นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๙ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (6)
รันนรา
...หนุ่มเก็บหัวใจ​​ที่พองฟูมาโรงเรียน..​​โดยไม่รอ​​ที่​​จะมา​​พร้อม​​กับพี่ชายของ​​เขา ​​เขา​​ต้องการมาเจอเนเน้..มาดูปฏิกริยาของเนเน้ว่า​​จะ​​เป็นอย่างไร​​เมื่อ​​ได้พบหน้า​​เขา.....
หนุ่มเก็บหัวใจ​ที่พองฟูมาโรงเรียน..​โดยไม่รอ​ที่​จะมา​พร้อม​กับพี่ชายของ​เขา
​เขา​ต้องการมาเจอเนเน้..มาดูปฏิกริยาของเนเน้ว่า​จะ​เป็นอย่างไร​เมื่อ​ได้พบหน้า​เขา..หลังจาก​ที่เธอ​ได้รู้​ความในใจของ​เขาจากปากของพี่ชาย
ต่อให้เธอปฏิเสธ ​เขาก็​จะไม่เสียใจ..​เขาขอแค่ให้เธอรู้ว่า​เขาชอบเธอเท่านั้น​..​และ​เขามั่นใจว่า​เขา​จะ​ต้องทำให้เนเน้ชอบ​เขาให้​ได้
"ฉัน..เอ้อ..ผม​จะพยายามสุดชีวิตเชียวล่ะ"
​เขาบอก​กับพี่ชาย​ไปว่าอย่างนั้น​..​เมื่อนาทบอก​กับ​เขาว่านาท​พร้อม​จะจีบเนเน้ทันที​ที่​เขายอมแพ้
นาท​จะรู้ไหมว่า บัดนี้​เขาแพ้เสียแล้ว​..
นาทเองก็คง​จะยอมแพ้ ​ถ้า​ได้มาเห็นภาพ​ที่​เขาเห็น​กับตาในวันนี้
ใน​ที่สุด เนเน้ก็ยังไม่ลืมไอ้ดักแด้ เธอคงตัดสินใจ​ทั้งคืน​เพื่อ​จะมาขอ​ความรัก​กับ​เขาอีกครั้งในวันนี้
​และคง​จะประสบ​ความสำเร็จด้วยดี..มีการจับมือถือแขนกันด้วยอย่างนั้น​..
มัน​จะ​เป็นภาพ​ที่ติดตาของ​เขา​ไปอีกนานเท่านาน
++++

ในทันที​ที่เห็นหนุ่ม เนเน้โบกมือเรียกหยอย ๆ​
"เฮ้..ทางนี้"
เธอสลัดเรื่อง​ของอุเทนออก​ไปจากสมอง..คน ๆ​ นั้น​ไม่ควร​จะ​ได้รับ​ความรู้สึกดี ๆ​ จากเธออีกต่อ​ไป ​เขาเห็นเธอ​เป็นคนไม่มีหัวใจ คิด​จะเลิกก็เลิก คิด​จะรักก็รักอย่างงั้น มันไม่ง่าย​ไปหน่อย​รึไอ้ดักแด้??
เธอเดินหา​เพื่อน..ตอนนี้ก็ใกล้โรงเรียนเข้าแล้ว​..น่าแปลก​ที่ยังไม่เห็น​ใครมาสักคน
​พอดีเห็นหนุ่มเดินใจลอยอยู่​ไกล ๆ​ ก็เลย​เรียกด้วย​ความดีใจ
เธอพยายามปกปิด​ความเขินอายของตัวเองอย่างเต็ม​ที่ พยายามมอง​เขา​เป็น​เพื่อนอย่างเหมือนอย่างเดิม ​แม้​จะรู้ว่า​เขาชอบเธอมากกว่า​เพื่อนแล้ว​ก็ตาม
​แต่เธอ​ต้องตะโกนเรียกอีกหลายครั้ง..​เพราะหนุ่มไม่มีทีท่าว่า​จะเห็นหรือ​ได้ยินเสียงของเธอ
"สงสัย​จะเขินเหมือนเราแฮะ.." เธอแอบหัวเราะฮี่ฮี่ในใจ
เปล่าเลย​..หนุ่มเดินหาย​ไปในห้องอาหาร..​เขาไม่สนใจเธอเลย​
ไม่น่าเชื่อว่า​เขา​จะไม่​ได้ยิน..เสียงของเธอออก​จะดังถึงขนาดนั้น​
ขณะ​จะเดินตาม..เสื้อ​ที่ต้นแขนของเธอก็ถูกดึงจาก​ใครคนหนึ่ง​
พอหัน​ไป ก็อ้าปากค้าง
"​เป็นผู้หญิงประสาอะไร​กัน..กระโดดดึ๋ง ๆ​ ​เป็นลิง​เป็นค่างอย่างนี้.."
เธอพนมมือไหว้ทันที สีหน้าเจี่ยมเจี้ยม
ครูฝ่ายปกครองนั่นเอง
ครูสตรีคนนั้น​มองเธอ​ต้อง​แต่หัวจรดเท้า ​เพื่อหาข้อบกพร่องให้​ได้
หญิงสาวกลั้นใจ..​ทั้ง​ที่แน่ใจว่าเธอไม่​ได้​แต่งตัวผิดระเบียบ ​แต่แล้ว​ก็โดนเข้าจน​ได้
"ถุงเท้าทำไมดึงไม่ตึง.."
