นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๖ พฤษภาคม ๒๕๔๙
หนูสิงห์ ภาค 2/9
รันนรา
...​​เนื่องด้วย​​เพราะ​​ความมืด​​ที่กินเนื้อ​​ที่​​ส่วนใหญ่ของห้องใต้ดินแห่งนั้น​​.. ​​และก็คง​​เป็น​​เพราะผม​​เป็นเด็กตัวเล็ก ๆ​​ (โตกว่าเจ้าปีเตอร์หน่อย​​เดียว)...
​เนื่องด้วย​เพราะ​ความมืด​ที่กินเนื้อ​ที่​ส่วนใหญ่ของห้องใต้ดินแห่งนั้น​..
​และก็คง​เป็น​เพราะผม​เป็นเด็กตัวเล็ก ๆ​ (โตกว่าเจ้าปีเตอร์หน่อย​เดียว) เลย​ทำให้ไม่มี​ใครเห็นผม
สมุนหัวโล้นคนนั้น​(​ซึ่งน่า​จะรับบท​เป็นมือปืนของชายหญิงคู่นั้น​) พาเจ้าแว่นเดินแว่บ ๆ​ หาย​ไปตรงมุมเลี้ยวของทางเดิน
ผมจำ​เป็น​ต้องผ่อนคันเร่งไว้เล็กน้อย..กลัวว่าหากพ้นมุมเลี้ยวนั้น​​ไปอย่างผลีผลาม สิ่ง​ที่รออยู่​อาจ​จะ​เป็นอะไร​​ที่ผมคิด​ไปไม่ถึง
อย่างเช่นเจ้าไมเคิล​กำลังชูหนวดรออยู่​ก็​เป็น​ได้
หยึย..*_*
ผมหลบให้ชิด​กับมุมกำแพง ค่อย ๆ​ ชะโงกหน้า​ไปมอง
เจ้าแว่น​กำลังถูกพาเข้า​ไปในลิฟท์ใต้ดิน..​ที่เปิดประตูรออยู่​
ตายละวา..ผมช้า​ไปเสียแล้ว​..
หากปล่อยให้เจ้าแว่นกลับ​ไป ผม​ต้องช่วยฝ้ายไม่​ได้แน่ ๆ​
ผม​จะทำอย่างไรดี??

ขณะ​ที่ผมนั่งมองอย่างจนปัญญา ทันใดนั้น​สิ่ง​ที่เห็นก็ทำให้ผมตาค้าง
อยู่​ ๆ​ เจ้าหัวโล้นก็เด้งผึงออกมาจากลิฟท์ ผวา​เป็นนกปีกหัก​ที่ตัวใหญ่ยังก๊ะครุฑ กระแทกเข้า​กับผนังด้านตรงข้ามดังตึง
มันรีบกลับหลังหัน..ใน​ความเร็ว​ที่ผมเห็นแว่บ ๆ​ จากแสงสว่าง​ที่ส่องออกมาจากลิฟท์ตัวนั้น​ ผมเห็นเจ้าแว่นกระโดดถีบมา​แต่ไกล
เท้าของ​เขายันเข้า​ไปเต็ม ๆ​ ​ที่หน้าของเจ้าโล้น ​ทั้งเท้า​ทั้งหัวโล้น ๆ​ กระแทกเข้า​กับผนังอีกครั้งหนึ่ง​ดังปึ้ง
เจ้าครุฑตัวนั้น​ค่อย ๆ​ รูดลง​ไปกอง​กับพื้น..สิ้นฤทธิ์ลงเพียงแค่นั้น​
ดวงตาของผมยังคงเบิกค้าง..น้ำลายคงยังไหลย้อยลงพื้น..จากการไม่เชื่อสายตาของตัวเอง
ผมลืมขยี้ตา..ไม่น่าเชื่อว่าหนุ่มหน้าตี๋ท่าทางติ๋ม ๆ​ คนนี้​จะมีฤทธิเดชถึงเพียงนี้
ผมเห็น​เขาหันซ้ายหันขวา..ย่อตัวเล็กน้อย นัยตาลุกวาวอย่าง​กับทหารหาญในดงข้าศึก
ผมรีบคลานปรู๊ดออก​ไป..ยิ้มร่า...​ส่งเสียงเอิ๊กซ์อ๊าก​ไปด้วยอย่างดีใจจนเผลอตัว
เจ้าแว่นนี้ตั่งหาก..​ที่​เป็นนายร้อยตำรวจเอกปลอมตัวมา!!
​เมื่อ​เขาเห็นผม..​เขาทำตาเหลือก
ผมหยุดคลาน ทรุดลงนั่ง..ปรบมือแปะ ๆ​ ชมเชย
​เขากระโจนวูบเดียวก็มาถึงผม
"นายมาด้วยรึนี่..เจ้าเด็กผีสิง?"
ยึ่ย!!

​เขาตกใจจริง ๆ​ ​ที่เห็นผม..
รีบอุ้มผมด้วยมือเดียว..พิงหลัง​กับผนัง​เพื่ออำพรางตัว หันซ้ายหันขวาเลิ่กลั่ก
​เมื่อเห็นว่าไม่มี​ใคร..​เขาก็ถอนหายใจพรวด
"นายมาอยู่​นี่​ได้ยังไง?" ​เขากระซิบ
"แอ้.." ผมกระซิบตอบ
"ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ​ เลย​ว่าหล่อนคนนั้น​คิดอย่างไง ถึงแอบตามฉันมาถึง​ที่นี่..แถมยัง​เอานายมาด้วยอยางงี้..บ้าชะมัด"
"อื้อ.."
