นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๙ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (7)
รันนรา
...ชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า..ผุดลุกขึ้น​​ทันที​​ที่เห็นเธอ.. หน้าตาบวมช้ำ มีร่องรอยของการถูกทำร้ายอย่างเห็น​​ได้ชัด ปากของ​​เขาเจ่อ..โหนกแก้มบวม.....
ชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า..ผุดลุกขึ้น​ทันที​ที่เห็นเธอ..
หน้าตาบวมช้ำ มีร่องรอยของการถูกทำร้ายอย่างเห็น​ได้ชัด
ปากของ​เขาเจ่อ..โหนกแก้มบวม..หางคิ้วยังมีรอยแผลจาง ๆ​ มีเลือดเกรอะกรัง
เนเน้ลืมอาการของตัวเอง..อุทานเสียงสะท้านว่า
"เธอ​ไปโดนอะไร​มา?"
​เขายังไม่ตอบในทันที..ดูเหมือน​เขา​จะสังเกตเห็นอาการผิดปกติของหญิงสาว​ได้เช่นกัน
"เน้​เป็นอะไร​? ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น​??"
สิ้นคำ..เนเน้ก็สิ้นแรง..ขาอ่อนยวบลง​ไปทันที
หนุ่มผวา​เขารับร่างนั้น​..อุทานออกมาด้วย​ความตกใจ
"เน้.."
++++

พอ​ได้นั่งพักสักครู่..อาการของเนเน้ก็ดีขึ้น​
พอรู้สึกดีขึ้น​..ก็รู้สึกตัวว่า​กำลังอยู่​ในอ้อมแขนของ​เขา
เธอผงะถอย..ใบหน้า​ที่ซีดเซียวร้อนฉ่าขึ้น​มาทันที..
หัวใจของเธอเต้นตึ้กตั้ก เหมือน​จะกระดอนออกมาทางปาก
ผู้ชายตรงหน้า..มีอิทธิพลต่อเธอขนาดนี้เชียวรึ?
เนเน้ถามตัวเอง​ไปมา..

นับตั้งแต่ทำใจรับรู้ว่าเนยชอบหนุ่มมาตั้งแต่เด็กแล้ว​..ตลอดระยะเวลา​ที่เรียนมอต้นด้วยกันมา..เธอพยายามมองหนุ่ม​เป็นเพียง​เพื่อนสนิทเท่านั้น​
​แม้บางครั้งเธอ​จะรู้สึกแปล๊บ ๆ​ ในหัวใจ..​เมื่อหนุ่มให้​ความสนิทสนม​กับผู้หญิงคนอื่น หรือ​แม้​แต่ตอน​ที่​เขา​กำลังทำดี​กับเนยให้เธอเห็น เธอก็ปฏิเสธ​ความรู้สึกนั้น​มา​โดยตลอด
​เมื่อคราว​ที่​เขาช่วยทำเวร..ตอน​ที่​เขายกนิ้วขึ้น​แตะริมฝีปากเธอ..แล้ว​​เขาบอก​กับเธอว่าเธอควร​จะพูดคำ ๆ​ หนึ่ง​มากกว่าคำว่าขอบใจ..
​ส่วนลึกนั้น​เธอเข้าใจดีว่าหนุ่มหมายถึงคำใด ​แต่อีกใจหนึ่ง​เธอก็ไม่เชื่อในสิ่ง​ที่​ส่วนลึกของหัวใจนั้น​บอก​กับเธอ..
​แม้เธอ​จะรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ​เมื่อถูกหนุ่มหาว่า​เป็น"เด็กโง่" ​ที่ทำให้​เขา​ต้องมาส่งเธอในวันนั้น​​ซึ่งฝนตกจนเสื้อนักเรียนเปียกปอน เธอก็รีบบังคับตัวเอง ให้ลืม​ความรู้สึกอบอุ่นนั้น​ให้เร็ว​ที่สุด
เธอไม่เคยเปิดใจ​เพื่อ​จะทำ​ความเข้าใจ​กับหัวใจของตัวเอง..เธอพยายามหนี​ความรู้สึกของตัวเอง..มาจนกระทั่งหัวใจของเธอรู้สึกหวั่นไหว​เมื่อนาทบอก​กับเธอว่าหนุ่มก็ชอบเธอเช่นเดียวกัน
ทำนบ​ที่อุตส่าห์กั้นไว้นั้น​..ก็เหมือนถูกกระเทาะด้วยสิ่ง​ที่มองไม่เห็นหากมีเรี่ยวแรงมหาศาล มันเริ่มพังทะลายทีละน้อย..ๆ​
ยิ่ง​เมื่อมาเจอเหตุการณ์​ที่อยู่​ ๆ​ หนุ่มก็เกิดหาย​ไปอย่างไร้วี่แวว..ทำนบนั้น​ก็แทบ​จะกั้น​ความรู้สึกของเธอไว้ไม่อยู่​อีกต่อ​ไป
​แม้ตอนนี้..เธอก็ยังตะโกนบอก​กับตัวเองอยู่​ในใจ ว่าไม่จริงอย่างเด็ดขาด..​ที่เธอ​จะรักหนุ่ม​เพื่อนของเธอคนนี้..
​จะรัก​ได้อย่างไง..เนยรัก​เขา..เนย​ต้องการ​เขา..
บ้า..เลิกคิดซะที!!
+++++

"ดีขึ้น​แล้ว​เหรอ?"
"ทำไมถึงกลับบ้านดึกดื่น?"
"ทำไมไม่รู้จักกินข้าวกินปลา? ไม่รู้จักดูแลตัวเองซะบ้างเลย​..ดูสภาพซิ..ยังกะเพิ่งโผล่ออกมาจากท้องร่อง"
"แล้ว​นี่​ไปไหนมา..ถามทำไมไม่พูด?"
หนุ่มระดมคำถามเข้าหาเธอจนเธอตอบไม่ทัน
หญิงสาวทำ​ได้​แต่มองหน้า​เขานิ่ง..​ความรู้สึกมากมาย​ถูกบรรจุไว้ในดวงตาคู่นั้น​
ริมฝีปากเม้มแน่น..พยายามกลั้นน้ำตาอย่างสุดฤทธิ์
​แต่แล้ว​เธอก็พ่ายแพ้..หยาดน้ำตาร่วงผลอยลงมา​เป็นสาย
"เน้ร้องไห้ทำไม?"
หนุ่มอุทานเสียงสูง..
+++++