อ๋า..​เพราะเธอเดินกระแทกส้นด้วยอารมณ์ขุ่นมัวจากไอ้ดักแด้นั่นเอง ​ที่ทำให้ถุงเท้า​ที่เริ่มเสื่อมสภาพลง​ไปกองอยู่​​กับตาตุ่ม ​ซึ่ง​ไปตรง​พอดี​กับแฟชั่นสมัยนี้​ที่นิยมสวมถุงเท้าสั้น ๆ​ หรือไม่ก็ให้มันกองอยู่​ตรงขอบรองเท้านั้น​
"แล้ว​เข็มขัดก็ไม่ใส่..เรา​ต้องคุยกันหน่อย​แล้ว​..ตามครูมาเดี๋ยวนี้!!"
เนเน้อยาก​จะทึ้งผมตัวเอง..​เพราะการมัว​แต่คิดว่า​จะคุยอะไร​​กับ​เพื่อน ๆ​ ทำให้เธอลืมเข็มขัด​ไปเสีย​ได้
เธอจึงจำ​เป็น​ต้องเดินตามครู​ไปต้อย ๆ​ ด้วยอาการเซ็งระเบิด

หลังจากถูกอบรม​และคาดโทษจนหนำใจแล้ว​..การเข้าแถวเคารพธงชาติก็ผ่านพ้น​ไปเรียบร้อย​..
เนเน้จึงยังไม่พบ​เพื่อนตระกูลนอของเธอสักคน
การเรียน​ที่น่าเบื่อผ่าน​ไปอย่างเชื่องช้า..เธอรอเวลาพักเ​ที่ยงให้มาถึงเร็ว ๆ​
ท้องก็ร้องจ๊อก ๆ​ ​เพราะไม่มีอะไร​ตกถึงท้อง..เธอลืม​แม้กระทั่ง​จะแวะซื้อนมจากร้านหน้าปากซอย​ทั้ง​ที่เคยทำ​เป็นกิจวัตร
พอกริ่งบอกเวลาพักเ​ที่ยง..เธอก็โบยบินออกจากห้องก่อน​ใคร​เพื่อน
​แต่แล้ว​เธอก็ผิดหวังอีกครั้ง..เธอไม่พบ​ใครเลย​ ​ทั้งหนุ่ม นาท นิ่ม ​และเนย
พวก​เขา​ทั้ง 4 ​ไปไหน?
เธอโทรศัพท์​ไป​ที่บ้านของนาท​และหนุ่ม..ไม่มีคนรับ..หรือ​ทั้งสองโดดเรียนหนี​ไปเ​ที่ยว?
ลองโทรฯ ​ไป​ที่บ้านของนิ่ม..แม่ของนิ่มบอกว่าเธอ​ไปโรงเรียนตั่ง​แต่เช้า​
​ส่วนบ้านของเนยนั้น​โทรฯ ไม่​ได้ บ้านเนยไม่มีโทรศัพท์
เนเน้วิ่งตามหา​เพื่อนจนลืม​ไปว่าตัวเองหิวไส้​จะขาด
นี่มันเกิดอะไร​ขึ้น​??
++++

แล้ว​เนเน้ก็นึกถึงโทรศัพท์​ที่ห้องของเธอ​ได้
พ่อของเธอซื้อให้เธอเอง..ท่าน​ต้องการ​จะติดต่อเธอให้​ได้ตลอดเวลา
​แม้เครื่องหนึ่ง​​จะแพงมาก ​เพราะมันมี​ทั้งระบบฝากข้อ​ความ ​และระบบเช็คข้อ​ความ ​ซึ่งถือว่าไฮเทคมาก ๆ​ ​ที่น้อยคน​จะมี​ใช้
ก็พ่อของเธอทำงานอยู่​องค์การโทรศัพท์ โทรศัพท์รุ่นใหม่ ๆ​ เธอจึงมีโอกาส​ได้​ใช้เสมอ
พ่อไม่ยอมให้เธอมีโทรศัพท์มือถือ ​และโรงเรียนก็ไม่ยอมให้นักเรียน​เอามือถือมาโรงเรียน เธอ​กับ​เพื่อนก็เลย​ไม่มีมือถือ​ใช้
พ่อบอกว่าเข้ามหาฯลัย​ได้​เมื่อไรค่อยมาพูดกัน
เนเน้รีบโทรศัพท์เข้าห้องตัวเอง กดรหัส​เพื่อเช็คข้อ​ความ​ที่ถูกฝาก​เอาไว้
ห้าสายแรกมาจากไอ้ดักแด้ มี​แต่ถ้อยคำพิรี้พิไรจนน่ารำคาญ
สายต่อ​ไป​เป็นของนิ่ม
"มา​ที่โรงพยาบาลด่วนเลย​นะเน้..เนยไม่สบายมาก..​ต้องเข้าห้องไอซียู แค่นี้นะ.."
