นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๕ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้ (4)
รันนรา
...เนเน้เดินผมยุ่งคิ้วหมวดกลับหอพัก.. ในสมองวนเวียนงงงวย​​กับสิ่ง​​ที่​​ได้ยินมาในวันนี้...
เนเน้เดินผมยุ่งคิ้วหมวดกลับหอพัก..
ในสมองวนเวียนงงงวย​กับสิ่ง​ที่​ได้ยินมาในวันนี้
..แล้ว​เรื่อง​​ระหว่างเนย​กับหนุ่มอีกล่ะ
​แม้ว่าเธอ​จะให้​กำลังใจเนย​ไปว่า..​เขา​จะ​ต้องชอบเธอ..​จะ​ต้องรู้สึกดีแน่ ๆ​ ​ที่รู้ว่าเธอชอบ​เขา..
​แต่​ความจริงแล้ว​..เนเน้ไม่เคยเข้าใจผู้ชายคนนั้น​มาก่อนเลย​
หนุ่ม​เป็นผู้ชายหน้าตาดี..​เพื่อนผู้หญิงในห้องของ​เขาเองก็มีมาตามตื๊อ​เขาอยู่​หลายคน
หนุ่ม​เป็นคนมีน้ำใจให้​กับ​ใครก็​ได้ไม่เลือก​ที่รักมัก​ที่ชัง ภายใต้รูปลักษณ์ภายนอก​ที่ร่าเริงชอบแกล้งคนนั้น​..หัวใจของ​เขาเต็ม​ไปด้วย​ความเมตตาให้​กับคนทั่ว​ไป
เนเน้เอง..ก็เคย​ได้รับ​ความใจดีจาก​เขามาไม่น้อย..
เช่นฤดูฝนปี​ที่แล้ว​..เนยลาหยุด นิ่มโดดเรียน นาท​ต้อง​ไปซื้อของ​กับคุณครูประจำชั้นตั้งแต่บ่ายยังไม่กลับ(ในฐานะหัวหน้าห้อง​และลูกศิษย์คนโปรดของครู)
​ส่วนเนเน้..​ต้องอยู่​ทำเวรเพียงคนเดียว ​เพราะคนอื่นโดดเวรกันหมด
หนุ่มมาเจอเธอขณะ​กำลังก้นโด่งถูพื้นห้องเรียน..​เขาคว้าผ้าถูกพื้นจากถังขึ้น​มา​โดยไม่พูดอะไร​สักคำ
หลังจากปิดหน้าต่างเรียบร้อย​..เนเน้เอ่ยคำขอบใจ​เขา
​เขายกมือขึ้น​แตะริมฝีปากเธอ..
"ห้ามพูดคำนี้..มันไม่มี​ความหมายสำหรับเรา.."
เนเน้พูดไม่ออก
"มีคำเดียว​ที่เราควรพูดให้แก่กัน..คำนั้น​คำเดียวเท่านั้น​.."
"คำว่าอะไร​?" เนเน้ถาม..เธอไม่เข้าใจ​ความหมายจริง ๆ​
"​เมื่อถึงเวลา..เน้​จะรู้เอง.."
แล้ว​​เขาก็คว้าข้อมือของเธอวิ่งฝ่าฝนตัดสนามหญ้าหน้าโรงเรียนตรง​ไป​ที่ประตูทางออก
​ทั้งสองหัวเราะให้แก่กัน..ในขณะ​ที่ร่างกายชุ่มโชกด้วยน้ำฝน
วันนั้น​​เขามาส่งเธอหน้าหอพัก
"เสื้อเธอบางมาก..หัดยกกระเป๋ากอดอกไว้ซะบ้างสิ..หรือชอบโชว์มิทราบ?"
​ระหว่างทาง​เขาทำเสียงดุเธอ เธอซัดเพี๊ยะเข้าให้​ที่หัวไหล่ของ​เขา
"บ้า..ไม่มี​ใคร​เขาลามกอย่างเธอหรอก"
​เขากลับทำหน้าจริงจัง
"สมัยนี้เชื่อ​ได้ซะ​ที่ไหน ก็​เพราะอย่างนี้แหละ​ฉันถึง​ต้องมาส่งเธอ..เด็กโง่"
++++

เนเน้ล้มตัวลงนอน​โดยไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า..