"นี่​ถ้าฉันไม่เห็นว่าหล่อน...​เออ..ช่างเหอะ..คิดว่าช่วยคน​เอาบุญก็แล้ว​กันวะ.."
"อ้า.."
​เขาทำหน้าพิกล..
"ห้ามส่งเสียงนะ..เรา​ต้องหา​ที่มันขังหล่อนให้เจอ..รู้ไหม?"
ผมพยักหน้า
​เขาเหลียวซ้ายแลขวาอีกครั้ง..แล้ว​ก็เหมือน​จะตัดสินใจอะไร​บางอย่าง​ได้
​เขาพาผมวิ่งพรวด​ไป​ที่เจ้าโล้น​ที่หมอบกระแตหน้าฉ่ำเลือดอยู่​นั่น ถอดเสื้อนอกของมันออกอย่างรวดเร็ว
"นาย​จะทำให้มือฉันไม่ว่าง ฉะนั้น​ ฉัน​จะมัดนายไว้​กับหลังของฉัน..เข้าใจ๋?"
"อื้อ.."
"เอ๊ะ..กลิ่นอะไร​?"
​เขาทำจมูกฟุดฟิด
ผมหัวเราะแหะ ๆ​ แบบไม่มีเสียง
​เขาทำหน้ายุ่ง..​เมื่อเห็นผ้าอ้อมอินเตอร์คูลเลอร์ไม่ไหลย้อนกลับของผมอวบอูมเต็ม​ที่
"นาย​เป็นเด็กประหลาดจริง ๆ​ จมอยู่​​กับอึ​กับฉี่​ได้​เป็นวัน ๆ​ "
​เขาถอดผ้าอ้อมของผมออก ตัวผมเบาหวิวขึ้น​ทันที
เจ้าแว่นหันซ้ายหันขวาอีกครั้ง ทำหน้าเบ้​ไปด้วย คง​จะหา​ที่ทิ้งแพมเพิ่ด(​เขาเรียกอย่างนี้รึป่าวคับ?)ชิ้นนั้น​
แล้ว​​เขาก็ทิ้งแปะลงบนใบหน้าของเจ้าโล้น​พอดี
"​จะ​ได้ไม่ฟื้นเร็ว"
จากนั้น​​เขาก็​ใช้เสื้อนอกตัวนั้น​พันตัวของผม ทรุดตัวลงนั่งแขวนผมไว้​กับหลังของ​เขา แล้ว​ผูกอย่างแน่นหนา​ที่หน้าอก​โดยพาดจากไหล่​และซอกแขนของอีกข้าง
"แน่น​ไปไหม?"
"สบายกว่าผ้าอ้อมเยอะเรย.." ผมตอบ​เขาว่าอย่างนั้น​
++++

​เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบ พาผมเคลื่อนตัว​ไปอย่างรวดเร็ว
เจ้าแว่นคนนี้ ผมยังไม่รู้เลย​ว่า​เขา​เป็น​ใคร มีเบื้องหลัง​เป็นมาอย่างไร รู้​แต่ว่า​เขามี​ส่วนเกี่ยวข้อง​กับการปล้นธนาคาร​ที่ผ่านมาเท่านั้น​
​แม้ว่า​เขา​จะมีเครื่องมือแพทย์ติดตัว ​แม้ว่า​เขา​จะทำท่าเด๋อด๋าเตี่ยมเตี้ยมให้เห็น ผมก็อดรู้สึกดี ๆ​ ​กับ​เขาไม่​ได้ ​เมื่อเห็นน้ำใจของ​เขา​ที่มีต่อฝ้าย ​โดยช่วยรักษาฝ้ายให้รอดตายมาจากคมกระสุน
ผมไม่รู้ว่า​เขากลับมา​ที่บ้านหลังนั้น​อีกตอนไหน ​เพราะผมเมาเบียร์หลับ​ไปซะก่อน ตื่นขึ้น​มาอีกทีก็มาอยู่​ในกระโปรงหลังรถของ​เขาแล้ว​
เลย​ไม่รู้ว่า​เขากลับมา​พร้อม​กับวิธีการช่วยเหลืออย่างไร ​แต่คงไม่ออก​ไปโทรฯ เรียกตำรวจจริง ๆ​ ​เพราะ​ถ้าทำอย่างนั้น​ตำรวจก็คง​จะจับพิรุธ​เขา​ได้​เมื่อเห็นกระเป๋าใส่เงิน​และปืนใบนั้น​
เรื่อง​นี้ไม่สำคัญเท่า​กับว่า ใน​ความ​เป็นจริงแล้ว​​เขา​เป็น​ใคร มี​ส่วนเกี่ยวข้อง​กับผู้หญิง​และผู้ชาย​ที่คุย​กับ​เขานั้น​อย่างไร
​และ​ที่สำคัญกว่านั้น​ ก็​คือทำไมฝ้ายถึงเข้ามายุ่งเกี่ยว​กับคนพวกนี้ด้วย ฝ้าย​กับ "​เขา" คนนั้น​ของฝ้าย ​กำลังทำอะไร​กันแน่?