อีกสายหนึ่ง​​เป็นสายของนาท
"นิ่มเพิ่งโทรฯ มาบอกว่าเนยไม่สบายนอนอยู่​​ที่โรงพยาบาล เน้​กับหนุ่มรีบมานะ.."
หูโทรศัพท์ถูกกระแทกโครมลงบนแป้น..​พร้อม​กับเสียงรำพันของเธอ
"เนย.."
++++++

การออกจากโรงเรียนก่อนโรงเรียนเลิก ​เป็นเรื่อง​​ที่ยากเหลือเกินสำหรับเนเน้
มาตรการของโรงเรียนเข้มงวดพอ ๆ​ ​กับการเข้าออกทำเนียบรัฐบาล เธอ​ต้อง​ไปยืนอธิบาย​กับคุณครูถึง​ความจำ​เป็น​ที่​จะ​ต้องลาด้วยเหตุใด
เธอ​ต้องตอบคำถามประเภท​ที่ว่า "ครู​จะเชื่อ​ได้อย่างไรว่าเธอ​ไป​ที่โรงพยาบาลจริง ๆ​ ไม่ใช่โรงหนัง?" หรือ "เธอ​เป็นหมอสินะ..​เพื่อนเธอคงแย่​ถ้าเธอไม่รีบ​ไปเวลานี้"
กว่าเธอ​จะทำให้คุณครูประจำชั้นคนนั้น​อนุญาตให้เธอลา​ได้ เธอ​ต้องโทรฯ หาคุณพ่อ
"ลูกสาวของผม​กับหนูเนย​เป็น​เพื่อนสนิทกันมากครับ​ โปรดอนุญาตให้เธอลา​ไปเยี่ยมเธอเถิดครับ​ ผมรับรองว่าลูกสาวของผม​จะไม่เหลวไหลเด็ดขาด"
พ่อของเธอคง​จะบอกคุณครูว่าอย่างนั้น​ ครูคนนั้น​ถึงยอมอนุญาต
ก่อน​จะออกจากโรงเรียนเธอควานหาตัวหนุ่มอีกครั้ง ​แต่ไม่มีวี่แวว
"แง่ง.."
++++

​เมื่อ​ไปถึง..นิ่ม​และนาทรอเธออยู่​แล้ว​ด้วยสีหน้า​ที่เธอเห็นแล้ว​ใจหาย
"​เป็นไง..เนย​เป็นไงบ้าง?"
"พ้นขีดอันตรายแล้ว​..​แต่คงอีกนานกว่า​จะ​ได้กลับบ้าน"
"หมอบอก​เป็นอะไร​?"
"กล้ามเนื้อลิ้นหัวใจข้างหนึ่ง​ตายเฉียบพลัน..ดี​ที่เพิ่ง​เป็นหมอเลย​พอ​จะกู้คืนมา​ได้..หมอบอกว่าต่อ​ไปนี้ห้ามเธอ​ได้รับการกระทบกระเทือนใจอย่างเด็ดขาด.."
เนเน้อ้าปากฟังนิ่มเล่า..
"ห้ามปล่อยให้เสียใจมาก ๆ​ ดีใจมาก ๆ​ ห้ามออก​กำลังกายอย่างหักโหม ให้พวกเราทำดี​กับเธอให้มาก ๆ​ "
"หมาย​ความว่าไง?"
"เธออาจ​จะอยู่​​กับพวกเรา​ได้ไม่นาน..เว้น​แต่​จะเข้ารับการผ่าตัด​ซึ่งหมอก็บอกว่าให้​เป็นทางเลือกสุดท้าย.."
เนเน้กลืนน้ำลายลงคอ..เนย​เป็นมากขนาดนี้เชียวหรือ?
"เธอเข้า​ไปเยี่ยมเนยสิ..พอ​ได้สติขึ้น​มาก็ถามหาพวกเราทุกคน..แล้ว​นี่หนุ่ม​ไปไหน? ไม่​ได้มาด้วยกันรึ?" นาทถาม​เมื่อนึกขึ้น​​ได้
เนเน้เล่าให้​เขาฟัง
"มีอะไร​เกิดขึ้น​?"
"ฉันก็ไม่รู้ ก่อนเข้าเรียนฉันอุตส่าห์ตะโกนเรียก​เขาก็ไม่​ได้ยิน แล้ว​อยู่​ ๆ​ ก็หายตัว​ไปซะเฉย ๆ​ ฉันนึกว่า​เขามา​ที่นี่แล้ว​ซะอีก.."
"เปล่า..​เขาออกจากบ้าน​แต่เช้า​ก่อนเรา..นิ่มโทรฯ มาบอกตอน​ที่เรา​กำลัง​จะออกจากบ้าน​พอดี หนุ่มเลย​ยังไม่รู้เรื่อง​ของเนย.."
"เวลาอย่างนี้..เนยคงอยาก​จะเจอหน้าหนุ่มมากกว่า​ใคร​ทั้งหมด.." เนเน้พูดออกมาอย่างลืมตัว เธอลืม​ไปว่ามีนิ่มอยู่​ตรงนั้น​ด้วย
นิ่มถามทันที
"ทำไมเธอคิดอย่างนั้น​?"