การบ้งการบ้าน​เอาไว้ว่ากันทีหลัง...​ตอนนี้ไม่มีอารมณ์
เธอพยายามคิดถึงภาพเหตุการณ์​ที่ผ่านมา..ทำไมเธอถึงไม่ระแคะ​ระคายอะไร​มาก่อนเลย​ ว่า​ระหว่าง​เพื่อน​ทั้งสี่ของเธอ มีการเปลี่ยนแปลงอะไร​เกิดขึ้น​ถึงปานนี้
เรื่อง​​ที่เนยแอบชอบหนุ่มนั้น​เธอพอ​จะรู้มาบ้าง ​แต่เรื่อง​​ที่นิ่มชอบเนยนี้ทำอย่างไรเธอก็คิด​ไปไม่ถึง
เธอมัว​ไปทำอะไร​อยู​ที่ไหน? ​ทั้ง ๆ​ ​ที่​ได้เจอกันแทบ​จะทุกวัน
​แม้​ทั้งห้าคน​จะ​ต้องเรียนกันต่างห้อง..ก็​จะ​ต้องมีเวลาใดเวลาหนึ่ง​​ที่​จะ​ต้อง​ได้เจอกัน
​และ​เมื่อรู้ว่า​ใครขาดเรียน ก็​ต้องยกขบวนกัน​ไป​ที่บ้านของคนนั้น​ ​เพื่อ​ไปเยี่ยมหากป่วยจริง ​และ​ไป​เพื่อรุมกันด่าหากป่วยการเมือง
​แต่เธอกลับไม่เคยสังเกตอาการ​ที่เกินกว่าคำว่า​เพื่อน​ที่เกิดขึ้น​ในกลุ่มมาก่อนเลย​
ใช่แล้ว​..​เพราะเรามัว​ไปทุ่มเท​ความสนใจให้​กับไอ้ดักแด้ตัวนั้น​นั่นไง..เราถึงไม่สนใจ​เพื่อน ๆ​
เนเน้ยกมะเหงกเขกกะโหลกตัวเอง
เรานี่แย่ชะมัด

รุ่นพี่คนนั้น​..​เป็นดาวเด่นในโรงเรียน
หน้าตาของ​เขาหล่อมาก..หล่อเหมือนนักร้องชื่อดังในตอนนี้
แวดล้อม​เขาเต็ม​ไปด้วยสาว ๆ​ รอยยิ้มของ​เขา ดวงตาของ​เขา คำพูดของ​เขา แทบ​จะทุกอริยาบทของ​เขา..ถูกตา​ต้องใจผู้หญิง​ไปซะหมด
เนเน้ก็บอกตัวเองว่าเธอก็​เป็นหนึ่ง​ในจำนวนนั้น​
เธอคงไม่ถึง​กับกล้า​ที่​จะ​ไปบอกชอบ​เขาหรอก หากวันหนึ่ง​..​เขาไม่บังเอิญเดินสวน​กับเธอ​ที่ห้องอาหาร
อยู่​ ๆ​ ​เขาก็ยิ้มให้เธอ
​เป็นยิ้ม​ที่ทำให้เธอใจร้อนวาบ..หัวใจแทบหยุดเต้น
​เขาเดินตรงเข้ามาขณะ​ที่เธอยังยืนตลึง..บรรจง​ใช้ปลายนิ้วเขี่ย​ที่แก้มเธอเบา ๆ​
"ข้าวสุกติดน่ะครับ​"
แล้ว​​เขาก็เดิน​ไปอย่างสุภาพ..กลิ่นกายของ​เขา(หมอนี่​ต้องใส่น้ำหอมแน่ ๆ​) ยังกรุ่นอยู่​ในตะหมูกเธอ
เนเน้ยืนนิ่งอย่างไม่​ได้สติอยู่​เกือบสามสิบห้าวินาที ท่ามกลางสายตา​ที่กราดเกรี้ยวของสาว ๆ​ แถวนั้น​
เธอกลับมานอนฝันนอนคิดถึง​เขานับ​แต่นั้น​มา

ยังมีอีกคราวหนึ่ง​..เธอถูกครูฝ่ายปกครองเรียกพบ​ที่ห้องพัก
เด็กสาวใจเต้นตึก ๆ​ ด้วยไม่รู้ว่าเธอถูกเรียกพบด้วยเรื่อง​อะไร​
ผมก็ไม่ย้อมสี เสื้อก็ไม่คับ กระโปรงก็ไม่สั้น ถุงเท้าก็ดึงจนเกือบถึงหัวเข่า รองเท้าก็เงาวับ..
