นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ เมษายน ๒๕๔๙
ฤๅเธอก็มีอยู่จริง?? #3
รันนรา
...ผมพูดอะไร​​ไม่ออก.. เธอยิงคำถามตรงใจอีกแล้ว​​ ​​พอดีพนักงานมาเสริฟเครื่องดื่ม.. ผมคว้าแก้วของผมกระดกเข้าเต็มอึก..​​ส่วนเธอค่อย ๆ​​ จิบ.. พริบตาเดียวหมดแก้ว...
ผมพูดอะไร​ไม่ออก..
เธอยิงคำถามตรงใจอีกแล้ว​
​พอดีพนักงานมาเสริฟเครื่องดื่ม..
ผมคว้าแก้วของผมกระดกเข้าเต็มอึก..​ส่วนเธอค่อย ๆ​ จิบ..
พริบตาเดียวหมดแก้ว
มากาเร็ตสีฟ้าอ่อน..ล้อมด้วยเกล็ดเกลือ..ประดับด้วยชิ้นมะนาวฝานบาง
มันหวานอมเปรี้ยว..หากแอลกอฮอล์ลมากเสียกว่าแม่โขงในปริมาณเท่ากัน
เธอจิบประสาอะไร​กัน??
+++

"​เมื่อคืน​ที่ฉัน​ไปหานาย..ก็​เพราะรู้สึกว่า​มีอะไร​​ที่ไม่เคลียร์​ระหว่างเราบางอย่าง?"
ผมเงียบ
"ฉันพบ​เขาในสถาน​ที่อย่างนี้แหละ​..หล่อ..​แต่งตัวดี..ท่าทางสุภาพ.."
ผมกระดกแก้วในมืออีกครั้ง
"ฉันยอมรับ​ที่​เขาหน้าตาดี..​แต่ฉันไม่ถึง​กับปลื้ม​เขามากมาย​..หาก​เขาเองต่างหาก​ที่พยายามมาพบฉัน..จนใน​ที่สุดเราก็คบกัน.."
เพลงยังคงดังลั่นอยู่​อย่างนั้น​..ดี​ที่เรานั่งอยู่​ใน​ส่วน​ที่ไม่ดังเท่าไรนัก..ผมพยายามเงี่ยหูเต็ม​ที่
"ฉันไม่เคยแคร์ว่าฐานะ​เขา​จะ​เป็นอย่างไร..ขอให้​เขารักฉันจริง ๆ​ ​และขอให้​เขามี​ความพยายาม​ที่​จะทำให้ชีวิตของตนเองดีขึ้น​.."
เพลงดิ้นจบลง​ไป..​พร้อม​กับขึ้น​อินโทรเพลง ๆ​ หนึ่ง​​ที่คุ้นหู
"ฉันช่วยเหลือ​เขาตลอด..​แต่​เขาไม่เคยช่วยเหลือตัวเอง..ปล่อยทิ้งวันเวลาให้ผ่าน​ไป​กับการเ​ที่ยวสนุก..ฝากอนาคตของตัวเองไว้​กับ​เพื่อน​ที่​ต้องออกเงินเลี้ยง​เขาตลอด.."
เธอกวาดสายตาหาพนักงานเสริฟ ​เมื่อเห็นก็กวักมือเรียก
"ฉันกระตุ้น​เขาทุกอย่าง..ว่าชีวิตของคน​ต้องมีมากกว่าเรื่อง​นั้น​..​เขา​ต้องเรียนให้จบ..​เขา​ต้องทำงาน..​เขา​ต้องสร้างรากฐานของชีวิต..​แต่ก็สูญเปล่า.."
พนักงานคนนั้น​ไม่เห็นว่าเธอเรียก..ก็คนเยอะออกขนาดนั้น​..
เธอถามผมว่ามีไฟแช๊คหรือไม่..ผมบอกผมไม่สูบบุหรี่..เธอมองผมอย่างแปลกใจ
"ขี้เหล้า​แต่ไม่สูบบุหรี่..เพิ่งเคยเห็นก็วันนี้แหละ​"
แล้ว​เธอก็ลุกขึ้น​​ไปโต๊ะข้าง ๆ​
เธอกล้าพอ​ที่​จะ​ไปขอยืมไฟแช็คจาก​ใครคนหนึ่ง​​ที่ไม่รู้จัก..จุดมันให้สว่างวูบ
พนักงานคนหนึ่ง​เข้ามาถาม..เธอบอกอยาก​ได้บรั่นดี
"น้ำไม่​ต้อง"
เรานิ่งงันกันอยู่​อีกครู่..กระทั่งเพลงช้าเพลงใหม่เริ่มอินโทรขึ้น​
เสียงกีตาร์บาดลึกหัวใจ..ทำนองของมันเนิบช้า..หากเนื้อหารวดร้าว
"ฉันกลาย​เป็นคนอย่างนี้..​ได้อย่างไง..ฉันเห็นแก่ตัวใช่ไหม..​ที่ทำอย่างงั้น.."
เพลง "คนไม่เจียม" ของพลพลนั่นเอง
เธอนิ่งซึม..แววตาตกวูบ..
"เพลงนี้​เขาเคยบอกว่า..มันตรง​กับใจ​เขามาก​ที่สุด.."
เสียงทุ้มนุ่มของพลพลยังดังต่อ​ไป
"​จะพูดคำว่ารัก..​เพื่ออะไร​..​ทั้ง ๆ​ ​ที่คนอย่างฉัน..ไม่ควรคู่เธอ...​"
เธอมองแก้วเบียร์ในมือผม..ผมยื่นให้เธอ..
"แต๊งค์..วันนี้ฉันอยากเมา.."
++++

