉันยินดีเสมอ
ขอเพียง​ได้รู้..ว่าฉันรักเธอ
รักเสมอ..​แม้สิ้นลมหายใจ.."

ร่างผอมบางซบลง​กับหมอน..ราวหัวใจ​จะขาดรอนออกจากขั้ว..
"เพียงสายตา..​ที่เธอมองฉัน
ให้เหมือน​กับทุกวัน..ฉันก็สุขใจ
ไม่​ต้องรัก..ไม่​ต้องดี​กับฉันมากมาย​
ขอทุกวัน​ที่ผ่าน​ไป..ให้ฉันมีเธอ.."

การ์ด​ที่ซุกอยู่​ใต้หมอน..เธอบรรจงเขียนมันขึ้น​มาจากหัวใจ..ซุกซ่อนไว้รอเวลา​ที่​จะยื่นให้​กับ​เขา..
เธอ​ใช้ปลายนิ้วลูบอย่างแผ่วเบา..ถนอมราวแก้วเบา​ที่เปราะบาง
หยาดน้ำตาหยดลงบนการ์ด รูปวาดเด็กผู้หญิงตาโตไว้ผมเปีย..คั่นกลาง​ระหว่างเด็กผู้ชายคิ้วเข้มตัวสูง..ไว้ด้วยหัวใจสีแดงสด...​พลันเลือนลางจากหยาดน้ำ..
พร่าเลือน..พองยับ..เธอแนบประทับมันไว้​ที่หัวใจ..กอดการ์ดใบนั้น​..สะอื้นไห้..
"ฉันรักเธอ.."
++++

​เมื่อออกมาจากเนย..เนเน้ก็พยายามเรียกสติสตังของตัวเองกลับมา..
​แม้เธอ​จะยังค้างคาใจอะไร​อยู่​บางอย่าง..​ทั้ง​ที่​ได้บอก​ความจริง​กับเนย​ไปหมดแล้ว​..
อาการตัวเบาโหวงเหวง..อาจ​จะไม่ใช่ว่าเธอหมดเรื่อง​หนักใจ หาก​เป็น​เพราะเธอกินไม่​ได้นอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว​ก็​ได้..
เนเน้อยาก​จะมีเวลาให้​กับเนยมากกว่านี้..เธอไม่อยาก​จะเชื่อว่าเนย​จะไม่รู้สึกอะไร​เลย​อย่าง​ที่เธอแสดงออกมา..
​แต่เวลานี้..สิ่ง​ที่เธอ​ต้องทำ..ก็​คือรวบรวม​ความเข็มแข็งของตนเอง..ค่อย ๆ​ คิดว่า​จะช่วยนาท​และหนุ่มอย่างไรดี
คำแนะนำของเนย​เป็นเรื่อง​​ที่ถูก​ต้อง..​แต่เธอ​จะ​ไปหาพี่อุเทน​ได้​ที่ไหนในตอนนี้..
โทรฯ วิ่งหาโทรศัพท์..เธอมีเบอร์​ที่บ้านของ​เขา
ไม่มีคนรับสาย
โทรฯ ​ไป​ที่ห้องของเธอ..เผื่อนาทหรือหนุ่ม​จะฝากข้อ​ความเพิ่มเติม​เอาไว้
ไม่มี..
เธอ​จะทำอย่างไรดี..เธอเดิน​ไปเดินมาอยู่​บริเวณหน้าโรงพยาบาล
​และแล้ว​..เธอก็เขกหัวตัวเองดังโป๊ก
นาทบอกว่ามีการแทงกัน..คนถูกแทงก็​ต้องมาโรงพยาบาล
ตอนนี้เธอก็อยู่​โรงพยาบาล..โรงพยาบาล​ที่ใกล้​ที่สุดก็​คือโรงพยาบาล​ที่เธอเดิน​เป็นชะมดติดจั่นอยู่​นั่นแหละ​
เท้าซอยจี๋​ไป​ที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาลทันที
"พี่คะ​..วันนี้มีคนถูกแทงมารักษา​ที่นี่หรือเปล่าคะ​?"
อาจ​จะ​เป็น​เพราะดวงตา​ที่แดงก่ำ​และผมเผ้า​ที่ยุ่งเหยิงของเธอ นางพยาบาลหน้าหวานคนนั้น​จึงมองเธอแปลก ๆ​
"มีอยู่​สองรายค่ะ​..น้องหาคนไข้ชื่ออะไร​คะ​.."
เนเน้อ้าปาก..แล้ว​ก็รีบหุบ..เธอไม่รู้ชื่อคนถูกแทงนี่นา
"​ถ้าชื่อวรวุฒิก็​ต้องเสียใจด้วยนะคะ​..​เขาเสียชีวิตแล้ว​.."
เนเน้ตัวเย็นวาบ...​​ถ้ามีคนตายก็ไม่ใช่แค่เรื่อง​ทะเลาะวิวาทธรรมดาแล้ว​..​เป็นคดีฆ่าคนตายเลย​นะนี่..
"​แต่​ถ้าชื่อสมชายตอนนี้พักอยู่​​ที่ห้อง 882 ตึก 2 ค่ะ​.."
เธอยังคงหน้าซีด..ใจก็ภาวนาว่าขอให้​เป็นคน​ที่ชื่อยอดฮิตคนนั้น​
"​ที่​เป็นเด็กนักเรียนน่ะค่ะ​"
"งั้น​คือคุณสมชายค่ะ​..​เขาไม่​เป็นอะไร​มากหรอกค่ะ​.."
เนเน้พนมไหว้พยาบาลผู้นั้น​ด้วยอาการ​ที่ตัวเองคิดว่าสวย​ที่สุดตั้งแต่เกิดมา..
แล้ว​กระโจนแผลวตรง​ไป​ที่อาคาร 2 ในทันที
++++

​แต่พอ​ไปถึง​ที่ห้อง 882 เธอก็เห็นมีตำรวจคนหนึ่ง​​กำลังสอบปากคำคนเจ็บอยู่​..
หน้าห้องยังมีญาติของคนเจ็บ นั่งทำสีหน้าบอกบุญไม่รับอยู่​คนหนึ่ง​ เธอคาดว่าคง​จะ​เป็นมารดาของ​เขา
"หนู​เป็น​เพื่อนมันรึ?" เธอถูกยิงคำถามทันที..หญิงสาวรีบพยักหน้า​พร้อม​กับพนมมือไหว้
"ค่ะ​..เห็นว่ามีเรื่อง​ทะเลาะกัน..อาการ​เป็นอย่างไงบ้างคะ​?"
"หมอบอกโดนเข้า​ที่หัวไหล่..มันน่านัก..น่า​จะแทงทีเดียวให้ทะลุหัวใจ​ไปเสียเลย​..หา​แต่เรื่อง​เดือดร้อนมาให้แม่ของมันแทบทุกวัน.."
เนเน้กลืนน้ำลาย
"​ใครแทงคะ​?"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน..ตำรวจ​เขาจับตัว​ไปแล้ว​..ยังดีนะทีมันแทงเองแล้ว​ยังพามาส่งโรงพยาบาลเอง..คง​จะสำนึก​ได้ขึ้น​มาละมั้ง.."
"ตำรวจจับ​ไปแล้ว​เหรอคะ​..ตอนนี้​เขาอยู่​​ที่ไหนคะ​?"
เนเน้ถามด้วยน้ำเสียง​และสีหน้า​ที่ผิดแผก​ไป..คุณป้าคนนั้น​มองเธออย่างสงสัย
"นี่เธอ​เป็น​เพื่อนของคนถูกแทงหรือคนแทงกันแน่? ดูท่าเธอ​เป็นห่วงมันเหลือเกิน"
"​เป็น​เพื่อน​ทั้งสองคนแหละ​ค่ะ​..แค่ผิดใจกันนิดเดียวไม่น่า​จะ​ต้องทำร้ายกันเลย​.." เนเน้รีบกลบเกลื่อน เธออยาก​จะแน่ใจว่าตำรวจ​จะพาตัวนาท​ไป​ที่ไหน เธอเลย​ถามอีกครั้ง
"ก็คง​ที่โรงพักน่ะแหละ​..หรือเธอคิดว่าตำรวจ​เขา​จะพาคนร้าย​ไป​ที่โรงหนัง?"
เนเน้พนมมือไหว้หมับ..
"งั้นหนู​ไปล่ะค่ะ​..หวัดดีค่ะ​..บอกสมชายด้วยนะคะ​ว่าขอให้หายเร็ว ๆ​"
"เดี๋ยวสิ..แล้ว​หนูชื่ออะไร​?"
"สมหญิงค่ะ​.."
+++++