สมองของผมทำงานดังปุด ๆ​ เซลสมองถูกบริหารอย่างเต็ม​ที่ รู้สึกศีรษะของตัวเอง​กำลังพองโตขึ้น​ทุกที ๆ​
แล้ว​เจ้าแว่นก็ชะงัก หลังจากมาซุ่มเงียบกริบอยู่​หลังลังไม้เหล่านั้น​ ​ซึ่งถูกลำเลียงเข้ามาเก็บไว้ตรงนี้นี่เอง
มัน​เป็นห้อง ๆ​ หนึ่ง​​ที่ผมเคยเห็นมาจากในหนังเท่านั้น​
ห้องสรรพวุธ!!

ให้ตาย..ผม​จะบรรยายอย่างไรดี?
ใน​ความมืดสลัวนั้น​..แสงจาง ๆ​ จาก​ที่ใด​ที่หนึ่ง​ทำให้ผมเห็นอาวุธเหล่านั้น​
บ้างก็​เป็นตอปิโด​ที่มีไว้​ใช้​กับเรือดำน้ำ บางก็​เป็นจรวดหัวปะทุ​ที่​ใช้ยิงจากคอปเตอร์หรือ F5 บ้างก็​เป็นกระสุนหัวระเบิดของปืนครก วางเรียงรายอย่าง​เป็นระเบียบจำนวนนับร้อยลูก
ถัด​ไปตรงริมผนัง ชั้นเหล็กต่าง ๆ​ ถูกวางไว้ด้วยกล่องกระสุนสารพัดชนิด ล้วน​แต่​เป็นกระสุน​ที่​ใช้ในอาวุธสงคราม
อีกด้านหนึ่ง​แขวนห้อยไว้ด้วยปืนชนิดต่าง ๆ​ ​ทั้งปืนเคบิ้น ปืนกล ปืนไรเฟิ้ล มี​แม้กระทั่งปืนยิ่งช้างกระบอกโตเท่าขาช้างแขวนเรียงรายอยู่​​เป็นจำนวนมาก
ถัด​ไปผมยังเห็นไดนาไมท์ ถุงปุ๋ยยูเรีย กระสอบใส่ดินปืน ​พร้อม​กับชนวนจุดปะทุอีกจำนวนหนึ่ง​ เรียก​ได้ว่า​สามารถ​เอาอาวุธเหล่านี้​ไปก่อสงครามแบ่งดินแดนสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ของอิรัก​ได้เลย​
ประสาอะไร​​กับดินแดนของไทย!!
ขณะ​กำลังคิดอะไร​เพลิน ๆ​ ผมก็รู้สึกถึงแรงสะเทือนมาจากร่างของเจ้าแว่น
"อื้อ" ผมถามว่า​เขา​กำลัง​จะทำอะไร​
"จุ๊ ๆ​ " ​เขาตอบผม
"ของในนี้​คือสิ่ง​ที่พวกของฉัน​ต้องการ ขบวนการของเราจำ​เป็น​ต้อง​ใช้มันในการหยุดยั้งสิ่งเลวร้าย​ที่เกิดขึ้น​​ที่บ้านเกิดของพวกเรา.."
"มัน​คืออะไร​?"
เงียบ..ไม่มีคำตอบจากเจ้าแว่น ​เขา​กำลังพยายามเปิดลังใบหนึ่ง​
ผมยื่นหน้าผ่านซอกคอของ​เขา..อยากรู้เหมือนกันว่าข้างในลังนั้น​​เป็นอะไร​
​แต่แล้ว​สิ่ง​ที่ผมเห็นกลับกลาย​เป็นสิ่งผิดปกติบางอย่างใกล้ ๆ​ ใบหน้าของผมนั่นเอง

มันติดอยู่​ตรงโหนกกรามด้านหลังของ​เขา แผ่นบางเบาแทบสังเกตไม่เห็น
สายลับอย่างผม..มีสายตา​ที่ถูกฝึกมาอย่างดี..สิ่งผิดปกติเล็ก ๆ​ นั้น​ไม่​สามารถปกปิดสายตาของผม​ได้
มัน​เป็นแผ่นยางพารา ​ใช้กรรมวิธีบางอย่างทำให้มันบางเบาคล้ายผิวหนังของคน
มัน​เป็นหน้ากาก ​ที่​ใช้กันมากในขบวนการจารชน
เจ้าตี๋ใส่แว่นคนนี้..ถึง​กับปลอมตัวมาเชียวหรือ?
แท้จริง​เขา​เป็น​ใครกันแน่?
+++++

​ความสงสัยในตัวของเจ้าแว่น ยังน้อยกว่า​ความสงสัยว่ามีอะไร​อยู่​ในกล่องหรือลังไม้กองนั้น​​ซึ่งมีอยู่​เกือบสามสิบใบ
ผมเห็นเจ้าแว่นควักอะไร​อย่างหนึ่ง​ออกมาจากกระเป๋ากางเกง มัน​เป็นพวงกุญแจรถของ​เขานั่นเอง
ผมจ้องมองไม่วางตา..ในพวงกุญแจแขวนไว้ด้วยอะไร​อย่างหนึ่ง​​ที่มองเผิน ๆ​ แล้ว​คล้ายแผ่นเหล็กสลักยี่ห้อรถ​ที่มีถือกันทั่ว​ไป
​เขาบิด​ที่ยี่ห้อรถบนกุญแจของ​เขาเบา ๆ​ มันลั่นคลิ๊ก..ปรากฏหลุมตื้น ๆ​ บรรจุอะไร​อย่างหนึ่ง​อยู่​ในนั้น​
มัน​เป็นผงสีเขียว..​เขาค่อย ๆ​ เทมันลงบนแผ่นเหล็ก​ที่รัดลังนั้น​..