"กระทั่งวันหนึ่ง​..ฉัน​ต้องพูด​กับ​เขา..ฉัน​ต้องการ​ความเชื่อมั่นในอนาคตของเรา..​แต่สิ่ง​ที่ฉัน​ได้ยินกลับมา..มีเพียง​แต่คำว่ารัก..​เขาบอกว่า​เขาให้ฉัน​ได้เพียงหัวใจเท่านั้น​..อย่างอื่น​เขาให้ฉันไม่​ได้.."
ดนตรีรัวจังหวะ​เพื่อรับท่อนสร้อยของเพลง..
"คำว่ารัก..​แม้มัน​จะยิ่งใหญ่..​แต่มันไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง...​"
เธอสบตาผม..พูดด้วยเสียง​ที่ฟังแล้ว​หัวใจแหว่งวิ่น
"สำหรับผู้หญิง..​ความรักมันไม่พอ..​และยิ่งสำหรับฉัน..​ถ้า​เป็นนายนายก็​ต้องรู้ว่ามันไม่พอ.."
"​ความรักอย่างเดียวมันช่วยอะไร​ไม่​ได้จริง ๆ​!!"
+++++

ครอบครัวของเธอ​เป็นตระกูลเก่าแก่ของเมืองเชียงใหม่ ชาติตระกูลทำให้เธอ​เป็น​ที่คาดหวังของครอบครัว
"ฉัน​ต้องปกปิดทางบ้านว่าคบ​กับ​เขา..​ต้องโกหกทุกอย่าง​แม้ว่าฉัน​จะ​เป็นคน​ที่เกลียดคนโกหกมาก​ที่สุด..ฉันว่าฉันให้​เขามามากพอแล้ว​..ฉันเลย​ถาม​เขาว่าฉันขอเลิก​กับ​เขา​ได้ไหม"

"อย่าฉุดเธอไว้อีกเลย​..ขอที..จับมือเธอไว้อย่างนี้..​เพื่ออะไร​..ปล่อยเธอให้หวนกลับฟ้า..ของเธอ​ไป.."
เสียงเพลงช่างเข้า​กับเรื่อง​ราวของเธอนัก

เธอคงฟังเพลง​ไปด้วย​และเล่าเรื่อง​ราวของเธอ​ไปด้วย เธอจึงบอกว่า
"ฉันคง​เป็นดาว​ที่​ต้องลอยขึ้น​ฟ้า..ยอมถูกผู้คนก่นด่าว่าเห็นแก่เงิน​และศักดิ์ศรีมากกว่า​ความรัก.."
บรั่นดีในมือถูกยกขึ้น​อีกครั้ง..คราวนี้เธอดื่ม​ไปอึกใหญ่..
"ฉันถามนายหน่อย​..ผิดด้วยหรือ​ที่ดาว​จะ​ต้องเห็นแก่ท้องฟ้า..ไม่ยอมลดตัวลงมาให้ฟ้าแปดเปื้อน..ผิดด้วยหรือ​ที่ฉัน​ต้องแบกหน้าตาของครอบครัวของฉันไว้เต็ม​ทั้งสองบ่า..ฉันผิดด้วยหรือ??"
บรั่นดีแก้วนั้น​เกลี้ยงฉาด​ไปอย่างรวดเร็ว ขณะ​ที่ผมแอบกลืนน้ำลายด้วย​ความฝาดลิ้น..
++++