สภอ.แห่งนั้น​..อยู่​ไกลกว่าโรงพยาบาลมากนัก..
เนเน้ไม่เคย​ไป..เธอไม่เคยมีธุระอะไร​​ที่​จะ​ไป​ที่นั่นมาก่อนเลย​
เธอรู้​แต่เพียงว่ามันอยู่​หลังตลาดใกล้​ที่ว่าการอำเภอ..​ที่ว่าการอำเภอ​ที่เธอเคย​ไปครั้งเดียวตอนทำบัตรประชาชน
ในอำเภอแห่งนั้น​ไม่มีรถรับจ้าง ไม่มีแท๊กซี่สามล้อ หรือ​แม้​แต่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง..เธอจึงจำ​เป็น​ต้องรอรถสองแถวประจำทาง
ด้วย​ความกระวนกระวาย​เป็นอย่างยิ่ง..เนเน้อยาก​จะวิ่ง​ไปด้วยเท้า​ทั้งสองของตัวเองเดี๋ยวนี้เลย​..
​แต่แล้ว​ก็มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง​เข้ามาจอดตรงหน้าเธอ..
หญิงสาวถอยหลังด้วย​ความตกใจ ​แต่​เมื่อคนขับเปิดกระจก​ที่หน้าหมวกออกมาเธอก็จำ​ได้
เธอก็อุทานด้วย​ความแตกตื่น
"พี่เทน.."
"เน้​จะ​ไปไหน?"
"​ไปโรงพัก..แล้ว​พี่เทนล่ะ"
​เขานิ่ง​ไปครู่..สายตาล่อกแล่กมอง​ไปมา
"พี่ก็​จะ​ไปโรงพักเหมือนกัน..ขึ้น​รถสิ"
เนเน้คิดว่า​เขาคง​ต้อง​ไปให้การ​กับตำรวจเหมือนกัน..​พอดีเลย​..ไม่​ต้องรอสองแถวช้าโคตรนั่นอีกแล้ว​
เธอก้าวขึ้น​ซ้อน..อุเทนกระชากรถออก​ไปอย่างรวดเร็ว
​แต่​ที่หมาย​จะ​เป็นโรงพักหรือไม่นั้น​..​ใครล่ะ​จะตอบ​ได้??

นิ่มไม่มีอารมณ์เรียน..ถ้อยคำของเนเน้ยังคงดังวนเวียนอยู่​เต็มสองหู
"เลิกปัญญาอ่อน​ได้แล้ว​..รู้ไว้ซะ..เนยบอกฉันเองว่าเนยรักหนุ่ม..​และหนุ่มก็รู้แล้ว​..วันนี้​เขา​ทั้งสอง​จะตกลง​เป็นแฟนกัน คนผิดเพศอย่างเธอน่ะควร​จะหักใจ​ได้แล้ว​.."
เธออยาก​จะกรีดร้องออกมา..​แต่เท่า​ที่ทำ​ได้ในตอนนี้..ก็​คือพยายามกลั้นน้ำตา​เอาไว้อย่างเต็ม​ที่
ผม​ที่ซอยสั้นเผยใบหู..มีบาง​ส่วนปรกเป๋ปิดหน้าผาก..ดวงตา​และวงคิ้วเกือบเหมือนผู้ชาย..หากจมูก​และปากดูอย่างไรก็​เป็นผู้หญิง..บัดนี้ซีดเผือดด้วย​ความเสียใจ
ร่างผอมสูง​ที่มัก​จะห่อไหล่ไว้​เพื่อปกปิดสิ่ง​ที่ยื่นออกมาตรงหน้าอกให้เห็นน้อย​ที่สุด บัดนี้ไหล่​ทั้งสองก็ยิ่งห่อเหี่ยวกว่าเดิม..เธอเดินตรงออกจากโรงเรียนก่อนเวลา​ที่ประตู​จะปิดเพียงไม่กี่นาที
​ความเจ็บช้ำจากหญิงคน​ที่เธอรัก​ไปรักคนอื่น..นั้น​มากมาย​เกินกว่า​จะทน​ได้แล้ว​..​แต่​เพื่อน​ที่เธอรักแท้ ๆ​ กลับด่าเธอออกมา​ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
"ผู้หญิงผิดเพศอย่างเธอ..เลิกปัญญาอ่อนซะที​จะ​ได้มั้ย?"
ยัยเน้บ้า..ไอ้บ้า...​หญิงสาวหัวใจชายเหวี่ยงขาเตะกระป๋องเบียร์​ที่อยู่​บนพื้น​ไปเต็มแรง
"ฉันเกลียดมัน..ฉัน​จะเลิกคบมัน..เลิกคบทุกคน..พอกันที.."
เธอโกรธแค้น​ไปถึงหนุ่ม..หนุ่มคน​ที่มาแย่งหัวใจคน​ที่เธอรัก​ไปต่อหน้าต่อตา
"แอบรักกันมานานแล้ว​น่ะสิ...​ต่อหน้าเราทำ​เป็นว่า​เพื่อน..ไอ้บ้าเอ๊ย...​"
ด้วย​ความเผลอตัว..เธอก็มายืนอยู่​ตรงทาง​ที่​จะนำ​ไปสู่ทางรถไฟ..สถาน​ที่​เพื่อน ๆ​ ​และเธอมัก​จะมานั่งเล่นกัน​เป็นประจำ..
นิ่มยืนนิ่ง..ตัดสินใจว่า​จะ​ไป​ที่นั่นอีกหรือไม่..หรือควร​จะปล่อยให้ภาพทุกอย่างมันผ่านเลย​​ไป ทิ้งอดีต​ที่หวานชื่นออก​ไปจากชีวิตซะเลย​..
​แต่ตอนนี้..เธอ​ต้องการ​จะหา​ที่สงบ ​เพื่อ​จะปล่อยน้ำตา​ที่​กำลังปริ่มขอบตา​และหัวใจอยู่​ในเวลานี้ให้ออกมาเสียที
นิ่มตัดสินใจ​ไปนั่ง​ที่ริมคลองส่งน้ำ..​ซึ่งห่างจากสวนสาธารณะ​ที่เกิดเรื่อง​พอสมควร
​เมื่อทรุดกายลง​ได้..​ความ​เป็นผู้หญิงของเธอก็แสดงออกมาอย่างไม่​ต้องอาย​ใคร
นิ่มร้องไห้..ดึงทึ้งต้นหญ้าใบไม้ก้อนหินน้อยใหญ่รอบตัวขว้างลงน้ำ​ไปด้วย​ความเคียดแค้นโกรธา
"​ไปตายกันให้หมดเลย​​ไป.."
++++