จมูกของผม​ได้กลิ่นสารเคมีชนิดหนึ่ง​..ผมบอกไม่ถูกไม่เหมือนกันว่ามัน​คืออะไร​
แล้ว​ก็เห็น​เขาจับกุญแจอีกดอกหนึ่ง​..​ซึ่งใหญ่กว่ากุญแจดอกอื่น ๆ​ ดึงเบา ๆ​ เหล็กกุญแจก็หลุดออกจากหัวหรือด้ามนั้น​อย่างง่ายดาย
เหมือน​กับ​เขา​กำลังเปิดฝา..เทน้ำสีขาวใส​ซึ่งบรรจุอยู่​ในกุญแจดอกนั้น​ลงบนกองผงสีเขียวนั้น​
ทันใด..เสียงฟู่เบา ๆ​ ก็เกิดขึ้น​..น่าแปลก​ที่มันไม่ควัน
สิ่ง​ที่ผมเห็น​กับตา..เหล็กรัดขาดผึงออกจากกันด้วยฤทธิกรดกัดเหล็กจากเคมีสองตัว​ที่ทำปฏิกริยากันนั้น​
ผมนึกถึงภาพยนต์เรื่อง​เอเลี่ยนขึ้น​มาเสียเฉย ๆ​ ​เมื่อผงสีเขียว​กับน้ำสีใสผมาผสมกัน..มันคล้าย ๆ​ ​กับเลือดของเจ้าตัวเอเลี่ยน​ที่กัดกร่อนโลหะทุกอย่าง​ที่ขวางหน้านั่นเอง
​เขาทำอย่างเดียวกันนั้น​​กับเหล็กรัดอีกเส้นหนึ่ง​ ไม่นานลังไม้ลังนั้น​ก็​เป็นอิสระจากการพันธนาการของสายรัด
ผมเห็นเจ้าแว่น​ใช้กุญแจอีกดอกหนึ่ง​​ซึ่งบัดนี้กลาย​เป็นมีดพับ​ไปเสียแล้ว​..งัดฝาลังขึ้น​มา
มันถูกยึดไว้ด้วยตะปูตัวไม่ใหญ่นัก..
​แต่ก่อน​ที่​เขา​จะเปิดมันขึ้น​..อะไร​อย่างหนึ่ง​ก็ทำให้​เขาชะงัก
เงาคน!!
มี​ใครบางคน​กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
เจ้าแว่นเผ่นหวือเดียวก็พาผม​และตัว​เขาเองพุ่งเข้า​ไปหลบอยู่​ในซอกหลืบ​ซึ่งอยู่​ใกล้ ๆ​
ชะงักนิ่ง..รอจังหวะ..
กล้ามเนื้อของ​เขา​ทั้งตัวเกร็งเต็ม​ที่สะท้านมายังแผ่นหลัง​ที่​เขามัดผมให้ติดอยู่​​กับตัวของ​เขา​เอาไว้..ราวราชสีห์มุ่งหมายตะโปมเหยื่อ
ผมใจเต้นตึกตั้ก..
รอว่า​จะเกิดอะไร​ขึ้น​
​แต่แล้ว​..ผมก็หาว..
ร่างกายของเด็กเล็ก​ต้องการการพักผ่อนอีกแล้ว​..
ปาก​ที่อ้าหาวยังหุบไม่เต็ม​ที่เสียด้วยซ้ำ ผมก็หลับพับคาหลังของ​เขา​ไปเสียแล้ว​
เฮ้อ..
+++++

อะไร​​จะเกิดขึ้น​ต่อจากนั้น​..ผมก็เลย​งง ๆ​
ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น..ร่างของผมถูกเหวี่ยง​ไปมา..จากการเคลื่อนไหวของเจ้าแว่น
จากนั้น​ผมก็สะดุ้งตื่นขึ้น​มาอีกที..ด้วยรู้สึกว่า​ผม​กำลังถูกอุ้มจาก​ใครคนหนึ่ง​
ผมพยายามลืมตา..​แต่มันง่วงเหลือเกิน..กระนั้น​ก็ยังเห็นใบหน้าของฝ้าย​ได้แว่บ ๆ​
แสดงว่าเจ้าแว่นตามหาฝ้ายจนพบแล้ว​..​เขาช่วยเธอจริง ๆ​
ใน​ความสะลึมสะลือ หูยัง​ได้ยินแว่ว ๆ​
"เด็กคนนี้..ฉันเชื่อว่า​เขา​ต้องไม่ใช่เด็กธรรมดาแน่ ๆ​"
"ผมก็ว่างั้น"
"​เพราะเหตุนี้แหละ​ฉันถึง​ได้​เอา​เขามาด้วย.."
"คุณยังไม่รู้อะไร​..​เขา​สามารถหยิบเครื่องมือแพทย์ให้​กับผม​ได้อย่างถูก​ต้องขณะ​ที่ผมผ่าตัด​เอากระสุน​ที่ฝัง​ที่หัวไหล่ของคุณออก..นอกจากนั้น​​เขายังฟังภาษารู้เรื่อง​​และเข้าใจในสิ่ง​ที่ผมพูด​ได้ทุกประโยคอีกด้วย"
"เหรอคะ​..เด็กอัจฉริยะขนาดนี้มีจริงด้วยหรือนี่?"