"ก็.." เนเน้อึกอัก สมองหมุนจี๋​เพื่อหาทางออก
"ก็ยังเหลือ​เขาเพียงคนเดียวในกลุ่มของพวกเรา​ที่ยังไม่​ได้มาเยี่ยมเนยไงล่ะ.."
นิ่มพยักหน้ารับทราบ..​แต่สีหน้ายังไม่คลายฉงน
"งั้นฉันเข้า​ไปเยี่ยมเนยล่ะนะ.."
เนเน้ไม่รอให้​ใครพูดว่าอะไร​อีก ตรง​ไป​ที่ห้องฉุกเฉินนั้น​ทันที

แม่ของเนยออก​ไปซื้อของจำ​เป็นให้คนป่วย
​เมื่อเธอก้าวเข้า​ไปในห้องนั้น​เนเน้จึงเห็นเนยนอนอยู่​เพียงคนเดียว
หลังจากเธอสวมเสื้อคลุม​และเปลี่ยนรองเท้าตามระเบียบของห้องไอซียูแล้ว​..เธอก็มาหยุดยืนนิ่งมอง​เพื่อนอยู่​ข้างเตียง
สภาพของเนยทำให้เนเน้น้ำตาแทบร่วง..
ร่างกาย​ที่ค่อนข้างผอมอ้อนแอ้นอยู่​แล้ว​ของเนย..บัดนี้ดูเหมือน​จะผอมเล็กลง​ไปอีกเท่าตัว สายยางโยงจากจมูก​ไป​ที่เครื่องฟอกออกซิเจน สายน้ำเกลือคาอยู่​​ที่หลังมือข้างหนึ่ง​ ​ส่วนอีกข้างหนึ่ง​เธอค่อย ๆ​ ยื่นให้เนเน้จับ
"เราไม่​เป็นไรแล้ว​..เน้อย่าทำหน้าอย่างนั้น​สิ.." เนยพูดด้วยใบหน้า​ที่เต็ม​ไปด้วยรอยยิ้ม หากอิดโรยจนเห็น​ได้ชัด
"แน่อยู่​แล้ว​..เธอแข็งแรง​จะตาย พอหมอบอกให้กลับบ้านเธอก็คง​จะมีแรงวิ่งแต้ด ๆ​ เหมือนเดิม.." เนเน้พยายามสร้างบรรยากาศด้วยเสียงหัวเราะ
​ได้ผลเหมือนกัน เนยหัวเราะออกมาเล็กน้อย..​แต่เนเน้กลับไม่ชอบเสียงหัวเราะนั้น​เลย​
มันเหมือนไม่​ได้ออกมาจาก​ความรู้สึกจริง ๆ​ ของเธอ
"เธอเล่าให้ฉันฟังก่อนดีกว่า ว่าทำไมอยู่​ ๆ​ หัวใจของเธอถึงเกิดขี้เกียจเต้นขึ้น​มาเฉย ๆ​"
ดวงตากลมโตนั้น​สั่นระริกขึ้น​มาเล็กน้อย..เนยรีบเบือนหน้า​ไป..​แต่ก็ยังช้ากว่าสายตาของเนเน้​ที่แอบเห็นน้ำตาของ​เพื่อนรัก
เนเน้ใจหาย..ทำไมเนยถึงร้องไห้?
"เราทะเลาะ​กับแม่..หลังจากนั้น​เราก็เจ็บหน้าอก หายใจไม่ออก แล้ว​ก็สิ้นสติ​ไป มาตื่นอีกทีก็​ที่โรงพยาบาลนี่แหละ​"
"คนอื่นมีตั้งเยอะแยะ ทำไม​ต้องเลือกทะเลาะ​กับแม่.."
"ก็แม่...​" เสียงของเนยขาดหาย​ไป
"ทำไม?"
"แม่​เอาหมวกใบนั้น​​ไปขายเสียแล้ว​.."
หางเสียงของเนยสั่นพร่า
เนเน้งง
"ก็บ้านเธอทำหมวกขาย ไม่ขายหมวกสิถึง​จะแปลก"
"หมวกใบ​ที่เราตั้งใจทำให้​กับ​เขาไงล่ะ..เน้ลืม​ไปแล้ว​เหรอ?"
เนเน้ลืมตาโพลง
จริงสิ..อีกสองสามวันนี้​จะ​เป็นวันเกิดของหนุ่ม..เนยบอกว่าเธอ​ได้เตรียมสานหมวกพิเศษ​เป็นของขวัญให้​กับหนุ่มไว้แล้ว​ เธอยัง​ได้เขียนการ์ดสารภาพ​ความในใจให้​กับ​เขาด้วย
เนเน้รู้สึกสงสารเนย​เป็น​กำลัง ​เป็น​ใครก็คงเสียใจ ​ถ้ารู้ว่ามันถูกขาย​ไปเสียแล้ว​
"โธ่เอ๊ย..เรื่อง​แค่นี้..ก็สานใหม่เสียก็สิ้นเรื่อง​" เนเน้พยายามให้​กำลังใจ​เพื่อน
เนยส่ายหน้า
"เราทำไม่​ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว​ หมวกใบนั้น​เรา​ใช้เวลาสานขึ้น​มาวันละเล็กละน้อย..เราพยายามอย่างสุดฝีมือ..​เพื่อตั้งใจ​จะให้​เขาประทับใจ..มัน​ใช้เวลาเกือบสองเดือน"
เนเน้บีบมือของ​เพื่อน ดวงตาหวานฉ่ำนั้น​กลิ้ง​ไปมาขณะขบคิด
"เธอคิดว่าในสองสามวันนี้..เธอ​จะทำมันขึ้น​ใหม่​ได้ไหมล่ะ?"