เวลาผ่าน​ไปนานเท่าใดไม่รู้​ได้..รู้​แต่ว่าเธอเสียน้ำตา​ไปมากกว่าปริมาณน้ำในลำคลองตรงหน้าเสียอีก..
อยู่​ ๆ​ เธอก็​ได้ยินเสียงอะไร​อย่างหนึ่ง​ดังขึ้น​..
มัน​เป็นเสียงคราง..จาก​ใครคนหนึ่ง​​ที่​กำลังเจ็บปวดเต็ม​ที่
มันดัง ๆ​ หยุด ๆ​ เธอ​ต้องรีบเช็ดน้ำตาแล้ว​เงี่ยหู​เพื่อฟังให้ชัดขึ้น​..
"ช่วยด้.ว.ย"
นิ่มลุกผึงขึ้น​ทันที..หันขวับ​ไปมา​เพื่อหาต้นเสียง..
กลางวันแสก ๆ​ อย่างนี้เธอแน่ใจว่า​ต้องไม่​เป็นผี(​ถ้าผีกลัวแสงตะวันอย่าง​ที่​เขาพูดกัน)
เสียงนั้น​มันลอยมาจากอีกฟากหนึ่ง​ของทางรถไฟ..นิ่มค่อย ๆ​ ก้าว​ไปหา​โดยกลั้นหายใจไว้ด้วย
ภาพของชายคนหนึ่ง​ในชุดนักเรียน..นอนจมกองเลือดอยู่​ในพงรกของต้นหญ้า..
"ช่วยผมด้วย.."
นิ่มอ้าปากค้าง เหตุการณ์อย่างนี้ทำให้เธอตกใจสุดขีด
ใจหนึ่ง​สั่งให้วิ่ง..อีกใจหนึ่ง​กลับห้ามไว้
"มัน​เป็นโจรแกล้งให้เราเข้า​ไปช่วยแล้ว​ปล้นเราหรือเปล่า..แถวนี้ก็ไม่มี​ใครอยู่​เสียด้วย.."
อีกใจหนึ่ง​กลับแย้งว่า
"​ถ้าเธอไม่ช่วย..​เขา​ต้องตายแน่ ๆ​ เสีย​เขาเบาลงทุกทีแล้ว​.."
ด้วย​ความเข้มแข็งบางอย่าง​ที่แฝงอยู่​ในตัวของเธอทำให้เธอตัดสินใจ​ได้
เธอ​เขา​ไปหยุดยืนอยู่​ใกล้ ๆ​ ร่างนั้น​..
"เธอ​เป็นอะไร​?" นิ่มส่งเสียงถาม..เสียงเธอสั่น​แม้​จะพยายามห้ามไว้แล้ว​
​เขานอนคว่ำหน้า​ไปอีกด้านหนึ่ง​..เธอจึงไม่เห็นใบหน้าของ​เขา
"ผมถูกแทง..พาผมส่งโรงพยาบาลที.."
นั่น​เป็นประโยคสุดท้ายของ​เขา..
นิ่มตัดสินใจเข้า​ไปพลิกร่างของ​เขาขึ้น​
แล้ว​เธอก็แทบล้ม​ทั้งยืน
"หนุ่ม!!"
++++++++

กว่าเธอ​จะตั้งสติ​ได้..กว่าเธอ​จะรู้ว่าหนุ่มยังมีลมหายใจอยู่​..เวลาก็ผ่าน​ไปเกือบห้านาที
นิ่มรู้..ทุกนาทีมีค่าต่อชีวิตของหนุ่ม..เธอ​ต้องรีบพา​เขา​ไป​ที่โรงพยาบาล​โดยเร็ว​ที่สุด
เธออุ้มหนุ่มไม่ไหว..เธอคนเดียวพา​เขาออกจาก​ที่นี่​ไปไม่​ได้แน่..เธอ​ต้องรีบ​ไปหาคนช่วย
คิด​ได้ดังนั้น​เธอก็วิ่งย้อนออก​ไปตามหนทาง​ที่เธอเดินมาทันที..​แต่​เมื่อใกล้พ้นแนวต้นสน​และพุ่มไม้ล้มลุก..เธอก็เห็นนักเรียนชายสามคนเดินผ่านมาอย่างเร่งรีบ ​แต่ละคนมีใบหน้าฝกช้ำดำเขียว..คน ๆ​ หนึ่ง​ในมือมีมีด​ที่ทำจากฟุตเหล็กถืออยู่​
คน ๆ​ นั้น​เธอจำ​ได้ดี..พี่เทนคนนั้น​นั่นเอง
นิ่มกระโจนวูบเดียวก็เข้า​ไปซ่อนตัวอยู่​ในพุ่มไม้รกเรื้อต้นหนึ่ง​
หู​ได้ยินพวกมันคุยกัน
"กูบอกพวกมึงแล้ว​ว่า​เอาแม่มให้ตาย..ตำรวจ​จะ​ได้ไม่รู้ว่า​ใคร​เป็นคนฆ่า..กว่า​จะรู้พ่อกูก็พากูหนี​ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว​..พวกมึงดันให้กูรีบหนี..กลับมาอีกทีแม่มก็หนี​ไปแล้ว​..ป่านนี้ตำรวจคงตามหาตัวกูให้ขวั่กแล้ว​.."
"ก็พวกผมตกใจนี่พี่..ก็​ต้องหนี​ไปตั้งหลักก่อนล่ะ" หนึ่ง​ในนั้น​พูดขึ้น​
"แล้ว​ไง.." เสียงพี่อุเทนตวาด..​แม้​จะไม่ดังนัก​แต่นิ่มก็ยัง​ได้ยิน พวกมันคงหยุดคุยกันตรงนั้น​​พอดี
"คราวนี้ก็​ได้หนีกันหัวซุนกันล่ะ..พวกมึงรีบกลับบ้าน​ไปเลย​..ตำรวจ​ไปถามก็บอกไม่รู้ไม่เห็นอย่างเดียว..มึงรีบตามหาไอ้ชายให้เจอด้วย..ไอ้นี่แม่มขี้ขลาด..หนีหางจุกตูด​ไปแล้ว​ กำชับมันด้วยว่าห้ามพูดเด็ดขาด..เข้าใจไหม?"
"​จะพ้นหรือพี่..ไอ้หนุ่มคง​จะ​ไปบอก​กับตำรวจแล้ว​ว่าเรามีเรื่อง​กัน.."
"มึงใจเย็นเหอะ..พ่อกูใหญ่แค่ไหนมึงก็รู้..​ไปกัน​ได้แล้ว​.."
++++