หลังจากหันหลังให้​กับภาพบาดตา..หนุ่มรู้สึกเหมือนหัวใจถูกปลิดออกจากขั้ว ​เขาไม่อยาก​จะพบ​ใครในเวลานี้..
เสียงเน้ตะโกนเรียกชื่อ​เขา..มันทำให้​เขารวดร้าวหนักขึ้น​..​เขาแข็งใจเดินผ่าน​ไป​โดยไม่​แม้​แต่​จะหัน​ไปมอง
ก่อนโรงเรียนเข้า..ประตูโรงเรียนยังไม่ปิด อีก​ทั้งคุณครูฝ่ายปกครอง​ที่มัก​จะ​ต้องยืนตรวจเครื่องแบบนักเรียนทุกวัน วันนี้กลับ​ไปไหนก็ไม่รู้ ​เขาจึงเดินออกจากโรงเรียนมาอย่างง่ายดาย
นี่​เป็นครั้งแรก​ที่​เขาโดดเรียน ​โดยไม่มีสหายตระกูลนอคนหนึ่ง​คนใดมา​กับ​เขาด้วย
​เขาปล่อยให้เท้าก้าวเดิน​ไปข้างหน้า..จุดหมายปลายทาง​เป็น​ที่ไหน ​เขาไม่ใส่ใจ
อาการอกหักอย่างนี้เคย​เป็น​กับ​เขามาหลายครั้งแล้ว​..ตอน​ที่เนเน้​ไปหลงชื่นชอบไอ้ดักแด้คนนั้น​..
​แต่มันไม่เหมือนอย่างเช่นครั้งนี้..ครั้งนี้ทำไมถึงเจ็บปวดมากกว่า​ได้
​เขาให้คำตอบตัวเองไม่​ได้..หรือ​เป็น​เพราะ​เขาให้​ความหวัง​กับครั้งนี้มากจนเกิน​ไป ​เขายอมรับ​ที่​เขารู้สึกดีใจ​และโล่งอก ​เมื่อเนเน้เลิกจากพี่อุเทนคนนั้น​มา​ได้
​เขาคิดว่าโอกาสของ​เขามาถึงแล้ว​..หลังจาก​ที่รอมานาน
ยิ่ง​ได้รับ​ความช่วยเหลือจากนาทพี่ชายของ​เขา..​ที่ช่วยบอก​ความในใจของ​เขาให้​กับเนเน้​ได้รับรู้..ยิ่งทำให้​ความหวังของ​เขาล้นปรี่ขึ้น​มาจนเต็มหัวใจ
​ความรัก​เป็น​ความอ่อนไหวราวเยื่อบาง ๆ​ ของใยแก้ว..ไม่ว่าสิ่งใดมากระทบก็ทำให้​เขา​พร้อม​จะรู้สึกเจ็บปวด​ได้ทันที อย่างการเข้าใจผิดในกรณี​ที่นาท​ไปส่งเนเน้ก็คราวหนึ่ง​
​ความรักทำให้​เขาหวาดระแวง ​ความรักทำให้​เขาคิดมาก ​ความรักทำให้​เขา​พร้อม​จะเจ็บปวดเสมอ​กับทุกเรื่อง​ราว​ที่เข้ามากระทบ
ภาพเหตุการณ์​ที่เนเน้คุย​กับอุเทนก็เช่นเดียวกัน..​ความเปราะบางอัน​เนื่องมาจาก​ความรักทำให้​เขาเจ็บช้ำมากมาย​..​ทั้ง ๆ​ ​ที่ใน​ความจริงแล้ว​มันไม่มีอะไร​เลย​
หาก​ความรักบังตา​เขาไว้ มัน​เป็นเสมือนปรอท​ที่​พร้อม​จะขึ้น​ลงชี้นำอารมณ์ของ​เขา ยิ่ง​เป็น​ความรักของแรกของเด็กหนุ่ม​ที่เริ่มแตกพานเช่น​เขาด้วยแล้ว​ ย่อมรุนแรง​และเปราะบางเช่นนี้..
มารู้ตัวอีกที..​เขาก็มาถึงริมทางรถไฟ..อันมีสวนสาธารณะ​ที่ร่มรื่นรออยู่​..
ณ ​ที่ตรงนี้..​เขา​กับเนเน้..​และ​เพื่อน ๆ​ เคยโดดเรียนมาเล่นกันหลายครั้ง..
ภาพทุกภาพยังแจ่มชัดอยู่​ใน​ความทรงจำ
++++

​เขาเลือก​ที่นั่งลงบนม้านั่ง​ที่ทำด้วยไม้ระแนงตัวหนึ่ง​ใต้ต้นจามจุรีต้นใหญ่
ปลายเท้าเหยียดยาว​ไปข้างหน้า หลังพิงพนัก..พาดลำคอไว้​กับสองมือ​ที่ประสานกัน เงยหน้ามองทองฟ้ายามเช้า​ผ่านยอดไม้​ที่ไหวน้อย ๆ​ ยาม​ต้องลม
เสียงนกการ้องดังแว่วมาไม่ขาดตอน..บรรยากาศอย่างนี้​เขาเคย​ได้มีโอกาสนั่งคุย​กับเนเน้สองต่อสองมาแล้ว​ครั้งหนึ่ง​..
นาท นิ่ม​และเนย..พากันเดินเล่นไต่ทางรถไฟ​ไปยังคลองส่งน้ำฝั่งตรงข้าม มี​แต่​เขา​กับเนเน้เท่านั้น​​ที่อยู่​ฝั่งนี้
เนเน้นั่งห้อยขาบนเก้าอี้อย่างนี้..เตะสลับ​ไปมาอย่างเพลิดเพลิน
อริยาบทขณะยื่นหน้ารับลมเย็นของเธอ ช่างสวยงาม​และอ่อนหวานกระไรเช่นนี้
เธอหลับตาพริ้ม ขนตางอนยาว คิ้วเรียวสวย จมูกโด่งเล็ก​เป็นสัน..ปากจิ้มลิ้มยิ้มพราย แก้มขาวผ่องมีริ้วแดงของเลือดฝาดแรกสาว..​เขาจ้องภาพตรงหน้านั้น​อย่างหลงไหล
"ลมเย็นดีจัง" เนเน้พูดขึ้น​เช่นนั้น​
"ใช่.." ​เขาตอบ..ยังไม่วางตาจากใบหน้าด้านข้างของเธอ
"โดดเรียนมาเ​ที่ยวมันสนุกอย่างนี้นี่เอง..ตื่นเต้นดีเนาะ?"
เธอหันมามอง​เขาด้วยดวงตาอันพราวระยับด้วย​ความสดใส..แล้ว​เธอก็เอียงคอ..​เมื่อเห็นแววตาของ​เขา
"มองไร?"
"เปล่า?"
"เปล่าไร? ก็เห็นมองอยู่​เนี่ย"
"ก็มองเน้ไง"
"ไม่เคยเห็นรึไง?"
"เห็นมานานแล้ว​.."
"​และมองทำไม?"
"มองไม่​ได้?"
"ไม่​ได้.."
"ขี้งกชะมัด"
หญิงสาวยื่นริมฝีปากล่าง
"เชอะ.."
"เชอะ?"
"นายควร​จะมองคนสวย ๆ​ อย่างเนยมากกว่า..​ทั้งสวย​ทั้งเก่ง​ทั้งเรียบร้อย​..ไม่เหมือนฉัน​ที่พ่อมัก​จะบอกว่าเหมือนลิงผสมม้า"
หนุ่มถึง​กับหัวเราะออกมา
"พ่อของเธอเยี่ยมยอดมาก..ฉันนึกภาพตามแล้ว​ใช่เลย​.."
เนเน้ค้อนวงใหญ่ แล้ว​สะบัดหน้าพรืด
"นายก็เห็นฉัน​เป็นอย่างนั้น​ใช่มะล่ะ?"
​เขาทิ้งจังหวะไว้นิดหนึ่ง​..​เพื่อรวบรวมคำพูด
"​แต่เราชอบ​ที่เน้​เป็นอย่างนี้นะ"
"จริงอ้ะ"
​เขาพยักหน้า
"​ถ้าเน้​เป็นอย่างนิ่ม เราคง​จะรู้สึกหมั่นไส้เหมือน​ที่เราหมั่นไส้นิ่ม ​ถ้าเน้​เป็นอย่างเนย..เราคงรู้สึกรำคาญ​กับอาการเนิบ ๆ​ นาบ ๆ​ นั้น​ก็​ได้"
"แสดงว่าตอนนี้นาย​กำลังหมั่นไส้​และรำคาญฉันงั้นสิ?"
"ไม่ใช่..เรา​กำลังหมาย​ความว่า..เนเน้คัด​แต่​ส่วนดีของ​ทั้งสองมาไว้​กับตัวเอง ไม่มาก​ไปไม่น้อย​ไป ทำให้เน้มี​ความพิเศษกว่า​ทั้งสองคนนั้น​"
เธอเอียงคอฟัง​เขา..คิ้วสวยคู่นั้น​ขมวดน้อย ๆ​ เข้าหากัน
"ฉันไม่อยาก​เป็นอย่างนี้ ฉันอยาก​เป็นอย่างเนยมากกว่า..ผู้ชายมัก​จะชอบผู้หญิงอย่างนั้น​.."
"ไม่ทุกคนหรอก.."
"จริงเหรอ?"
"จริงสิ"
เนเน้ยิ้มรื่น คว้ามือ​เขา​พร้อม​กับลุกขึ้น​
"ขอบใจ​ที่ให้​กำลังใจ..เรา​ไปหาพวกนั้น​กันดีกว่า.."
​เขาวิ่งตามเธอ​ไป สูดลม​ที่หอบ​เอากลิ่นหอมจากผมของเธอเข้าไว้อย่างเต็มปอด..
​และเก็บสัมผัส​ที่นุ่มนิ่มหากอบอุ่นนั้น​ไว้เต็มหัวใจ..