​และวันนั้น​ก็ไม่​ได้มาโรงเรียนสาย..ไม่มีอะไร​ผิดระเบียบซะหน่อย​!!
พอเปิดบานพับห้องพักครูเข้า​ไป ก็เห็นรุ่นพี่คนนั้น​ยืนก้มหน้านิ่งอยู่​ตรงข้าม​กับครูฝ่ายปกครอง
เธอถูกอ้างว่าอยู่​ในเหตุการณ์บางอย่าง..​ที่​จะ​เป็นพยานทำให้​เขาพ้นผิด​ไป​ได้
มีนักเรียนคนหนึ่ง​มาฟ้องอาจารย์ว่า​เขาแอบ​ไปทำอะไร​​กับเด็กสาวคนหนึ่ง​หลังโรงเรียน
​เขาปฏิเสธ ​เขาบอกครูว่าตอน​ที่​เขาเดินผ่านตรงนั้น​มีเนเน้เดินสวนมา​พอดี
เนเน้ทำหน้าเหรอ..เธอจำไม่​ได้ว่าวันนี้เธอเดิน​ไปตรงนั้น​จริงหรือไม่
ตอนนั้น​เธอ​กำลังโกรธหนุ่ม​ที่แกล้งจับจิ้งจกโยนใส่เธออยู่​
​แต่เธอก็บอก​กับครู​ไปว่า เธอสวน​กับ​เขาจริง ๆ​ ​และไม่เห็น​จะมี​ใครคนอื่นอยู่​บริเวณนั้น​
​เขาจึงพ้นผิด​ไป​ได้..​แต่ถูกคาดโทษไว้หนักหนาอยู่​เหมือนกัน(​เพราะ​เขามัก​จะมีเรื่อง​พวกนี้มาเข้าหูครูเสมอ)
พอออกมานอกห้องพักครู ​เขาก็ขอบใจเธอยกใหญ่ ขอเบอร์โทรศัพท์​ที่หอของเธอด้วยซ้ำ
​เขาโทรฯ หาเธอบ่อยครั้ง พูดคุยด้วยคำพูด​ที่หวานฉ่ำ..สร้าง​ความหวังให้เธอมากมาย​..
นานทีเดียว​ที่เธอหลงไหล​ได้ปลื้ม..เธอทิ้ง​ความสนใจในเรื่อง​ของคนอื่นเสียหมดสิ้น
กระทั่งวันวาเลนไทน์​ที่เพิ่งผ่านมา..เธอก็ตัดสินใจว่า​จะบอก​ความในใจ​กับ​เขา..
​แต่แล้ว​..​เมื่อเธอบอก​เขาจริง ๆ​ ​เขากลับบอกว่าเธอไม่ใช่สเป็คของ​เขา..อัน​เป็นเหตุให้เธอ​ต้อง​ไปเมา​กับ​เพื่อน ๆ​ ดัง​ที่​ได้เล่ามาแล้ว​
​เขาแค่ทำดี​กับเธอ​เพื่อตอบแทน​ที่เธอช่วยเหลือ​เขาเท่านั้น​เอง..

เนเน้นอนกลิ้ง​ไปกลิ้งมาอยู่​บนเตียง..เธอ​กำลังคิดถึงนิ่ม..
"เรามี​ความรู้สึกพิเศษมากกว่าคำว่า​เพื่อน​กับเนย..เธอว่า..เรา​จะสมหวังไหม?"
เธอ​จะตอบว่าอย่างไร? นอกเสียจากว่า
"ไม่รู้สิ.."
"เธอว่าเนย​จะมีใจ​กับเรามั่งไหม..เท่า​ที่เธอเห็น.."
เนเน้ส่ายหัวแทบหลุด
"ฉันไม่รู้..ฉันดูไม่​เป็น..ฉันตอบเธอไม่​ได้หรอกเรื่อง​นี้.."
นิ่มถอนหายใจ​เพื่อระบาย​ความกลัดกลุ้ม
"เธอจำตอน​ที่เราป่วยหนัก​ได้ไหม?..วัน​ที่เธอ​ไปเยี่ยมฉัน​ที่โรงพยาบาล.."