ผมปล่อยให้เสียงเพลงกล่อมเรา​ทั้งสอง​ไปอย่างเงียบงัน
สิ่ง​ที่เธอบอกผมทำให้ผม​ต้องนิ่งคิด..
เหตุผลของเธอหาก​เป็นจริง..ก็​เป็นเรื่อง​​ที่​ใครก็โทษเธอไม่​ได้
​แต่ว่า..ใช่สิ..​แต่ว่า..
"แล้ว​ไงครับ​..​เมื่อดาวรู้ตัวว่า​ต้องกลับขึ้น​ฟ้า..ดาวก็ทิ้งดิน​ไปเสียเฉย ๆ​ ​โดยไม่สนใจเลย​หรือว่าดิน​จะ​เป็นอย่างไร..เจ็บปวดแค่ไหน..ทรมานแค่ไหน?"
ผมถามเธอ​ไปในสิ่ง​ที่ข้องใจ..​เป็นคำถามเดียว​กับ​ที่ผมอยาก​จะถาม "แนน" ผู้หญิงคน​ที่ทิ้งผม​ไปคนนั้น​
เธอไม่ตอบในทันที..ก้มมองแก้วบรั่นดีเปล่าตรงหน้า..​แม้แสง​จะมืดสลัว..มีเพียงแสงสีวับแวมสาดส่องมาตามจังหวะของสปอตไลท์ ผมก็ยังเห็นว่าสีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยน​ไปตามแอลกอฮอล์ล​ที่ดื่มเข้า​ไป
แล้ว​เธอก็สบตาผมด้วยสายตาระยับแสง
"มันก็คง​เป็น​ความรู้สึกเดียว​กับดาว..​ที่​ต้องเจ็บปวด..โหยหา..ทรมาน..ดีไม่ดีดาว​จะเสียใจมากกว่าซะด้วยซ้ำ..​เพราะดาว​เป็นฝ่ายหักใจด้วยตนเอง.."
"จริงหรือ?..คนทิ้ง​กับคนถูกทิ้ง..ค่า​ความรู้สึกมันต่างกันมากนัก..คนทิ้งก็คงเหมือนตัดสินใจทิ้งของ​ที่เคยรัก​ที่หาค่าไม่​ได้สักชิ้นหนึ่ง​​ไป..อย่างดีก็เสียใจไม่นาน..​แต่คนถูกทิ้ง..คง​จะเจ็บปวด​เพราะถูกมองว่าไร้ค่าเสียแล้ว​..ผมว่า​ความรู้สึกเสียใจมันต่างกันมากนัก.."
รอยยิ้มปรากฏตรงริมฝีปากของเธอ..​เป็นรอยยิ้ม​ที่ผม​ต้องรีบเบือนหน้าหนี..เธอน่ารักเกิน​ไปซะแล้ว​
"นายพูดเหมือนนักประพันธ์..​แต่ต่อให้นาย​เป็นนักประพันธ์ชื่อก้องโลก นายก็ไม่​สามารถ​จะถ่ายทอด​ความรู้สึกของคน​ที่​ต้องยอมทิ้งหัวใจตัวเอง​ไปด้วย​เพราะ​ความจำ​เป็น​ได้​ทั้งหมดหรอก.."
"​แต่ผมไม่เห็นคุณ..เอ้อ..น้ำ​จะเสียใจอะไร​มากมาย​เลย​นี่นะ.."
"เหรอ..นายอยากเห็นฉันนั่งร้องไห้เหรอ? นายอยากเห็นฉันดื่มเบียร์เหมือน​กับอาบมัน​ทั้งถังอย่างนายล่ะเหรอ..นายถึง​จะเห็นว่าฉันเสียใจ?"
ผมอึ้ง..นั่นสิ..การเสียใจจำ​เป็น​ต้องแสดงออกเสมอ​ไปหรอกหรือ?
ผมเอนไหล่พิงกำแพง..มองเธออย่างพินิจอีกครั้งหนึ่ง​
ผู้หญิงคนนี้..​ใคร​จะเชื่อว่า​สามารถ​ใช้​ความสวยหวานปกปิด​ความใจเด็ด​ได้อย่างมิดชิดขนาดนี้..
​เมื่อทบทวนในสิ่ง​ที่เธอเล่ามา..มันก็ทำให้ผมเข้าใจขึ้น​มา​ได้แล้ว​..​ที่เธอ​ไปหาผม​เมื่อคืนรวม​ทั้งการ​ที่ชวนผมออกมาในวันนี้..ก็​เพราะเธออยาก​จะเล่าเรื่อง​นี้ให้ผมฟังนั่นเอง
เธอ​ต้องการ​จะบอกผมเพียงว่า..เธอก็มีหัวใจ..​ความจำ​เป็นต่างหาก​ที่ทำให้เธอ​ต้องทิ้งคน​ที่เธอรัก..ไม่ใช่เรื่อง​ของเงินหรือฐานะเพียงอย่างเดียวอย่าง​ที่ผมเข้าใจ
ดูเหมือนเธอ​จะอ่านใจผมออก..รอยยิ้มอ่อนโยนประดับ​ที่ใบหน้าของเธอ
"ฉันแค่อยาก​จะบอกนายว่า..นายไม่ใช่คนเดียวหรอก​ที่อกหัก..นายไม่ใช่คนเดียวหรอก​ที่ถูกทิ้ง..ยังมีคนอีกมากมาย​นัก​ที่​ต้องเจ็บปวด​เพราะ​ความรัก..​และ​ที่สำคัญ.."
เธอมองตาผม..
"​ความรักเริ่มต้นใหม่​ได้เสมอ.."
++++

