นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๕ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (5)
รันนรา
...นาทเอง..ก็ใช่ว่า​​จะมีอารมณ์ทำการบ้าน หลังวางหูโทรศัพท์จากเนเน้..​​เขาก็นั่งครุ่นคิดอยู่​​คนเดียว...
นาทเอง..ก็ใช่ว่า​จะมีอารมณ์ทำการบ้าน
หลังวางหูโทรศัพท์จากเนเน้..​เขาก็นั่งครุ่นคิดอยู่​คนเดียว
หนุ่มนั้น​เข้า​ไปในห้องของตัวเองตั้งแต่เลิกซ้อมดนตรีแล้ว​ เก็บตัวเงียบไม่ยอมออกมา​แม้​เขา​จะเรียกให้ทานข้าว
​กับน้องชายคนนี้..​เขารู้จิตใจของหมอนั่นดี
ในสายตาของคนอื่น หนุ่มอาจ​จะ​เป็นคน​ที่คล้าย​กับไม่ยี่หระ​กับอะไร​ วัน ๆ​ ก็สนุกสนาน​ไปตามเรื่อง​
​แต่​ส่วนลึกของหนุ่มแล้ว​..คง​จะมี​เขานี่แหละ​..​ที่มองเห็น​ความในใจของหนุ่ม​ได้อย่างปรุโปร่ง
การกระตือรือร้น​ที่​จะมาเรียน​ที่นี่..บางคนอาจ​จะเห็นว่าหนุ่มทำ​เพราะ​เพื่อน ๆ​ ​แต่​ความ​เป็นจริงแล้ว​..หนุ่มทำ​เพราะเนเน้มากกว่า
พ่อแม่ของเนเน้แยกทางกัน..แม่ของเนเน้ทิ้งเธอไว้​กับพ่อ
พ่อ​ที่มีภรรยาใหม่ ภรรยา​ที่มีลูกติดมาด้วยคนหนึ่ง​
ลูก​ที่ติดมาด้วยคนนั้น​..​เป็นผู้ชาย อายุมากกว่าเนเน้สองสามปี
นั่น​เป็นสาเหตุ​ที่เนเน้ไม่อยาก​จะอยู่​บ้านเดียว​กับพ่อของเธอ เธอขยะแขยงสายตาของคน​ที่เธอ​ต้องเรียกว่า "พี่" คนนั้น​ยาม​ที่มองเธอ
หนุ่มลงทุนอ้อนวอนให้​เขาช่วยพูด​กับคุณพ่อคุณแม่ ว่าพวก​เขาอยาก​จะเรียน​ที่นี่..​ที่ ๆ​ ญาติข้างแม่ของเนเน้มีหอพักอยู่​ใกล้​กับโรงเรียน
​เขาชักจูงให้นิ่มช่วยคุย​กับเนเน้ ให้เห็นถึง​ความสนุกสนาน​ที่พวก​เขา​จะ​ได้เรียนอยู่​​ที่เดียวกันอย่าง​พร้อมหน้า
​ทั้งยอมให้สัญญา​กับคุณพ่อ​กับคุณแม่ว่า ​เขา​จะเลิกเล่นเกมคอมพิวเตอร์อย่างเด็ดขาด ​เพื่อแลก​กับการ​ได้มาเรียน​ที่นี่..​และการ​ได้เช่าบ้านอยู่​​ที่นี่
​แม้ว่าเกม​จะ​เป็นชีวิตจิตใจของ​เขามาก่อนก็ตาม

หนุ่มไม่เคยเอ่ยปาก​กับ​เขา..ว่าหนุ่มทำ​ไป​เพื่ออะไร​
​แต่การใกล้ชิดกันมาตั้งแต่เด็ก ทำให้​เขาย่อมมองออก
การ​ที่ชอบแกล้งเย้าหยอกเนเน้อยู่​​เป็นนิจ..​เป็นการปกปิด​ความในใจของ​เขา​ที่มีต่อเนเน้นั่นเอง..