"จำ​ได้สิ..เรา​ไปติดต่อกันทุกวันจนพยาบาลมีเวลา​ไปพลอดรัก​กับพนักงานเข็นเตียงคนไข้..พวกเรายังแอบดูกันอยู่​เลย​.."
นิ่มยิ้ม..เนเน้ถึง​กับใจหาย​ที่​ได้เห็นดวงตาคู่นั้น​
มันเปี่ยม​ไปด้วย​ความรู้สึกจริงจังอย่างมากมาย​
"มีวันหนึ่ง​​ที่พวกเธอกลับกันก่อน..เนยอยู่​เฝ้าไข้ฉันจึงถึงสามทุ่ม"
​ทั้งสองก้าวช้า ๆ​ ขณะเดินคุยกัน..ขนม​ที่​ทั้งสองกินค้างไว้นั้น​ไม่​ได้รับ​ความสนใจอีกเลย​
"เนย​เป็นห่วงเรามาก..เนยถึง​กับร้องไห้ออกมา..เพียงแค่เราแกล้งพูดว่าเราอาจ​จะตายก็​ได้.."
แล้ว​นิ่มก็หันมาถาม
"เนยพูดว่าอย่างไรรู้ไหม?"
เนเน้รีบส่ายหน้า
"เนยรักนิ่ม..นิ่มอย่าทิ้งเนย​ไป..นิ่ม​ต้องไม่ตาย..เธอร้องไห้​พร้อม​กับกอดเราแน่นเลย​"
ดวงตาของนิ่มปริ่ม​ไปด้วย​ความฝัน
"​ความรัก​ที่เรามีต่อเนยก็เปลี่ยนจาก​เพื่อน​เป็นอย่างอื่นตั้งแต่วันนั้น​.."

ด้วย​ความอัดอั้นตันใจ..เนเน้โผเข้าหาโทรศัพท์​ที่หัวเตียง
เรื่อง​อย่างนี้​จะปรึกษา​ใคร​ได้ นอกจากนาท หรือไม่ก็หนุ่ม
หนุ่มนั้น​อาจ​จะไม่​ได้เรื่อง​อะไร​ หมอนี่ไม่เคยมีทีท่าว่า​จะ​เป็น​ที่ปรึกษา​ใคร​ได้มาก่อนเลย​
งั้นก็​ต้อง​เป็นนาท ​ความใจเย็น​และช่างคิดของนาท..คง​จะช่วยเธอให้หายกลุ้ม​ได้แน่ ๆ​
​ที่สำคัญ..ปัญหานี้ไม่ใช่​เป็นปัญหาของเธอคนเดียว ​เพื่อนทุกคนมีหน้า​ที่​จะ​ต้องช่วยกันนี่นา
"มาช่วยกันแบกหน่อย​แล้ว​กันวะ..​เพื่อนเอ๊ย.."
เธอรำพึงในใจก่อน​จะกดหมายเลข​ไปหานาท

คน​ที่รับ กลับ​เป็นหนุ่ม
"​จะคุย​กับนาทเหรอ?..รอแป๊บนะ"
เสียงนั้น​..ห่างเหิน..ขึ้งเครียด..แปลกหู
เนเน้ไม่มีโอกาส​ได้ถามว่า​เขา​เป็นอะไร​..​เขาก็เงียบเสียง​ไปแล้ว​..
ครู่เดียว..นาทก็รับสาย
"หนุ่ม​เขา​เป็นอะไร​ของ​เขา?"
​เป็นคำถามแรก​ที่เธอไม่เคยคิด​จะถามมาก่อน ​แต่ก็ถาม​ไป
คำตอบ​ที่​ได้รับ..กลับทำให้ยิ่งแปลกใจ
"เธอไม่รู้จริง ๆ​?"
"ไม่รู้..ไม่เห็นมี​ใครบอก"
"งั้น​เขาก็คง​จะบอก​กับเธอเอง.."
"แล้ว​ทำไมเธอไม่บอก​กับฉันซะเลย​"
"เราไม่แน่ใจอะไร​บางอย่าง..ให้​เขาบอกเองดีกว่า"
"มันเรื่อง​อะไร​กันแน่??"
"เรื่อง​ของหัวใจ.."

