นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๑ มิถุนายน ๒๕๔๙
เนเน้
รันนรา
...ฉัน​​เป็นผู้หญิง.. ฉันชื่อเนเน้ ฉันเรียนอยู่​​ชั้นมอสี่ อายุสิบห้า..ย่างสิบหก ​​เมื่อกี้ฉัน​​ไปเ​​ที่ยวมา หนุกมาก หนุกสุด ๆ​​ ดิ้นซะเหงื่อไหลเต็มหลัง...
ฉัน​เป็นผู้หญิง..
ฉันชื่อเนเน้
ฉันเรียนอยู่​ชั้นมอสี่
อายุสิบห้า..ย่างสิบหก
​เมื่อกี้ฉัน​ไปเ​ที่ยวมา หนุกมาก หนุกสุด ๆ​
ดิ้นซะเหงื่อไหลเต็มหลัง
มันส์ซะ​เพื่อน ๆ​ ตาค้าง
พวกมันหาว่าฉันเมา
ฉันเถียงใจขาด..กินโค้กเมา​ได้ไง
​เพื่อนมันก็หาว่าฉันแกล้งเมา
ฉันถามทำไม​ต้องแกล้งเมา
พวกมันบอก​เพราะฉัน​กำลังอกหัก
ฉันกรี๊ดจนดีเจตกใจ
...​...​

คนอย่างฉันเหรอ​จะอกหัก?
ไม่มีซะล่ะ..กะแค่คน​ที่​เป็นเหมือนกุ๊ก ๆ​ ไก่
บังเอิญ​ได้พลอยแล้ว​ไม่รู้คุณค่า
กะแค่คน​ที่​เป็นเหมือนลิง
​ได้แหวนกลับ​เอามาสวมหัวแม่โป้งเท้า
​กับคนอย่างนั้น​..​จะมาทำให้ฉันอกหัก​ได้ไง
ฝัน​ไปเถอะ..
...​...​.

ด้วย​ความโมโห ฉันเลย​ขอกลับบ้าน
​เพื่อน​ทั้งสี่คน..ทำหน้าตาตื่นด้วย​ความตกใจ
"น่า​จะกลับ​ได้ตั้งนานแล้ว​..นี่มัน​จะตีหนึ่ง​อยู่​แล้ว​รู้มั้ย?"
บางคนก็ว่า
"ฉันชวนเธอกลับตั้งแต่ห้าทุ่ม..​แต่เธอก็ดิ้นเหมือนไส้เดือนถูกเกลือ"
บางคนก็ว่า
"นี่​ถ้าเจ้าของผับ​เขารู้ว่าเรายังไม่กลับ คราวหน้าไม่​ได้มาอีกแน่ ๆ​"
เสียงเหล่านี้ทำฉันหงุดหงิดยิ่งขึ้น​ หน้ายุ่ง
"แล้ว​ยัง​จะนั่งอยู่​ทำไม?"
...​...​

