นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๗ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (8)
รันนรา
...มัน​​เป็นเหตุการณ์​​ที่ชุลมุนจนนาทเรียงลำดับไม่ถูก หนุ่ม​​และ​​เขาถูกรุมด้วยหมัด​​และเท้าจนสะบักสะบอม...
มัน​เป็นเหตุการณ์​ที่ชุลมุนจนนาทเรียงลำดับไม่ถูก
หนุ่ม​และ​เขาถูกรุมด้วยหมัด​และเท้าจนสะบักสบอม ​แม้พวก​เขา​จะทำให้พวกมันเจ็บ​ไป​ได้บ้าง​แต่ก็ยาก​จะหยุด​ความโหดร้ายของพวกมันไว้​ได้
หนุ่มสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุมของพวกมันคนหนึ่ง​..วิ่งตรง​ไป​ที่กองหนังสือ​ที่นาทวางทิ้ง​เอาไว้
​เขาหยิบมีดขึ้น​มา..กระโจนเข้าหาพวกมันทันที
ท่ามกลางเสียงร้องห้ามของนาท
"หนุ่ม..อย่า"
ไม่มีอะไร​​จะหยุด​เขาไว้​ได้อีกแล้ว​..​เมื่อเลือดเข้าตา ​และจาก​ความหน้ามืด​เมื่อถูกโทสะจริตครอบงำ
หนุ่มไล่แทงไล่ฟันพวกมันจนกระเจิง ไอ้คนหนึ่ง​ล้มคว่ำลง​เพราะสะดุดขาตัวเอง..
หนุ่มกระโดดคร่อม..เงื้อมีดในมือจนสุดแขน กะ​จะจ้วงให้มิดด้าม
นาท​ใช้เรี่ยวแรงสุดท้าย​ที่​เขามีกระโจนเข้า​ไปห้าม
​แต่ช้า​ไปเสียแล้ว​..
+++

​เขาตบหน้าน้องชายเต็มแรง..หนุ่มหน้าสะบัด​ไป..ก้มมองมีดเปื้อนเลือดในมือ
"รู้ไหมว่านายทำอะไร​ลง​ไป?" นาทกระซิบ..หอบหายใจ..มองเจ้าคน​ที่นอนนิ่งเลือดนองอยู่​​กับพื้น
"ส่งมีดมานี่.." เสียง​ที่เข้มดุนั้น​ทำให้หนุ่ม​ต้องยื่นมีดเล่มนั้น​ให้​กับ​เขา
"ไม่ว่า​ใครถาม..นาย​ต้องบอกว่านายไม่​ได้ทำ..เข้าใจไหม?"
"แล้ว​พี่..?"
"นาย​ไปรออยู่​​ที่บ้านแม่..เล่าทุกอย่างให้ท่านฟัง ฉัน​จะพามัน​ไปส่งโรงพยาบาล"
หนุ่มรีรอ..​เขาตกใจจนทำอะไร​ไม่ถูก
"​ไป!!"
++++

หนุ่มวิ่ง​ไป​ได้เพียงสองสามเก้า..​เขาก็หยุด
"ฉันบอกให้นายรีบ​ไปไงล่ะ?"
นาทตะคอกมาอีกครั้ง..หนุ่มส่ายหน้า
"ผมทำไม่​ได้..ผม​เป็นคนทำเอง..ผม​จะปล่อยให้พี่มารับโทษแทนผม​ได้ยังไง"
"ไอ้โง่.." นาทด่า​เขาด้วยเสียงสะท้าน
"นายไม่คิดหรือว่าแม่​กับพ่อ​จะรู้สึกอย่างไร ​ถ้าเราสองคนถูกจับ​ไป​พร้อม ๆ​ กัน"
"​ถ้า​จะถูกจับเพียงคนเดียวคน ๆ​ นั้น​ก็ควร​จะ​เป็นผม ​เพราะผม​เป็นคนแทงมันเอง"
"​แต่นายมีมากกว่านั้น​.." นาทพยายามเก็บกลั้น​ความรู้สึกของตัวเอง
"นายยังมีเน้..คน​ที่นายรัก นายยังมีเนย..คน​ที่รักนาย..เธอคงทนฟังข่าวร้ายของนายไม่​ได้.."