****

เนเน้วางโทรศัพท์​ไปแล้ว​..​แต่เธอก็ยังไม่ลุกจาก​ที่นอน
​ใช้สองมือประสานรองไว้​ที่ท้ายทอย..ปล่อยผมค่อนข้างยาวนั้น​กระจายบน​ที่นอน
ดวงตาโตเหม่อลอย..คิ้วเรียวยาวราว​กับวาดนั้น​ยังไม่คลายขมวดมุ่น ริมฝีปาก​ที่มัก​จะเม้มอยู่​เสมอ บัดนี้ปรากฏแถวฟัน​ที่ขาวเรียง​เป็นระเบียบขบริมฝีปากล่างอยู่​
หัวใจ​ที่อ่อนใส..อ่อนไหว..บัดนี้วูบวาบ​ไปมา..ทำให้บัดเดี๋ยวหน้าเธอก็แดง บัดเดี๋ยวหน้าเธอก็ซีด
นาทรับรู้เรื่อง​ราว​ที่เธอคิดว่า​เป็นเรื่อง​ใหญ่โตนั้น​อย่างสงบ
​เขากลับหัวเราะด้วยซ้ำ​เมื่อเธอบอก​ความกลัวของเธอ​ไปว่า..​ความรักชนิดใหม่​ที่​แต่ละคน​ได้ปล่อยให้เกิดขึ้น​ ​จะทำให้​ความ​เป็น​เพื่อนของ"นอคลับ" เสีย​ไป
"​ถ้าทุกคนปล่อยให้​ความรักสำคัญกว่า​ความ​เป็น​เพื่อน..เรา​จะช่วยอะไร​​ได้.." นาทบอก​กับเธอด้วยเสียงราบเรียบ
"​แต่เธอก็รู้..หากเนยรู้ว่านิ่มชอบเนยอย่างไร เนยคงยาก​จะยอมรับ​ได้..​และ​ถ้าหากนิ่มรู้ว่าเนยชอบหนุ่ม..นิ่มก็อาจ​จะโกรธหนุ่ม​ที่มาแย่งคน​ที่เธอรัก​ไปก็​ได้..​เมื่อถึงเวลานั้น​..​ทั้งสามคนก็คงมองหน้ากันไม่ติด..แล้ว​​ความ​เป็น​เพื่อนของพวกเรา​ที่อุตส่าห์ช่วยกันรักษาไว้มาเกือบสิบปีก็คงไม่มีอะไร​เหลือ"
"ไม่หรอก..ฉันเชื่อว่าพวกเราทุกคน​จะยังคงรักษามิตรภาพของพวกเรา​เอาไว้​ได้..เน้อย่ากลุ้มใจ​ไปเลย​"
"ไม่รู้นะ.." หลังการถอนหายใจ เนเน้ก็สารภาพ​ความรู้สึกจริง ๆ​ ของตัวเองออกมา "ฉันยอมรับว่า​ที่ผ่านมา..ฉันให้เวลา​กับ​ความรู้สึกของพวกเราน้อย​ไปนิด ฉัน​ไปเสียเวลา​กับไอ้ดักแด้นั่นจนเกิน​ไป..​ถ้าฉันรู้ล่วงหน้า หรือสังเกตเห็นอะไร​ผิดแปลก​ไป ฉันคง​จะช่วยป้องกันไว้​ได้บ้าง.."
"​ใคร ไอ้ดักแด้?"
เนเน้อธิบายว่าเธอหมายถึงรุ่นพี่​ที่หักอกเธอคนนั้น​ นาทหัวเราะเล็กน้อย แล้ว​พูดว่า
"อย่าโทษตัวเองเลย​..ยังมีอะไร​อีกหลายอย่าง​ที่เน้​ต้องคิดมากกว่านี้..​โดยเฉพาะเรื่อง​ของตัวเอง"
เนเน้แปลกใจ นาทพูดอะไร​แปลก ๆ​ อีกแล้ว​
"เรื่อง​อะไร​? ฉัน​ต้องคิดเรื่อง​อะไร​? ฉันไม่มีวันกลับ​ไปคืนดี​กับหมอนั่นอีกแล้ว​..​จะบอกอะไร​ให้..ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกเสียใจซะด้วยซ้ำ​ที่ถูกหักอก​ทั้ง​ที่มันเพิ่งผ่าน​ไปแค่วันเดียว..ฉันยังแปลกใจตัวเองอยู่​นี่เลย​...​"
"เราไม่​ได้หมายถึงรุ่นพี่คนนั้น​..เราหมายถึงอีกคนหนึ่ง​..​ที่​จะทำให้เน้​ต้องคิดถึง​แต่เรื่อง​ของตัวเอง.."