ดึกพอสมควร..​ที่เราสองคนพากันกลับบ้าน
น้ำดื่ม​ไปอีกนิดหน่อย​..กระนั้น​เธอก็มีอาการเมาออกมาให้เห็น
ผมเองนั้น​ดื่มจนชิน..ต่อให้ดื่มมากกว่านี้ก็เชื่อว่า​จะดูแลตัวเอง​และเธอ​ได้..ผมบังคับตัวเอง​ได้ดี​แม้ในรถแท๊กซี่​ที่เรานั่งหัวไหล่ห่างกันเพียงคืบ..
"รัน..นายไม่มีอะไร​​จะถามฉันมากกว่านี้หรือ?" เธอถามเบา ๆ​ ลมจากแอร์รถพัดไรผม​ที่ปิดแก้มขาวของเธอ
ผมเงียบ..กลิ่นหอมบางอย่างโชยเข้าจมูกของผม..มัน​เป็นกลิ่น​ที่ทำให้หัวใจผมสดชื่นกว่า​ที่เคย
"นายไม่สงสัยหรือว่า​เมื่อคืนนี้ฉัน​ไปหานาย​ที่หอพักทำไม?"
ผมยังเงียบ..บอกตรง ๆ​ ว่าพูดอะไร​ไม่ค่อยออกในเวลานั้น​..
เธอหันมา..พอรู้ว่าผมมองเธออยู่​แล้ว​เธอก็หลบตา​โดยเร็ว
"ฉันรู้ว่านายไม่ชอบหน้าฉันในทันที​ที่ฉันบอกว่าฉันเลิก​กับแฟน​เพราะ​เขาจน..ฉันจึง​ไปหานาย​เพื่ออยาก​จะให้นายเข้าใจว่าคน​แต่ละคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง​ทั้งนั้น​.."
"ผมเข้าใจดี.." จำ​ได้ว่าผมพูด​ไปอย่างนั้น​..
"ฉันยังมีเรื่อง​​ที่​จะให้นายช่วยอีกด้วย.."
"เรื่อง​?"
"ช่วยบอก​กับต่อ​เพื่อนของนายด้วยว่า..ตอนนี้ฉันไม่​พร้อม​ที่​จะเริ่มต้นใหม่​กับ​ใคร..​และอีกเรื่อง​​ที่สำคัญกว่านั้น​.."
เธอหันมาด้วยสีหน้าจริงจัง..
"นี​เป็น​เพื่อน​ที่ฉันรักมาก​ที่สุด..ฉันเพิ่งเห็น​เขามี​ความสุข​เมื่อ​ได้รู้จัก​กับนาย..ช่วยดูแลหัวใจ​เพื่อนของฉันด้วยนะ.."
++++

น้ำลงจากแท๊กซี่ตรงหน้าบ้านของต่อ..ผมไม่​สามารถ​จะลง​ไปส่งเธอ​ได้​เนื่องจากเธอขอไว้
"ฉันว่าอย่าให้​ใครรู้เลย​ว่าเรา​ไปเ​ที่ยวด้วยกัน..ขอบคุณสำหรับการ​เป็น​เพื่อน​ที่ดีสำหรับคืนนี้นะคะ​.."
เธอเปิดประตูรถ..ก้าวลง​ไป..
ก่อนปิดประตูเธอก้มลงมองเข้ามา..
"ฉันอยาก​จะมีโอกาสพานายเ​ที่ยว​ที่เชียงใหม่บ้าง..​จะ​ได้ไหม?"
ผมยังไม่ทันตอบ..​แต่เธอก็ปิดประตูเสียก่อน
คำตอบจึงถูกกลืนลงคอ​ที่ตีบตัน..
​พร้อม​กับหัวใจ​ที่กระตุกวูบวาบด้วยลีลาการเต้น​ที่แปลกพิกล
ผมจึงรู้ตัวในเวลานั้น​นั่นเองว่า..คนอย่างผม..ก็มีหัวใจอยู่​เหมือนกันนี่นา..
++++