ใน​ความ​เป็นจริงแล้ว​..​เมื่อหนุ่มถูกพี่ชายไล่ให้หนี​ไป..​เขาวิ่ง​ไปเจอพวกของอุเทนวิ่งสวนมา​พอดี
พวกมันกลับ​ไป​เอามีด​ที่พกติดอยู่​​กับรถมอเตอร์ไซค์ ​เมื่อเห็น​เขาพวกมันก็เข้ามารุมล้อม..
ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไร​กันอีกแล้ว​..พวกมัน​ทั้งสามรุม​เขาด้วยมือ​และเท้า..ตัว​เขาถูกโยน​ไปมาราวกระสอบทราย​ที่เคลื่อนไหว​ไปมาจากการถูกถีบ เตะ ​และต่อย
​แม้​เขา​จะกัดฟันสู้..​แต่หนึ่ง​ต่อสาม..มือเปล่า​กับมีด..ใน​ที่สุด​เขาก็กองลง​กับพื้น..
"มึงเล่นมีดใช่ไหม..ฉะนั้น​มึง​ต้องตาย​เพราะมีดนี่แหละ​.."
หนุ่มพยายามยันตัวเองด้วยแขน​ที่สั่นระริก เลือดไหลจากปากหยดลงสู่พื้น
อุเทนกระทืบลง​ไป​ที่หลังของ​เขาเต็มแรง
"ไอ้กระจอกอย่างเอ็งไม่น่า​จะมีผู้หญิงอย่างเน้มารัก​ได้เลย​..กู​จะบอกมึงให้..เน้มาขอกูว่ะ..ไม่ให้กูยุ่งกะมึง..รู้ไหมว่าเธอขอแลก​กับอะไร​?"
อุเทน​ใช้เท้ากดลงบนศีรษะของหนุ่ม..ขยี้​ไปมา
"เธอ​จะยอมนอน​กับกู..ไม่ว่ากู​จะขอให้เธอทำอะไร​เธอก็ยอม​ทั้งนั้น​..มึง​ได้ยินไหม เธอยอม​จะนอน​กับกู​เพื่อควายอย่างมึง..ไอ้ทุเรศเอ๊ย.."
อุเทนกระหน่ำโทสะใส่หนุ่มอย่างเต็ม​ที่..​เขารู้สึกเสียหน้า​และเสียศักดิศรี​เป็นอย่างมาก..​เมื่อผู้ชายรูปหล่อพ่อรวยอย่าง​เขา​ต้องพ่ายแพ้ให้​กับคนอื่น..เนเน้ยอม​ที่​จะคบ​เขาก็​เพื่อแลก​กับมัน เธอไม่​ได้รัก​เขาเลย​!!
​เป็นเรี่ยวแรงสุดท้าย​ที่หนุ่มรวบรวมขึ้น​มา​ได้..สิ่ง​ที่มันพูดถึงเนเน้ผู้หญิงคน​ที่​เขารักทำให้​เขาฮึดขึ้น​มา หนุ่ม​ใช้สองมือจับเท้าของอุเทนแล้ว​เหวี่ยงเต็มแรง จากนั้น​ก็พรวดลุกขึ้น​แล้ว​กระโจนตาม..
อุเทนเซ​ไปตามแรงเหวี่ยง ​แต่​เขา​ซึ่งยืนอยู่​ย่อมมีหลักมากกว่าหนุ่ม​ซึ่งลุกขึ้น​จากพื้นแล้ว​พุ่งเข้ามา
​เขาสวนด้วยมีดด้ามยาวแหลมคมเข้า​ไป​ที่ร่างของหนุ่มทันที
สวบ..
หนุ่มยืนนิ่ง..อุเทนตะลึงงัน พวก​ที่เหลืออ้าปากค้าง..
แล้ว​​ใครคนหนึ่ง​ก็ตะโกนออกมา
"หนี...​"
อุเทนกระชากมีดในมือออกมาจากร่างของหนุ่ม ​เขา​ต้องการ​จะจ้วงอีกครั้ง​แต่​เพื่อนคนหนึ่ง​มาฉุด​เขาให้วิ่งหนี​ไปด้วย
หนุ่มค่อย ๆ​ ทรุดลงพื้น..​ความเจ็บปวดแล่นขึ้น​มาจับขั้วหัวใจ
เลือดไหลออกมามากเหลือเกิน..​แต่​เขา​จะตายไม่​ได้..รวบรวมเรี่ยวแรง​ที่มี..ล้มลุกคลุกคลานกลับมาตรง​ที่เกิดเหตุครั้งแรกอีกครั้ง..​แต่​เขาก็ไม่พบนาท​และคน​ที่ถูก​เขาแทงอยู่​ตรงนั้น​..นาทคงรีบพา​ไปส่งโรงพยาบาลแล้ว​
หนุ่มแทบทรุดลงอยู่​ตรงนั้น​..หากหัวใจสั่งไม่ให้​เขายอมแพ้
"เรา​ต้องไม่ตาย..เรา​ต้องไม่ตาย..เน้ทำ​เพื่อเรา..เรา​จะอยู่​​เพื่อเน้.."
เหมือนคาถา​ที่​เขาพร่ำท่องคุ้มครองตัว..ลมหายใจ​ที่เริ่มติดขัดทำให้​เขาเคลื่อนไหวช้าลง..
ฝ่ายอุเทน​และพวก..​เมื่อขับรถหนี​ไป​ได้ระยะหนึ่ง​อุเทนก็บอกให้ทุกคนหยุดรถ​เพื่อปรึกษากัน
​เขา​ต้องการ​จะกลับ​ไปฆ่าหนุ่มให้ตาย..​เพื่อง่ายต่อการหลีกหนีคดีของ​เขา..
ทุกคน​แม้​จะตื่นกลัว..​แต่ก็ขัด​เขาไม่​ได้..ยอมย้อนกลับ​ไปอีกครั้ง
อัน​เป็นจังหวะเดียว​กับ​ที่หนุ่มกระเสือกกระสน​ไปจนถึง​ที่​ที่นิ่มนั่งร้องไห้อยู่​นั่นเอง..
+++++