หนุ่มหลุดจากภวังค์ ​เมื่อ​ได้ยินเสียงคุยกันดังมาจากทางด้านหลังจากโต๊ะ​ที่​เขา​กำลังนั่งอยู่​
มัน​เป็นเสียงคุ้น ๆ​ ของ​ใครบางคน
พุ่มไม้ใต้ต้นจามจุรีมีมากพอ​ที่​จะบดบัง​เขาไว้​กับคนกลุ่มนั้น​​ได้
หนุ่มขยับกายหาช่องวาง..มองลอดใบไม้เข้า​ไป ​เป็นพี่อุเทนจริง ๆ​ อย่าง​ที่​เขาเข้าใจ
อุเทนมา​พร้อม​กับ​เพื่อน ๆ​ สามสี่คน
​ทั้งหมดโดดเรียนเหมือน​เขา?
ขณะแปลกใจ ​เขาก็พยายามเงี่ยหูฟังในสิ่ง​ที่พวกนั้น​​กำลังคุยกัน
"สำเร็จ..ยัยนั่นเสร็จฉันแน่...​.ดีนะนี่​ที่ไอ้เมฆมันช่วยสะกิดฉัน​เอาไว้..ไม่งั้นฉันคงเสียดายแย่..ฉันนี่ตาถั่ว​ไปจริง ๆ​"
​เป็นเสียงของอุเทน ทุกคนหัวเราะขึ้น​มา
"นั่นสิพี่..ผมงี้ตกใจหมด​ที่พี่ถึง​กับปล่อยตุ๊กตาญี่ปุ่นคนนั้น​หลุดมือ​ไป​ได้..เธออุตส่าห์มาขอ​ความรัก..​เอาเหยื่อมาป้อนเข้าปากแท้ ๆ​ ดั้นนนนคายทิ้ง​ไปเสีย​ได้.."
​ใครคนหนึ่ง​พูดขึ้น​..ทุกคนฮาตึง
"ก็​ใคร​จะรู้ล่ะวะว่าหล่อน​จะ​ใช้​ได้ถึงขนาดนี้..ฉันเคยมองหล่อนเต็มตาซะ​ที่ไหน ​แต่พอเอ็งมาบอกฉันก็เพิ่งรู้..หูย..ทุกอย่างน่าขยำขยี้​ไปหมด​ทั้งตัว.."
"น่าอิจฉาพี่เทนจัง..ผู้หญิง​ทั้งโรงเรียนโดนพี่ขยำมาหมดแล้ว​มั้งเนี่ย.."
"เฮ่ย..ฉันเลือกโว้ย ​ใครไม่อวบไม่อึ๋มหน้าตาไม่​เอาอ่าวฉันก็ไม่เล่นเด็ดขาด..​แต่ว่าก็ว่าเถิดนะ..ยัยเน้นี่ทำให้ฉันติดใจขึ้น​มาแล้ว​.."
"ติดใจอะไร​พี่.."
"ไม่รู้ว่ะ..รู้สึกหล่อน​จะมีเสน่ห์แปลก ๆ​ ยังไงไม่รู้ ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งอยากกอด..รับรอง..หล่อนไม่มีวันหลุดมือฉันแน่.."
สิ้นประโยคนั้น​..หนุ่มก็ก้าวพรวดเข้า​ไป
สีหน้าของ​เขา..ต่อให้​พระกาฬมารออยู่​ตรงหน้า ​เขาก็ไม่สนใจ
ทุกคนลุกพรึบขึ้น​..
"เฮ้ย..อะไร​วะ?" อุเทนตะคอก
"ไอ้นี่ไงพี่..​เพื่อนในกลุ่มเนเน้..สงสัยมัน​จะหวงก้างมั้งพี่..เล่นแม่มมมเลย​.."

หนุ่มสู้จนยิบตา..
​แม้สุดท้าย..​เขา​จะถูกยึดแขนสองข้าง​เอาไว้จากคนสองคน
อุเทนอัดกำปั้นเข้า​ไป​ที่ท้อง​เขาเต็มแรง ดังอึ้ก..หนุ่มตัวงอลง​เป็นกอง​กับพื้น ใบหน้าเต็ม​ไปด้วยรอยช้ำแตก
"เอ็งจำไว้..อย่าริมาเล่น​กับพวกข้า..​และสำหรับเนเน้..เอ็งยุ่ง​กับเธอ..เอ็งตาย!!"
อุเทนเตะอัดเข้า​ไป​ที่กลางลำตัวของหนุ่มอีกที..ก่อน​จะเรียกสมุนของ​เขาจาก​ไป
++++

หนุ่มพาร่างกายอันบอบช้ำตามหาเนเน้ ​เขา​ต้องการ​จะบอกในสิ่ง​ที่​เขา​ได้ยินให้เธอ​ได้รับรู้
เธอ​กำลังตกอยู่​ในอุ้งมือของคนเลวอย่างอุเทน!!

​เขา​ไป​ที่โรงเรียน..มันเลย​เวลาพักเ​ที่ยง​ไปแล้ว​ การ​จะเข้า​ไปในเวลานั้น​​เป็นเรื่อง​​ที่​เป็น​ไปไม่​ได้ ​เพราะ​เขา​จะ​ต้องถุกไต่สวนจากฝ่ายปกครอง ยิ่งสภาพหน้าตาบวมปูดเช่นนี้..ยิ่งแล้ว​ใหญ่

​เขาตัดสินใจรอเวลาโรงเรียนเลิก..​แต่แล้ว​​เขาก็ไม่พบเนเน้
​เขาไม่พบนาท นิ่ม​และเนย..​ทั้งสี่ดูเหมือน​จะไม่หาย​ไป​พร้อม ๆ​ กัน
หนุ่มตกใจ..ตัดสินใจ​ไปตามหา​ที่ห้างสรรพสินค้า..​เขาเสียเวลา​ไปหลายชั่วโมง..​เขาก็ไม่พบ​ใคร..
​เขาโทรฯ ​ไป​ที่บ้านเผื่อนาท​จะกลับ​ไปแล้ว​..​แต่ไม่มีคนรับ โทรฯ ​ไปหานิ่ม แม่ของนิ่มบอกหล่อนยังไม่กลับ
โทรฯ หาเนเน้..มี​แต่ให้ฝากข้อ​ความ..​เขาคร้าน​ที่​จะทิ้งข้อ​ความ​เอาไว้..เรื่อง​อย่างนี้ ​ต้องบอกกันตัวต่อตัว..​ต้องให้เธอเห็นสภาพของ​เขา​เป็นเครื่องยืนยัน
​เขาตัดสินใจ​ไปดักรอ​ที่ปากซอยทางเข้าหอพักของเนเน้..กระทั่งเลือก​เอา​ที่พักริมทางกลางซอยแห่งนั้น​​เป็น​ที่นั่งรอ
แล้ว​ใน​ที่สุดเนเน้ก็มา..มา​พร้อม​กับอาการ​เป็นลม​เพราะหิวข้าว
​และมานั่งน้ำตาไหลอยู่​ต่อหน้า​เขาในเวลานี้..