​เขาคงทำไม่ผิด..​ที่ใน​ที่สุดแล้ว​..​เขาก็เลือก​ที่​จะบอก​กับเนเน้​ไปถึง​ความในใจของหนุ่ม​ที่มีต่อเธอ
​ทั้ง​ที่หนุ่มเอง..​ได้ยอมถอยหลังให้​กับ​เขาแล้ว​..มันน่า​จะ​เป็นโอกาส​ที่ดี​ที่​เขาควร​จะฉวยไว้
หากหนุ่มไม่​เป็นน้องชาย..เติบโตมาด้วยกัน ผูกพันกันอย่างลึกซึ้งเกินกว่า​จะอธิบาย​ได้ (​แม้ตลอดเวลา​จะมีเรื่อง​ทะเลาะเบาะแว้งกันบ่อย ๆ​ ​แต่ก็​เป็นเรื่อง​ปกติของพี่​กับน้อง)
​และหากไม่​เป็น​เพราะหนุ่ม​กำลังเข้าใจผิด..เข้าใจผิดว่า​เมื่อคืนนี้​เขา​กับเนเน้คง​ได้คุยอะไร​กัน..แล้ว​มาแสดงอาการสนิทสนมกันอยู่​ภายในห้องสองต่อสอง..​เขาก็คง​จะฉวยโอกาสนี้ไว้
​แม้ว่า​เขา​จะรักเนเน้มานานแล้ว​เหมือนกัน..​และแน่ใจว่า​เขาก็รักเธอไม่น้อยกว่า​ใคร..​เขาก็จำ​ต้องถอยห่างออกมา
ลูกผู้ชายอย่าง​เขา..ควร​จะปล่อยให้ผู้หญิงเลือกเองดีกว่า..​ที่​จะกระโดดเข้าใส่โอกาส​ที่เปิดให้นี้อย่างไม่คิดอะไร​
​เขา​จะคืนโอกาสนี้ให้​กับน้องชาย..ปล่อยให้หมอนั่น​ได้พยายามทำอย่างเต็ม​ที่เสียก่อน..​ถ้าไม่สำเร็จ​เมื่อไรล่ะก็..เวลานั้น​ก็คง​จะ​เป็นทีของ​เขาบ้าง..
นั่นจึง​เป็นสาเหตุ​ที่ทำให้​เขาบอก​กับเนเน้​ไปว่า หนุ่ม​กำลังชอบเธอ
+++

นาทยืนนิ่งอยู่​หน้าประตูห้องของน้องชาย..​ใช้เวลาตัดสินใจเล็กน้อยแล้ว​เคาะประตู
​เขาควร​ต้องบอก​กับเรื่อง​นี้​กับหนุ่ม..ให้หนุ่มรู้ตัวว่า บัดนี้ เนเน้รู้แล้ว​ว่าหนุ่มชอบเธอ
​เขาควร​จะ​ต้องอธิบายเรื่อง​​เมื่อคืนให้ชัดเจนออก​ไป..ว่า​เขา​กับเนเน้ไม่​ได้คุยอะไร​กัน ​และไม่​ได้มีอะไร​กัน..หาก​เขาเข้าใจผิด​ไปถึงขนาดนั้น​..
​และ​เขา​จะบอก​กับน้องชายว่า..วันใด​ที่หนุ่มรู้ตัวว่า ต่อให้พยายามสักเท่าไรก็ไม่​สามารถพิชิตหัวใจของเนเน้​ได้ ​เมื่อนั้น​​เขา​จะขอคบ​กับเนเน้ ​และพยายาม​จะจีบเธอให้สำเร็จให้​ได้
ประตูเปิดออกมา..หนุ่มยืนอยู่​ตรงนั้น​..ด้วยดวงตา​ที่แดงก่ำ
ราว​กับเพิ่ง​จะหยุดร้องไห้มา​เมื่อกี้นี้เอง..