นิ่มกลั้นหายใจฟังพวกมันเดินจาก​ไปต่ออีกพักหนึ่ง​..สิ่ง​ที่เธอ​ได้ยินเธอยังไม่เข้าใจมันนัก..​แต่เธอ​จะทำอย่างไรดี
วิ่งออก​ไปตอนนี้หากพวกมันเห็นเธอเข้า พวกมันย่อมรู้ว่าเธอ​เป็นหนึ่ง​ในนอคลับ..มันคง​จะรู้ว่าหนุ่มยังไม่ตาย​และกลับมาฆ่า​เขา
เธอวิ่งออก​ไป​ที่ถนนใหญ่ไม่​ได้แล้ว​..เธอ​ต้องวิ่ง​ไปอีก​ที่หนึ่ง​..
มัน​เป็นบ้านพักของลุงคนหนึ่ง​..​ที่มีอาชีพ​เป็นคนคอยเปิด​และปิด​ที่กั้นรถไฟไม่ให้รถจากถนนลูกรังเส้นเล็ก ๆ​ วิ่งข้ามขณะมีรถไฟ​กำลังมา
เธอเคยเห็นลุงคนนั้น​..เธอ​จะ​ไปขอ​ความช่วยเหลือจาก​เขา
นิ่มวิ่ง​ไป​พร้อม​กับร้องไห้​ไป..เธอเพิ่งรู้ตัวเองเดี๋ยวนั้น​ว่าเธอ​เป็นผู้หญิงจริง ๆ​
ลุงคนนั้น​​เป็นพนักงานรถไฟ..แกทำอาชีพนี้มานานจนใกล้เกษียณ การรถไฟอนุญาตให้แกปลูกบ้านหยาบ ๆ​ อยู่​ตรงนั้น​​ได้..​เพื่อสะดวก​ต่อการทำงานของแก
อีกอาชีพหนึ่ง​ของแกก็​คือหมอยา..ในบ้าน​ที่แกอยู่​เต็ม​ไปด้วยสมุนไพร​ซึ่งบรรจุอยู่​ในโหลบ้าง ในไหบ้าง ​และมีมากมาย​​ที่แขวนที้งแห้งไว้ตามผนัง
​เมื่อแกเห็นสภาพของหนุ่ม..แกก็ส่ายหัว
"ไม่น่า​จะรอด.."
นิ่มร้องไห้โฮ
"อีหนู..ข้าแค่บอกว่าไม่น่า​จะรอด ข้าไม่​ได้หมาย​ความว่ามันตายแล้ว​นี่วะ..ร้องไห้ทำไม..เอ็งมาช่วยข้าอุ้มไอ้เด็กคนนี้​ไป​ที่บ้านข้าให้เร็ว ๆ​ ดีกว่า"
นิ่มตาลีตาเหลือกพยักหน้า..เธอไม่มีสมอง​จะคิดเรื่อง​อื่นใดต่อ​ไปอีกแล้ว​
"ต่อให้เอ็งวิ่ง​ไปเรียกรถมารับไอ้หมอนี่ ต่อให้รถวิ่งเร็ว​เป็นจรวด กว่า​จะถึงโรงพยาบาลแฟนของเอ็งก็ตาย​พอดี.."
ลุงเข้าใจว่าหนุ่ม​เป็นแฟนของเธอ..นิ่มไม่มีอารมณ์​จะเถียงว่าเธอ​เป็นทอม​จะมีแฟน​เป็นผู้ชาย​ได้ยังไงอีกต่อ​ไป
"​พอดีข้ามียาดีอยู่​ขนานหนึ่ง​..ให้มันกินแล้ว​แปะแผลทิ้ง​เอาไว้จนมันฟื้น..ค่อยพามัน​ไปโรงพะบาล ​จะเคลื่อนย้ายก่อนไม่​ได้​เป็นอันขาด.." ขณะ​ที่​ทั้งสองทุลักทุเลหามหนุ่ม​ไปนั้น​..ลุงแกก็พูด​ไปเรื่อย ๆ​
"ยาของข้าดีนะโว้ย..กว่า​จะหามา​ได้ข้าเสียเวลา​ไปเกือบ​ทั้งชีวิต..​แต่ไม่​เป็นไร..​เพื่อให้ชีวิตของแฟนเองไม่สิ้น​ไป..ข้าก็ไม่เสียดมเสียดายหรอก..โตขึ้น​มันอาจ​จะ​เป็นนายกก็​ได้.."
นิ่มนั้น​ฟังมั่งไม่ฟังมั่ง กัดฟันออกแรงเต็ม​ที่ น้ำตาก็ไหลพราก ๆ​
"เอ็งทะเลาะ​กับมันแล้ว​เอ็ง​ไปแทงมันทำไม หรือเอ็งถูกมันแทงเข้าให้ล่ะ..?"
คำถามนั้น​ทำให้นิ่มไม่พูดไม่​ได้แล้ว​
"หนูไม่ใช่แฟน​เขา..​เขาถูกรุมทำร้าย..ลุงนี่ละก็พูด​ไปเรื่อย.." เธอค้อนตาคว่ำตาหงาย
เธอ​ได้ยิน​แต่เสียงหัวเราะโฮะ ๆ​ จากลุง​เป็นคำตอบ..

​เมื่อหนุ่มรู้สึกตัวขึ้น​มาก็ผ่าน​ไปหลายชั่วโมง..กว่า​จะ​ไปถึงโรงพยาบาลก็คลาด​กับเนเน้​ที่กระโดดขึ้น​มอเตอร์ไซค์ของอุเทน​ไปไม่กี่นาที
เนเน้​ที่ยังไม่ทราบชะตากรรมของตัวเอง!!

นิ่มนั่งร้องไห้อยู่​หน้าห้องฉุกเฉิน..
​ความอ่อนแอของเพศหญิง..เพิ่ง​ได้มีโอกาสแสดงออกก็ตอนนี้
เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงร้องไห้..รู้​แต่ว่าตั้งแต่เห็นหนุ่มถูกแทง น้ำตามันก็ไหลไม่ยอมหยุดมาจนกระทั่งตอนนี้
​ทั้ง​ที่ก่อนหน้านั้น​..เธอโกรธหนุ่มมาก..โกรธจนไม่อยากมองหน้า..ในฐานะ​ที่​เขามาแย่งหัวใจเนยคน​ที่เธอรัก​ไป
จริง ๆ​ แล้ว​เธอโกรธทุกคน..​โดยเฉพาะเนเน้..เธอยิ่งโกรธ​เป็นทวีคูณ
เนเน้ด่าเธอ..ด่า​ทั้ง ๆ​ ​ที่รู้ว่าเธอ​จะ​ต้องเสียใจ...​เธอ​จะ​ต้องเจ็บช้ำ ด่าเหมือนเธอไม่ใช่​เพื่อนคนหนึ่ง​
​แต่แล้ว​​เมื่อเห็น​เพื่อนเจ็บสาหัส..​ความรัก​เพื่อนทำให้เธอลืมเรื่อง​​ที่เธอ​กำลังโกรธเหล่านั้น​​ไปอย่างไม่รู้ตัว
เนเน้พูดถูกแล้ว​..เธอมัว​แต่สนใจในเรื่อง​ของตนเอง..ไม่สนใจว่ามีอะไร​เกิดขึ้น​​กับ​เพื่อน ๆ​ ของเธอ
หนุ่มหน้าตาบวมปูดมาโรงเรียน..เธอไม่สนใจ​จะถามซะด้วยซ้ำว่า​ไปโดนอะไร​มา
วัน ๆ​ ของเธอผ่าน​ไป​โดยพยายามหาวิธีการ​ที่​จะพูด​กับเนย..ในสิ่ง​ที่เธออยาก​จะบอก​กับเธอ
เนยคงตกใจ..เนยคงยอมรับไม่​ได้..เนยอาจ​จะโกรธเกลียดเธอ​ไปเลย​ก็​ได้..หากเธอบอก​กับเนยว่าเธอรักเนย
หรือไม่เนยก็อาจ​จะดีใจ..รอวัน​ที่เธอ​จะบอกคำนี้อยู่​นานแล้ว​..ในทันที​ที่​ได้ยิน เนยอาจ​จะขอเธอสวมกอดด้วย​ความปลาบปลื้ม
​ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่​ทุก​เมื่อเชื่อวัน..
มาวันนี้เธอถึง​ได้รู้..ว่ามัน​เป็นเรื่อง​​ที่ไร้สาระ เรื่อง​ของคนปัญญาอ่อน อย่าง​ที่เนเน้​ได้ด่าเธอจริง ๆ​
นิ่มลุกพรวดขึ้น​ทันที..​ที่หมอเปิดประตูห้องฉุกเฉินนั้น​มา
"​เขาปลอดภัยแล้ว​..หนูสบายใจ​ได้.."
นิ่มปล่อยโฮออกมา เล่น​เอาหมอสาวตกใจ
"หมอบอกว่า​เขาปลอดภัยแล้ว​..ไม่​ได้บอกว่า​เขาตายแล้ว​สักหน่อย​.."
"หนูดีใจน่ะค่ะ​.." นิ่มสะอึกสะอื้นตอบ
"ก็ควร​จะดีใจ..หมอเองยังแปลกใจไม่หาย..ว่า​เขารอดมา​ได้ยังไง?"
"อะไร​นะคะ​?"
"​เขาโดนแทงตัดลำไส้..เลือดตกในช่องท้อง..อาการอย่างนี้สมควร​จะช๊อคเสียชีวิต​ไปนานแล้ว​..​แต่ปรากฏว่า..คงมีปาฏิหาริย์อะไร​สักอย่าง​ที่ช่วย​เขาไว้..ไม่​เขาก็แข็งแรงมากจน​สามารถทนพิษบาดแผล​ได้ไหวมาจนกระทั่งถึงมือหมอ.."
นิ่ม​ได้ฟังดังนั้น​ก็ยิ้มปลื้ม..เธอเกือบ​จะอ้าปากเล่าเรื่อง​ราวของตาลุงเจ้าของสมุนไพรปาฏิหาริย์​ที่ช่วยชีวิตของหนุ่มให้คุณหมอฟังแล้ว​..​แต่เธอก็เปลี่ยนใจ..กว่า​จะเล่าจบคงหมด​ไปวัน ๆ​
"สักพักหนึ่ง​ตำรวจก็คงมา..หนู​ต้องอยู่​ให้การ​กับตำรวจ..อ้อ..หนูควร​จะแจ้งผู้ปกครองของ​เขาด้วย"
นิ่มยกมือพนมไหว้ขอบคุณหมอคนนั้น​ แล้ว​ค่อย ๆ​ ทรุดลงนั่งอย่างหมดแรง

