นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๗ เมษายน ๒๕๔๙
สิงห์น้อย ภาค 2/7
รันนรา
...ผมพอ​​จะเดาอะไร​​​​ได้ออกบ้างแล้ว​​ ​​เมื่อฝ้ายรู้สึกตัวตื่นขึ้น​​อีกครั้ง..เธอคงรู้ว่า​​จะ​​ต้องทำอะไร​​ การ​​ที่​​ใครคนหนึ่ง​​มีเครื่องมือแพทย์ติดตัวอยู่​​เสมอ.....
ผมพอ​จะเดาอะไร​​ได้ออกบ้างแล้ว​
​เมื่อฝ้ายรู้สึกตัวตื่นขึ้น​อีกครั้ง..เธอคงรู้ว่า​จะ​ต้องทำอะไร​
การ​ที่​ใครคนหนึ่ง​มีเครื่องมือแพทย์ติดตัวอยู่​เสมอ..คงไม่แปลกอะไร​นักหาก​เขา​จะ​เป็นหมอ ​เป็นนักศึกษาแพทย์​เป็นบุรษพยาบาล หรือ​เป็นอาสาสมัครกู้ชีrของมูลนิธิต่าง ๆ​ ​ซึ่ง​ใครก็​เป็น​ได้
​แต่​ใคร​ที่มีกระเป๋าใส่เงินสด​เป็นปึก ๆ​ อยู่​​กับตัว..แถมยังมีปืนซุกซ่อนอยู่​ในนั้น​..คงไม่ใช่เรื่อง​​ที่​ใคร​จะทำก็ทำ​ได้แน่
ฝ้ายคงคาดเดาอะไร​บางอย่าง​ได้ ​แม้ว่าเธอ​จะไม่รู้ว่าเงินนั้น​มันถูกปล้นมา​พร้อม​กับผม
​ระหว่างการรออยู่​​เพื่อพบหน้าเจ้าแว่น..แล้ว​สอบถามหน้าตาเฉยถึง​ที่มาของเงินจำนวนมากนั้น​ ​กับการซุกซ่อนตัว​เอาไว้..​เป็นผมผมก็เลือกอย่างหลัง..ขณะ​ที่ร่างกายเพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บ โง่ตายเลย​หาก​ต้องเผชิญหน้า​กับคน​ที่ไม่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างเจ้าหมอนั่น
​แต่แปลก​ที่เธอไม่เลือก​ที่อื่น ดั๊นนนเลือก​เอากระโปรงหลังรถ​เป็น​ที่หลบซ่อน..รถคันนี้เจ้าแว่นไม่กล้าขับออก​ไป​เพราะเกรงกลัวว่าไอ้พวกวายร้าย​จะจดจำ​ได้​และติดตามมาจนเจอฝ้ายอีกครั้ง
​แต่​เมื่อผมคิด​ไปคิดมา..ก็ชัก​จะเห็นด้วย​กับฝ้าย​ที่เลือก​ที่ซ่อนนี้..​จะให้เลือกซ่อนในส้วมก็คง​จะไม่ไหว..​เพราะคง​จะถูกค้นพบ​ได้​โดยง่ายไม่รวมถึงกลิ่น​ที่อาจ​จะสยดสยองจนเกินบรรยาย
​และ​ที่เหนือ​ไปกว่านั้น​..การติดอยู่​ในรถของเจ้าแว่น..อาจ​จะทำให้เรารู้อะไร​บางอย่าง​ที่ไม่รู้ก็​ได้..​และขณะนี้​เขาก็​กำลัง​จะขับรถคันนี้ออก​ไปแล้ว​
​เขา​จะ​ไป​ที่ไหน?..​เขาเกี่ยวข้องอย่างไร​กับเงินกระเป๋านั้น​..เราอาจ​จะรู้ในอีกไม่นานข้างหน้านี้ก็​ได้
...​..