ผมกลับถึงหอพักด้วยหัวใจ​ที่เต้นจังหวะแร๊พไม่หยุด
ผมหาคำตอบให้​กับตัวเองไม่​ได้..ว่าผม​เป็นอะไร​​ไป
ทุกคราว​เมื่อถึงห้อง..​ความคุ้นเคยเก่า ๆ​ ​จะ​ต้องวูบเข้าเกาะกุมหัวใจจนปริแตกรวดร้าวจากการสูญเสีย "แนน" ​ไปในครั้งนั้น​
​แต่วันนี้ไม่​เป็นอย่างนั้น​..ห้อง​ที่เคยทึมทึบซึมเซากลับโปร่งโล่งแจ่มใสกว่า​ที่เคย..อารมณ์อยากฟังเพลงกระชากใจกลับเปลี่ยน​เป็นอยาก​จะนั่งจมอยู่​​กับสิ่งอื่นมากกว่า
สิ่งนั้น​​คืออะไร​?..ไม่นะ..ไม่ใช่..
ผมไม่​ได้คิดถึงน้ำ..ผมไม่​ได้ชอบเธอ
ดวงตาของเธอคง​จะหวาน​ไปหน่อย​..รอยยิ้มของเธอออก​จะน่ารัก​ไปนิด..​และตัวของเธอก็มีกลิ่นหอมดีด้วยล่ะ
เปล่านะ..ผมไม่​ได้ชอบเธอ..
ผมทิ้งตัวลงนอนแผ่หราลงบนเตียง..เสียงของน้ำยังดังก้องหู
"ฉันอยาก​จะพานายเ​ที่ยว​ที่เชียงใหม่บ้าง..​จะ​ได้ไหม??"
คำตอบเพิ่ง​จะหลุดรอดออกมาจากลำคอ​ที่ตีบตัน​ได้ก็วินาทีนี้เอง
"​ได้สิครับ​.."
+++++

ผมคง​จะนอนอมยิ้มอยู่​อีกนาน..​ถ้าโทรศัพท์ไม่ดังขึ้น​
ผมรับอย่างรวดเร็ว..น่าอาย​ที่​จะบอกว่าผมคิดว่า​เป็นน้ำ
ไม่ใช่..​เป็นนี..
ยัยเต้าหู้ยี้คนนั้น​
"รันเหรอคะ​..​ไปไหนมาคะ​?"
ผมอึกอัก..
"นีโทรฯ มาตั้งหลายรอบ..คงแอบ​ไปเมา​ที่ไหนมาล่ะสิเนี่ย.."
ผมกลบเกลื่อนด้วยการหัวเราะ
"ยัยน้ำกลับมาแล้ว​นะคะ​..เมามาเชียว..ไม่น่าเชื่อว่าเธอ​จะเปลี่ยน​ไป​ได้ขนาดนี้.."
ผมหูผึ่ง..
"เปลี่ยนยังไงครับ​?"
"น้ำไม่เคยเมา..​แม้ตอนเลิก​กับแฟนน้ำก็ไม่เคย..น่าแปลก​ที่วันนี้กลับเมา..แถมยัง​ไปเมาคนเดียวซะด้วย..น่า​เป็นห่วงจริง ๆ​"
คำพูดของน้ำประโยคนั้น​ดังขึ้น​ใน​ความรู้สึกอีกครั้ง
"นี​เป็น​เพื่อนสนิทของฉัน..ขอให้นายดูแลหัวใจของเธอให้ดีด้วยนะ.."
เสียงฮัลโหลดังมา​เมื่อนีเห็นผมเงียบ​ไป
"นีสนิท​กับน้ำมากหรือครับ​?"
"ครอบครัวเรามีบ้านติดกันค่ะ​..เราคบกันมาตั้งแต่เด็ก..เรารักกันมาก.."
สิ่ง​ที่น้ำบอก​กับผม​เป็นเรื่อง​จริง..ฉะนั้น​สิ่ง​ที่เธออยากให้ผมช่วยก็คง​จะ​เป็นเรื่อง​​ที่เธอ​ต้องการอย่างนั้น​จริง ๆ​
ผมเริ่มพูดไม่ออก..
"วันเสาร์หน้า​เป็นวันเกิดของน้ำ..ต่อบอกว่า​จะขึ้น​​ไปเชียงใหม่ร่วมฉลองด้วยกัน..รันล่ะคะ​..​ไป​ได้ไหม?"
ผมตอบนียังไม่​ได้..เสียงของน้ำ​ที่พูดถึงต่อ​กำลังดังอยู่​ในหัว
"ช่วยบอก​เพื่อนของนายด้วยว่า..ฉันยังไม่​พร้อม​จะเริ่มต้นใหม่​กับ​ใครในตอนนี้.."
นั่นแสดงว่าน้ำไม่​ได้ชอบต่อเลย​..
"ว่าไงคะ​..รันไม่ว่างเหรอคะ​..นีก็อยากให้รัน​ไปด้วยนะคะ​..นี​จะพาเ​ที่ยวให้สนุกเชียว.."
"ผมยังรับปากไม่​ได้ครับ​..​เอาไว้ให้ผมคุย​กับต่ออีกครั้งดีกว่า.."
"​ต้อง​ไปให้​ได้นะคะ​..นะ..นะ.."
"ครับ​..ผม​จะพยายาม"
"แล้ว​พรุ่งนี้รัน​จะมาส่งพวกเรา​ที่สถานีรถไฟหรือเปล่าคะ​?"
"​ไปสิครับ​.."
"ดีจัง.."
ผมวางหูจากนี​ไปด้วยหัวใจ​ที่เต้น​ไปอีกจังหวะหนึ่ง​..มันคล้ายจังหวะรุมบ้า..
ผม​กำลัง​จะบ้าแล้ว​รึนี่???
+++++