++++

เช้า​วันจันทร์ มัก​จะ​เป็นช่วงเวลา​ที่ยุ่ง​ที่สุดสำหรับเนเน้
หัวยุ่ง หน้ายุ่ง ​ที่นอนหมอนมุ้งพากันยุ่ง​ไปหมด
ในทันที​ที่เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น​..เธอก็เอื้อมมือ​ไปตบให้มันหยุดส่งเสียงแล้ว​ก็นอนต่อ
ขณะนอนต่อ..เธอ​จะไม่ยอมหลับ..กระดิกปลายเท้าเล็กน้อยไว้ตลอด​เพื่อเรียก​ความรู้สึกของตัวเองไม่ให้หลับลง​ไป​ได้
ในสมองก็ครุ่นคิดว่าวันนี้​จะทำอะไร​บ้าง เรียนอะไร​บ้าง ​จะเจอเหตุการณ์อะไร​บ้าง
​และ​เมื่อเธอตัดสินใจลุกขึ้น​จากเตียง..เธอก็ไม่มีเวลา​จะคิดอะไร​ต่ออีกเลย​ ​เพราะ​ต้องรีบอาบน้ำ ​แต่งตัว แล้ว​​ไปโรงเรียนให้ทันเวลา
การมาสาย​จะ​ต้องถูกบังคับให้ยืนโชว์หน้าเสาธง..หาก​เป็น​เมื่อก่อนเธอไม่เคย​จะรู้สึกอะไร​ ​แต่​ถ้า​เป็นเดี๋ยวนี้..เวลา​ที่เธอรู้ตัวเองว่าเธอ​เป็นสาวแล้ว​..เธอถึง​กับทนไม่​ได้​ที่​จะ​ต้อง​ไปยืนตก​เป็นเป้าสายตาของ​ใครต่อ​ใครอย่างนั้น​
วันนี้เลย​ยุ่ง​เป็นพิเศษกว่าทุกวัน..

ขณะก้าวเท้าออกจากหอพัก..เธอก็คิดว่าเธอ​พร้อมแล้ว​ว่า​จะเผชิญ​กับเหตุการณ์ต่าง ๆ​ อย่างไร
เธอตัดสินใจแล้ว​ว่า..เธอ​จะ​ต้องทำอย่างไร​เมื่อ​ต้องเจอหน้า​เขาคนนั้น​
คน​ที่เธอเพิ่งรู้ว่า​เขาชอบเธอ..​ทั้ง​ที่คบกัน​เป็น​เพื่อนมาตั้งแปดเก้าปี
เธอ​จะคุย​กับ​เขา..ทำ​เป็นไม่รู้ว่า​เขาชอบเธอ..แล้ว​​จะบอก​กับ​เขาว่าเนย​กำลังชอบ​เขา..
​เขาควร​จะเปลี่ยนใจจากเธอ..​ไปให้​ความสำคัญ​กับเนย ผู้หญิง​ที่สวยกว่าน่ารักกว่าเรียบร้อย​กว่าเหมาะ​กับ​เขามากกว่า​และอะไร​กว่า ๆ​ อีกเยอะแยะหากเทียบ​กับเธอ
​เขาไม่ควร​จะทำร้ายจิตใจเนย เนย​เป็นคนดี​ที่ไม่ควร​จะ​ต้องมาร้องไห้ในเรื่อง​พวกนี้
ยิ่งไม่ควรมาร้องไห้​เพราะเธอ..เนย​จะ​ต้องไม่รู้เด็ดขาดว่าหนุ่มชอบเธอ
เนยอ่อนแอเกิน​ไป..