รถเคลื่อน​ที่​ไปอย่างไม่เร็วนัก กระนั้น​ก็รับรู้ถึงการกระแทกจนผมแทบกระอักออกมา​เป็นหัวใจ​ทั้งก้อน
การมีร่างกาย​เป็นเด็กก็แย่ยังงี้ล่ะครับ​..อ่อนแอบอบบางจนน่าขัดใจ ​และ​ที่สำคัญตอนนี้ผม​กำลังหิวเหลือเกิน
ฝ้าย​จะรู้หรือไม่..ผม​จะทำอย่างไรให้เธอ​ได้รับรู้ แค่​จะส่งเสียงออก​ไปเธอก็ห้ามไว้แล้ว​..
ว่าแล้ว​ก็อยาก​จะร้องจ๊ากขึ้น​มาเสียเลย​..ก็คนมันหิวนี่นา..
​แต่แล้ว​..การกระทำอะไร​บางอย่างของฝ้าย ก็ทำให้ผมใจหายวูบ
เธอขยับตัวอย่างพยายามให้เบา​ที่สุด..ทำอะไร​บางอย่าง..แล้ว​ขยับศีรษะของผมให้แนบ​กับหน้าอกของเธอ
"คงหิวแล้ว​สิ..กินซะ..​แต่ห้ามร้องนะ"
เธอกระซิบอย่างแผ่วเบา​ที่สุด..
...​...​.

ในสภาพเช่นนั้น​..​ใครไม่​ได้ตกอยู่​ในเหตุการณ์อย่างผม..คง​จะเข้าใจ​ความรู้สึกของผมไม่​ได้..
การ​ที่ผม​ต้องตกอยู่​ในสภาพร่างกายทารกหากจิตใจ​และ​ความนึกคิด​เป็นผู้ใหญ่เช่นนี้ การ​ได้เจอคน​ที่​เป็นแฟนกัน​เมื่อชาติ​ที่แล้ว​​แต่ก็ทำอะไร​ไม่​ได้..​แม้​แต่​จะพูดคุย​กับเธอสักคำหนึ่ง​..​ความรู้สึกก็ยาก​จะบรรยายจนเกินพออยู่​แล้ว​
​แต่​เมื่อสถานการณ์บังคับ​ที่ทำให้ผม​ต้องอาศัยน้ำนมของเธอ...​.น้ำนมของแฟนตัวเอง...​​เพื่อประทังชีวิต..​จะให้ผมบรรยาย​ความรู้สึกออกมาอย่างไร
มันตื้นตัน..มันเสียใจ..มันปลาบปลื้ม..มันหวามไหว..มัน..ฯลฯ
ผมหุบปากแน่นในตอนแรกด้วย​เพราะ​ความรู้สึกดังกล่าว..​แต่​เมื่อคิด​ได้ว่าเธอไม่​ได้มีเจตนาอื่นใดแค่เพียงเห็นว่าผม​เป็นเด็กทารก​ที่​กำลังหิว..​และอาจ​จะกลัวผมร้องขึ้น​มาเท่านั้น​..เธอจึง​ได้ทำอย่างนี้..ผมจึงตัดสินอ้าปาก..
​ความหิวมากมาย​​ที่อาจ​จะส่งผลให้ร่างกาย​ที่อ่อนแอของผมนี้​เป็นอะไร​​ไปก็​ได้..หากผมยังดื้อรั้นไม่ยอมกินนมของเธอ
น้ำนมไหลลงคออย่างช้า ๆ​ ..มันหวาน..มันเปี่ยม​ไปด้วยคุณค่าของหัวใจ..
น้ำตาของผมไหลออกมาอย่างช้า ๆ​ นี่​ถ้าฝ้ายรู้ว่าเด็กคน​ที่เธอ​กำลังให้นมอยู่​นี้​เป็น "พี่ติ๊ก" ของเธอ..เธอ​จะรู้สึกอย่างไร..?
เธอ​จะเสียใจหรือดีใจ? เธอ​จะละอายหรือภูมิใจ? ผมอยากรู้เสียจริง
​แต่ด้วย​ความหิวนั้น​จึงทำให้ผมดื่มน้ำนมนั้น​ต่อ​ไป...​มันมากพอ​ที่​จะทำให้​ความง่วงเริ่มกลับมาอีกครั้ง..
​แต่แล้ว​ผมก็นึกถึงอะไร​บางอย่างขึ้น​มา​ได้
ฝ้ายทำไมถึงมีน้ำนม?
เด็กสาวทุกคน​แม้​จะมีหน้าอกหาก​จะไม่มีน้ำนมมากมาย​เช่นนี้แน่หากเธอคนนั้น​ไม่ผ่านการตั้งท้องมาก่อน?
ฝ่ายท้อง? เธอ​แต่งงานแล้ว​?..เธอมีลูกแล้ว​รึนี่???
ผมสบัดหน้าหลุดออกมาจากอ้อมอกของเธอทันที!!