ตำรวจมาเต็มโรงพยาบาล
นิ่มถูกป้อนคำถามอย่างละเอียดยิบ..เธอเล่า​ความจริง​ทั้งหมดให้ตำรวจฟังอย่างไม่ปกปิด
ข้อมูล​ที่เธอให้​กับเจ้าหน้า​ที่ตำรวจ..ทำให้ตำรวจรู้ว่ามัน​เป็นคดีเดียว​กับคดียกพวกตีกัน​ที่เกิดขึ้น​มาเช้า​
ชื่อของหนุ่ม​ซึ่งมีนามสกุลเดียว​กับนาท​ที่ตกผู้​ต้องหา​ที่ถูกกักขังอยู่​บนโรงพักในตอนนี้..ทำให้พวก​เขา​สามารถโยงเรื่อง​ราวให้​เป็นเรื่อง​เดียวกัน​ได้
ตำรวจคุยกันเองให้นิ่มฟัง..นิ่มถึง​ได้รู้ว่าหนุ่ม​กับนาทตีกัน​กับพวกพี่อุเทนตั้งแต่เช้า​มาแล้ว​..​และตอนนี้นาท​กำลังถูกจับ
เธอยืนยันในสิ่ง​ที่เธอ​ได้ยินพี่อุเทน​กับพวกคุยกันให้ตำรวจฟัง..ว่าอุเทน​เป็นคนแทงหนุ่มด้วยตัวเอง
คดีทะเลาะวิวาท เปลี่ยน​เป็นคดีพยายามฆ่า..การ​ที่อุเทนพยายามกลับมาค้นหาหนุ่ม​เพื่อฆ่าให้ตาย..ชี้นำรูปคดี​ไปในลักษณะนั้น​..
สิ่ง​ที่นาทบอก​กับตำรวจว่าตน​กับน้องชายทำ​ไป​เพื่อ​เป็นการป้องกันตัว..จึงมีน้ำหนักมากยิ่งขึ้น​ในการสู้คดี..
+++++

ด้านเนเน้..ขณะนั่งซ้อนท้ายอุเทนอยู่​นั้น​..เธอ​กำลังตัดสินใจอะไร​บางอย่าง
เนยแนะนำให้เธอขอร้อง​กับอุเทน ให้ช่วยเหลือหนุ่ม​กับนาท ​จะ​โดยให้คุณพ่อของ​เขาช่วยหรือวิธีใดก็ตาม​แต่..เธอ​จะคุย​กับพี่อุเทนอย่างไรดี
พี่เทนของเธอเคยรับปาก​กับเธอมาครั้งหนึ่ง​แล้ว​ ว่า​จะไม่ยุ่ง​กับหนุ่มอีกต่อ​ไป ​ถ้าเธอยอม​ที่​จะคบ​กับ​เขา
​ที่เธอรับปาก​เขา​ไปนั้น​ก็​เพราะเธอเกรงกลัวอิทธิพลอันยิ่งใหญ่ของคุณพ่อของ​เขา เธอกลัวหนุ่มเดือดร้อน เธอไม่​ต้องการให้หนุ่ม​ต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียน หรือถูกลอบทำร้ายจากสมุนของอุเทน
เธอไม่โง่ถึงขนาด​ที่​จะไม่รู้ว่า..อุเทน​ต้องการอะไร​จากเธอ
​แต่เธอมั่นใจตัวเองว่าเธอ​จะดูแลตัวเอง​ได้..เพียงเธอไม่​ไปไหน​กับ​เขาสองต่อสองใน​ที่​ที่ไม่สมควร เท่านั้น​​เขาก็คง​จะทำอะไร​เธอไม่​ได้
เหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​ในครอบครัวของเธอ ทำให้เธอรู้จักดูแลตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ๆ​
การ​ที่พ่อ​กับแม่ทะเลาะกันทุกวี่วัน..ลูกสาวคนเดียวอย่างเธอ​จะทำอะไร​​ได้..นอกจาก​จะดูแลตัวเองให้ดี​ที่สุด
​และในทันที​ที่แม่เลิก​กับพ่อแล้ว​หาย​ไป..เธอ​ต้องเผชิญ​กับสถานการณ์เลวร้ายหนักขึ้น​​เมื่อพ่อพาแม่หม้ายลูกติดมาอยู่​ร่วมกันในบ้านด้วย
เนเน้สร้างเกราะป้องกันตัวเองขึ้น​มาอย่างไม่รู้ตัว..จิตใจของเธอเข้มแข็งผิดเด็กสาววัยเดียวกัน อาการเฮี้ยว​และแข็งในบางครั้งก็เกิดขึ้น​จากสาเหตุนี้เอง
สามสี่ปี​ที่เธอ​ต้องทนร่วมอยู่​​กับครอบครัวใหม่ของพ่อ..สอนเธอมามากมาย​
เธอกระโดดชกหน้าลูกของแม่เลี้ยงคนนั้น​..​เมื่อมันบังอาจแอบมาจับก้นเธอ
เธอดีดกลับหลังโครมเดียวหมอนั่นลง​ไปนอนหน้าเขียว..​เมื่อมันพยายามมาโอบกอดเธอจากด้านหลัง
ในห้องของเธอมีไม้กระบองท่อนหนึ่ง​..มันอยู่​ใน​ที่​ที่เธอ​จะหยิบฉวย​ได้ทันทีหากมีอะไร​เกิดขึ้น​
​แม้พ่อของเธอ​จะลงโทษมันด้วยการตบหน้า..​และคาดโทษ​เอาไว้อย่างหนักหนา..มันก็ไม่ช่วยทำให้เธอรู้สึกว่า​ปลอดภัย​ได้​เมื่ออยู่​ในบ้านหลังนั้น​
เธอจึงรู้สึก​เป็นสุขอย่างยิ่ง​ที่​ได้มาอยู่​​ที่นี่..​ได้มาเรียน​ที่นี่..ใกล้ ๆ​ ​กับ​เพื่อนรักทุกคน
​แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลย​ว่า..มัน​จะเกิดขึ้น​ร้าย ๆ​ ขึ้น​​ได้ถึงขนาดนี้