หนุ่มตะลึงงัน..น้ำตาเอ่อล้นปริ่มขอบตา
"พี่.."
"​ไปซะ..บอกพ่อ​กับแม่อย่าตกใจ..มัน​เป็นการป้องกันตัว..ยังไงแล้ว​ฉัน​จะรีบโทรฯ ​ไปบอกว่าเกิดอะไร​ขึ้น​บ้าง.."
หนุ่มยกมือป้ายน้ำตา..
"พี่นาท..ผมขอโทษ.."
สิ้นคำ ​เขาก็หันหลังวิ่งจาก​ไปทันที
++++

เช้า​วันนี้ เนเน้หาหนุ่ม​และนาทไม่เจอ
​เมื่อนิ่มมาถึง..​ทั้งสองก็ช่วยกันหาจนทั่วโรงเรียน
"​ไปไหนของ​เขานะ..ทุกทีก็​จะมาถึงแล้ว​นี่นา โทร​ไป​ที่บ้านก็ไม่มีคนรับ" เธอบ่นหน้ามุ่ย
"วันนี้วันเกิดของ​เขา..คงโดดเรียน​ไปฉลอง​ที่ไหนกันมั้ง" นิ่มเดามั่ว ๆ​ เนเน้ส่ายหน้า
"​เป็น​ไปไม่​ได้..​ถ้า​จะโดดพวก​เขาก็​ต้องชวนเราด้วย..​และ​ที่สำคัญวันนี้​เขา​จะ​ต้อง​ไปฉลอง​กับพวกเรา​ที่โรงพยาบาล​พร้อม​กับเนย เรานัดกันไว้แล้ว​"
"งั้นก็คงวิ่งตามหา​พระมาใส่บาตร ​พระหายาก​จะตาย​ไปสมัยนี้..​เขาใส่ทุกปีไม่ใช่เหรอ เธอไม่​ต้อง​เป็นห่วงมากนักหรอกน่า..​เพื่อนเธอน่ะผู้ชาย​ทั้งแท่งนะ​จะบอกให้.."
เนเน้ค้อนนิ่ม..เธอคงไม่รู้ว่าเธอ​กำลังว่าตัวเองว่า​เป็นผู้ชายครึ่งแท่งอยู่​
"ฉันสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก.." เนเน้ถอนใจ​พร้อม​กับรำพึงออกมายังกังวล
​เมื่อคืนนี้เธอคุยบางอย่าง​กับพี่อุเทน..​แม้​เขา​จะรับปากเธอว่า​จะไม่ทำร้ายหนุ่มอีกแล้ว​..​แต่เธอก็อยาก​จะให้หนุ่มระวังตัวให้มาก ๆ​ ไว้
เธอไม่ไว้ใจพี่อุเทน พฤติกรรมหลาย ๆ​ อย่าง​ที่เธอ​ได้ยินมาทำให้เธอรู้สักอย่างนั้น​
เธอยังจำ​ได้..​เมื่อนานมาแล้ว​..ตั้งแต่แรก​ที่เธอชอบพี่อุเทน รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่ง​​ที่เธอสนิทสนมด้วยเคยเข้ามากระซิบ
"อยู่​ห่าง ๆ​ ​เขาไว้ดีกว่า..​เขาเลวกว่า​ที่เธอคิด.."
"​เขาทำอะไร​คะ​?"
"​เพื่อนของพี่ถูก​เขายัดเยียดให้​กับ​เพื่อน ๆ​ ของ​เขา​พร้อมกันถึงสามคน..​ที่บ้านของ​เขานั่นเอง.."
เธอจำ​ได้ว่าเธอไม่เชื่อถ้อยคำเหล่านั้น​..พี่อุเทน​ที่แสนดีของเธอ​จะ​เป็นอย่างนั้น​​ไป​ได้อย่างไร
เธอถึง​กับทำเย็นชา​กับพี่ผู้หญิงคนนั้น​​ไปเลย​..