"ก็คง​ได้..​แต่มันคงไม่สวยเหมือนเดิม..​และเราก็นอนเจ็บอยู่​อย่างนี้..เราคงไม่มีเรี่ยวแรง​จะทำ​ได้ทัน.."
"เธอมีฉันอยู่​​ทั้งคน..​เอางี้..สามวันนี้ฉัน​จะรีบมาหาเธอ​ที่โรงพยาบาลในทันที​ที่โรงเรียนเลิก ​และ​จะช่วยเธอทำเอง เธอแค่นอนสอนฉันแค่นั้น​..ตกลงมะ?"
เนยมีดวงตา​ที่แจ่มใสขึ้น​..เธอปาดน้ำตาให้เหือดแห้ง มองเนเน้ด้วยดวงตาของ​ความซึ้งใจ
"จริงนะ..เน้​ต้องช่วยเราจริง ๆ​ นะ"
เนเน้ยิ้ม​พร้อม​กับพยักหน้า..ในใจก็นึกต่อว่าหนุ่มโขมงโฉงเฉง
หายหัว​ไปไหนวะ?..รู้หรือเปล่าว่า​เพราะตัวเอง ทำให้เนย​ต้อง​เป็นถึงขนาดนี้ เจอหน้าคง​ต้องโดดชกให้ซักทีแล้ว​
​แต่ปากกลับพูดอีกเรื่อง​หนึ่ง​
"​แต่เรา​ต้องเก็บเรื่อง​นี้ไว้​เป็น​ความลับของเราสองคนนะ..​จะให้คนอื่นรู้ไม่​ได้..นิ่มยิ่งรู้ไม่​ได้"
เนยสงสัย
"ทำไมล่ะ?"
ก็​เพราะนิ่มชอบเธอไงละยะ!!
เนเน้ตอบในใจ เธอคิดว่ายังไม่ควรบอก​กับเนยเรื่อง​ของนิ่ม มัน​จะทำให้เธอไม่สบายใจ​ไปเสียเปล่า ๆ​
"เรื่อง​ของ​ความรัก​ถ้าเรารักษา​เป็น​ความลับให้มาก​ที่สุดแล้ว​มัน​จะทำให้เรารู้สึกพิเศษสุด ๆ​ ไง..เธอไม่อยาก​จะรู้สึกอย่างงั้นเหรอ?"
เนยรีบพยักหน้า..
"เราอยากรู้จังเลย​..ว่าหนุ่ม​จะชอบมันไหม?"
"ชอบสิ..​ถ้าไม่ชอบฉัน​จะยัดหมวกใบนั้น​ใส่ปากของมันเลย​.." เธอพูดออกมา​พร้อม​กับทำท่า​ไปด้วย เรียกเสียงหัวเราะจากผู้ป่วยขึ้น​มา​ได้อีกครั้ง
เนเน้ออกจากห้องพักผู้ป่วยหนักนั้น​ด้วยหัวใจ​ที่หนักอึ้ง..
เสียงของเนยยังติดอยู่​​ที่หู
"ขอบใจเน้มากนะ..เน้​เป็น​เพื่อน​ที่ดี​ที่สุดของเรา..เราดีใจ​ที่โชคดีมี​เพื่อนอย่างเน้.."
นั่นจึงทำให้เธอตัดสินใจ​ที่​จะทำอะไร​บางอย่าง
"เรา​จะ​ต้องทำให้เนยสมหวังให้​ได้!!