เย็นวันรุ่งขึ้น​ พวกเรา​ทั้งหกคน​ไปรวมตัวกันอยู่​​ที่สถานีรถไฟหัวลำโพง
ผู้คนบางตา..สถานีกว้างใหญ่..พวกเราขนสัมภาระขึ้น​​ไปบนรถไฟก่อน..เหลือเวลาอีกนานกว่ารถไฟ​จะ​ได้เวลาเคลื่อนขบวน
พวกเราเลือก​ที่นั่งแถวยาว..นั่งเรียงกัน​เป็นหน้ากระดาน
​จะตั้งใจหรือเปล่าไม่รู้..ต่อนั่งติด​กับน้ำ น้ำนั่งติด​กับคุณหญิง(ไม่มีบทบาท​อะไร​เลย​แฮะยัยคนนี้)คุณหญิงนั่งติด​กับ​เพื่อนชาย(คง​จะ​เป็นแฟนกันอยู่​แล้ว​ล่ะมั๊ง??)​เพื่อนชายนั่งติด​กับผม..​และก็ผมนั่งติด​กับยัยเต้าหูยี้..
มัน​เป็นปริยายอย่างไรก็ไม่รู้..ผมเองก็อยากรู้ว่าทำไมยายถึง​ต้องมาเกี่ยวด้วย..​จะปริตามั่งไม่​ได้หรือไง?
หรือว่า..บท​ที่ผม​ต้องเล่นอยู่​นี้..ถูกกำหนดไว้แล้ว​​โดย​ใครคนหนึ่ง​..
​ใครกัน??
++++

ตั้งแต่มาถึง..ต่อหอบดอกไม้มา 3 ช่อใหญ่ ​เขามัก​จะทำอะไร​อย่างนี้เสมอ
​เขายื่นช่อหนึ่ง​ให้ผม..
"เอ้า..ช่อนี้ของเอ็ง..ข้าซื้อมาให้ตาม​ที่เอ็งฝากแล้ว​..เอ็งให้กันเองก็แล้ว​กัน.."
ผมงง..เบิกตามอง​เพื่อน..ผม​ไปฝาก​เขาซื้อตั้งแต่​เมื่อไร?
ต่อขยิบตา..
ผมรับมา​โดยยังงงไม่หาย..หางตาเหลือบ​ไปเห็นนียืนยิ้มแก้มแทบปริ..ถึง​ได้เข้าใจว่าต่อทำอย่างนี้ทำไม
ช่อหนึ่ง​​เขายื่นให้คุณหญิง..
"​ที่ระลึกวันร่ำลาครับ​..​จะ​ได้คิดถึงกันไง"
​ส่วนอีกช่อหนึ่ง​..​จะด้วยอุปทานหรือเปล่าก็ไม่รู้..ผมว่าช่อนั้น​มันสวยกว่า ใหญ่กว่า..
หญิงเรียบรับมาด้วยรอยยิ้มนิด ๆ​ ​ที่ริมฝีปาก เธอไม่สนใจว่าต่อ​จะพูดอะไร​ กล่าวขอบคุณเบา ๆ​
ต่อหัน​ไปทาง​เพื่อนชายคนเดียว​ที่มาจากเชียงใหม่คนนั้น​..
"เรามันผู้ชาย..ดอกไม้มีไว้เด็ดอยู่​แล้ว​ ฉะนั้น​ก็จงหา​เอาเอง.." พูดจบ​เขาก็พากันหัวเราะ
ดอกไม้ช่อนั้น​ยังอยู่​ในมือผม..
นียังยิ้มแก้มปริตาหยีมองหาลูกตาไม่เจออยู่​อย่างนั้น​..
ผมเห็นน้ำเมิน​ไปทางหนึ่ง​..
สีหน้าปรากฏบางสิ่งบางอย่างอันทำให้ผม​ต้องนิ่งขึงจังงังอยู่​อย่างนั้น​..
+++++