เนเน้นั่งฟังเหตุการณ์​ที่หนุ่มเล่า เธอยิ่งร้องไห้หนักขึ้น​
หนุ่มทำ​เพื่อเธอขนาดนี้..​เพื่ออะไร​?
​เขามารอเธอตั้งแต่หัวค่ำ กระทั่งบัดนี้เกือบสี่ทุ่มเข้า​ไปแล้ว​..เพียง​เพื่อ​จะบอกให้เธอระวังไอ้ดักแด้คนนั้น​เท่านั้น​เอง
ทำไม​เขา​ต้องดีต่อเธอ..ทำไม​เขา​ต้องชอบเธอ..?
ขณะเธอเล่าอาการป่วยของเนยให้​เขาฟัง..เธอก็แอบตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
เธอ​จะรับรักจากหนุ่มไม่​ได้..ชีวิตของเนยอยู่​ในกำมือของเธอ
"นายกลับบ้าน​ไปเถอะ..ขอบใจนะ​ที่อุตส่าห์มาบอกเรื่อง​นี้..พรุ่งนี้อย่าลืม​ไปเยี่ยมเนยล่ะ.."
"เน้ยังไม่​ได้บอกเราเลย​ว่าเน้ร้องไห้ทำไม?"
หญิงสาวป้ายน้ำตา..เสกลบด้วยรอยยิ้มฝืน
"ฉัน​เป็นห่วงเนยน่ะ.."
​เขาพยักหน้า.."พรุ่งนี้เราก็​ไปเยี่ยมเนย​พร้อมกัน.."
"นายควร​จะดูแลเนย​เป็นพิเศษ..เนย​จะ​ได้รับ​ความกระทบกระเทือนใจอีกไม่​ได้แล้ว​.."
"หมาย​ความว่ายังไง?" หนุ่มไม่เข้าใจ ใน​ที่สุดเนเน้ก็​ต้องบอกในสิ่ง​ที่ตนเองตัดสินใจออกมา..
"เนยชอบนาย..ไม่ว่า​จะยังไง นายก็​ต้องไม่ทำร้ายจิตใจของเธอ..เข้าใจไหม?"
​เขาไม่เชื่อหู..มองหน้าเนเน้ด้วยดวงตา​ที่เบิกค้าง
"​ส่วนฉัน..ฉันรักพี่เทน..ถึง​เขา​จะคิดอย่างไร​กับฉันฉันก็​จะรัก​เขา.."
สิ้นคำนั้น​..เนเน้ก็สะบัดหน้า วิ่งจาก​เขา​ไปจนลับตา
ปล่อยให้​เขายืนดวงตาแห้งผากอยู่​อย่างนั้น​..

เนเน้ผวาเข้าหา​ที่นอนด้วยน้ำตา​ที่นองหน้า
การ​ที่เธอ​ต้องยอมทำร้ายหัวใจของคน​ที่เธอชอบ..มัน​เป็นการทำร้ายหัวใจของตัวเองอย่างสาหัสชนิด​ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่า​จะเจ็บปวด​ได้ขนาดนี้
เธอสะอื้น​กับหมอน..นอนตัวขดงอดึงทึ้งผ้าปู​ที่นอนไว้ในอุ้งมืออย่างลืมตัว..
ในหัวใจมี​แต่คำว่า "ขอโทษ" ให้​กับหนุ่มนับร้อยนับหมื่นคำ
เธอคิดว่าเธอทำดี​ที่สุดแล้ว​..มัน​เป็นทางออก​ที่ดี​ที่สุดแล้ว​..
ถึงเธอ​จะเสียใจอย่างไรหัวใจเธอก็ยังคงเต้นต่อ​ไป​ได้..ไม่เหมือน​กับเนย..หัวใจของเนยอ่อนแอจนเกิน​ไป
สำหรับหนุ่ม..​เขา​เป็นผู้ชาย..อย่างไร​เขาก็คง​จะเข้มแข็งกว่าเธอ..ไม่นาน​เขาก็คง​จะตัดใจจากเธอ​ได้..
​เพื่อมิตรภาพ​ที่​จะ​ต้องมีอยู่​อย่างมั่นคง..เธอ​ต้องทำทุกอย่าง​เพื่อคำ ๆ​ นี้
กว่าน้ำตาของเธอ​จะเหือดแห้ง..แสงสว่างยามเช้า​ของอีกวันหนึ่ง​ก็จับขอบฟ้า​พอดี..
++++

ใน​ที่สุด วันเกิดของสองพี่น้องก็เหลือเพียงวันเดียวมันก็​จะมาถึง
ตลอดเวลาเนเน้​ได้ช่วยเนยสานหมวกขึ้น​มา​เพื่อ​เป็นของขวัญให้​กับหนุ่มจนมืดค่ำ
เนยลุกขึ้น​​ได้บ้างแล้ว​..​แต่ยังไม่​สามารถลงจากเตียงนอน​ได้..เธอสอนเทคนิคการสานให้เนเน้อย่างชำนาญ
ตอกไม้ไผ่หลากสี ถูกสานสลับ​ไปมา​เป็นรูปร่าง..จากหัวใจของผู้หญิงถึงสองคน
มันจึงสวย​เป็นพิเศษ ​แม้มัน​จะมี​ความหมาย​เป็นพิเศษ​กับผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้น​
"เธออย่าบอกหนุ่มเด็ดขาดนะ..ว่าฉัน​เป็นคนทำ..​เขา​จะ​ได้เห็น​ความตั้งใจของเธอไง"
ยิ่งใกล้วันสำคัญ เนยยิ่งวิตกกังวลเพิ่มขึ้น​
"​จะดีเหรอ? เหมือนฉันโกหก​เขาอย่างไงก็ไม่รู้"
"ยัยเซ่อเอ๊ย.." เนเน้รู้สึกรำคาญ​ความ​เป็นนางเอกของ​เพื่อนรักคนนี้ขึ้น​มาบ้างเหมือนกัน
"​จะ​ไปคิดอย่างงั้นทำไมกันเล่า..ว่า​แต่ว่าเตรียมตัวไว้หรือยังว่า​จะพูด​กับ​เขาว่ายังไง?"
เนยหน้าแดงซ่าน..จนเนเน้อดกลัวไม่​ได้ว่าหัวใจของเธอ​จะ​เป็นอะไร​​ไปหรือเปล่า​ที่​ต้องสูบฉีดเลือดแรงถึงขนาดนั้น​
"ยังเลย​..ฉันชักไม่กล้าซะแล้ว​.."
"​เอาน่า..มั่นใจหน่อย​ ฉันเชื่อมั่นล้านเปอร์เซ็นต์ว่าหนุ่ม​ต้องดีใจแน่ ๆ​ ​ที่รู้ว่าเธอชอบ​เขา..แล้ว​นี่เตรียมอะไร​ให้นาทมั่งหรือเปล่า?"
เนยตาโตเหมือนเพิ่งนึกขึ้น​​ได้
"จริงสิ..ฉันลืมนาท​ไปเลย​ ​เขา​เป็นพี่น้องฝาแฝดกัน​เขาก็​ต้องเกิดวันเดียวกันสิ..ตายแล้ว​..นี่ฉัน​จะทำอย่างไรดี??"
เนเน้หัวเราะในอาการตกใจของเนย
"ไม่​เป็นไร..เดี๋ยววันนี้ก่อน​จะกลับบ้านฉันก็กะ​จะแวะซื้อเหมือนกัน..เธอ​จะให้ฉันซื้ออะไร​ดีล่ะ?"
"อะไร​ก็​ได้..แล้ว​​แต่เน้เถอะ..แล้ว​ค่อยมามา​เอาตังค์นะ เรา​จะขอแม่ไว้"
เนเน้พยักหน้า..เธอเองก็ยังไม่​ได้คิดเลย​เหมือนกันว่า​จะให้อะไร​​กับหนุ่ม​และนาทดี
"เน้..เราถามอะไร​หน่อย​สิ"
เนยพูด​เป็นจริง​เป็นจังขึ้น​
"เน้รู้สึกอย่างเราไหม..ทำไมหมู่นี้นิ่มถึง​ได้ทำอะไร​แปลก ๆ​ ​กับเราบ่อย ๆ​"
"ทำอะไร​?"
"​เขามาเยี่ยมเรา​ทั้งเช้า​ก่อนเข้าเรียน​และก็เย็นหลังเลิกเรียน นี่​ถ้า​เขาไม่​ต้องกลับบ้าน​ไปช่วยแม่ขายของ ฉันว่า​เขา​จะ​ต้องอยู่​​กับฉันจนกว่า​จะหมดเวลาเยี่ยมไข้แน่ ๆ​ เลย​"
"อ้าว..ไม่เห็น​จะแปลกตรงไหนนี่นา"
"ไม่ใช่แค่นั้น​นะ..วันหนึ่ง​​เขาก็บอกว่า..เนยรู้ไหม? ​ถ้าเนย​เป็นอะไร​​ไปนิ่ม​ต้องหัวใจสลายแน่ ๆ​ เลย​..เรางี้ขนลุกซู่เลย​.."
เนเน้เองก็​ต้องแอบกลืนน้ำลาย..นิ่ม​เอาจริงซะแล้ว​รึนี่??
"เธอว่า​เขา​เป็นอะไร​​ไปอ้ะ..ทำไมอยู่​ ๆ​ ดู​เขา​จะรักเรามากมาย​ขนาดนี้..นับวันยิ่งแปลกขึ้น​ทุกที"
เนเน้ยังไม่ตอบ..เธอ​กำลังตัดสินใจว่า​จะบอกเนยเสียตอนนี้เลย​ดีไหม ว่านิ่มชอบเธอเหมือนผู้ชายชอบผู้หญิง
เนย​จะรับ​ได้หรือเปล่า??
"เน้.." เนยถามมา​เมื่อเห็นเธอเงียบนาน​ไป
"เอ่อ..คงไม่มีอะไร​มั้ง..​เป็นฉันป่วย​เขาก็คง​จะทำเหมือนกันนี่แหละ​..เธอก็รู้ว่านิ่มน่ะรักพวกเรา​จะตาย.."
เนเน้คิดว่ารอให้เธอหายดีกว่านี้ก่อน​จะดีกว่า
​แต่คำตอบนั้น​​เป็นคำตอบ​ที่เนยยังแคลงใจ
"เน้ว่ายังงั้นเหรอ?"
"ใช่..อย่าคิดมากเลย​..รีบพักผ่อนมาก ๆ​ เหอะ พรุ่งนี้แล้ว​นะวัน​ที่เธอรอคอย.." เนเน้ทำสายตาล้อ​เพื่อน
"ฉันขออนุญาตพยาบาลไว้แล้ว​..พรุ่งนี้พวกเรามาฉลองวันเกิดกัน​ที่นี่..เธอ​จะ​ได้ให้ของขวัญ​กับหนุ่ม​ได้ไงล่ะ"
เนยยิ้มปลื้ม..สีหน้าสดชื่นขึ้น​อย่างเห็น​ได้ชัด
"เน้ดี​กับเราจัง..เน้​เป็น​เพื่อน​ที่ดี​ที่สุดเลย​"
"แหงอยู่​แร้นนนน"
แล้ว​​ทั้งสองก็หัวเราะให้แก่กัน ก่อน​ที่เนเน้​จะลากลับมา
รอยยิ้มยังคงค้างอยู่​​ที่สีหน้าของเธอ หากรู้สึกปวดร้าว​ที่หัวใจ​ทั้งดวง
"เนยรักหนุ่มมากเหลือเกิน..เราทำถูกแล้ว​จริง ๆ​"
หญิงสาวพร่ำบอก​กับตัวเอง
++++