จังหวะเดียวกันนั้น​..รถก็หยุดลง..ผม​ได้ยิน​แม้​แต่เสียงห้ามล้อของมัน
ฝ้ายขยับตัว..​เมื่อรู้​ได้ว่าเจ้าแว่น​ได้ลงจากรถ​ไปแล้ว​..เธอกระซิบเบา ๆ​ เหมือนคุย​กับตัวเอง
"เด็กคนนี้แปลกดี..ดูดนมไม่เจ็บเหมือนลูกแพรของเรา..พออิ่มแล้ว​ก็ถอนปากออกมาเอง..น่ารักจังเลย​.."
ผมยังคงตะลึงงัน..ฝ้ายมีลูกแล้ว​จริง ๆ​
"เรา​ต้องทิ้งเด็กคนนี้ไว้​ที่นี่ก่อนน่า​จะปลอดภัย​ที่สุด..เจ้าแว่นคง​จะ​เอากระเป๋าเงินใบนั้น​​ไปให้​ใครสักคนหนึ่ง​..มัน​จะ​ต้องเกี่ยวข้อง​กับการปล้น​เมื่อกลางวันนี้แน่ ๆ​"
ฝ้ายเดา​ได้จริง ๆ​ ว่าเงินนั้น​​ได้มาจากการปล้น
"​แต่เรา​จะออก​ไปจากกระโปรงรถนี้​ได้ยังไง?"
ใน​ความมืดมิด..ผม​ได้ยินเสียงฝ้ายพยายามแตะ ๆ​ ​ไปรอบคันรถ
นี่ฝ้ายไม่รู้จริง ๆ​ หรือว่าการเปิดกระโปรงท้ายรถจากด้านใน..​ต้องทำอย่างไร?
​ที่ ๆ​ ฝึกเธอมา​เขาไม่​ได้สอนหรอกรึ?
เธอเสียเวลา​ไปเกือบห้านาที..เธอก็ยังเปิดไม่ออก
ผม​ต้องดิ้นรนให้พ้นมาจากอ้อมอกเธออีกครั้ง..คลำ​ไปใน​ความมืด..แล้ว​ก็คว้าจับสายสลิงสำหรับดึง​เพื่อคลายล็อคจากภายในห้อง​โดยสารไว้​ได้..มันอยู่​ติด​กับตัวถังใกล้​กับตะเข็บด้านบนของรถ
สายลับทุกคน​ต้องรู้วิธีนี้..
ฝ้ายมองไม่เห็นว่าผมทำอะไร​..ผมก็บอกเธอไม่​ได้..ทำ​ได้อย่างเดียวก็​คือจับมือของเธอมาจับสายสลิงเส้นนั้น​​เป็นการบอกใบ้ให้​กับเธอ
ตอนแรกฝ้ายไม่เข้าใจ..​แต่แล้ว​เธอก็อุทานออกมาด้วยเสียงกระซิบ
"จริงสิ..เราแค่ดึงสลิงเส้นนี้ก็เปิด​ได้แล้ว​..​แต่เด็กน้อยคนนี้รู้​ได้ยังไง??"
ผมเกาหัว..เร่งให้เธอดึงเร็ว ๆ​ อากาศแทบ​จะไม่มีหายใจอยู่​แล้ว​(​เพราะขณะรถจอดอากาศข้างนอกไม่เข้ามาถ่ายเทเหมือนตอนรถวิ่ง)
ดูเหมือนฝ้าย​จะรู้เหมือนกันว่า​จะทำอะไร​​ต้องรีบ ๆ​ ไม่มัวมาตั้งคำถาม​กับทุกอย่างตลอดเวลาอย่างนี้..เธอออกแรงดึงจนมันดังปึ้ก
กระโปรงรถเผยอออกตามแรงสปริง..อากาศภายนอกพรั่งพรูเข้ามาให้ผม​และเธอ​ได้สูดลมหายใจอย่างเต็มปอด
เธอค่อย ๆ​ ส่องสายตามอง​ไปรอบ ๆ​ ข้าง..จากนั้น​ก็หันมามองผมด้วยสายตา​ที่แปลกพิกล
แล้ว​เธอก้าวลงจากท้ายรถ..ผมคว้าหมับเข้าให้
เรื่อง​อะไร​​จะยอมถูกขังอยู่​ในนี้..ดีไม่ดีขาดใจตายก็​ได้
ฝ้ายหันมาแกะมือของผม
"หนู​ต้องรออยู่​ในนี้..มันอันตรายเกิน​ไป​ที่น้า​จะ​เอาหนู​ไปด้วย.."
ผมส่ายหน้า..มองเธอเขม็ง
ฝ้ายเห็นสายตาของผมเข้า..เธอถึง​กับ​ต้องมองผมอย่างจริงจัง
"เธอ​เป็นเด็ก​ที่แปลกมากรู้ไหม? เธอรู้ภาษามากกว่าวัยของเธอ​จะทำ​ได้.."
ผมอ้าปากหัวเราะแบบไม่มีเสียง..
"ตกลง..งั้นเรา​ไปด้วยกัน!!"
ฝ้ายตัดสินใจใน​ที่สุด
++++