ใน​ที่สุด เนเน้ก็ตัดสินใจ
โอกาส​ที่​จะ​ได้คุย​กับพี่อุเทน..​เพื่อขอร้องให้​เขาช่วยหนุ่ม​กับนาท อาจ​จะ​เป็นโอกาสนี้โอกาสเดียวก็​ได้
เธอ​จะคุย​กับ​เขาก่อนถึงโรงพัก..เวลา​เขาให้การ​กับตำรวจ ​เขา​จะ​ได้ไม่ใส่ร้ายหนุ่ม​กับนาทมากนัก
​ส่วน​เขา​จะ​ต้องการอะไร​ตอบแทนจากเธอ..นั่น​เป็นอีกเรื่อง​หนึ่ง​​ที่ค่อยว่ากัน
"พี่อุเทนคะ​..เน้มีเรื่อง​​จะคุย​กับพี่..ขอเวลาสักครู่​ได้ไหมคะ​?"
อุเทนขับรถเข้าชิดขอบทาง..จอดสนิท..หันมา..เปิดกระจกหมวกกันน็อคขึ้น​
ดวงตาของ​เขาเวลานี้..มีประกายประหลาด​ที่เนเน้ไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอบอกไม่ถูกว่ามัน​คืออะไร​ รู้​แต่ว่ามันน่ากลัว
"เรื่อง​ไอ้หนุ่ม​กับไอ้นาทล่ะสิ.."
​เขาถามอย่างนกรู้
เนเน้พยักหน้า..เธอยังไม่ลงจากรถ
"เน้ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร​ขึ้น​กันแน่..​แต่เน้ก็อยาก​จะให้พี่เทนช่วย.."
แววตาของ​เขาเคร่งขึ้น​..คิ้วขมวด..สั่นระริก..แล้ว​ก็คลาย
"งั้นเรา​ไปหา​ที่เงียบ ๆ​ คุยกันดีกว่า"
พูด​ได้แค่นั้น​..​เขาก็กระชากรถออก​ไปทันที
++++

เนเน้ไม่รู้ว่า​เขา​จะพาเธอ​ไปไหน เธอหวังอย่างเดียว​คือขอให้​ได้ช่วย​เพื่อนของเธอเท่านั้น​
เธอไม่รู้วาหนุ่มถูกทำร้ายเกือบถึงตาย..เธอไม่รู้ว่ารูปคดี​ได้เปลี่ยน​ไปแล้ว​จาก​ที่เธอ​กับเนย​ได้คุยกัน
ขณะนี้ตำรวจ​กำลังตามหาตัวของอุเทน..อุเทน​ซึ่งรู้ตัวดี​เขาก็ตั้งใจ​จะขับรถหนี​ไปกบดานใน​ที่แห่งหนึ่ง​ตาม​ที่คุณพ่อของ​เขาแนะนำ
​แต่​เมื่อ​เขามาเจอเนเน้อยู่​ริมถนน..​ความโกรธผสม​กับ​ความกลัวรวม​กับ​ความแค้นทำให้​เขาจอดรถคุย​กับเธอ
บางที..​เขาอาจ​จะ​ได้ของแถมชิ้นสำคัญสำหรับเรื่อง​​ที่​เขาก่อขึ้น​ในครั้งนี้ก็​ได้..
แสดงว่าเนเน้ยังไม่รู้ว่าหนุ่มถูก​เขาแทงปางตาย..​ถ้าเธอรู้เธอคงไม่ยอม​จะขึ้น​รถมา​กับ​เขาแน่..เธอคง​จะตะโกนเรียกตำรวจให้ช่วยจับ​เขา​ไปแล้ว​
​และยิ่ง​เมื่อมารู้​ความ​ต้องการของเนเน้..เธอ​ต้องการขอ​ความช่วยเหลือจาก​เขา​เพื่อช่วยคน​ที่เธอรัก..​ความแค้นยิ่งแน่นอัดอก
อยู่​ ๆ​ ​เขาก็อยากรู้ขึ้น​มา..​ถ้า​เขาขอสิ่ง​ที่ผู้หญิงทุกคนหวงแหน​ที่สุดในชีวิตจากเนเน้..เธอ​จะยอมแลก​กับ​เขาหรือไม่
อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า..คงรู้กัน!!
++++

นิ่มไม่รู้เบอร์โทรศัพท์ของคุณพ่อคุณแม่ของหนุ่ม​กับนาท..เธอจึงไม่​สามารถ​จะส่งข่าวเรื่อง​ของหนุ่มให้ท่านรู้​ได้
เธอเดิน​ไปเดินมาอยู่​หน้าตู้โทรศัพท์ในโรงพยาบาลด้วยอาการละล้าละลัง
หลังจากให้การ​กับตำรวจ..เธอก็พยายามถามตัวเองว่าเธอควร​จะทำอย่างไรต่อ​ไป
อย่างแรกก็​คือรีบแจ้งให้ญาติของคนเจ็บรู้..​แต่เธอทำไม่​ได้​เพราะไม่รู้เบอร์โทรฯ
อย่างนั้น​ก็​ต้องบอกเนเน้..เธอลังเลอยู่​ครู่เดียวก็ตัดสินใจกดโทรศัพท์​ไป​ที่บ้านของเนเน้ ​แม้​ความรู้สึกโกรธจากคำพูดของเนเน้​เมื่อเช้า​ยังคงค้างคาใจอยู่​..​แต่เธอก็รีบสลัดทิ้งอย่างรวดเร็ว​เพื่อเห็นแก่​เพื่อน
เธอไม่รู้ว่าตอนนี้มี​ใครรู้บ้างว่าหนุ่มถูกทำร้ายอาการปางตายเช่นนี้
เนเน้ไม่อยู่​บ้าน..เสียงตอบรับทางโทรศัพท์ให้ฝากข้อ​ความไว้เท่านั้น​..
หรือเนเน้อยู่​​กับเนย?..เนย​ที่พักฟื้นอยู่​อีกตึกหนึ่ง​ในโรงพยาบาลเดียวกันนี่เอง
​เมื่อนึกถึงเนย..นิ่มถึง​กับใจวูบ..เธอ​จะมีหน้า​ไปเจอเนย​ได้อย่างไร..​เมื่อรู้อยู่​เต็มหัวอกว่าเนยมีใจให้​กับหนุ่มไม่ใช่ตนเอง
​ความรัก​ที่เธอมีต่อเนย..มันเกิดขึ้น​มานานแล้ว​..มันค่อย ๆ​ ก่อตัวขึ้น​ท่ามกลางการปฏิเสธของตนเอง
เธอรู้ตัวดีว่าเธอ​เป็นผู้หญิง..​แต่เธอยังเด็กเกิน​ไป​ที่​จะหาคำตอบให้​กับตัวเอง​ได้ว่าทำไมหัวใจของเธอถึง​เป็นผู้ชาย
เธอไม่รู้ว่าการ​ต้องตกอยู่​ภายในครอบครัวของคนจีน​ที่บูชาบุรุษมากกว่าสตรี..สิ่งแวดล้อมนั้น​กดดันให้เธอ​เป็นอย่างนี้
พ่อหรือ​ที่เธอเรียกว่าป๊า..​และแม่​ที่เธอเรียกว่าม้า..ไม่​สามารถให้กำเนิดน้อง​ได้อีกหลังจาก​ที่มีเธอแล้ว​..การ​เป็นลูกผู้หญิงคนเดียวในครอบครัว​ที่​ต้องการลูกผู้ชาย..หล่อหลอมให้หัวใจของเธอเบี่ยงเบน​ไปอย่างช่วยไม่​ได้..
การทำอะไร​ให้สม​กับ​ความ​เป็นผู้หญิง​เป็นเรื่อง​ธรรมดาในสายตาของพ่อแม่ ​แต่​เมื่อเธอทำอะไร​ห่าม ๆ​ อย่างผู้ชายขึ้น​มาเธอกลับ​ได้รับ​ความเอ็นดู​ความชื่นชมมากยิ่งขึ้น​
เด็กทุกคน​ต้องการ​ความรัก..​เมื่อไม่​ได้ก็​ต้องเรียกร้อง..​เมื่อเรียกร้องไม่​ได้ก็​ต้องปรับตัว​เพื่อให้ผู้ใหญ่รัก..
การกระทำของพ่อแม่บางอย่างบอกจิตใต้สำนึกของเธอว่า หากเธอ​จะให้ท่าน​ทั้งสองรัก..เธอ​จะ​ต้อง​เป็นผู้ชาย หรือไม่ก็​ต้องทำให้เหมือนผู้ชายมาก​ที่สุด
นิ่มมายอมรับตัวเองว่า​เป็นทอม..ก็​เมื่อปฏิเสธตัวเองไม่​ได้แล้ว​ว่าตนเองนั้น​รักเนย..
​เป็น​ความรัก​ที่เกิน​เพื่อน..เธออยาก​จะอยู่​​กับเนยตลอดเวลา..อยาก​จะปกป้อง ดูแล..ทะนุถนอม..เฝ้าคิดถึงเฝ้าลูบไล้รูปถ่ายของเนย​ไปมาใน​แต่ละคืน​ที่ผ่านพ้น
เธออยากกอดเนยให้เต็มรัก..อยาก​จะสัมผัสแก้มขาว..เรือนร่าง​ที่บอบบาง อยาก​จะสูดกลิ่นหอมของเรือนร่างนั้น​ให้ทั่วตัว
อัน​เป็นแรงขับตามธรรมชาติของวัยรุ่นทุกคนนั่นเอง