"ผมว่า​เขา​เป็นเด็กผีสิงมากกว่า.."
แง่ง..

การ​ได้ตกอยู่​ในอ้อมกอด​ที่อบอุ่น..​ทั้งยัง​เป็นอ้อมกอดของคนรัก..
ยิ่งทำให้ผมง่วงหนักขึ้น​..
​แม้ผม​จะฝืนอย่างไร..ก็ยังแพ้ธรรมชาติของตนเอง ผมเลย​ไม่รู้ว่าเหตุใดฝ้าย​กับเจ้าแว่นถึง​ได้พูดคุยกัน​ได้​เป็นปกติดีเช่นนี้..หรือ​เขา​ทั้งสอง​เป็นพวกเดียวกัน?
ยังไม่อีกหลายอย่าง​ที่ผมไม่เข้าใจ..ผมอยาก​จะลืมตาดูเหตุการณ์ต่าง ๆ​ ให้กระจ่างออก​ไปเสียที
นับตั้งแต่ผมติดถุงปุ๋ย เอ้ย..ติดถุงเงินมา​กับโจรปล้นแบงก์ มาจนกระทั่งบัดนี้..มันมีเงื่อนปมหลายอย่างเหลือเกิน​ที่ผม​จะ​ต้องคลี่คลาย
การปล้นเงินธนาคารครั้งนี้..มีวัตถุประสงค์​เพื่อ​จะนำมาแลก​กับสิ่งของบางอย่าง​ซึ่งอยู่​ในลังไม้เหล่านั้น​
สิ่งของนั้น​​คืออะไร​ ทำไมเจ้าแว่นถึงบอกว่าพรรคพวกของ​เขาจำ​เป็น​ต้อง​ใช้มันในการหยุดยั้งสิ่งเลวร้าย​ที่เกิดขึ้น​​ที่บ้านเกิดของพวก​เขา
เจ้าแว่นเปิดกล่องนั้น​​ได้หรือไม่?
ฝ้ายล่ะ..ฝ้ายมาเกี่ยวข้องอะไร​​กับเรื่อง​ราวเหล่านี้
เธอถูกจับมาจากไหน ถูกจับมา​ได้อย่างไร ทำไมถึงถูกจับ​โดยพวกเดียวกัน​กับพวกปล้นธนาคาร อัน​เป็นพวกเดียวกัน​กับเจ้าแว่น?
หรือเจ้าแว่น​กับฝ้ายไม่​ได้​เป็นพวกเดียวกัน?
หรือเจ้าแว่น​กับพวก​ที่จับฝ้าย​เป็นคนละพวกกัน?
น่า​จะ​เป็นอย่างหลังมากกว่า..​เพราะตอน​ที่เจ้าแว่นพาฝ้าย​และผมหนีฝูงมอเตอร์ไซค์ฝูงนั้น​มา..ผมไม่เห็นวี่แววอย่างใดเลย​ว่าเจ้าแว่น​กับเจ้าพวกนั้น​​จะ​เป็นพวกเดียวกัน
เอ๊ะ..หรือว่าเจ้าแว่น..​จะปลอมแปลงหน้าตาสวมรอย​ใครคนใดคนหนึ่ง​อยู่​ในเวลานี้??
โอย..ปวดหัวแฮะ..ยิ่งคิดยิ่งง่วงยิ่งคิดยิ่งหิวนม
นี่ยังไม่​ได้คิดถึงเรื่อง​ "​เขา" คนนั้น​ของฝ้าย​ที่ฝ้ายพูดถึง..ผมยังไม่รู้ว่า​เขาคนนั้น​​เป็น​ใคร? เกี่ยวข้องอะไร​​กับฝ้าย..​และตอนนี้​เขาถูกขังอยู่​​ที่ไหน
เรื่อง​ราวคง​จะชัดเจนกว่านี้..​ถ้าผมไม่ง่วงนอนขนาดนี้
"เรา​ต้องหาทางออกจาก​ที่นี่..​และ​ต้องให้เร็ว​ที่สุดด้วย"
เจ้าแว่นพูดเสียงขรึม..​แม้ผม​จะลืมตาไม่ขึ้น​..​แต่หูของผมยังพอ​จะทำงาน​ได้
"ฉันยัง​ไปไม่​ได้..ฉัน​ต้องช่วยคน ๆ​ หนึ่ง​ให้​ได้ก่อน ฉันเชื่อว่า​เขา​จะ​ต้องถูกขังอยู่​​ที่นี่แน่ ๆ​"
"​ใคร?"
"คุณไม่รู้จักหรอก.."
"แฟนของคุณ?"
"​เขา​เป็นหนึ่ง​ในสายลับของกรมตำรวจ..ฉัน​ได้ยินว่า​เขาสูญหาย​ไป​เมื่อ​เขาเริ่ม​ได้ร่องรอยอะไร​บางอย่างของขบวนการค้ายาเสพติด..ฉันเลย​ออกตามหา​เขา"
"​เขาคงสำคัญต่อคุณมาก.."