"​ใคร? มี​ใครมาแอบชอบเราเหรอ?"
คำตอบของนาท..ทำให้เนเน้แทบปล่อยหูโทรศัพท์ตกลงพื้น
​และทำให้เธอ​ต้องมานอนเหม่อลอยหัวใจวาบไหวอยู่​ในเวลานี้..
+++
หลังพบคุณพ่อคุณแม่แล้ว​..นาท​และหนุ่มก็เดินทางกลับ
​ทั้งสองแทบไม่​ได้คุยอะไร​กัน..ต่างนิ่งเงียบครุ่นคิดกัน​ไปคนละทาง
กระทั่งเกือบ​จะถึงบ้านอยู่​แล้ว​..อยู่​ ๆ​ หนุ่มก็ถามขึ้น​
ดูเหมือน​เขา​จะตัดสินใจอยู่​นาน..​ที่​จะถามประโยคนี้​กับนาท
"นาท..นายชอบเนเน้เหรอ?"
หนุ่มไม่เคยเรียกนา​ทว่าพี่..การเกิดก่อนแค่สองนาที..​เขากระดากเกิน​ไป​ที่​จะ​ใช้สรรพนามอย่างนั้น​
นาทชะงัก..​เขาเองก็เหมือน​จะรู้ตัวว่า​จะ​ต้องโดนถามด้วยประโยคนี้อยู่​แล้ว​..สีหน้าของ​เขาไม่เปลี่ยน​ไปเลย​
"นายคิดอย่างนั้น​รึ?"
"นายตอบคำถามฉันดีกว่า"
นาทนิ่ง​ไปครู่หนึ่ง​..แล้ว​ก็พยักหน้า
"ใช่..ฉันชอบเนเน้.."
สีหน้าของหนุ่มหมองลงอย่างเห็น​ได้ชัด..​เขาทอดสายตามองพื้น..จึงไม่เห็นสายตาของนาท​ที่มอง​เขาด้วยสายตาของ​ความ​เป็นพี่ชาย..
"​แต่คิดว่าคงน้อยกว่านายแน่นอน.."
หนุ่มตกใจ..
"นายรู้?"
"รู้สิ..ฉันรู้มานานแล้ว​ว่านายชอบเนเน้..ตลอดเวลา​ที่ผ่านมานายไม่เคยมองผู้หญิงคนอื่นอยู่​ในสายตามาก่อนเลย​..ทำไมฉัน​จะไม่รู้.."
"​แต่เนเน้ไม่ชอบฉัน..เธอชอบนายมากกว่า"
"เธอบอกนายรึ?"
หนุ่มส่ายหน้า..ดวงตาของ​เขาแสดง​ความปวดร้าวออกมา
"เรื่อง​​เมื่อคืนนี้คง​จะ​เป็นคำตอบ​ที่ดีอยู่​แล้ว​..ทำไม​จะ​ต้องรอให้เธอบอกออกมาด้วย.."
"ทำไมคิดอย่างนั้น​..​เมื่อคืนฉัน​กับเนเน้ไม่​ได้คุยอะไร​กันเลย​ซะด้วยซ้ำ..เนเน้เมาจนหลับ​ไปเลย​"
"ไม่​ได้คุยอะไร​กัน? แล้ว​ทำไมวันนี้เธอถึง​ได้ขอคุย​กับนายสองต่อสอง?"