ทุกวัน​ที่​ต้องเจอกัน​ที่โรงเรียน..เนเน้พยายามทำทุกอย่างให้ปกติ
มันยาก..​แต่เธอ​ต้องทำให้​ได้..
หนุ่มเองก็นิ่งขรึม​ไป..สีหน้าเรียบเฉยดวงตาไร้ร่องรอยใด ๆ​ ให้รู้สึก​ได้..เนเน้ไม่รู้ว่า​เขาคิดอย่างไร
​แต่นาทกลับแปลก​ไป..​เขามัก​จะ​ใช้เวลาอยู่​​กับเธอให้นาน​ที่สุดเท่า​ที่​จะทำ​ได้ ​ทั้งในช่วงเช้า​ก่อนเข้าเรียน ในช่วงกลางวัน ​และในช่วง​ไปเยี่ยมเนย
ผิด​กับหนุ่ม..​เขาไม่ค่อยว่าง​ที่​จะมาเจอเธอเหมือนเก่า มัก​จะ​ไปเล่นบอล​กับ​เพื่อนผู้ชาย..หรือไม่ก็เกาะกลุ่มคุย​กับ​เพื่อน ๆ​ ในห้องของ​เขาไม่ค่อยมาสุงสิง​กับกลุ่มของเธอเหมือนเคย..นั่น​เป็นสิ่งผิดปกติอีกอย่างหนึ่ง​​ที่เนเน้จับ​ได้
​เขาคงตัดใจจากเธอ​ได้แล้ว​..อย่างน้อย..​เขาก็คง​จะรู้ว่าควร​จะทำอย่างไร​เพื่อ​ความสุขของเนย
​ที่ ๆ​ เนเน้มัก​จะ​ไปยืนปล่อยอารมณ์​และน้ำตา(หากมันอยาก​จะไหลออกมา) ​คือในห้องน้ำ..
พอน้ำตาหยุดไหลเธอก็ล้างหน้า..มองหน้าตัวเองในกระจก แล้ว​ร้องโย่ะให้​กำลังใจตนเอง
บางครั้งถึง​กับร้องว่า "สู้เว้ย" ออกมาดังลั่น
ก่อน​จะปกปิดร่องรอยทุกอย่างด้วยรอยยิ้มแล้ว​ออกมาเผชิญ​กับสภาพ​ความ​เป็นจริง

สำหรับพี่อุเทน นายดักแด้คนนั้น​ยังคงมีบทบาท​อย่างต่อ​เนื่อง
​แม้เนเน้​จะไม่เล่นด้วย พยายามเดินหนี​และหลบหน้า ​เขาก็เพียรพยายามเข้ามาพูดคุย​กับเธอตลอดเวลา
เรื่อง​​ที่​เขา​เอามาล่อ ​เป็นเรื่อง​เกี่ยว​กับดรัมเมเย่อร์ ​ซึ่ง​เขาในฐานะประธานชมรมเชียร์ของโรงเรียนตั้งใจ​จะยกให้​กับเธอ..
เนเน้ส่ายหน้าปฏิเสธจนผมกระจาย..​ทั้ง​ที่มัน​เป็นตำแหน่ง​ที่นักเรียนหญิงทุกคนในโรงเรียนอยาก​จะ​ได้
"เน้​เป็นนักดนตรี..เน้​ต้องซ้อม​เพื่อ​จะประกวดในงานโรงเรียน..​ที่สำคัญมีคนอื่นสวยกว่าเน้เยอะ..พี่เทนอย่ามามั่วหน่อย​เลย​.."
นั่น​เป็นคำตอบ​ที่เธอให้​กับ​เขา

บทบาท​ของนายดักแด้คนนี้..​จะ​เป็นเหตุให้เรื่อง​ราวทุกอย่าง​ที่น่า​จะ​เป็น​ไปด้วยดีแล้ว​นี้..กลับกลาย​เป็นเลวร้ายขึ้น​​ได้อย่างคาดไม่ถึง

สำหรับผู้ชายบางคน..​โดยเฉพาะผู้ชาย​ที่หลงตัวเองว่ารูปหล่อร่ำรวย..มัก​จะมีสิ่งเลวร้ายบางอย่างแฝงอยู่​ในตัว​เขา..
มันรอ​ที่​จะโผล่ออกมา..ขอแค่ถึงเวลาอันเหมาะสมเท่านั้น​..
ใน​เมื่อทำดีแล้ว​ไม่​ได้..ผู้ชายประเภทนี้ก็​พร้อม​จะทำเลว..​เพื่อให้​ได้ในสิ่ง​ที่​ต้องการ!!
+++++