ฝ้ายกระเตงผมเข้าอ้อมกอดของเธอ..ย่อตัวจนชิด​กับพื้น..เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว..
ไม่น่าเชื่อว่าเธอเพิ่งฟื้นจากอาการเฉียดตายมาแหม่บ ๆ​ ร่างกายของเธอแข็งแกร่งจริง ๆ​
ผมไม่สนใจว่า​ที่นี่​จะ​เป็น​ที่ไหน รู้​แต่ว่ามัน​เป็นบ้านหลังใหญหลังหนึ่ง​เท่านั้น​..สิ่ง​ที่ผม​กำลังสนใจก็​คือเรื่อง​ของฝ้าย
อ้อมกอดของเธอนี้..​เมื่อชาติ​ที่แล้ว​..ผมโหยหามันมาตลอด
คำสัญญา​ที่เรามีไว้ให้แก่กันยังคงอยู่​ใน​ความทรงจำ..ผมไม่อยากเชื่อว่าฝ้าย​จะลืมสัญญา​ไป​ได้
มัน​ต้องมีอะไร​เกิดขึ้น​​กับชีวิตของเธอแน่..นับตั้งแต่เธอ​ไปเรียน​ที่ญี่ปุ่น
เธอถึง​กับ​แต่งงาน..ถึง​กับมีลูก..ถึง​กับมีอาชีพการงาน​ที่ผิดแผกแตกต่างจากหญิงสาวทั่ว ๆ​ ​ไปอย่างนี้
ผมอยาก​จะให้เธอเล่าให้ผมฟัง..ว่าเกิดอะไร​ขึ้น​​กับเธอบ้าง..นับตั้งแต่วัน​ที่เรา​ได้ลาจากกันในวันนั้น​
​แต่ผม​จะบอกเธออย่างไร?..​และเธอก็คงคิด​ไปไม่ถึงเด็ดขาดว่าผม​จะ​เป็น "พี่ติ๊ก" (รูปล้อหล่อ) คนนั้น​ของเธอกลับชาติมาเกิด
ผมทำ​ได้​แต่กอดเธอ​เอาไว้..ซึมซับรสสัมผัสนั้น​เก็บไว้ในหัวใจ
ใบหน้าขาวใสสวยซึ้งนั้น​..​แม้​จะอยู่​ใกล้แค่มือเอื้อม..หาก​ความ​เป็นจริงกลับแสนไกลเกินกว่ามือ​จะไขว่คว้า
ผมน้ำตาซึมอีกครั้ง..บอน้ำตาของเด็กนี่ตื้นดีแท้..นึก​จะไหลก็ไหลมา​ได้​โดยไม่​ต้องไขวาล์ว มันเอ่อล้นออกมาจนตาพร่าเลือน
แล้ว​ผมก็นึกปลง..ดีแค่ไหนแล้ว​..​ที่ผมยังมีโอกาส​ได้เจอฝ้าย..ยัง​ได้อยู่​ในอ้อมกอดของฝ้าย ​ทั้ง​ที่แทบ​จะไม่มีโอกาสเลย​
แค่นี้ก็นับ​ได้ว่า​พระเจ้าเข้าข้าง..พรหมบันดาลชักพา..เทวดาอุ้มสม​เป็นหนักหนาแล้ว​
ยิ่ง​ถ้า​เป็นชาติ​ที่แล้ว​..ผม​จะไม่มีวัน​ได้..​ได้..เอ่อ..
​ได้กินนมฝ้ายอย่างชาตินี้​เป็นอันขาด..เท่านี้ก็ถือว่าโชคดีอย่างเหลือเกิน..
คิดถึงตรงนี้ผมก็รู้สึกหิวขึ้น​มาอีกแล้ว​..
ฮี่ฮี่ฮี่...​
++++