หน้าผับแห่งนั้น​..พวกเราห้าคนยืนเคว้งรอรถ
"ไอ้หนุ่มกลับ​กับยัยนิ่ม ไอ้นาทกลับ​กับยัยเนย บ๊าบาย.."
ฉันบอกทุกคน
"แก​จะกลับคนเดียว?"
"ถูก​ต้อง..บาย.."
"บ้า..สติสะตังไม่เหลืออย่างนี้..กลับคนเดียว​ได้ไง"
คน​ที่ฉันเรียกว่าไอ้นาทถาม
"ซำบาย..ฉันดูแลตัวเอง​ได้อยู่​แร้ว.."
"ลิ้นพันกันอย่างเงี้ยเนี่ยนะ.." ​เขาอุทาน
ฉันเลย​​ต้องแลบลิ้นให้​เขาดู.. "พันกัน​ได้ไง..มีแค่ลิ้นเดียว"
"สงสัยแอบผสมเหล้าเข้า​ไปในโค้กแน่เลย​..ยัยนี่ยิ่งบ๊อง ๆ​ อยู่​ด้วย" คน​ที่ฉันเรียกว่า"ไอ้หนุ่ม" บอก
ฉันส่ายหัว..ส่ายจนรู้สึกมึนเหมือนกันแฮะ
"ปล่าวซะหน่อย​..ฉันแค่​เอาน้ำปลาเติมเพิ่มรสชาติเท่านั้น​.."
ทุกคนมองหน้ากัน..แล้ว​ยัยนิ่มก็พูดขึ้น​
"นาท​ไปส่งเน้เหอะ..ปล่อยกลับคนเดียวอย่างนี้..ไม่ถึงบ้านแน่ ๆ​"
ฉันโบกมือ​เป็นพัลวัน..
"ม่าย​ต้อง..ชิ้ว ๆ​ กลับ​ไปกันเถอะ..ฉันกลับเอง​ได้.."
ข้อมือของฉันถูกจับไว้..ฉันมองหน้าคนจับ
ดวงตาคมคู่นั้น​ทำให้ฉันกลัว
"​ถ้าขืนยังทำยังงี้อีก..ฉันไม่เกรงใจแล้ว​นะ"
เสียงเข้มของ​เขา..ทำให้ฉันไม่กล้าเถียง
​ได้​แต่ยืนโงนเงน..ด้วย​ความเมา
เมาน้ำปลาผสมโค้ก
...​...​..

เราห้าคน​เป็น​เพื่อนกัน
เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ชั้นประถม..
เราเรียกกลุ่มของเราว่า "นอคลับ"
ก็พวกเรามีชื่อเล่น​เป็นนอหนู​ทั้งนั้น​เลย​
เราไม่สนใจว่า​ใคร​จะหมั่นไส้
จากนอคลับถูกเรียก​เป็นนอม้า..นอวัว..หรือนอแรด
อย่างดีพวกเราก็ล้อมคน​ที่ว่าพวกเรา..สกรัมซะสะบักสะบอม
ให้มันพูดออกมาให้ถูกให้​ได้...​ว่าพวกเรา​คือ "นอคลับ"
...​...​

นาท​และหนุ่ม​เป็นพี่น้องกัน..
เกิดปีเดียวกัน..เดือนเดียวกัน..​และวันก็ยังเดียวกัน
ดี​ที่ไม่เกิดเวลาเดียวกัน..ไม่งั้นฉันคง​ต้องถามพวก​เขาเหมือนกันว่า เวลาอื่นมีเยอะแยะ​ไป..ทำไม​ต้องแย่งกันเกิด
นาทเกิดก่อนหนุ่มสองนาที
หนุ่มเลย​​เป็นน้องนาท ​แต่หนุ่มไม่เคยเรียกนา​ทว่าพี่
นาทก็ไม่เคยเรียกหนุ่มว่าน้อง..มี​แต่แกมั่ง นายมั่ง เอ็งมั่ง มรึงมั่ง
พี่น้องสองคนนี้ไม่ค่อยรักกันเล้ย..
...​...​

​ทั้งสองหน้าตาไม่เหมือนกัน
คง​จะเกิดจากไข่คนละฟอง ตัวจุจิคนล่ะตัว
​แต่ปฏิสนเทศน์​พร้อมกัน
เลย​​ต้องแย่งกันเกิด..กลายมา​เป็นฝาแฝดกัน
อะไร​นะ??..ผิดเหยอ..
ปฏิสนธิ?..​ได้ ๆ​ สนธิก็สนธิ
​แต่ฉันว่าสนเทศน์ดูเก๋กว่านา..​เป็นงาน​เป็นการดีกว่าด้วย
...​..