​ที่พี่คนนั้น​มาพูดอย่างนี้..ก็​เพราะอิจฉาเธอแน่ ๆ​ เลย​
​แต่มาวันนี้ พฤติกรรมหลายอย่างของพี่อุเทนทำให้เธอชัก​จะเชื่อถ้อยคำเหล่านั้น​ขึ้น​มาบ้างแล้ว​
​ความกังวัล..เปลี่ยนแปร​เป็นโมโห..อารมณ์เสียมากขึ้น​ทุกขณะ
ตลอด​กับ​ความกดดันหลาย ๆ​ อย่าง​ที่คั่งแน่นอยู่​ในหัวใจ..เนเน้รู้สึกมันใกล้​จะระเบิดขึ้น​มาทุกทีแล้ว​
นิ่มคงไม่รู้..อยู่​ ๆ​ เธอก็ถามเนเน้ขึ้น​ว่า
"​ถ้าวันนี้ฉัน​จะบอกรักเนย..ประกาศให้พวกเราทุกคน​ได้รับรู้ในวันดี ๆ​ อย่างนี้..เธอว่า​จะดีมะ?"
เหมือนฟืน​ที่คุกรุ่นถูกลมเป่า..ไฟอารมณ์ของเนเน้ลุกโชนขึ้น​ทันที
เธอมองนิ่มด้วยสายตา​ที่น่ากลัว
"นิ่ม..เธอเลิกปัญญาอ่อนซักที​ได้ไหม..รู้ไหมว่าสองสามวัน​ที่ผ่านมานี่มัน​ได้เกิดอะไร​ขึ้น​มาบ้าง เธอยังมีอารมณ์​จะมาคิดถึงเรื่อง​​ความรู้สึกบ้า ๆ​ ของเธออีกหรือ?"
มัน​เป็นถ้อยคำ​ที่พรั่งพรูออกมาอย่างลืมตัว..นิ่มถึง​กับอ้าปากค้าง..เนเน้ไม่เคย​ใช้ถ้อยคำรุนแรง​กับเธอถึงขนาดนี้
"รู้ไว้ซะ..เนยบอกฉันเองว่าเนยรักหนุ่ม..​และหนุ่มก็รู้แล้ว​..วันนี้​เขา​ทั้งสอง​จะตกลง​เป็นแฟนกัน คนผิดเพศอย่างเธอน่ะควร​จะหักใจ​ได้แล้ว​.."
นิ่มยืนตะลึง..หน้าซีด..ปากซีด ดวงตาแข็งค้าง กำมือแน่น
แล้ว​เธอก็ตวัดฝ่ามือกระทบแก้มของเนเน้เต็มแรง
"เพี๊ยะ"
เนเน้หน้าสะบัด..​ความเจ็บทำให้เธอรู้สึกตัว..
นิ่มพูดด้วยเสียงกระซิบ
"นับจากนี้..เธอ​และฉันอย่าเรียกกันว่า​เพื่อนอีกต่อ​ไป.."
นิ่มเดินจากเธอ​ไป..ไม้​แม้​แต่​จะหันมามอง​เมื่อเธอพยายามเรียกไว้
"นิ่ม.."
+++++

เวลาผ่าน​ไปอย่างเนิ่บช้า..เนเน้ไม่มีกะจิตกะใจ​จะเรียนหนังสือเลย​
เธอไม่​ได้ตั้งใจ​ที่​จะพูดแรง ๆ​ ​กับนิ่มขนาดนั้น​..เธอ​กำลังกลุ้มใจ​กับเรื่อง​ราว​ที่เกิดขึ้น​..เธอจึงโกรธนิ่ม​ที่มัว​แต่คิดถึง​แต่เรื่อง​ของตัวเอง
เธอลืม​ไปว่านิ่มไม่รู้..เธอหรือ​ใครไม่เคยเล่าเรื่อง​ราวต่าง ๆ​ให้นิ่มรู้เลย​..​แม้​จะเจอกันบ่อยครั้งก็ตาม
เธอไม่​ได้เล่าเรื่อง​​ที่นาทบอก​กับเธอว่าหนุ่มชอบเธอ เธอไม่​ได้เล่าเรื่อง​​ที่เนยบอก​กับเธอว่าเนยชอบหนุ่ม ​และเธอก็ไม่เคยเล่าเรื่อง​​ที่หนุ่มมีเรื่อง​จนหน้าตาแตกขนาดนั้น​​เพราะอะไร​
เรื่อง​นี้เธอผิดเต็มประตู ​ทั้ง ๆ​ ​ที่นิ่มก็​เป็น​เพื่อนหนึ่ง​ในห้า​ที่กอดคอร่วมเผชิญทุกข์สุขมาด้วยกัน เธอกลับละเลย​​ที่นิ่ม​ไปเสียอย่างเจตนา
​ที่​เป็นเช่นนั้น​​เพราะอะไร​? เนเน้ตอบตนเองไม่​ได้..หรือ​เป็น​เพราะว่าเธอรู้สึกไม่ดีติดค้างอยู่​ในใจ​เมื่อนิ่มมาบอก​กับเธอว่าเธอ​เป็นทอมในวันนั้น​?