สำหรับนิ่ม..ถึงเวลา​ที่เธอ​จะ​ต้องคุย​กับหล่อนอย่างจริงจัง
​ความรักของผู้หญิง​กับผู้หญิง..ถึงอย่างไรก็มีจุดลงเอยด้วยน้ำตาอยู่​วันยังค่ำ
เธอ​จะแนะนำให้นิ่มรีบตัดใจ..แล้ว​เธอ​จะแอบ​ไปกระซิบบอก​กับเนยว่าให้ช่วย​เป็น​กำลังใจให้นิ่ม..
เธอยัง​จะ​ต้องกระซิบบอกหนุ่มด้วยว่าหาก​จะคบ​กับเนยแล้ว​ในระยะแรก ๆ​ อย่าให้นิ่มรู้ จนกว่าหล่อน​จะตัดใจจากเนย​ได้
โอย..ทำไมเธอถึง​ได้มีอะไร​​ต้องทำมากมาย​นักนะ?
บ้าเอ๊ย!!
เนเน้ตะโกนคำนี้ออกมาอย่างกลัดกลุ้มจนเสียงดังลั่นซอย..
++++

พอย่างก้าวเข้าประตูโรงเรียน..สิ่ง​ที่รอเธออยู่​กลับ​เป็นสิ่ง​ที่เธอคิดไม่ถึง
พี่อุเทน..หรือไอ้ดักแด้ของหนุ่มคนนั้น​นั่นเอง..
ตอนแรกเนเน้คิดว่า​เป็นเรื่อง​บังเอิญ​ที่​เขาอาจ​จะมายืนคอย​ใครอยู่​ตรงนั้น​..​แต่​เมื่อเห็น​เขาเดินยิ้มร่าเข้ามา..เธอก็ใจหายวาบ
"เน้..พี่มารอตั้งนานแล้ว​..ขอพี่คุยอะไร​หน่อย​​ได้ไหม?"
"คะ​..?"เธออุทาน​เป็นคำถามออกมา
"เรื่อง​​เมื่อวันนั้น​.."
หญิงสาวขมวดคิ้ว..นี่​จะมาตอกย้ำกันอีกหรืออย่างไร?
"คงไม่​ต้องคุยอะไร​กันอีกแล้ว​มังคะ​..​เพราะเน้เข้าใจดี..ว่าคนอย่างพี่เทนคงไม่สนใจเด็กกะโปโลอย่างเน้หรอก.."
พูดจบเธอก็ก้าวเท้าออกเดิน..หัวใจ​ที่เพิ่งหายเจ็บปวดจากเหตุการณ์​เมื่อวันเสาร์มันรู้สึกแปล๊บ ๆ​ ขึ้น​มาอย่างช่วยไม่​ได้
จริง ๆ​ แล้ว​เธอเกือบ​จะลืม​เขา​ไปแล้ว​ซะด้วยซ้ำ..หลังจากเหตุการณ์ของสองวัน​ที่ผ่านมาเกิดขึ้น​มากมาย​มาให้เธอขบคิด ​แต่​เมื่อมาเจอกัน​เขาเข้าอีกครั้ง..​ความรู้สึกเดิม ๆ​ ก็กลับเข้ามาอีก
"เดี๋ยวสิครับ​..คุย​กับพี่ก่อน..นะ.." อุเทนเดินตาม พยายามอ้อนวอนด้วยน้ำเสียง​ที่เนเน้ไม่เคย​ได้ยินมาก่อน
"พี่เทน​ต้องการอะไร​กันแน่คะ​?" เธอหยุดเดิน ยกหนังสือขึ้น​กอดออก..ดวงตาวาวมองหน้า​เขานิ่ง
"พี่อยาก​จะขอโทษเน้..เรื่อง​​เมื่อวานนี้"
เธอเอียงคอ..นี่​ถ้าไม่เกรงใจคง​จะ​ใช้นิ้วแคะ​หูให้แน่ใจว่าเธอหูไม่ฝาดแล้ว​
"​เมื่อวานนี้พี่พูด​ไป​โดยไม่ทัน​ได้คิด..หลังจากนั้น​พี่ก็ทรมานมาก โทรฯ ​ไป​ที่ห้องของเน้ก็มี​แต่ให้ฝากข้อ​ความ..พี่รู้ว่าเน้โกรธพี่..​แต่.."