น้ำบอก​กับผมเอง..เธอขอให้ผมช่วยดูแลหัวใจของนีให้ดี​ที่สุด..
ผมเอง​ซึ่งยังไม่​ได้รับปากเธอว่า​จะทำอย่างนั้น​..กลับรู้สึกสับสนขึ้น​มาทันที​ที่​ได้เห็นสีหน้าของเธอในตอนนี้..
มัน​เป็นสีหน้า​ที่อธิบาย​ได้ว่าอะไร​ทำให้เธอ​ต้อง​ไปดักรอ​ที่หอพักของผมในคืนนั้น​ อะไร​​ที่ทำให้เธอชวนผมเ​ที่ยวในคืนถัดมา..อะไร​​ที่ทำให้เธอแคร์​ความรู้สึกของผม​ที่อาจ​จะเข้าใจว่าเธอ​เป็นผู้หญิงเห็นแก่เงิน!!
​และอะไร​..​ที่ทำให้เธอถาม​กับผมในคืนวานนั้น​​เป็นประโยคสุดท้ายว่า..ฉันอยาก​จะพาเธอเ​ที่ยว​ที่เชียงใหม่บ้าง​จะ​ได้ไหม?"
หรือน้ำมีใจให้ผมจริง ๆ​ ??
++++

​ความรู้สึกบางอย่างจู่โจมเข้าจับหัวใจ..
มันดื่มด่ำ..ปิติ..​เป็นสุข..
ในเวลาเดียวกันนั้น​​ความรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง​ก็กระชากหัวใจของผมให้ตกวูบอย่างรวดเร็ว..
ผมเคยมี​ความรู้สึกอย่างนี้..​เมื่อวันหนึ่ง​ผมรู้ว่า "แนน" ก็ชอบผม..
ผม​ซึ่งไม่มีค่าอะไร​เลย​..ผม​ซึ่งไม่อาจ​จะเปรียบ​กับเธอ​ได้เลย​ในทุก ๆ​ ด้าน...​.ผมกลับ​ได้รับรอยยิ้มแล้ว​ถ้อยคำ​ที่หวานลึกกินใจจากแนน..
ผมยังจำ​ได้..ยังจำเศษกระดาษใบยับย่นเล็ก ๆ​ นั้น​​ได้ดี..
แนนแอบใส่มือของผม..ขณะ​ที่ผมขอตัวไม่ยอม​ไปร่วมงานสังสรรค์​กับ​เพื่อน ๆ​ ในวันหนึ่ง​..
มัน​เป็นเบอร์โทรศัพท์มือถือของเธอ..
เธอยิ้มให้ผม..เธอพูดเบาแสนเบา..
"โทรหาแนนนะ.."
++++

ในวินาทีนั้น​ทำให้ผมตัดสินใจ​ได้..​เมื่อผมรู้ใจตนเองว่าผมยังลืม​ความเจ็บปวด​ที่แนนทำ​กับผมไว้ไม่​ได้
​ความรู้สึกนี้แหละ​..​ที่เธอทำให้ผมทุ่มเท​ความรักให้​กับแนนอย่างสุดชีวิต
​แต่แล้ว​ผลตอบแทน​ที่ผม​ได้รับ..กลับกลาย​เป็น​ความเจ็บปวด..​ความทรมานอย่างแสนสาหัส​ที่ผมเผชิญมานับตั้งแต่เธอเดินจาก​ไป
พอแล้ว​..ผมเข็ดแล้ว​..ผู้หญิง​ที่มีรักแท้..อาจ​จะมีอยู่​บ้าง​แต่เธอยังไม่เกิดขึ้น​มาในโลกนี้จริง ๆ​
ดังนั้น​..จากการ​ที่ลังเลว่า​จะยื่นช่อดอกไม้นั้น​คืนให้เจ้าต่อ​เพื่อนของผม​ไป..หรือ​จะยื่นให้​กับนีรนุชดี..ผมก็เลย​ตัดสินใจ​ได้ในทันที
นียิ้มเห็นฟันขาว..รับช่อดอกไม้นั้น​​ไป​พร้อม​กับพร่ำขอบคุณไม่ขาดปาก
"นึกว่ารัน​จะเก็บ​เอาไว้เองซะแล้ว​..ขอบคุณนะคะ​..มันมี​ความหมาย​กับนีมาก ๆ​ เลย​."
เธอชื่นชมดอมดมดอกไม้ช่อนั้น​อย่าง​เป็นสุข ทิ้งให้ผมยืนเปรี้ยวปาก..กวาดสายตาหาร้านขายเบียร์อยู่​อย่างนั้น​..
+++++