+++++

ฉันโกรธหนุ่มจริง ๆ​ นะ ฉันไม่​ได้พูดเล่น
​เพราะ​เขา ทำให้เนย​ต้อง​เป็นอย่างนี้
​แม้​เขา​จะไม่รู้ตัว..​แต่ฉันก็​จะโทษ​เขาน่ะแหละ​..อยากทำให้เนยชอบทำไมล่ะ? -*-
​เพราะ​เขา เนยลงทุนอดหลับอดนอนสานหมวกใบนั้น​ขึ้น​มา..ทุ่มเทแรงกายแรงใจเข้า​ไปอย่างเต็ม​ที่
แม่ของเนยก็เหลือเกิน..ดั๊นนนนน​เอา​ไปขายเสีย​ได้
ท่านคงไม่รู้ว่ามันสำคัญอย่างไร​กับเนย..​แต่ก็น่า​จะถามกันก่อนนี่นา..-*-
เนยคงเสียใจมาก..รวม​ทั้งคงโกรธแม่ของเธอมาก โรคหัวใจ​ที่อาจ​จะแฝงอยู่​นานแล้ว​ก็เลย​กำเริบขึ้น​มา
ดีไม่ตาย​ไปเสียเลย​..น่าหวาดเสียวจริง ๆ​ O_o'
​ถ้าเนยตาย​ไปจริง ๆ​ ฉันคงร้องไห้ขี้มูกโป่ง YoY
เนย​กับฉันผูกพันกันมาก..มากกว่า​ที่​ใคร​จะเข้าใจ
ตอน​ที่ฉันทะเลาะ​กับพ่อ..ตอน​ที่พ่อพาแม่ใหม่เข้ามาในบ้าน (​พร้อม​กับลูกชายหน้าเหมือนแมงกะแท้-ทุเรศกว่าดักแด้เยอะ-คนนั้น​) ฉันก็​ได้เนยนี่แหละ​​ที่ช่วยปลอบใจ
ฉันหนีออกจากบ้าน​ไปค้าง​ที่บ้านของเนยเกือบอาทิตย์ ​แม้ว่าพ่อ​จะมาตามฉันก็ไม่ยอมกลับ (พ่อถึง​ได้รู้ว่าฉัน​กับเนย​เป็น​เพื่อนรักกันแค่ไหน ถึง​ได้ช่วยพูด​กับครูประจำชั้นให้ฉันลามาเยี่ยมเนย​ได้)
กระทั่งพ่อ​ต้องยอมให้ฉันมาอยู่​​ที่หอของป้า ​และยอมให้ฉันมาเรียน​ที่นี่ นั่นแหละ​ฉันถึง​ได้แยกออกมานอนคนเดียว
เรานอนคุยกันทุกคืน ฉันมี​ความสุขเหลือเกินในช่วงนั้น​
​ทั้ง​ที่บ้านของเนย​จะคับแคบ มีญาติพี่น้องอยู่​รวมกันมากมาย​ เธอก็ไม่เคยรังเกียจฉันเลย​
หนุ่มน่า​จะภูมิใจ ​ที่มีคนดี ๆ​ อย่างนี้มาชอบ
เนยสวย..เรียบร้อย​..ทำอาหารก็อร่อยกว่าแม่ค้าในโรงเรียนเสียอีก..ฉันว่า​เขา​จะ​ต้อง​ไปด้วยกัน​ได้ดีแน่ ๆ​
(แล้ว​มันเรื่อง​อะไร​มิทราบ..​เขาถึงมาชอบฉัน..เด็กกะโปโลตาโตเหมือนไข่ไดโนเสาร์อย่างฉัน??)
ตอนนี้ฉัน​จะ​ต้องตามหาตัว​เขาให้เจอ..บังอาจโดดเรียน​โดยไม่บอกไม่กล่าว..นิสัยเสียมาก ๆ​
เอ..หรือเกิดอะไร​ขึ้น​​กับ​เขา? หมอนี่ชอบแกว่งเท้าหาตะปูอยู่​เรื่อย (เสี้ยนสมัยนี้คงไม่ค่อยมีแล้ว​..​เป็นยังไงฉันยังไม่รู้จักเลย​ -_-')
พูดง่าย ๆ​ ​เป็นคนชอบหาเรื่อง​ใส่ตัว หาเหาใส่หัวนั่นเอง
​เมื่อไม่นานมานี่..ก็​ไปสร้างศัตรูขึ้น​มา เพียงแค่เห็นเด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่ง​ถูกบังคับให้นั่งรถมอเตอร์ไซค์​ไป​กับผู้ชายคนหนึ่ง​ ​เขาก็เข้า​ไปห้าม
​เขาถึง​กับถูกผู้ชายคนนั้น​ชี้หน้าคาดโทษ​เอาไว้..ฉันงี้ใจเต้นตั้ก ๆ​ กลัว​จะมีเรื่อง​ชกต่อยกัน
"ฉันเกลียดผู้ชาย​ที่ชอบรังแกผู้หญิง.."
​เป็นเหตุผลของ​เขา​ที่ฉันฟังแล้ว​ก็​ได้​แต่อึ้ง
​และก็หวังว่า "​พระเอก" อย่าง​เขา อย่าตายตอนจบเลย​
ฉันขี้เกียจร้องไห้นี่นา..
++++

เนเน้บอกให้นาท​และนิ่มช่วยกันตามหาตัวหนุ่มให้เจอ
นิ่มนั้น​ไม่ค่อยเต็มใจนัก เธออยาก​จะอยู่​​กับเนยมากกว่า
เนเน้เลย​ให้เธอรอหนุ่มอยู่​​ที่นี่ หาก​เขาทราบข่าว​เขา​ต้องมาแน่ ๆ​
​ส่วนนาท ​เขาอาสา​ไปตามหาตัวหนุ่มตามบ้าน​เพื่อน​ที่​เขาพอรู้จัก สำหรับเนเน้เอง..เธอ​จะเดินหา​เขา​ที่ห้างสรรพสินค้า(​ที่มีอยู่​แห่งเดียวในอำเภอนี้)
​ทั้งสามแยกย้ายกัน​ไปทันที
+++++

ห้างสรรพสินค้าในอำเภอเล็ก ๆ​ แห่งนั้น​ ชั้นล่าง​เป็นซุปเปอร์มาเก็ต ​ส่วนชั้นบน​จะ​เป็นร้านขายของทั่ว​ไป
ขึ้น​​ไปอีกชั้น​จะ​เป็นโรงหนัง รายล้อมด้วยร้านกินด่วนหลากยี่ห้อ รวม​ทั้งร้านไอศกรีม​ที่เนเน้​กับเนยมานั่งคุยกัน​เมื่อไม่นานมานี้ด้วย
หญิงสาวเดินตามหาอย่างเหนื่อยอ่อน..ขาแทบ​จะยกไม่ขึ้น​ ก็ไม่ปรากฏว่า​จะเจอหนุ่ม​ไปซุกหัวอยู่​ตรงไหนเลย​
เธอโทรฯ กลับห้องของเธอบ่อยครั้ง ​เพื่อเช็คข้อ​ความดูว่ามี​เพื่อนคนไหนฝากข่าวไว้บ้างหรือเปล่า ​แต่ก็​ต้องผิดหวังทุกครั้ง
เหลือบมองนาฬิกาเรือนเล็ก ๆ​ ​ที่ข้อมือ..เกือบสองทุ่มแล้ว​..เธอ​ใช้เวลาตามหาหนุ่ม​ไปเกือบสามชั่วโมง..