เนเน้ยกมือขึ้น​ห้ามเหมือนจราจรกั้นรถ
"พอเถอะค่ะ​..เน้ไม่อยากฟัง เน้รู้แล้ว​ว่าหัวใจของพี่ไม่เคยมีเน้มาก่อนเลย​.."
"ตอนแรกพี่ก็คิดอย่างนั้น​..​แต่พอพี่พูดคำนั้น​ออก​ไป..พอพี่​ได้เห็นสีหน้าของเน้..พี่ก็เพิ่ง​จะรู้ตัวเองว่าพี่ขาดเน้ไม่​ได้.."
หญิงสาวทำตาปริบ ๆ​ มองหน้าของ​เขา
นายคนนี้ทำให้เธอเจ็บช้ำ นายคนนี้ทำให้เธอเมา ​และนายคนนี้ทำให้เธอตื่นมาแล้ว​โป๊จนเข้าใจผิด​ไปต่าง ๆ​ นานา ​แต่เวลานี้​เขากลับมาขอโทษเธอ แล้ว​พูดออกมาหน้าตาเฉยว่า​เขาขาดเธอไม่​ได้!!
ฮ่า ๆ​ ๆ​ ตาหลก
​แต่เนเน้ทำ​ได้เพียง​แต่หัวเราะออกมาในลำคอ
"พี่เทนแน่ใจหรือคะ​​ที่พูด​กับเน้อย่างนี้..?"
ชายหนุ่มหน้าตาเหมือนนักร้องรูปหล่อ..รีบพยักหน้า​เพื่อยืนยันคำพูดตัวเอง
"เรา​ไปหา​ที่คุยกันเงียบ ๆ​ ดีกว่า..ตรงนี้มี​แต่คนมอง..พี่ไม่ชอบเลย​"
เนเน้หันมองรอบตัว..จริงดัง​เขาว่า เด็กผู้หญิง​ทั้งรุ่นน้อง​และรุ่นพี่ต่างหันมามอง​เขา​และเธอ​เป็นตาเดียว
เนเน้รู้สึกอายขึ้น​มาบ้างเหมือนกัน
"ก็​ได้ค่ะ​.."

​เขาเดินนำเนเน้​ไป​ที่โต๊ะหลังห้องประชุม มันอยู่​หน้าห้องน้ำ​ที่ร่มรื่น​ไปด้วยต้นหูกวาง​ที่แผ่กิ่งก้านใบปกคลุม​เป็นบริเวณกว้าง บริเวณนั้น​มีนักเรียนนั่งอยู่​ในโต๊ะอื่น ๆ​ ไม่มากนัก
เนเน้พยายามนั่งให้ชิดริมม้านั่ง..​เพื่อให้​เขา​ไปนั่งฝั่งตรงข้าม ​แต่​เขากลับหย่อนก้นลงชิด​กับเธออีกด้านหนึ่ง​
หล่อนขยับตัว..​เขาก็​ใช้เสียงเศร้าสร้อยดึงหล่อนไว้
"แค่พี่รู้ใจตัวเอง​ได้ช้า..ทำให้เน้รังเกียจพี่ขนาดนี้เชียวหรือ?"
เนเน้จึงไม่ลุกขึ้น​อย่างตั้งใจ ไม่ใช่ใจอ่อน..​แต่เห็นว่า​เป็นครั้งสุดท้าย​ที่เธอ​จะคุย​กับ​เขาแล้ว​นี่นะ
"ว่ามาเถอะค่ะ​.."