ฝ้ายพาผมเคลื่อนตัว​ไปอย่างเบากริบ..ผมเพิ่ง​ได้สังเกตว่าบ้านหลังนี้ผิด​กับบ้านหลังอื่น ๆ​ เท่า​ที่ผมเคยเห็นมา
มันใหญโตนั้น​ไม่แปลก..​แต่มันแปลกตรง​ที่ว่ามันมีอะไร​ซับซ้อนยิ่งกว่านั้น​
บ้านหลังใหญ่​แต่ไร้ผู้คน..ไร้เสียงพูดคุย..แสงไฟก็มีเพียงดวงเดียว​ที่เปิดอยู่​..
มันเปิดอยู่​ตรงใจกลางของบ้านหลังนั้น​
ฝ้ายอุ้มผมหมอบซุ่มอยู่​ใกล้​กับพุ่มไม้​ที่ถูกตัก​แต่งอย่างสวยงาม..เธอมองนิ่ง​ไปยัง​ที่​ที่มีแสงไฟ..เธอคงเห็นการเคลื่อนไหวอะไร​บางอย่างในนั้น​..
ผมไม่เห็น..ผมชะเง้อมองไม่​ได้..เลย​มีเวลาสังเกต​ได้ว่าผมสองคนหมอบอยู่​​กับพุ่มไม้รูปทรงช้างขนาดย่อม ๆ​ ตัวหนึ่ง​
ปลายหางของมันม้วนงอชี้มา​ที่หน้าของผม​พอดี..
ฝ้ายขยับตัวอีกที..ปลายหางของช้างต้นไม้นั้น​ก็แตะ​กับจมูกของผมเข้าให้
มีบางใบ​ที่ยื่นเข้ามาในจมูก..
ผมพยายามเบือนหน้าหนี..​แต่ฝ้ายกอดผมไว้แน่นเหลือเกิน
​ความจั๊กจี้ทำให้ผม​ต้องจาม
"ฟิด...​"
น้ำมูกน้ำลายกระเด็กว่อน..ฝ้ายตกใจอ้าปากค้าง..
​แต่พอรู้ว่าอะไร​​เป็นอะไร​เธอก็กลั้นหัวเราะจนหน้าแดง..
"ขอโทษ..ฉันไม่ทันดู..ดีนะนี่เสียงจามของเด็กไม่ดังเท่าไร..ไม่งั้นแย่แน่ ๆ​" เธอกระซิบมา
ผมทำจมูกฟุดฟิด..น้ำหูน้ำตาไหลพราก..​เพราะพยายาม​จะกลั้นลูกจามลูกต่อ​ไปอย่างสุดฤทธิ์
"ฉันว่า​ที่นี่มันแปลก ๆ​..ท่าทางน่า​จะ​เป็นรังบัญชาการของพวกมันแน่ ๆ​ "
เธอพูดขึ้น​มาเหมือน​ต้องการให้ผมรับรู้​ไป​กับเธอด้วย
"ตอนนี้ไอ้แว่นมันหายเข้า​ไปในนั้น​..ฉันเห็น​เขาจมหาย​ไป​กับพื้น..ใช่..หาย​ไปจากพื้นนี่แหละ​..เหมือน​จะมีลิฟท์ซุกซ่อนอยู่​ตรงกลางบ้าน.."
ผมยังน้ำตาไหลพราก..พยายาม​ใช้มือ​ที่ไม่ค่อย​จะเชื่อฟังคำสั่งเท่าใดนั้น​ขยี้จมูก​ไปมา
"เรา​ต้องทิ้งเวลาไว้สักพัก..แล้ว​ค่อยหาหนทางเข้า​ไปให้​ได้..ฉันเชื่อว่า​ที่ชั้นใต้ดิน..​จะ​ต้องมี​ความลับ​ที่ฉัน​และ​เขาตามหาจนเลือดตาแทบกระเด็น.."
ฝ้าย​กำลังพูดถึง​ใครคนหนึ่ง​..​ใคร​คือ "​เขา" คนนั้น​?
"ฉันเชื่อว่า​เขาถูกจับอยู่​ในนั้น​..หนู​จะ​ไปช่วย​เขา​กับฉันไหม?"
เธอไม่รอคำตอบ..เธอเลย​ไม่เห็นว่าผม​กำลังส่ายหน้าดิ๊ก ๆ​
เธอเคลือนกายอย่างเงียบกริบ​ไปอีกด้านหนึ่ง​ของคฤหาสน์หลังนั้น​หลังจากพูดจบ
​เขา​จะ​เป็น​ใครก็ช่างเธอ..เรื่อง​อะไร​​ที่ผม​จะ​ต้อง​ไปช่วย..
หรือ​เขาคนนั้น​​เป็นสามีของเธอ?
ยึ่ย..ยิ่งไม่​ต้องช่วยใหญ่..ไม่เห็นหน้า​ได้ก็ยิ่งดี
ผมจามออกมาอีกพรวด
"พรืดดดดดดดด"
+++++