​ส่วนยัยเนย..สาวน้อยนุ่มนิ่มคนนั้น​
เหลวเป๋วเหมือนชื่อตอนโดน​ความร้อน..ขี้แย..​และอ่อนแอ​เป็นลูกแหง่ตลอด
เดี๋ยว​เป็นไข้ เดี๋ยวปวดฟัน เดี๋ยวปวดท้อง..ว่างขึ้น​มาก็ปวดหัวเล่นซะเฉย ๆ​ ทำให้พวกเรา​ต้องคอยดูแลเสมอ
นี่​ถ้าหล่อนไม่มีหน้าตาน่ารัก..พวกเราคงไม่ใจอ่อน
ตากลมโต..ขนตางอนเช๊ะ..จมูกโด่งยังก๊ะฝรั่ง..รูปร่างบอบบางยังก๊ะตุ๊กตายัดนุ่น..เอวคอดเหลือซักกะติ๊ด​ใช้นิ้วดีดก็คงหัก..จนฉันสงสัยว่าวัน ๆ​ หล่อนกินอะไร​กะ​เขามั่งหรือเปล่า

​ส่วนยัยนิ่ม..ฮ่าฮ่า..ไม่พ่อก็แม่ของหล่อนคงหลับตาปี๋เวลาตั้งชื่อให้
โตขึ้น​มาถึง​ได้เหมือนทอมยังงั้น ไม่สมชื่อเล้ย
ฉันยังจำ​ได้..เวลาหล่อนถลกแขนเสื้อนักเรียนขึ้น​มาเหน็บไว้​ที่หัวไหล่
ท้าไอ้ผู้ชายเกเร​ที่มาแกล้งยัยเนยเหย็ง ๆ​
ตั้งการ์ดแล้ว​ชกลม​ไปมา..กระดกเข่าขึ้น​ลงดึ๋ง ๆ​
แล้ว​ก็วิ่งจู๊ดหน้าตั้ง..​ไปหลบอยู่​ข้างหลังนาทหรือไม่ก็หนุ่ม​ที่บังเอิญเดินเข้ามา​พอดี
"เจ๋งจริงมาชกกะ​เพื่อนชั้นมะล่า.."
...​...​.

ฉันหรือ?
ก็บอกแล้ว​ไงว่าชื่อเนเน้
​เป็นผู้หญิง
สวยสิ..ไม่ชมตัวเองแล้ว​​จะให้ชม​ใคร
​แต่ก็แปลก..ผู้ชายตาถั่วทำไมมีล้นโลกอย่างงี้??
ไม่เห็น​ใคร​จะเห็น​ความสวยของฉันซักคน
แย่ชะมัดเลย​
ฮึ่!!
...​.

ก็แค่วันนี้​เป็นวันพิเศษ
วันแห่ง​ความรักไงล่ะ..
ฉันก็แค่​จะ​ไปบอกอะไร​บางอย่าง​กับไอ้กุ๊กไก่ หรือไอ้ลิงตัวนั้น​
ว่าพลอยสวยบนหัวแหวนอย่างฉัน..ชอบมันน่ะแหละ​
อุตส่าห์เตรียมดอกไม้..การ์ดสวย ๆ​ ​ไปให้มัน
​แต่ดั้นนนนน..พูดมา​ได้
"ขอโทษนะ..เธอไม่ใช่สเป็คของเราหรอก.."
ปล่อยให้ฉันยืนถือดอกไม้คอเหี่ยว..การ์ดหลุดจากมือ..ต่อหน้า​เพื่อน ๆ​ ของฉัน​ที่แอบยืนดูอยู่​
พวกมันแอบดูใกล้​ไปหน่อย​..เลย​มาห้ามฉัน​ได้ทัน
ไม่งั้นไอ้ลิงกุ๊กไก่ตัวนั้น​..คงถูกฉันเตะ​ไปแล้ว​..
นี่​คือ​ที่มาว่าทำไมวันนี้ฉันจึง​ไปเ​ที่ยว..
"​ไปเลี้ยงปลอบใจยัยเน้กันหน่อย​ดีกว่า..อกหักอย่างงี้น่าสงสาร" ยัยนิ่มบอก
"จริงสิ..อย่าคิดอะไร​มากเลย​นะ..เน้..ถึงอย่างไรเธอก็ยังมีพวกเรา" นี่​คือเสียงยัยเนย
""5555" ​เป็นเสียงหัวเราะของไอ้หนุ่ม
"สมน้ำหน้า.." นี่ก็​คือไอ้นาท พี่น้องสองคนนี่เกิด​พร้อมกันก็สมควร​จะตาย​พร้อมกันจริง ๆ​
...​...​