นิ่มมายืนอยู่​หน้าห้องพักฟื้นของเนยแล้ว​..ใน​ที่สุดคำว่า​เพื่อนก็ชนะ
เธอสลัดทุก​ความรู้สึกออกจากหัวใจ..หนุ่ม​และนาท จำ​เป็น​ต้อง​ได้รับ​ความช่วยเหลือจากพวกเธอ​ทั้งสามคน
เธอหวังว่าเนเน้คง​จะอยู่​ในนั้น​​กับเนย..ตนเอง​กับ​เพื่อน​ทั้งสอง​จะช่วยกันคิดว่า​จะช่วยพี่น้องฝาแฝดคู่นั้น​​ได้อย่างไร
​โดยเธอ​และ​เพื่อนหารู้ไม่ว่า..เนเน้..​กำลังถูกพา​ไป​ที่แห่งหนึ่ง​..​โดยผู้ชายคนหนึ่ง​..​ที่เห็นการกระทำผิด​เป็นเรื่อง​เล็กน้อยเหลือเกิน..
ผู้ชายคน​ที่ชื่ออุเทน​ที่มีคุณพ่อ​เป็นข้าราชการยศใหญ่โตคนนั้น​!!
+++

​เมื่อนิ่มผลักประตูเข้า​ไป..เนย​ซึ่งนอนอยู่​บนเตียงก็หันขวับมา​และลุกขึ้น​ทันที..
"นิ่ม.."
นิ่มมองไม่เห็นเนเน้..มีเพียงเนยคนเดียวเท่านั้น​​ที่อยู่​ในห้อง
เธอก้าวท้าวไม่ออก..​ความรู้สึกหลายหลากในหัวใจทำให้เธอสั่งมันไม่​ได้
​ทั้ง​ความรัก..​ความเสียใจ..​ความเขิน ​ความละอาย ​ความโกรธ..​ความเจ็บช้ำ..ทุกอย่างประดังขึ้น​มาอย่างตั้งตัวไม่ติด
นิ่มยืนเฉยอยู่​อย่างนั้น​..จนกระทั่งเนย​ต้องเรียก
"นิ่มจ๋า..เข้ามาสิ..ยืนอยู่​ตรงนั้น​ทำไม?"
​เป็นเสียงอันอ่อนหวาน..จากรอยยิ้มอันสดใส ​และดวงตา​ที่เต็ม​ไปด้วย​ความเข้าใจ
น้ำตาของนิ่ม​กำลัง​จะไหลออกมาอีกแล้ว​..
เธอยังเดิน​ไปหาเนยไม่​ได้..
​แต่​เมื่อเนยยื่นมือสองข้างออกมา..​เพื่อรอให้เธอเข้า​ไปกอด ​เมื่อนั้น​..เธอก็ถลาเข้าหาเนยทันที
​ทั้งสองกอดกันแน่บแน่น..นิ่มน้ำตาไหลอาบแก้ม..เนยลูบหลังของ​เพื่อนอย่างแผ่วเบา
"เนยเข้าใจ..เนยรู้ว่านิ่มรู้สึกอย่างไร..อย่าคิดมาก​ไปเลย​.."
เสียงพร่ำปลอบโยนนั้น​ทำให้นิ่มรู้สึก​เป็นสุขขึ้น​อย่างประหลาด
"เรา​เป็น​เพื่อนกัน..สิ่งใด​ที่เราทำให้​เพื่อนมี​ความสุข​ได้..เรา​จะพยายามทำทุกอย่าง นิ่มอย่าโกรธเน้เลย​นะ.."
นิ่มยังพูดไม่ออก
"เน้​เขาหวังดีต่อเราทุกคน..​เขาคง​จะกลุ้มใจเรื่อง​ของนาท​กับหนุ่มอยู่​​พอดี..​เขาเลย​ปากไว​ไปหน่อย​.."
นิ่มเช็ดน้ำตา..พยายามดึงตัวเองกลับคืนมาจากบ่อแห่ง​ความตื้นตัน
"เน้พยายามทำ​เพื่อเราทุกคน..​โดยไม่สนใจว่าตนเอง​จะ​เป็นอย่างไร..​แม้​แต่หัวใจของเน้..​จะเจ็บปวดแค่ไหน"
เนยยังพูดต่อ..เธอก็เริ่ม​จะมีน้ำตาขึ้น​มาบ้างแล้ว​
"​แม้เน้​จะรักหนุ่ม..ชอบหนุ่มมาตั้งแต่พวกเรายังเล็ก ๆ​ เน้ก็ยังสละให้​กับเรามาตลอด..​เมื่อเราบอก​ความในใจ​กับเน้..เน้ยังช่วยสนับสนุนเราทุกอย่าง..​ทั้ง​ที่หัวใจของตนเอง​ต้องเจ็บปวด.."
"เน้พยายามหัน​ไปชอบคนอื่น..​เพื่อเปิดโอกาสให้​กับเรา..ตลอดเวลา​ที่ผ่านมา..เน้ทำ​เพื่อ​เพื่อนทุกอย่าง.."
"​แม้​แต่ตอนนี้..เน้ก็​กำลังพยายามช่วยหนุ่ม​กับนาทอยู่​..เธอรู้แล้ว​ใช่ไหม..ว่าหนุ่ม​กับนาทมีเรื่อง​​กับพี่อุเทน"
นิ่มพยักกหน้า​แม้​จะยังกอดเนยอยู่​ เธอถามเนยเบา ๆ​
"ตอนนี้เน้อยู่​ไหน?"
"เน้​ไปหาพี่อุเทน"
"ฮ้า.." นิ่มเด้งตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของเนยทันที..ตาเหลือกด้วย​ความตกใจ
"เนยว่าอะไร​นะ?"
"เน้​กำลัง​ไปหาพี่อุเทน ​เขา​กำลัง​จะ​ไปขอให้พี่อุเทนช่วยไม่ให้นาทติดคุก"
นิ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น
"แย่แล้ว​.."

++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1637 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (9)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๔๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-8049 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 17 มิ.ย. 2549, 12.04 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : blackapple [C-8061 ], [203.153.137.170]
เมื่อวันที่ : 17 มิ.ย. 2549, 16.36 น.

อยากอ่านตอนต่อ​ไปเร็ว ๆ​ จัง
คุณรันอย่าทิ้ง​ไปนานอีกนะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น