เสียดาย​ที่ฝ้ายไม่ตอบ..ผมเลย​ไม่รู้ว่า "​เขา" เกี่ยวข้องอย่างไร​กับฝ้าย..เจ้าแว่นถามมาอีกประโยคหนึ่ง​
"องค์กรลับ​ระหว่างประเทศ​ที่คุณสังกัดอยู่​..​เขาส่งคุณมาทำอะไร​?
"​ความลับ"
"ในประเทศไทยมี​ความลับอะไร​​ที่คุณ​ต้องการรู้?"
"เราอย่าเพิ่งคุยกันมากกว่านี้เลย​..คุณเองก็เหมือนพวกเราไม่ใช่หรือ..​เป็นสายลับปลอมตัวมาเหมือนกัน"
"ผมไม่ใช่สายลับ..ผมทำทุกอย่าง​เพื่อบ้านเกิดของผม"
"เอ๊ะ!"
ฝ้ายอุทานออกมาด้วย​ความตกใจ..เล่น​เอาผม​ที่​กำลังฟังเพลิน ๆ​ เหมือนฟังเพลงกล่อมเด็กสะดุ้งตื่น
แล้ว​หัวใจก็แทบวาย..​เมื่อมีเสียงปืนดังขึ้น​
"เปรี้ยงงงงง"
"​ไป​ที่ห้องเก็บอาวุธ..เร็ว" ดูเหมือนเจ้าแว่นกระชากฝ้ายให้วิ่งตาม..จนผมเกือบหลุดออกจากอ้อมอกของฝ้าย
​แม้​จะง่วงอย่างไร..มือของผมก็กำแน่นเสมอ
มือหนึ่ง​​ที่อ้อม​ไป​ที่สีข้างของฝ้าย..ผมยึดติด​กับเสื้อของเธอเท่า​ที่มีเรี่ยวแรง​จะทำ​ได้
อีกมือหนึ่ง​..เอ่อ..
นั่นแหละ​..เสื้อฝ้ายนั่นแหละ​..ตรงคอเสื้อนั่นแหละ​ ผมจับแบบไม่ยอมปล่อย
ก็ผมกลัวตกนี่นา..
ฮี่ฮี่ฮี่...​
++++

เหตุการณ์​ที่น่าหวาดเสียวทำให้ผมหลับต่อไม่​ได้
​แม้​จะง่วงอย่างไรก็​ต้องเปิดหูเปิดตาตัวเอง​เพราะเสียวลูกกระสุนอยู่​เหมือนกัน
ขณะจับต้นชนปลายว่า​ใคร​กำลังยิงพวกผมอยู่​ ฝ้ายก็พาผมหลบหลีก​ไปตาม​ที่กำบังต่าง ๆ​ อย่างคล่องแคล่ว ​โดยมีเจ้าแว่นวิ่งเคียงมาใกล้ ๆ​
คน​ที่ยิงเราอยู่​..น่า​จะมีอยู่​สองคน สังเกตจากประกายไฟจากปลายกระบอกปืน​ที่ส่องแสงแว่บ ๆ​ ​พร้อม​กับเสียงปืน​ที่แผดเปรี้ยง
คง​จะ​เป็นจากหญิงชายสองคน​ที่คุยกันในห้องกระจกนั่น พวกมันคงมาจัดการ​กับฝ้ายตาม​ที่​ได้คุยกัน​เอาไว้ แล้ว​มาเจอเจ้าแว่น​กำลังคุยอยู่​​กับเธอ​พอดี เลย​ไม่พูดพล่ามทำเพลง ​เพราะ​ต้องการ​จะกำจัดเธออยู่​แล้ว​ ส่งกระสุน​เพื่อหมาย​จะปลิดชีวิตทันที
ฝ้าย​และเจ้าแว่นโผเข้าหาห้องเก็บอาวุธจน​ได้ ​ทั้งสองคว้าอาวุธใกล้มือ ส่งกระสุนกลับ​ไปบ้าง
​เป็นการยิงตอบโต้กันเหมือนในหนัง ​แต่บังเอิญ​ที่มีผมร่วมแสดงอยู่​ด้วย
​แม้​จะ​ได้เกิดใหม่มาแล้ว​หนึ่ง​ครั้ง ​แต่ผมก็ไม่อยาก​จะตายอีกครั้ง กลัวว่า​จะเกิดมาไม่​ได้เหมือนคราวนี้
ผมเลย​หลับตาปี๋ กอดฝ้ายไว้แน่น..ภาวนาในใจให้กระสุน​ที่วิ่งเฟี๊ยวฟ๊าวนั้น​อย่าแล่นมาทางผม​และฝ้ายเลย​
ฝ้ายยิงตอบโต้​ไปด้วย​และเคลื่อน​ที่​ไปด้วย..เธอ​กำลังค้นหา​ที่กักขัง "​เขา" คนนั้น​อย่าง​ที่พูด
เจ้าแว่นคงไม่ค่อยเห็นด้วยนัก..​เขาพยายามห้ามหญิงสาว
"ผมว่าเราควร​จะหาทางออก​ไปก่อนดีกว่า..อีกไม่นานพวกมันคงแห่กันมา..คราวนี้แหละ​เสร็จแน่"
"ไม่.." ฝ้ายพุดอย่างหนักแน่น.."คุณพาเด็กคนนี้หนี​ไปด้วยก่อนดีกว่า..ฉันดูแลตัวเอง​ได้"
พุดจบเธอก็จับผมโยน​ไปให้เจ้าแว่น
เหวออออออ
เธอเห็นผม​เป็นลูกฟุตบอลหรือยังไงเนี่ย??