กลางดึกคืนนั้น​..เรา​จะเห็นแท็กซี่คันหนึ่ง​เข้ามาจอด​ที่ปากซอยแห่งหนึ่ง​..
แล้ว​เด็กหนุ่มเด็กสาวสองคนก็ก้าวลงมา..
เด็กสาวซวนเซเล็กน้อย..พยามสบัดตัวให้พ้นจาก​ความช่วยเหลือของ​เพื่อนชาย
เธอชี้​ไปข้างหน้า..ท้าแข่งว่า​ใคร​จะเดิน​ได้ตรงกว่ากัน
จากนั้น​ก็เดินโหย่งเท้า..ย่อง ๆ​ ทีละก้าว
ใบหน้าขาวใสผมเผ้าค่อนข้างยุ่งนั้น​ค่อนข้างแดงเล็กน้อย..
​แต่เจ้าตัวไม่​ได้สนใจ..พยายามอย่างยิ่งยวด​ที่​จะพิสูจน์ให้​เพื่อนเห็นให้​ได้ว่าตัวเองไม่​ได้เมา
เก้า​ที่แปด..ขากลับอ่อนยวบ
ดี​ที่​เพื่อนชายคนนั้น​เข้ามาประคองไว้​ได้ทัน
"อกหัก​เป็นอย่างนี้นี่เองเนาะ..ฉันรู้แล้ว​ล่ะ.."
เสียงเบา ๆ​ ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ
เด็กหนุ่มมองเด็กสาวด้วยดวงตา​ที่เปล่งประกายประหลาด
ลึกล้ำเกินกว่า​จะคาด​ได้ว่า..มันแปลว่าอะไร​
"อยากร้องไห้ก็ร้องมาเถอะ..อย่ากลั้นไว้เลย​.."
แสงจากไฟแสงจันทร์กลางซอยจับ​ต้อง​เขา​ทั้งสอง..​ที่ยืนนิ่งอยู่​ตรงนั้น​
เด็กสาวฟุบ​กับอกของ​เขา..สะอื้นไห้ออกมา..
"ฉัน​จะไม่รัก​ใครอีกแล้ว​.."
...​...​

นี่​คือเรื่อง​ราวของเนเน้..เด็กสาว​ที่เริ่มรู้รสชาติของ​ความรัก..
เรื่อง​ราวของเธอยังคง​ต้องดำเนินต่อ​ไป..​แต่​จะ​เป็นอย่างไรนั้น​ก็​ได้โปรดติดตาม
ตอนนี้ปล่อยให้เธอ​ได้​ไปนอนเสียก่อน
ก็ดึกแล้ว​นี่นา..
...​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1591 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง เนเน้
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๕๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7798 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 01 มิ.ย. 2549, 09.49 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : blackapple [C-7814 ], [203.153.137.149]
เมื่อวันที่ : 01 มิ.ย. 2549, 21.14 น.

คุณรันค่ะ​ ทำไมจบง่ายจังเลย​ค่ะ​
งงมากเลย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : พันนที [C-7816 ], [202.28.181.7]
เมื่อวันที่ : 01 มิ.ย. 2549, 23.04 น.

เก่งจังค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-7867 ], [83.180.244.146]
เมื่อวันที่ : 04 มิ.ย. 2549, 04.02 น.

โห จบหนูสิงห์ปุ๊บก็​เอาหนูเนเน้มายั่วให้อ่านเลย​นะ
​จะรีบคลิก​ไปอ่านตอนต่อ​ไป​โดยพลันเจ้าค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : pilgrim [C-8210 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 27 มิ.ย. 2549, 03.58 น.

เพิ่งมาตามเก็บอ่านค่ะ​ อิๆ​ๆ​ๆ​ น่าสนุกนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น