ฝ้ายฉลาดพอ​ที่​จะไม่เข้า​ไปในตัวบ้าน..เธอคงรู้เหมือนผมรู้ว่า​จะ​ต้องมีกล้องวงจรปิดคอยจับ​ความเคลื่อนไหวแปลกปลอมอยู่​แน่..
เธออุ้มผมวิ่งเข้าหาพุ่มไม้..สลับ​กับต้นไม้..​ที่ปลูกหนาทึบเหมือนเจตนา​จะปกปิดอะไร​บางอย่างจากสายตาของภายนอก..
น่าแปลก​ที่ไม่มีคน..ไม่มียาม..ไม่มี​แม้​แต่สุนัข(​ที่บ้านของผมเรียกว่าหมาคับ)สักตัวคอยลาดตระเวณรักษา​ความปลอดภัยให้สม​กับ​เป็น"รังใหญ่" ของมันตาม​ที่ฝ้ายบอก
ผมสังหรณ์ใจบางอย่าง..หรือนี​เป็น​กับดัก?
​กับดัก​เอาไว้ดัก​ใคร? ดักอะไร​?..พวกมันรู้ล่วงหน้าหรือว่าฝ้าย​จะแอบติดหลังรถมาด้วย..แล้ว​ทำทุกอย่างนี้​เพื่อ​จะดักเธอ
ไม่น่า​จะใช่..เรื่อง​นี้ไม่น่า​จะโม้​ไป​ได้ถึงขนาดนั้น​..
เอ๊ะ..หรือมันดักเจ้าแว่น?
เจ้าแว่น​ที่มา​พร้อม​กับกระเป๋าเงินจำนวนหลายสิบล้านใบนั้น​?
หรือเจ้าแว่น..ไม่ใช่พวกเดียวกัน​กับมัน..​แต่​เป็นเหยื่อ​ที่มัน​กำลัง​จะฮุบ
สมองของผมถูก​ใช้เต็ม​ที่ เซลประสาทของเด็กทารกคนนี้รับรองว่า​จะขยายจำนวนจนกลาย​เป็นอัจฉริยะในอนาคต​ได้แน่ ๆ​
ฝ้ายคิดอย่างผมหรือเปล่า?..เธอไม่แปลกใจบ้างเลย​หรือว่าทำไมเธอถึงเคลื่อนไหว​ไปมาอยู่​ในบริเวณ​ที่​เป็นกองบัญชาการของมัน​ได้อย่างอิสระถึงขนาดนี้?
​ความนี้​ต้องมีลับลมคมใน..​ต้องมีการเล่นละครตบตากันแน่ ๆ​
คิดไม่ทันจบ..อยู่​ ๆ​ ฝ้ายก็สะดุ้งสุดตัว..ชะงักนิ่ง
เสียงคำรามจาก​ใครคนหนึ่ง​ดังมาเบา ๆ​ จากเบื้องหลังของเธอ
"ยกมือไว้​ที่หัว..อย่าตุกติก..ไม่งั้นตายแน่!!"
ผมแทบ​จะตบเข่าตัวเองให้ดังฉาด..คิดไว้แล้ว​ไม่มีผิด
ทำไมซื้อหวยไม่เคยถูกซักทีว้า???
+++++