​แม้ท้อง​จะหิวจนแสบ​และเสียด..จาก​ที่​ทั้งวันไม่มีอะไร​ตกถึงท้องเธอเลย​..เธอก็ไม่สนใจตัวเอง
ในหัวของเธอตอนนี้ มี​แต่คำถาม "หนุ่ม..เธออยู่​​ที่ไหน??"
หรือไม่ก็ "ไอ้หนุ่ม..โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!"
บางทีก็ "หนุ่ม..เธออย่า​เป็นอะไร​นะ..ฉันของร้อง"
เธอมี​แต่​ความห่วงใยอยู่​เต็มหัวใจ

นับตั้งแต่ครั้ง​ที่เนเน้..​ได้​ไปนอนบ้านเดียว​กับเนย
เด็กสาวแรกรุ่น​ทั้งสองนอนคุยกันทุกคืน ขุดคุ้ยเรื่อง​ราวต่าง ๆ​ มาคุยกันจนหมดสิ้น
​เมื่อไม่รู้​จะคุยอะไร​ก็เลย​คุยกันถึงเรื่อง​ผู้ชาย..
คุยเรื่อง​ผู้ชายคนอื่นจนหมดประเทศแล้ว​ก็เลย​​ต้องคุยกันถึงเรื่อง​ผู้ชายใกล้ ๆ​ ตัว
คุยกันจนเนเน้จับ​ได้ว่า..เนยมีใจให้​กับหนุ่มอยู่​ไม่น้อย..
เธอพูดถึง​เขาด้วยน้ำเสียง​ที่ชื่นชมจากหัวใจ..ผู้หญิงด้วยกันวัยเดียวกันอย่างเนเน้ย่อม​จะดูออก
​แม้เนย​จะไม่​ได้พูดออกมาตรง ๆ​ ก็ตาม

ตอนนั้น​​เป็นช่วง​ที่เธอ​ทั้งสองเพิ่ง​จะหลุดพ้นจากนักเรียนชั้นประถมก้าวข้าวสู่การ​เป็นนักเรียนมัธยม​เป็นครั้งแรก
​ความรัก​เป็นอย่างไรต่างก็ไม่เข้าใจนัก..รู้​แต่ว่า​เป็น​ความรู้สึกดี ๆ​ ​ที่​จะให้​กับ​ใครสักคน
เนเน้ยอมรับ​กับตัวเอง..เธอก็รู้สึกดี ๆ​ ต่อหนุ่มไม่แพ้เนยเช่นกัน
​แต่​เมื่อเธอรู้ว่า​เพื่อนรักของเธอชอบ​เขามากขึ้น​ทุกที..เธอก็จำ​ต้องปิดกั้นหัวใจของตัวเอง..
หักห้าม​ความรู้สึกนั้น​ไว้ใน​ส่วนลึกของหัวใจ แล้ว​พยายามหาสิ่งอื่นมาทดแทน
เหมือน​กับเด็ก ๆ​ ​ที่เสียสละของเล่น​ที่ชอบให้​กับ​เพื่อน แล้ว​ตัวเองค่อยหาของเล่นชิ้นใหม่ ​โดยหารู้ไม่ว่า​ความรักนั้น​ถึงอย่างไรก็​จะ​เป็นของเล่น​ไปไม่​ได้
เนเน้คิด​แต่เพียงว่า​เมื่อเนยชอบ​เขาแล้ว​..เธอก็​ไปหาผู้ชายคนอื่นมาชอบก็​ได้..
กระทั่งเธอ​ได้มีโอกาสพูดคุย​กับอุเทน รุ่นพี่คนนั้น​ เธอก็บอก​กับตัวเองทันทีว่าเธอ​จะรัก​กับผู้ชายคนนี้..
​ทั้ง​ที่เธอก็ตอบตัวเองไม่​ได้สักครั้งว่า..เธอรักพี่เทนตรงไหน? ​และอย่างไร?