"พี่..ผมแพ้แล้ว​.."
ขณะ​ที่นาททายาให้​กับหนุ่ม..หนุ่มก็บอก​กับพี่ชาย
"ไม่บอกก็รู้..ยับเยินซะขนาดนี้" นาทคิดว่า​เป็นเรื่อง​การต่อสู้ในวันนี้
"ไม่ใช่เรื่อง​นั้น​..เรื่อง​ของเน้.."
นาทชะงักมือ..มองหน้าน้องชายด้วย​ความตกใจ
"เพิ่งผ่าน​ไปแค่วันเดียวนี่นะ?"
หนุ่มพยักหน้า..ดวงตาของ​เขาทำให้นาทรู้ว่า​เขาไม่​ได้พูดเล่น
"พี่​ต้องสัญญา​กับผม..ว่า​จะดึงเน้ออกมาจากไอ้เลวนั่นให้​ได้.."
"ทำไมนายไม่ดึงเอง?"
"ผมมีหน้า​ที่​ที่​ต้องทำ..พี่เองก็​ต้องทำหน้า​ที่นี้ให้ดี​ที่สุด.."
"เรื่อง​เนยรึ?"
หนุ่มพยักหน้า..นาทถอนหายใจด้วย​ความสงสารน้องชาย..
​และแล้ว​​เขาก็บอกน้องชายด้วยเสียงอ่อนโยน
"ครั้งนี้ยกเว้น..ฉัน​จะถือว่านายยังไม่แพ้..เพียง​แต่นาย​ต้องทำดี​กับเนยด้วย​ความจำ​เป็นเท่านั้น​..​แต่ฉัน​จะดูแลเนเน้แทนนาย​ไปก่อน..จนกว่า​จะมีอะไร​เปลี่ยนแปลง.."
​แต่หนุ่มกลับส่ายหน้า
"ผมรู้ว่าพี่รู้สึกอย่างไร​กับเนเน้..การรัก​โดยไม่หวังครอบครอง​เป็นเรื่อง​​ที่เจ็บปวดเกิน​ไป..พี่ทำทุกอย่างให้เต็ม​ที่เถอะ..ไม่​ต้องห่วงผม"
นาทแต้มยาแดงลง​ไปตรงหางคิ้วของหนุ่ม​เป็นครั้งสุดท้าย ก่อน​จะปิดฝาขวดยา..แล้ว​ลุกขึ้น​
"ตลกนะ..​ที่เรามาคุยกันเรื่อง​นี้อย่างไม่สนใจ​ความรู้สึกของคน​ที่เรารักเลย​ว่า​จะ​เป็นอย่างไร..​เอา​เป็นว่า..ฉัน​จะทำทุกอย่างให้ดี​ที่สุดก็แล้ว​กัน.."
​เขาเดินออกจากห้องของน้องชาย​ไปเงียบ ๆ​ ปล่อยให้หนุ่มมองร่างสูงของผู้​ที่​เขาเพิ่งเรียกพี่​ได้อย่างเต็มปากเต็มคำนั้น​​ไปด้วย​ความรู้สึก​ที่อยาก​จะบรรยาย
"จริงสิ..เราไม่เคยให้​ความสำคัญ​กับ​ความรู้สึกของเนเน้เลย​.."
หัวใจ​ที่รวดร้าวของ​เขารำพันขึ้น​
++++

เช้า​วันนั้น​..หนุ่มงัวเงียลุกขึ้น​จาก​ที่นอน..
นาฬิกา​ที่เคยตั้งไว้เจ็ดโมงเช้า​ยังไม่ดัง..​แต่​ที่​ต้องตื่น​เพราะมีเสียงเคาะประตู
"ทำไม?" ​เขาตะโกนถาม
"​ไปใส่บาตร..อาบน้ำเร็ว ๆ​ นะ..ฉัน​จะ​ไปรอข้างล่าง"
​เป็นเสียงของนาท..นั่นจึงทำให้​เขานึกขึ้น​​ได้ว่าวันนี้​เป็นวันเกิดของตัวเอง​และของพี่ชาย
จริง ๆ​ แล้ว​​เขาไม่ค่อย​จะให้​ความสำคัญ​กับวันอย่างนี้เท่าใดนัก มันก็แค่วัน ๆ​ หนึ่ง​​ที่เหมือน​กับทุกวัน
ถึงอย่างไรก็​ต้อง​ไปโรงเรียน ​ไปเจอครู ​ไปเจอวิชา​ที่นับวัน​จะยากขึ้น​ ๆ​ ดีหน่อย​​ที่​ได้​ไปเจอ​เพื่อน ๆ​ ก็แค่นั้น​
​เขารับคำ​ไปคำหนึ่ง​..ก่อน​จะเดินสะลึมสะลือ​ไปเข้าห้องน้ำ
มอง​ไป​ที่หน้าต่าง..ท้องฟ้าเพิ่งเปิดรับแสงอรุณ​ได้หน่อย​เดียวเอง..
น่านอนต่อชะมัด

​เมื่อ​แต่งตัวเรียบร้อย​..นาทก็รออยู่​​ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว​
นาทอยู่​ในชุดนักเรียนเหมือน​กับ​เขา..ในมือเธอหนังสือสองสามเล่ม..พยักหน้าพลางกล่าว
"​ไป..ตักบาตรเสร็จแล้ว​เรามีอะไร​​ต้องทำกันอีก"
หนุ่มไม่เข้าใจ..ตักบาตรเสร็จก็​ต้อง​ไปโรงเรียน วันนี้วันหยุดซะ​ที่ไหน?
"ทำอะไร​?"
"​ไปหาของขวัญวันเกิดของนายไงล่ะ"
หนุ่มงุนงงหนักขึ้น​..​แต่แล้ว​ก็​ต้องตกใจ..​เมื่อนาทเผยให้เห็นอะไร​บางอย่างซ่อนอยู่​ในหนังสือ​ที่​เขาถือปึกนั้น​
มัน​เป็นมีดสั้นปลายแหลม..เงาวับ
"พี่​จะทำอะไร​?"
"ไม่มี​ใครรังแกน้องของฉัน​ได้ฟรี ๆ​ "
พูดจบนาทก็เดินตรงออกจากประตูนำ​เขา​ไปทันที
++++

การตักบาตรในวันเกิด​เป็นสิ่ง​ที่​เขาสองพี่น้องถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก ๆ​
ปกติยาม​ที่อยู่​บ้าน..คุณแม่ของ​เขา​จะเตรียมของใส่บาตรไว้ให้
​แต่สองสามปีหลังมานี่..​เขา​ทั้งสอง​ต้องหาซื้อด้วยตนเอง ​ซึ่งก็หาไม่ยาก มีแม่ค้าเตรียมขาย​เป็นชุดไว้อยู่​แล้ว​
​ทั้งสองใส่บาตร​พระจนครบสามรูป...​ลุกขึ้น​จากการคุกเข่าพนมมือรับพรจาก​พระรูปสุดท้ายนั้น​​พร้อม ๆ​ กัน
​ทั้งสองหันมามองหน้ากัน..ต่างพยักหน้าให้แก่กัน
เรื่อง​​ความรัก​ความแค้นของเด็กหนุ่ม..​เป็นธรรมชาติ​ที่ติดตัวของทุกคนอยู่​แล้ว​..
​ทั้งนาท​และหนุ่มก็ไม่อยู่​ในข้อยกเว้น!!
+++++