​จะหวะนั้น​..ผมเหมือนลูกลิง​ที่เกาะอยู่​​ที่หน้าอกของแม่ลิง
ฝ้าย​ใช้มือข้างหนึ่ง​ประคองผม​เอาไว้..หลังของผมแทบ​จะติด​กับพื้น..ขณะ​ที่เธออยู่​ในท่าคลาน..
ในทันที​ที่เธอรู้ตัวว่าถูกพบเห็นเข้าให้แล้ว​..มือของเธอก็คลายออก..เธอปล่อยผมลงพื้น..​โดยให้หลังของเธอบังเจ้าคนนั้น​​เอาไว้
ผมเดาใจฝ้าย​ได้..รีบพลิกตัว..คลานงุด ๆ​ เข้า​ไปหลบใต้พุ่มไม้​ที่อยู่​ใกล้ ๆ​ อย่างเร็ว​ที่สุด..​เพื่อหลบสายตาของมัน
ใน​ความมืด​ที่รกเรื้อ​ไปด้วยพุ่มไม้ใบหญ้า ผมหวังว่า​จะ​สามารถรอดสายตาของมัน​ไป​ได้
ฝ้ายค่อย ๆ​ ลุกขึ้น​ ขณะ​ที่ผมซุกตัวอยู่​​ส่วนใน​ที่สุดของพุ่มไม้นั้น​​ได้แล้ว​..ผมแอบเห็นสายตาของเธอ​ที่หลิ่วให้ผม​ได้แว่บหนึ่ง​..
ผมไม่มีเวลาพอ​ที่​จะหลิ่วตาตอบเธอ..​เพราะเพิ่งรู้ว่าตัวเอง​กำลังเผชิญหน้าอยู่​​กับอะไร​
มัน​เป็นศัตรู​ที่ผมกลัวมัน​ที่สุดในชีวิต
มัน​คือปีเตอร์!!
ในสภาพ​ที่ผม​กำลังนอนคว่ำอยู่​​กับพื้น..นิ่งสนิท​เพื่อไม่ให้พวกคนร้ายเห็น..เจ้าปีเตอร์​กำลังมองเขม็งมายังผม..ห่างจมูก​ไปไม่ถึงคืบ
มันส่ายหนวด​ไปมาเหมือน​จะทักทาย..ขยับขาคู่หน้าของมัน​ไปมา..บางจังหวะถึง​กับดึงหนวดมาเลีย​เพื่อทำ​ความสะอาดให้เห็นกัน​จะ ๆ​
ผมเกลียด​และกลัวแมลงสาบมากแค่ไหน มีผมคนเดียวเท่านั้น​​ที่รู้
ผมจ้องมันเขม็ง..ขนตามลำตัวของผมลุกซู่ยิ่งกว่าเจอผี..พยายามกลั้นลมหายใจ​เอาไว้..
ฝ้ายถูกมันถามอะไร​บางคำ..เธอตอบว่าอะไร​ผมก็ไม่​ได้ฟัง..​กำลังอธิฐานสุดชีวิตว่าอย่าเจ้าปีเตอร์ตัวนี้เขยิบเข้ามาใกล้กว่านี้เลย​..
ให้ตาย..มันขยับมานึกจึ๊ก..ใกล้จมูกของผมเข้ามาอีกหนึ่ง​นิ้ว..
สิ่งศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลายทั่วโลก​และจักรวาล ถูกผมนิมนต์มาหมดสิ้น..ขอแค่มาช่วยไล่ให้มัน​ไปให้ไกลจากผมเท่านั้น​..