​เป็นทอมแล้ว​ผิดตรงไหน? ทอมไม่มีหัวใจหรือ?..ทำไมทอม​จะไม่รู้ว่าการแปลกแยกในเรื่อง​เพศของตัวเองย่อม​จะถูกเยาะเย้ยถากถางจากคนรอบข้าง..การ​ที่รู้ตัวเอง​และทำใจยอมรับ​กับสิ่ง​ที่ตัวเอง​เป็นนั้น​ยากลำบากอย่างเหลือเกินแล้ว​..ทำไมคนอื่นถึง​ต้อง​ไปทับถมคน​ที่​เป็นทอมเพิ่มขึ้น​อีก?
​และการ​ที่นิ่มสารภาพ​กับเธอนั้น​..ก็​เพราะนิ่มเห็นเธอ​เป็น​เพื่อน​ที่สนิท​ที่สุดนั่นเอง ​แต่เธอกลับตอบแทน​ความไว้วางใจของ​เพื่อนด้วยการด่ากลับ​ไป
เนเน้ปาดน้ำตา..เธออยาก​จะ​ไปกราบขอโทษ​เพื่อนเดี๋ยวนี้เลย​​ถ้าทำ​ได้

คุณครูหน้าชั้นสอนอะไร​เธอไม่​ได้ฟัง มันเพียง​เป็นภาพเลือน ๆ​ ​ที่เคลื่อนไหว​ไปมาในสายตาของเธอเท่านั้น​..ตอนนี้เนเน้รู้สึกโกรธทุก ๆ​ สิ่งทุก ๆ​ อย่าง...​โกรธ​แม้กระทั่งตัวเอง​ที่​เป็นต้นเหตุของเรื่อง​ราวแทบ​ทั้งหมด​ที่เกิดขึ้น​
เธอปล่อยให้​ความรักของเธอ​ที่มีต่อหนุ่ม​ซึ่งจบมานานแล้ว​นับตั้งแต่เธอรู้ว่าเนยชอบหนุ่มเกิดขึ้น​อีก​เพื่ออะไร​ ​ทั้ง​ที่รู้ว่ามัน​จะก่อให้เกิดปัญหาตามมามากมาย​
เธอ​ไปแสดงว่าชอบพี่อุเทนทำไม ใน​เมื่อจริง ๆ​ แล้ว​เธอไม่มีวันลืมหนุ่ม​ได้เลย​
เธอกลับนำคนเลวอย่างพี่เทนเข้ามาก่อเรื่อง​วุ่นวายให้​กับ​เพื่อนของเธอ...​.การเล่น​กับอสรพิษ​จะมีประโยชน์ใดนอกเสียจาก​ความเสี่ยง​ที่​จะเจ็บตัว​และเสียชีวิต
เธอยังทำร้ายจิตใจหนุ่ม..หนุ่ม​ที่เธอรู้จากนา​ทว่า​เขาชอบเธอ..เธอกลับบอก​เขา​ซึ่ง ๆ​ หน้าว่าให้​ไปซะ เธอรักพี่เทนมากจนยอม​ได้ทุกอย่าง​แม้ว่าพี่เทน​จะคิดอย่างไร​กับเธอก็ตาม
เธอยัง​เป็นต้นเหตุให้หนุ่มเจ็บตัว..เธอยังทำร้ายจิตใจนิ่ม..อย่างนี้แล้ว​เธอ​จะไม่โกรธตัวเอง​ได้อย่างไร

เลิกเรียนวันนั้น​..จึงเหลือเพียงเธอคนเดียว​ที่เดินทาง​ไปหาเนย..เนยผู้นับเวลา​เป็นวินาที​เพื่อให้ช่วงเวลานี้มาถึง​โดยเร็วด้วยหัวใจ​ที่คาดหวัง..ด้วยหัวใจ​ที่เต็ม​ไปด้วย​ความรักอันสดใส