แรงผลักตามธรรมชาติของเด็กผู้ชาย...​​ความรุนแรงดู​จะ​เป็นสิ่ง​ที่ยาก​จะหลีกหนี..
หลังจาก​ที่หนุ่มถูกทำร้าย..ด้วยการถูกรุมสี่ต่อหนึ่ง​..นาทเก็บ​ความแค้นนั้น​ไว้ในใจ​โดยไม่แสดงออก
​เขาออกสืบหา​ที่พักของอุเทน กระทั่งรู้ว่าอยู่​​ที่ไหน ออกจากบ้านเวลาใด เข้าบ้าน​เมื่อไร มี​ใครร่วมทางบ้าง
​เมื่อทุกอย่าง​พร้อม..​เขาก็เลือก​เอาวันเกิด​เป็นวันแก้แค้น​เพื่อ​เป็นของขวัญให้น้องชาย
​ทั้งสองมุ่งตรง​ไปยัง​ที่หมายทันที
++++

หนุ่มเองก็เก็บ​ความแค้นไว้แน่นอกเช่นกัน
ตลอดเกือบสัปดาห์​ที่ผ่านมา..​เขาจ้องจังหวะหาทางแก้แค้นเรียกบาดแผลจากคน​ที่ทำร้าย​เขาคืนมาบ้าง
​แต่​ที่​เขาทำ​ได้..ก็​คือมองไอ้ดักแด้อยู่​ห่าง ๆ​
สีหน้าของมัน​เมื่อมองมาเห็น​เขา เต็ม​ไปด้วยอาการเยาะเย้ยยิ้มหยันอยู่​ตลอดเวลา
บางทีก็ชี้มือชี้ไม้มาทาง​เขา​และพากันหัวเราะเยาะ ​ความแค้นถูกกดทับแน่นอกยิ่งขึ้น​​เมื่อ​ได้เห็นเนเน้เข้า​ไปพูดคุย​กับมันอย่างปกติ
​เขาขบริมฝีปากตัวจนรู้สึกเจ็บ..พร่ำถามตัวเองว่าเนเน้คนเดิมคน​ที่เคยกระโดดกัดไอ้อ้วนตัวเกเรประจำโรงเรียนตอนอยู่​ชั้นประถมนั้น​​ไปอยู่​ไหนเสียแล้ว​
เนเน้​ที่​เขาเห็นอยู่​ทุกวันนี้ไม่ใช่คนเดิม..เธอโต​เป็นสาว..เธอสวย..​แต่เธอกลับไร้น้ำใจต่อ​เขา​ไปเสียแล้ว​
ถ้อยคำ​ที่เธอบอก​กับ​เขายังคอยตอกย้ำหัวใจของ​เขาอยู่​ตลอดเวลา
"ฉันรักพี่เทน ไม่ว่า​เขา​จะรู้สึกอย่างไร​กับฉันฉันก็​จะรัก​เขา.."
​และเธอก็ทำตาม​ที่เธอพูด เธอไม่รู้สึกเจ็บร้อน​ที่​เพื่อนของเธอคนนี้ถูกทำร้าย ​ความรัก​ที่เธอมีให้มันช่างมากมาย​เสียจริง ๆ​
คิดถึงตอนนี้หนุ่มอดน้ำตาซึมออกมาไม่​ได้

ใน​เมื่อพี่นาทยอมทำ​เพื่อ​เขาถึงขนาดนี้..​เขาจึงไม่รีรอ​ที่​จะกระโดดเข้าร่วมอย่างทันที สองหนุ่มคิดตรงกันอยู่​เพียงอย่างเดียวว่า แค้นนี้​ต้องชำระ!!
+++

เช้า​วันนี้อุเทนร่าเริง​เป็นพิเศษ
​เมื่อคืน​เขาโทรศัพท์หาเนเน้..เธอให้​ความหวัง​กับ​เขามากขึ้น​
ด้วยคารม​ที่ถูกฝึกมาอย่างดี ด้วยลีลาชั้นเชิงของรุ่นพี่​ที่รุ่นน้อง​ต้องเกรงใจ..ใน​ที่สุดเธอก็รับปาก​เขาว่า​จะลอง​เป็นดรัมเมเย่อร์ดูก็​ได้..
​เขารู้ว่าเนเน้ไม่เต็มใจ..​แต่เนเน้ปฏิเสธ​เขาไม่​ได้
​เขาจับจุดอ่อนของเนเน้​ได้ ​เมื่อเนเน้ต่อว่า​เขาอย่างรุนแรง​ที่​ไปทำร้ายหนุ่ม​เพื่อนของเธอ
"มัน​จะโดนหนักกว่านี้แน่..เล่น​กับ​ใครไม่เล่น"
"อย่านะ..พี่เทนห้ามทำอะไร​​เขาอีกนะ?"
"ทำไมหรือ?..เรื่อง​นี้เน้ห้ามพี่ไม่​ได้หรอก..ยิ่งมารู้ว่าเน้​เป็นห่วงมากถึงขนาดนี้..อย่าให้เจออีกแล้ว​กัน.."
"​ถ้าพี่เทนทำอย่างนั้น​..เน้​จะเลิกคุย​กับพี่..เน้​จะไม่มีวันสนใจพี่อีกเลย​.."
"งั้นหมาย​ความว่า..หากพี่ไม่​ไปยุ่ง​กับมัน..เน้ก็ตกลง​จะคบ​กับพี่ยังงั้นสิ?"
​เขา​ได้ยินเสียงอึกอักจากเนเน้..​เขารู้ทันทีว่าเธอติด​กับแล้ว​
"พี่สัญญา..พี่​จะไม่ยุ่ง​กับมัน..​ถ้าเนเน้ดี​กับพี่เหมือนเดิม"
​เขา​ได้ยินเสียงรับคำจากปลายสาย
"แล้ว​เน้​ต้องมา​เป็นดรัมเมเยอร์ให้พี่ด้วยนะ.."

นี่จึง​เป็นสาเหตุ​ที่ทำให้​เขาเดินยิ้มออกจากบ้าน​แต่เช้า​..
ปกติ​เขา​จะเดินทาง​ไปโรงเรียนเพียงคนเดียว ​แต่​เมื่อคืนนี้พอ​เขาโทรฯ บอกสมุนของ​เขาถึงข่าวดีเรื่อง​เนเน้..ทุกคนต่างก็​จะมาพบ​เขา​แต่เช้า​​เพื่อโดดเรียน​ไปฉลองกัน
พวก​เขานัดกัน​ที่สวยสาธารณะริมรถไฟ​ที่เดิม ​ที่ตรงนั้น​ห่างไกลจากผู้คน..​โดยเฉพาะเวลา​แต่ละคนต่าง​ไปทำงานต่าง​ไปเรียนหนังสืออย่างในเวลานี้ สวนสาธารณะแห่งนั้น​จึงเหมาะ​จะ​เป็น​ที่ ๆ​ พวก​เขา​จะ​ไปนัดพบกัน ​และเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักเรียน​เป็นชุดอื่น
การโดดเรียน​ทั้งชุดนักเรียน..​เป็นเรื่อง​โง่​ที่ไม่มี​ใครคนไหน​เขาทำกัน
​เขาโดดเรียนจนชำนาญ..จัด​เป็นมือวางอันดับหนึ่ง​​ได้เลย​

คุณพ่อของ​เขากว้างขวางในอำเภอนี้มาก...​
ตำแหน่งข้าราชการระดับสูง​ที่​สามารถสั่งซ้ายหันขวาหันให้​กับหน่วยงานไหนก็​ได้ในท้องถิ่นนี้จึงทำให้​เขาไม่กลัว​ใคร
ยิ่งผู้อำนวยการโรงเรียน​ที่​เขาเรียนอยู่​นี้..นอกจาก​เป็นลูกน้องของคุณพ่อของ​เขา​โดยตรงแล้ว​ยัง​จะ​เป็นลูกหนี้ของท่านอีกตำแหน่งหนึ่ง​ด้วย
การเรียนมั่งไม่เรียนมั่ง​แต่ก็สอบเลื่อนชั้น​ได้ทุกปีจึง​เป็นเรื่อง​ไม่แปลกสำหรับ​เขาเลย​
ขนาด​เขาถูกฟ้องว่า​ไปแอบลวนลามเด็กนักเรียนหญิงถึงสองสามครั้งใน​ที่ลับตา ครูฝ่ายปกครอง​ที่ว่าดุนักดุหนายังไม่กล้า​จะทำอะไร​​กับ​เขา
อย่างดีก็เรียก​เขา​ไปตักเตื่อนสองสามคำเท่านั้น​
เด็กหนุ่ม​ที่ถูกสิ่งแวดล้อมทำร้ายอย่าง​เขา..จึงกลาย​เป็นเด็กเสเพล​ไป​โดยไม่รู้ตัว..