​แต่..ท่าน​ทั้งหลายคงไม่ว่าง..T_T
มันขยับเข้ามาอีกแล้ว​..ไอ้คนร้ายก็ไม่รู้จัก​จะพาฝ้าย​ไปซักที..
หนวดของมันมาแตะ ๆ​ ​ที่ปลายจมูกของผม!!
ผมค่อย ๆ​ ​ใช้มือดันตัวเองให้ถอยห่างออกจากมัน..พยายามให้เกิดเสียงน้อย​ที่สุด
มันเดินตาม!!
ผมคืบถอยอีกครั้ง..คราวนี้..มันวิ่งจู๊ดขึ้น​มาอยู่​บนหน้าของผมทันที
มันเกาะอยู่​ตรงจมูกของผม​พอดี..
Y_Y
****

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1495 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง สิงห์น้อย ภาค 2/7
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ เมษายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๓๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7425 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 27 เม.ย. 2549, 13.13 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : อีกฟากหนึ่งของความฝัน [C-7474 ], [221.112.190.83]
เมื่อวันที่ : 29 เม.ย. 2549, 17.43 น.

ตามมาจากพันทิปค่ะ​

​แต่งเรื่อง​​ได้สนุกมากเลย​

รอตอนต่อ​ไปอยู่​นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : blackapple [C-7502 ], [203.153.137.152]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2549, 22.07 น.

​กำลังอ่านสนุกอยู่​เลย​

รออ่านตอนต่อ​ไปอยู่​นะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : blackapple [C-7503 ], [203.153.137.152]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2549, 22.13 น.

คุณรันค่ะ​ เรื่อง​หน้าขอ​เป็นแนวฆาตกรรม

​เอาแบบโคนันนะค่ะ​ ชอบ

หวังว่าคุณรัน​จะเขียนเรื่อง​แนวนี้บ้าง

​จะรออ่านนะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น