เนยผู้น่าสงสาร...​
+++

เนเน้มายืนร้องไห้ในห้องน้ำของโรงพยาบาล​ที่เนยนอนพักรักษาตัวอยู่​
น้ำตาเธอไหลออกมาอย่างสุดกลั้น..ราวทำนบพังทะลายออกมา
ก่อนหน้านี้ เธอโทรกลับ​ไป​ที่ห้องพักของเธอ..เธอคิดว่า​จะ​ต้องมีข้อ​ความของหนุ่มหรือไม่ก็นาทฝาก​เอาไว้แน่
จริงดังว่า..นาทบอกเรื่อง​ราวเพียงสั้น ๆ​ ให้เธอ​ได้รับรู้
"ไม่น่า​จะมีอะไร​มาก..ไม่​ต้อง​เป็นห่วง เน้​กับนิ่มช่วยกันดูแลเนยด้วย อย่าให้เธอ​เป็นอะไร​​ไป"
​ความรู้สึกประดามีประดังเข้าหาเธอจนเธอหมดแรงยืน..ค่อย ๆ​ ทรุดลง​ไปนั่งยองคุดคู้สองมือปิดหน้าแล้ว​สะอื้นไห้
"เรา​กับหนุ่มอยาก​จะ​ได้ยินคำว่าแฮปปี้เบิร์ดเดย์จากพวกเธอนะ..ของขวัญ​ที่เตรียมมาให้ฝาก​เอาไว้ก่อน..เราสัญญาว่า​จะ​ไป​เอาให้​ได้"
"เน้ดูแลตัวเองด้วยนะ.." เสียงของนาท​แม้​จะฟังดูไม่เปลี่ยนแปลง ​แต่แฝงแววเศร้าไว้ให้จับ​ได้
"เน้..หนุ่มรักเน้มากนะ..เราเอง.." ​เขาทิ้งจังหวะเหมือนตัดสินใจ
"เราเองก็รักเน้มากเช่นกัน..โชคดีนะเน้..ฝากบอกนิ่ม​และเนยด้วย..วันหนึ่ง​พวกเรา​ทั้งห้านอ..​จะ​ต้องกลับมาอยู่​ด้วยกันอย่าง​พร้อมหน้าอย่างแน่นอน"
ร่างของเนเน้คล้ายลูกแมว​ที่ขดตัว​เป็นก้อนกลมหลบลมหนาว..ร่างสะท้านไหวจากก้อนสะอื้น..
นานเท่านาน..กว่า​จะเธอ​จะดึง​ความรู้สึกของเธอกลับมา​ได้
เนย..​เพื่อนของเธออีกคนหนึ่ง​​ที่เธอยังคงรักษาไว้​ได้..ยังคงรอเธออยู่​ในห้องนั้น​
ถึงอย่างไร..เธอ​จะ​ต้องทำให้ดี​ที่สุดสำหรับเนย..เธอ​จะไม่ยอมเสีย​เพื่อน​ไปอีกแล้ว​
เด็กสาวรีบป้ายน้ำตา..เช็ดมัน​กับแขนเสื้อ..ดวงตาแดงช้ำ​ไปนิด..เธอรีบล้างหน้าอีกครั้ง..ควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากระโปรง..แล้ว​ก็นึกขึ้น​​ได้ว่าวางไว้บนกองหนังสือ..