"เอ่อ.." นาทอึกอัก..​เขาควร​จะให้เกียรติเนเน้ในเรื่อง​นี้ เนเน้คงไม่ยินดี​ที่​เขา​จะเล่าเรื่อง​​ที่เธอตื่นขึ้น​มาแล้ว​รู้ว่าตัวเองโป๊ แล้ว​เข้าใจผิดว่า​เป็นผลงานของ​เขาให้คนอื่นฟัง
"แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย​"
​แต่คำตอบ​ที่​เขาให้​กับน้องชาย กลับสร้าง​ความเข้าใจผิดให้เกิดขึ้น​​กับหนุ่มมากยิ่งขึ้น​
หนุ่มกลับแน่ใจว่า สิ่ง​ที่​เขาคิด..​เป็นอย่างนั้น​จริง ๆ​
ภาพการยิ้มตาหยีของเนเน้ ​เมื่อ​เขาถามเธอว่าคุยอะไร​กัน​กับพี่ชายของ​เขา..น่า​จะ​เป็นคำตอบ​ที่ดีสำหรับเรื่อง​นี้อยู่​แล้ว​
​ทั้งสองคงมี​ความลับ​ระหว่างกัน..​เขาคง​จะ​ไปก้าวล่วงไม่​ได้
"ยินดีด้วยนะ..​และหวังว่านาย​จะดูแลเธอ​เป็นอย่างดี.."
"หมาย​ความว่า..นาย​จะยอมถอยให้ฉันรึ?" นาทถาม
หนุ่มพยักหน้า..
"​แต่​ถ้านายทำให้เนเน้ร้องไห้..ฉันไม่​เอานายไว้แน่.."
นั่น​เป็นประโยคสุดท้ายของ​เขา

ใน​ที่สุดเนเน้ก็ลุกขึ้น​จาก​ที่นอน..หยิบผ้าขนหนูแล้ว​เดินเข้าห้องน้ำ
ถอดเสื้อผ้าแขวนไว้..รวบผมแล้ว​รัดหนังสติ๊กไว้​เป็นมวยกลางศีรษะ..เปิดนำฝักบัวให้ไหลแรง​ที่สุดเท่า​ที่​จะทำ​ได้
ปล่อยสายน้ำให้พร่างพรมลงบนเรือนกายอันแรกสาว..มองตัวเองในกระจกด้วยการพิจารณาอย่างจริง ๆ​ จัง ๆ​ ​เป็นครั้งแรก
สายน้อยตาโตคิ้วสวย..จมูกโด่งรับริมฝีปากเต็มอิ่ม..ลำคอ​ที่ระหงยาว​กับลาดไหล่​ที่กลมกลึง..ทรวดทรงกระชับเข้ารูปของ​ส่วนบน​ที่ผายออกแล้ว​มาคอดกิ่ว​ที่ช่วงเอว..ก่อน​จะผายออกอีกครั้ง​เพื่อรับเนินสะโพก​และช่วงขา​ที่เรียวยาวสม​ส่วน
​ทั้งร่างสว่างขาวโพลนอยู่​เต็มสองลูกตาของตนเอง
"ฉัน​เป็นสาวแล้ว​สินะ..รวดเร็วจริง ๆ​"
เธอรำพึง​กับตัวเอง..
"ฉันสวยหรือ? ไม่เคยมี​ใครชมว่าฉันสวยสักครั้ง..​แม้​แต่คน​ที่ฉันคิดว่าฉันรัก​เขาคนนั้น​.."
เธอบิดกาย​ไปมา
"แล้ว​ทำไม?..ทำไม?..หนุ่มถึงมาชอบฉัน​ได้"
ใบหน้าของเธอร้อนวูบวาบอีกครั้ง..
เสียงทางโทรศัพท์ของนาทยังดังก้องหู
"เราบอกให้ก็​ได้..​ทั้ง​ที่คิดไว้ว่าควร​จะให้​เขาบอก​กับเน้เอง..​แต่เราอยาก​จะช่วย​เขา ช่วยในฐานะพี่ชาย.."
เนเน้ตาเหลือก..ตะกุกตะกักกรอกคำพูดลง​ไป
"นายอย่าบอกนะ..ว่าคน​ที่ชอบฉันคนนั้น​..​คือหนุ่ม!!"
"ใช่..หนุ่มชอบเนเน้มาก..วันนี้​เขาเพิ่งสารภาพ​กับเราเอง.."
นั่น​เป็นคำตอบ​ที่ทำให้เธอแทบปล่อยให้หูโทรศัพท์หลุดจากมือ
"เราพูดถูกไหม?..ว่าเน้​จะไม่มีเวลาคิดเรื่อง​ของคนอื่นอีกแล้ว​..นอกจากเรื่อง​ของตัวเอง...​"
ประโยคทิ้งท้ายนั้น​..เธอ​ต้องยอมรับอย่างดุษฎี
++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1616 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้ (4)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๑๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7903 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 05 มิ.ย. 2549, 22.34 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น