สิ่ง​ที่อุเทนบอก​กับเธอ..กลับ​เป็นเรื่อง​​ที่เหนือ​ความคาดหมายของเธอ​ไปอย่างมากมาย​
​เขาบอกว่าในวันวาเลนไทน์ ​เขารับ​และการ์ดมากมาย​จากผู้หญิง ทุกคนขอ​ที่​จะคบ​กับ​เขา..​เขาจำ​เป็น​ต้องปฏิเสธทุกคน ด้วยเหตุผลว่า​เขาไม่​ได้รู้สึกอะไร​​กับผู้หญิงพวกนั้น​เลย​..
เนเน้ก็​เป็นคนหนึ่ง​ในจำนวนนั้น​ด้วย..
​แต่แปลก..หลังจาก​ที่​เขากลับถึงบ้าน..​ความรู้สึกบางอย่างก็รบกวนจิตใจของ​เขาจนนอนไม่หลับ
ภาพดวงตา​ที่เต็ม​ไปด้วย​ความเสียใจของเธอ..รบกวน​เขาอยู่​ตลอดเวลา
​แม้ผู้หญิงคนอื่น​จะมี​ความเสียใจดุจเดียว​กับเธอ ​แต่​เขากลับแคร์เธอมากกว่า​ใคร
​เขาพยายามโทรฯหาเธอหลายครั้ง ​แต่ก็มี​แต่เสียงตอบรับอัตโนมัติ(​ที่เนเน้ตั้งไว้แล้ว​ลืมดูว่ามีข้อ​ความฝากไว้หรือเปล่า) ​ซึ่งตรง​กับเวลา​ที่เธอ​กำลัง​ไปเมา(​เพราะน้ำปลา?? -*-) อยู่​​พอดี
พอวันอาทิตย์​เขาก็โทรฯ ​ไป มันก็​เป็นเวลาเดียว​กับ​ที่เธอกระโจนออกจากบ้าน​เพื่อ​ไปเล่นงานนาท​ที่เธอเข้าใจว่า​เขาบังอาจมาถอดเสื้อผ้าของเธอจนเห็น​ไปถึงไส้ถึงพุงนั้น​​พอดี
มาวันนี้​เขาก็เลย​มาดักรอเธอตั้งแต่เช้า​..​เขาหวังว่า​ความสัมพันธ์ของ​เขา​กับเธอ​จะเดินหน้าต่อ​ไปด้วยดี
​เขาขอโทษในสิ่ง​ที่​เขา​ได้พูด​ไป..​เขาสัญญาว่า​เขา​จะบอกให้ทุกคน​ได้รับรู้ว่า​เขามีแฟนแล้ว​..แฟนของ​เขา​คือเนเน้นั่งเอง..

เนเน้นิ่งฟังด้วยอาการสงบ
น่าแปลก​ที่เธอไม่ดีใจ..น่าแปลก​ที่เธอไม่ยินดีสักเท่าไร
ผิด​กับวัน​ที่เธอ​ไปขอ​ความรักจาก​เขาในวันนั้น​..หาก​เขาพูดอย่างนี้เธอคง​จะกระโดดไชโยสูงจากพื้นนับสิบฟุต..ดีไม่ดีอาจ​จะกระโดดกอดคอหอมแก้ม​เขาก็​ได้
หญิงสาวก็แปลกใจตัวเอง..ว่าทำไมถึง​เป็นอย่างนั้น​
ทำไม​ความรู้สึก​ที่เธอมีต่อ​เขาถึง​ได้เปลี่ยน​ไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้??
​แต่​ถ้า​จะถามว่าเธอปลื้มไหม? เธอก็ปฏิเสธไม่​ได้ว่าไม่รู้สึกอย่างนั้น​..
​แต่มันไม่ค่อยสนิทใจอย่างไรชอบกล??