แล้ว​เธอก็ชะงัก..​เมื่อมองเห็นตำราเล่มหนึ่ง​เผยอขึ้น​เล็กน้อยด้วยมีอะไร​สอดอยู่​ในนั้น​
เธอเปิดมันขึ้น​..พัดรูปหัวใจขนาดเล็ก​ที่เธอบรรจงทำจากเศษตอกไม้ไผ่​ที่เหลือจากการสานหมวกแทนเนย..จำนวนสองอันปรากฎให้เธอเห็น
อันหนึ่ง​​เป็นของนาท..มีรูปเล็ก ๆ​ ของเธอ​ที่​เป็นสติ๊กเกอร์ติดอยู่​ด้วย ข้าง ๆ​ ​เป็นข้อ​ความ​ที่เธอเขียนไว้ด้วยลายมือของเธอเอง
"Happy birthday ขอให้มีชีวิต​ที่สดใสยิ่ง ๆ​ ขึ้น​​ไปนะจ๊ะ​"
สำหรับหนุ่ม..ทุกอย่างคล้ายคลึงกัน..หากข้อ​ความกลับผิดแปลก​ไป
"ขอให้หนุ่มโชคดีใน​ความรัก..ตลอด​ไป"
น้ำตาของเนเน้หลั่งไหลออกมาอีกครั้ง..คราวนี้เนิ่นนานกว่าเก่า ​เพราะน้ำตามันไหลออกมาจากหัวใจ...​
เธอไม่รู้เลย​..เกิดเรื่อง​ขึ้น​ขนาดนี้..เธอ​จะ​ได้มีโอกาสพบ​กับหนุ่ม​และนาทอีกหรือไม่
เธอ​จะทำอย่างไรดี??
++++

เน้เน้มีสีหน้า​ที่ร่าเริง ​เมื่อยื่นหน้าเข้า​ไปในห้องของเนย
"จ๊ะ​เอ๋..มาแล้ว​จ้ะ​"
"เย้..เน้มาแล้ว​..ดีใจจังเลย​"
สีหน้าของเนย​เป็นจริงดัง​ที่เธอพูด จาก​ที่เคยซีดเซียว​เพราะป่วยวันนี้ดูสดใสมีเลือดฝาดขึ้น​ ผมเปีย​ที่ปลายผูกริบบิ้นสีฟ้าถูกปล่อยให้ลงมาระ​ที่หัวไหล่ด้านหน้า ผมม้าช่วยขับเน้นดวงตาสวยหวานของเธอให้โดดเด่นยิ่งขึ้น​ ในมือของเธอ​เป็นกล่องของขวัญ​ที่เธอตรียมไว้ให้​กับหนุ่ม​และนาท
เธอมองหา​เพื่อน ๆ​ ​ที่เหลือ
"พวกเราล่ะ?"
เนเน้ยิ้ม การโกหก​เป็นทางออก​ที่ดี​ที่สุด เนยยังไม่​พร้อม​ที่​จะ​ได้รับข่าวร้ายในเวลานี้
"หนุ่ม​กับนาทถูกพ่อแม่มารับตั้งแต่เช้า​..พากันเข้ากรุงเทพฯ ​เพราะมีญาติผู้ใหญ่ป่วยหนักมาก.."
เธอพูด​โดยไม่มองหน้าเนย ถ้อยคำหลั่งไหลออกมาเหมือนกลัว​จะลืมในสิ่ง​ที่ท่องมา
"​ส่วนนิ่ม..เห็นโทรฯ มาบอกว่าท้องเสียอย่างหนักมาไม่​ได้..ลุกไม่ไหว​ต้องนอนแบบอยู่​บนเตียง..ทุกคนฝากฉันมาขอโทษเธอ..​เอาไว้วันหลังเราค่อยมาฉลองกัน.."
เนเน้พูดจบ​ไปแล้ว​..มี​แต่​ความเงียบ​ที่ตอบเธอกลับมา..
เงียบจนเธอ​ต้องเงยหน้า​ไปมองเนยอีกครั้ง..
ราวกลีบกุหลาบแรกแย้มถูกน้ำร้อนราดลง​ไป..เนยมีสีหน้าไม่ผิด​กับดอกไม้​ที่เหี่ยวเฉา..ดวงตาของเธอสั่นระริก..หยาดน้ำคลอหน่วย..
"เน้โกหก.."
เนเน้ตลึงงัน​กับสีหน้า​และคำพูดประโยคนั้น​ของเนย
"มีอะไร​เกิดขึ้น​​กับพวกเรา?"
++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1636 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (8)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๙๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-8047 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 17 มิ.ย. 2549, 10.27 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : blackapple [C-8060 ], [203.153.137.170]
เมื่อวันที่ : 17 มิ.ย. 2549, 16.22 น.

ขอบคุณมากค่ะ​คุณรัน
รออ่านมาหลายวันแล้ว​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น