ผมดิ้นกระแด่วอยู่​กลางอากาศ ดี​ที่เจ้าแว่นรับไว้​ได้
"บ้าหรือเปล่า..หา​ที่ตายชัด ๆ​"
ผมเห็นด้วย​กับ​เขา​เป็นอย่างยิ่ง
"รีบ​ไป..ฉัน​จะยิงคุ้มกันให้"
ฝ้ายกลับส่งเสียงกำชับมา

เจ้าแว่น​ได้ยินดังนั้น​ก็ทำท่าเหมือน​กับ​จะ​ไปจริง ๆ​
ใจคอของ​เขา​จะทิ้งฝ้ายไว้คนเดียวจริงหรือนี่
ผมส่งเสี่ยงอื้อออกมาดัง ๆ​ ขณะ​ที่​เขาวิ่งแยกจากฝ้าย​ไปอีกทางหนึ่ง​
อกของเจ้าแว่นไม่นุ่มเหมือนอกของฝ้าย..มี​แต่กระดูก..​เขากอดผมแน่นจนผมรู้สึกเจ็บ ผมดิ้นรน..
"เฉย ๆ​ สิ.."
"อื้อ.." ผมบอกให้​เขาอยู่​ช่วยฝ้ายก่อน
"ฉันรู้ว่าฉันทำอะไร​อยู่​.."
"ทำไรล่ะ?"
​เขาก้มศีรษะหลบกระสุนนัดหนึ่ง​อย่างหวุดหวิด..มันวิ่งเลย​​ไปกระทบ​กับผนังปูนจนแตก​เป็นฝุ่น
"​ถ้าเราอยู่​ด้วยกันเราก็ตก​เป็นเป้ากระสุนเดียวกัน เรา​ต้องทำให้มัน​ต้องแยกกันยิง"
"อ้อ..ก็ฉันนึกว่านาย​จะหนีจริง ๆ​ นี่นา"
"ฉันอยากรู้นัก..ว่าฉัน​จะคุย​กับนาย​เพื่อออะไร​กัน.." ​เขายิง​ไปนัดหนึ่ง​ เสียงดังจนแก้วหูแทบดับ
"แล้ว​ฉันก็ไม่เข้าใจตัวฉันเองจริง ๆ​ ว่าทำไมฉัน​จะ​ต้องมาช่วยหล่อนด้วย..​ทั้ง​ที่ฉันมีภาระอันใหญ่หลวงรออยู่​อย่างนี้"
"ก็ฝ้ายน่ารักนี่นา...​"
"​ทั้ง​ที่ฉันรู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว​..ฉันยัง...​"
​เขาไม่พูดต่อ..เหมือน​กับผมเหมือนกัน​ที่ใจหายวาบ​ไปในทันที​ที่คิดถึงเรื่อง​นี้
จริงสิ..ฝ้ายคนรักของผม..บัดนี้เธอมีแฟนแล้ว​..เธอยังมีลูกแล้ว​ด้วยซ้ำ..
โอย..ผมลืมอกหัก​ไป​ได้อย่างไรนี่..
ผม​ใช้มือตบแปะ ๆ​ ​ไป​ที่หน้าอกของเจ้าแว่น​เพื่อปลอบใจ
"ไม่ใช่นายคนเดียว​ที่อกหัก..ยังมีฉันอีก​ทั้งคน.."
ดูเหมือน​เขา​จะไม่เข้าใจ​ความหมาย..ขาทำตาเหลือกมอง​ไปข้างหน้า
หยึย..พวกมันพากันมาใหญ่แล้ว​
ภาพ​ที่เห็นตรงหน้า..คนสิบกว่าคนกรูกันมาจาก​ที่ใด​ที่หนึ่ง​..สาดกระสุนมายังผม​กับเจ้าแว่น​และฝ้ายอย่างไม่นับ
เสร็จกัน!!

ในขณะ​ที่ผมปลงชีวิตอยู่​นั้น​..เจ้าแว่นก็แสดงฝีมือ​ที่แท้จริงออกมา..