เธอยอมรับว่าหัวใจของเธอสับสนมาก..มากจนอยาก​จะควักออกมาดูว่ามันรู้สึกอย่างไรกันแน่
​แต่สิ่ง​ที่เธอทำ​ได้ในตอนนี้..ก็​คือบอก​กับ​เขา​ไปว่า
"เน้คงยังช็อคไม่หายจากวันนั้น​..ยิ่งมาวันนี้พี่เทนพูดอย่างงี้เน้เลย​ช็อค​เป็นสองเท่าเลย​..​เอา​เป็นว่าเน้ขอบคุณนะคะ​..​ที่รู้สึกดี ๆ​ ​กับเน้..​แต่..ขอเวลาเน้อีกสักนิด.."
"หมาย​ความว่าเน้​จะไม่คบ​กับพี่เหรอ?" ​เขาถามเสียงสูง สีหน้ามีแววไม่เชื่อในสิ่ง​ที่​เขา​ได้ยิน ก็ผู้หญิงคนนี้ ​เมื่อวันก่อนเพิ่ง​จะมาสารภาพว่าเธอชอบ​เขาอยู่​หยก ๆ​ ไม่ใช่หรือ??
"เน้ก็ไม่รู้ใจตัวเองเหมือนกัน..​เอา​เป็นว่าพี่เทนโทรฯ หาเน้​ได้เสมอ..เรายังคง​เป็น​เพื่อนกันต่อ​ไป..หากเน้​พร้อม​เมื่อไร เน้​จะบอกพี่ให้เร็ว​ที่สุดเลย​.."
พูดจบเนเน้ก็ลุกขึ้น​..​เป็นจังหวะเดียว​กับ​ที่ข้อมือของเธอถูกคว้า​เอาไว้
​และ​เป็นจังหวะเดียว​กับ​ที่หนุ่ม​ซึ่งยืนหลบอยู่​หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง​รีบสะบัดหน้าออกมาจากภาพ​ที่ทำให้หัวใจปวดร้าวภาพนั้น​
หนุ่มจึงไม่เห็นอาการสะบัดมือของเนเน้..ไม่เห็นสีหน้าของเธอ​ที่โกรธเกรี้ยวอย่างเต็ม​ที่
"ปล่อยมือเน้เดี๋ยวนี้นะ!!"
เธอคำรามลอดไรฟัน..
++++

​ความรู้สึกของหนุ่มตอนนี้..ไม่ผิดอะไร​​กับปลา​ที่กระโดดจากผิวน้ำด้วยอาการอันลิงโลด หากตกลงกระทบพื้นดินด้วย​เพราะกระโดดแรงเกิน​ไป
มันเจ็บ..มันปวด..มันทุรนทุราย..​ความสิ้นหวังเข้าครอบงำหัวใจ​ทั้งดวงสุด​ที่​จะห้าม​ได้
นาทอุตส่าห์มาบอก​กับ​เขา..ว่านาท​พร้อม​จะหลีกทางให้..​ทั้ง​ที่นาทเองก็มีหัวใจเดียวกัน​กับ​เขา
นาทอุตส่าห์มาเล่าให้ฟังถึงเรื่อง​​ที่​เขาเข้าใจผิด..นาทให้​ความหวัง​เขาว่าในสายตาของเนเน้..​เขาต่างหาก​ที่เนเน้ให้​ความสนิทสนมมาก​ที่สุด
นาทบอก​กับ​เขา..หากผู้ชายคน​ที่เนเน้เลือก​เป็น​เขา..นาท​จะยินดีพอ ๆ​ ​กับ​ที่นาท​จะ​ได้ครอบครองหัวใจของเนเน้ด้วยตนเอง
​เขาดึงนาทเข้ามากอด..​และ​เป็นครั้งแรก​ที่​เขายอมเรียกนา​ทว่าพี่
"พี่นาท..ขอบคุณนะครับ​"

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1617 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (5)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๒๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7904 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 05 มิ.ย. 2549, 22.43 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : blackapple [C-7924 ], [203.153.137.151]
เมื่อวันที่ : 08 มิ.ย. 2549, 20.35 น.

​กำลังสนุกอยู่​เลย​
รออ่านตอนหน้าอยู่​นะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น