จริง ๆ​ แล้ว​ นาท​จะดักรออุเทน​ที่ป้ายรถ
​เขา​ทั้งสอง​จะยืนขนาบ..เผยมีดให้ดู แล้ว​บังคับให้​ไปยัง​ที่​ที่ลับตาคนในบริเวณใกล้เคียงนั้น​
จากนั้น​..​เขา​จะให้หนุ่มสู้ตัวต่อตัว​กับมัน..​โดย​เขา​จะยืนดูอยู่​ห่าง ๆ​
ไม่ว่าหนุ่ม​จะแพ้หรือชนะ..​เขาก็​จะถือว่าทุกอย่างจบลงแล้ว​
​เขา​จะไม่​ใช้วิธีรุม..อย่าง​ที่พวกมันทำ​กับน้องของ​เขา
วิธีของคนเลว..หาก​ใช้วิธีเดียวกันตอบโต้ ​เขาก็​จะ​เป็นคนเลวเหมือนพวกมันเหมือนกัน
ทุกอย่างไม่​เป็น​ไปตามคาดหมาย..อุเทนมี​เพื่อนคนหนึ่ง​ขับมอเตอร์ไซค์มารับ
นาท​กับหนุ่มมองหน้ากัน..นาทมองน้องด้วยสายตาของ​ความผิดหวัง
"คง​ต้องรอวันหลัง.." ​เขาบอก​กับหนุ่ม
"ไม่..ผมรู้ว่าพวกมัน​จะ​ไป​ที่ไหนกัน"
หนุ่มไม่ยอมล้มเลิก​ความตั้งใจ
นาทส่ายหน้า.."มันไม่​ได้อยู่​คนเดียว..เราสู้มันไม่​ได้"
"งั้นพี่กลับ​ไปก่อน..​เอามีดมาให้ผม"
หนุ่มเหมือนสายธนู​ที่น้าวจนตึงเปรี้ยะ..​เขาไม่ยอมล้มเลิกง่าย ๆ​
นาทมองหน้าน้องชาย..​เขาเข้าใจ​ความรู้สึกของน้องดี
"งั้นเรา​ไปด้วยกัน.."
+++

หนุ่มพานาท​ไป​ที่สวนสาธารณะริมทางรถไฟแห่งนั้น​
พวกมัน​ทั้งสี่อยู่​​พร้อมหน้ากัน..หนุ่มจำหน้าทุกคน​ได้
สองพี่น้องก้าวเข้า​ไปในกลุ่มศัตรูนั้น​อย่างกล้าหาญ
​เมื่อรู้ว่าอะไร​​เป็นอะไร​ อุเทนก็หัวเราะก้อง
"นี่พวกเอ็งคงเห็นว่าพวกข้าตีนมือ​กำลังเหงาใช่ไหม? ถึงเสนอหน้ามาถึง​ที่นี่?"
หนุ่มไม่ตอบ..สีหน้าของ​เขาแสดงให้เห็นว่า​พร้อม​จะสู้ตาย
นาทกล่าวขึ้น​เรียบ ๆ​
"หนึ่ง​ต่อหนึ่ง​..จนกว่าฝ่ายใด​จะยอมแพ้"
อุเทนทำหน้ายียวน แกล้งยกมือแคะ​หู
"อะไร​นะ..ข้า​ได้ยินไม่ชัด"
"หนุ่ม​กับเอ็ง​เป็นคู่แรก..​ถ้าหนุ่มแพ้เอ็งมาสู้​กับข้า..​ถ้าข้าแพ้พวกข้าสัญญาว่า​จะไม่มายุ่ง​กับพวกเอ็งอีก"
"​ถ้าพวกเอ็งชนะ?"
"เอ็ง​ต้องเลิกยุ่ง​กับเนเน้​และพวกข้าทุกคนตั้งแต่นี้​ไป.."
อุเทนนิ่งคิด..แล้ว​ก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง
เกมส์นี้พวก​เขามี​แต่ชนะ..สี่ต่อสอง มันก็​คือสองต่อหนึ่ง​ดี ๆ​ นี่เอง
"​ได้เลย​.."
++++

​ความ​เป็นลูกผู้ชายพิสูจน์​ได้จากอะไร​? นาท​และหนุ่มไร้เดียงสาเกิน​ไป
อุเทนให้สมุนคนหนึ่ง​ของ​เขามาต่อสู้​กับหนุ่มก่อน..​เขาซัดจนลง​ไปนอน​กับพื้น..แล้ว​กระดิกนิ้วให้สมุนของมันอีกคนหนึ่ง​เข้ามา​พร้อม​กับเช็ดเลือด​ที่กลบปาก
เจ้าหมอนี่ร่างใหญ่ราว​กับหมี..มันถีบทีเดียวหนุ่มถึง​กับเซแซ่ด ๆ​ ​ไปปะทะ​กับต้นไม้ด้านหลัง
มันกระโดดเตะตามมา..หนุ่มหลบฉาก..หน้าแข้งของมันซัดเต็ม​ที่เข้า​กับต้นไม้ หนุ่มชกเต็มแรง​ไป​ที่พุงกะทิของมัน พอตัวมันงอ ​เขาก็รับด้วยเข่า​ที่แทงสวนขึ้น​​ไป
มีเสียงพล๊อกดังขึ้น​..หมีในร่างคนนั้น​ก็มีอันล้มตึงลง​ไป​โดยไม่ร้องสักแอะ..
อุเทน​และพวกอีกคนเห็นดังนั้น​ก็ขยับ​จะ​เขามารุม นาทตวาดก้อง
"ทุกอย่าง​เป็น​ไปตามข้อตกลงของลูกผู้ชาย"
อุเทน​และ​เพื่อนชงัก..
"​ใคร​เป็นคนต่อ​ไป?" หนุ่มบอก..​เขา​กำลังเมาเลือด​ที่ขึ้น​หน้า..หอบหายใจแรง
สองคน​ที่หมอบกระแตอยู่​​กับพื้น ลุกขึ้น​มา​ได้แล้ว​ ​ทั้งสี่หันมามองกันเอง
"ลูกผู้ชายพ่อมึงเด้.." อุเทนตะโกนก้อง พาพวก​ทั้งสี่กระโจนเข้าหาสองพี่น้องทันที
++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1626 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (7)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๙ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๗๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7938 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 09 มิ.ย. 2549, 10.23 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : blackapple [C-7959 ], [203.153.137.154]
เมื่อวันที่ : 10 มิ.ย. 2549, 19.16 น.

อ่านแล้ว​ลุ้นมากเลย​ค่ะ​

อยากอ่านตอนต่อ​ไปเร็ว ๆ​ จัง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : วรรณ [C-8055 ], [124.120.34.197]
เมื่อวันที่ : 17 มิ.ย. 2549, 14.37 น.

คุณพอ​จะคนรู้จักสัก 3 คนไหม ​ถ้ามีคุณเคยรู้ไหมว่าคุณมีโอกาสมีราย​ได้ขั้นต่ำวันละ 500 บาท​ ​ได้เหมือนกัน สงสัยหรือสนใจ​ต้องการมีราย​ได้เช่นนี้ติต่อหาเราซิค่ะ​ โทรมา​ที่ 06-3780445 คุณวรรณ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น