++++

​เมื่อคราว​ที่เนยเปิดเผย​ความในใจของเธอ​กับเนเน้ ในร้านไอศกรีมแห่งนั้น​
ด้วย​เพราะเนเน้ห่างเหินจาก​เพื่อนฝูง​ไป​เป็นเวลานาน..​ไปทุ่มเทเวลาให้​กับไอ้ดักแด้คน​ที่เธอคิดว่า​เป็นรักครั้งแรก​ที่แท้จริงของเธอซะหมด..เลย​ทำให้เธอถึง​กับตกใจ ​เมื่อรู้ว่าใน​ที่สุดแล้ว​..สิ่ง​ที่เธอคิดไว้ก็​เป็นเรื่อง​จริง
ใน​ที่สุดเนยก็​พร้อม​ที่​จะเปิดเผย​ความในใจของตัวเองออกมาให้หนุ่ม​ได้รับรู้..ใน​ที่สุดสิ่ง​ที่เธอเสียสละให้​กับเนยก็เติบโตขึ้น​มาอย่างงดงาม
มันเติบโตขึ้น​มา​พร้อม​กับเนย​และ​พร้อม​กับเธอ..​ที่เริ่มเข้าใจ​ความรัก..ว่ามันมีอิทธิฤทธิ์ปานใด
เนยไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ​ อีกแล้ว​..เธอก็ไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ​ อีกเช่นกัน..การส่องกระจกดูตัวเองอย่างเต็มตาในครั้งนั้น​ยืนยัน​ได้​เป็นอย่างดี..
ตอนนั้น​เธอรู้สึกอย่างไร?..นอกจาก​จะตกใจแล้ว​เธอยังเจ็บปวดหรือไม่
เธอไม่รู้..เนเน้ตอบตัวเองไม่​ได้..หัวใจของเธอสับสนอย่างเหลือเกิน..
++++

เนเน้หมดหวัง..หลังจากโทรศัพท์กลับห้อง​เป็นครั้งสุดท้าย แล้ว​มีข้อ​ความจากนาททิ้งไว้ว่า ​เขากลับถึงบ้านแล้ว​..ยังตามหาหนุ่มไม่เจอ
เด็กสาวอ่อนแรง ผมเผ้ารุงรังปิดหน้าผาก..รีมฝีปากซีด..หน้าซีด..
เธอรู้สึกหวิว ๆ​ ในช่องท้อง..​และรู้สึกเวียนหัวขึ้น​มานิด ๆ​
ขณะเดินทางกลับถึงร้านขายของชำหน้าปากซอย..เธอจึงจำ​เป็น​ต้องซื้อนมกล่องมาดื่ม..​เพื่อบรรเทาอาการ​จะ​เป็นลมนั้น​
​แต่ทานไม่​ได้ไม่กี่อึก..ก็ผะอืดผะอม..เกือบ​จะอ๊อกออกมาเสียแล้ว​..ดี​ที่กลั้น​และกลืนลง​ไป​ได้ทัน..
ในซอยค่อนข้างมืด..​แม้​จะมีแสงไฟจากนีออนดวงไม่ใหญ่นัก เปิดทิ้งไว้​เป็นระยะ ๆ​ ตามเสาไฟฟ้า
น้ำตา​ที่ไหลจากการ​จะอาเจียนนั้น​ทำให้เธอตาพร่า..เธอ​ต้องเช็ดอยู่​บ่อยครั้ง
​แต่แปลก..เช็ดเท่าไรก็ไม่หาย..ดูเหมือนน้ำตาของเธอ​จะเอ่อล้นออกมาตลอดเวลา
"หนุ่ม..เธออยู่​ไหน?..เธอ​เป็นอะไร​​ไป.."
ในก้อนสะอื้น​ที่ถูกกลืนลง​ไป​พร้อม​กับนม​ที่ปรี่ล้นอยู่​​ที่คอ..มันแฝงไว้ด้วยถ้อยคำเหล่านั้น​..
"ฉัน​เป็นห่วงเธอนะ.."

ระยะทาง​ที่ไม่น่า​จะเกินเจ็ดแปดร้อยเมตรนับตั้งแต่ปากซอยจนถึงหอพัก เธอเคย​ใช้เวลาเดินไม่เกินห้านาที
​แต่ครั้งนี้..เธอกลับรู้สึกระยะทางมันยาวไกลเหลือเกิน..
เธอเดินซวนเซมาถึงกลางซอย..อาการวิงเวียนเกิดขึ้น​จนตาลาย บอก​กับตัวเองว่าหาฝืนต่อ​ไปคง​ต้องล้ม​ทั้งยืนแน่ ๆ​
เธอจำ​ได้ว่าใกล้ ๆ​ โคนต้นไม้แถว ๆ​ นั้น​ ​จะมี​ที่นั่งเล่น​ที่ชาวบ้านช่วยกันทำขึ้น​ตั้งอยู่​ มันห่างจากถนนซอยเข้า​ไปเพียงเล็กน้อย..
เธอตรง​ไป​ที่นั่น..แล้ว​เธอก็พบ​กับ​ใครคนหนึ่ง​นั่งอยู่​ตรงนั้น​อยู่​ก่อนแล้ว​
​เป็นคน​ที่หัวใจของเธอร่ำร้องเรียกหา​เขามาตลอด​ทั้งวัน
"หนุ่ม.."
+++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1625 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (6)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๙ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๐๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7935 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 09 มิ.ย. 2549, 09.15 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น