​เขา​ใช้วิชานินจาหรืออะไร​ไม่ทราบ..เคลื่อน​ที่อย่างรวดเร็ว​และเบากริบ
​เขาพลิกตัวสองสามครั้ง​เพื่อหลบคมกระสุน กระโจนวูบอีกสองสามวูบ​เพื่อเคลื่อน​ที่คืบลึกเข้า​ไปในห้องใต้ดิน​ซึ่งใหญ่ราว​กับไม่มี​ที่สิ้นสุด ​พร้อม​กับการ "สอย" สมุนวายร้ายพวกนั้น​ลงทีละคน ๆ​
ผมอ้าปากค้างด้วย​ความทึ่ง..ต่อให้ผมกลับ​ไป​เป็นผมคนเดิม​ที่นับว่าเก่งกาจ​สามารถไม่แพ้​ใคร ผมยังไม่แน่ใจตนเองเหมือนกันว่าผม​จะทำ​ได้อย่าง​เขา
สำหรับฝ้ายเอง..ยังมีเสียงปืนจากเธอดังอยู่​เช่นกัน แสดงว่าเธอก็มี​ความ​สามารถไม่น้อย ​สามารถ​เอาตัวรอด​ได้​แม้ม่านกระสุน​จะถี่ยิบขนาดนั้น​
ประตูหนึ่ง​ถูกยิงจนกุญแจสะบั้น..เจ้าแว่นพาผมถลันวูบเข้า​ไปทันที
มัน​เป็นประตูพาเรา​ไปสู่อะไร​ ผมว่า​แม้​แต่เจ้าแว่นเองก็ยังไม่รู้
​แต่หนทางรอดดู​จะมีอยู่​ทางเดียวเท่านั้น​
มัน​เป็นห้อง​ที่มืด..มีเพียงแสงจาง ๆ​ จากเครื่องจักรอะไร​สักอย่างหนึ่ง​​ที่ส่องแสงสีเขียววูบ ๆ​ ออกมาขณะทำงาน..เจ้าแว่นโผเข้าหากำแพงปูนในทันที​ที่ก้าวล้ำเข้ามา
กระสุนสามสี่นัดทะลุประตูนั้น​เฉียด​เขา​ไปนิดเดียว
ขณะ​ที่กลิ่นน้ำยาเคมีบางอย่างลอยเข้าจมูกจนรู้สึกแสบ..​เขาอุ้มผมวิ่งตรงเข้า​ไป ปะทะ​กับข้าวของตกดังเคร้งคร้างโพล้งเพล้ง
"นี่มันห้องผลิตยานี่หว่า.."
เจ้าแว่นรำพึง
"นึกว่าโรงหนังรึไง?" ผมแด-กดัน​เขา
"นึกไม่ถึงว่าพวกมัน​จะทำสิ่งเลวร้ายครบวงจรขนาดนี้.."
"ช่าย..ว่า​แต่พวกมันทดลองอะไร​?" ผมถาม ​แต่​เขาคงฟังไม่รู้เรื่อง​
"ใน​ที่สุด..ฉันก็หาต้นตอของ​ความวิปริต​ได้แล้ว​.."
ผมงง
"ยานรกนั่นมันมาจาก​ที่นี่เอง.."
ยานรก? ยาบ้าน่ะเหรอ? โฮ่ย..​ที่ไหน ๆ​ ​เขาก็ทำกัน
"ยาพวกนี้นี่แหละ​..​ที่พวกมัน​ใช้ล้างสมองลูกหลานของพวกฉัน..ทำให้พวกนั้น​ทำตามคำสั่งของพวกมันอย่างไม่กลัวตาย.."
"ตกลงมันยาอะไร​?"
"มัน​ทั้งผลิตยาสั่ง​และยาแก้​ไป​พร้อมกันอย่างนี้..มิน่า.."
​เขาพูด​กับตนเองเพียงเท่านั้น​..ประตูบาน​ที่พวกผมเข้ามาก็ถูกเปิดออกอย่างแรง
เจ้าแว่บหลบวูบ..​ใช้เครื่องจักร​ที่ส่องแสงวูบ ๆ​ นั้น​​เป็น​ที่กำบัง
​เขาชะโงกหน้า​ไปหน่อย​เดียว ก็รายงานผมเบา ๆ​
"สี่คน..อาวุธครบมือ..​แต่ไม่​ต้องกลัว..พวกมันไม่กล้ายิงเรา"
"ทำไม?"
"มูลค่าเครื่องจักรผลิตยาของมันแพงกว่าชีวิตของเรานัก"
"อ้อ..อย่างนี้นี่เอง"
เจ้าแว่นนิ่ง​ไปครู่..
"เสียงปืนของฝ้ายเงียบ​ไปแล้ว​..ไม่ตายก็ถูกจับ"
ผมใจหาย
"เราเองถึงสู้ก็​ต้องตาย..ห้องนี้ไม่น่า​จะมีทางหนีออก​ไป​ได้นอกจาก​ที่ประตูนั่น.."
"ฝ้าย​ต้องไม่ตายโว้ย"
"​เอางี้..เจ้าเด็กผีสิง ฉัน​จะยอมให้มันจับ..​ส่วนแก..​ถ้าแก​เป็นเด็กอัจริยะจริง ๆ​ ก็คง​จะรู้ว่า​ต้องทำอย่างไง"
"แอ้.." ผมรีบบอกว่าไม่รู้
​เขาฟังไม่ออก..ปล่อยตัววางผมลงบนพื้น..แล้ว​ตะโกน
"ยอมแล้ว​.."
ก่อน​จะโยนปืนให้ไถล​ไป​กับพื้น..แล้ว​ลุกขึ้น​ยืน​พร้อมชูมือ
ผมก็​ได้​แต่คลานปรู๊ด ๆ​ ​ไปหลบอยู่​อีก​ที่หนึ่ง​..​ซึ่งมืดพอ​ที่​จะไม่มี​ใครเห็น
​พร้อม​กับรู้สึกขัดใจเจ้าแว่น​เป็นยิ่งนัก..ในเรื่อง​​ที่​เขายอมมอบตัวง่าย ๆ​
​เป็นผม..​จะสู้จนนาทีสุดท้ายเลย​ทีเดียวเชียว
แง่ง..

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1574 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง หนูสิงห์ ภาค 2/9
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๖ พฤษภาคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๒๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7736 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 26 พ.ค. 2549, 18.45 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : blackapple [C-7758 ], [203.153.137.132]
เมื่อวันที่ : 28 พ.ค. 2549, 09.35 น.

Very funny !!!!!!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น