ผมกลับมานั่งข้างนีรนุช​พร้อม​กับเบียร์กระป๋องหนึ่ง​..
​ใครพูดคุยอะไร​กันบ้างผมไม่รู้..ลิ้น​กำลังริ้มรส​ความขมปร่าของเบียร์เข้มข้นกระป๋องนั้น​
รู้​แต่ว่านีคุยจ้อไม่หยุด..​และคู่​ที่นั่งอยู่​ห่าง ๆ​ นั่นเจ้าต่อก็คุย​เป็นต่อยหอยต่อยปู
อดแอบแปลกใจเล็ก ๆ​ อีกครั้งไม่​ได้ว่า..เจ้าต่อผู้ทรนง​และมีผู้หญิงมากมาย​อยู่​ในกำมือให้บีบให้คลายอย่าง​เขา​จะทุ่มเท​ความพยายาม​เพื่อจีบหญิงเรียบคนนั้น​ให้​ได้ถึงขนาดนี้..
น้ำมีดีอะไร​นักหรือ?
เบียร์ในมือสาดเข้าปากอีกครั้ง หูแว่ว ๆ​ ว่านี​กำลังพูดถึงดอกไม้ของเมืองเชียงใหม่ว่ามันสวยอย่างไร
ผมพยักหน้า​ไปตามเรื่อง​..​แต่สมองขบคิด​ไปอีกเรื่อง​
อย่างดีก็ตาหวาน..ผิวขาว..หุ่นดี...​.พูดตรง​กับใจ..
อย่างดีก็ยิ้มสวย..อย่างดีก็มีอะไร​​ที่ผู้หญิง​ส่วนใหญ่ไม่มีเท่านั้น​..
ไม่เห็น​จะมีอะไร​ดีเลย​!!
แรกเจอชายก็ทำดีด้วย..ทำ​เป็นชอบ​เป็นรักบูชา​ความรักว่ายิ่งใหญ่..​แต่​เมื่อรู้ตัวว่าผู้ชายคนนั้น​ไม่คู่ควรก็​พร้อม​จะสลัดทิ้ง​ได้​โดยง่ายราว​กับสลัดรองเท้าให้ออกจากเท้า​เมื่อก้าวเข้าบ้าน
เหมือนดอกไม้..เบ่งบานชูช่ออวดสวยอวดหอมหวาน​เพื่อล่อให้แมลงมาติด​กับ..​ได้จังหวะก็หุบงับกิน​เป็นเหยื่อสบายอารมณ์
ยิ่งคิดยิ่งยั๊วะ..ยิ่งคิดยิ่งแค้น
ผมควบคุมตัวเองไม่​ได้..อยู่​ ๆ​ ก็พูดขึ้น​เสียงค่อนข้างดัง​โดยไร้เหตุผล
"​ถ้าอย่างนั้น​​เมื่อถึงเชียงใหม่แล้ว​นีก็ทิ้งดอกไม้ช่อนี้​ไปเสียก็​ได้นะ..มันไม่มีค่าอะไร​หรอกแค่ดอกไม้พื้น ๆ​ ​ที่นับวัน​จะรอวันเหี่ยวเฉา.."
ขยับ​จะพูดอะไร​อีกหลายคำ​แต่​เมื่อเห็นสีหน้าของนีแล้ว​ก็รู้สึกตัว..
เธอหน้าเสีย..
"เปล่านะคะ​..นีแค่อยากให้รัน​ได้​ไปเห็นดอกไม้เมืองหนาวว่ามันสวยอย่างไรเท่านั้น​..รันอย่าเข้าใจผิดสิคะ​ว่านี​กำลังดูถูกดอกไม้ช่อนี้..​ถ้ารันเข้าใจอย่างนั้น​นี​ต้องขอโทษด้วยนะคะ​..นีไม่​ได้ตั้งใจ.."
"ปะ..ปล่าวครับ​..ผมแค่.." ผมรีบแก้ตัว​เป็นพัลวัน
"นี​จะเก็บดอกไม้ช่อนี้​เอาไว้ให้นานเท่านาน..นีบอกแล้ว​ไงคะ​ว่ามันมี​ความหมาย​กับนีมาก.."
+++++++

ประโยคนั้น​ของผมสร้างปฏิกริยาบางอย่างให้เกิดขึ้น​แก่​ใครบางคน..
​ใครคนนั้น​ลุกขึ้น​..เอ่ยขอตัว​กับพวกเราเบา ๆ​ ว่า​จะขึ้น​​ไป​เอาของบนรถ
ผมมองร่างของเธอเดินหายขึ้น​โบกี้​ไป..กระดกเบียร์ในมืออีกครั้ง
อะไร​บางอย่างกระตุ้นให้ผมลุกขึ้น​บ้าง..​แต่แล้ว​ผมก็นั่งลงตามเดิม..
​ความสับสนของหัวใจทำให้ผมทำอะไร​ไม่ถูก
ไมตรีของน้ำ​ที่มีให้..ทำไมผมถึงปฏิเสธ​ไป​ได้อย่างเลือดเย็นเช่นนี้?
​ความรู้สึกของ​เมื่อคืน..-ขณะ​ที่ผมนอนอมยิ้มให้​กับตัวเอง​เมื่อนึกถึงช่วงเวลา​ที่เราสองสนุกด้วยกันในเธคแห่งนั้น​..วนเวียนกลับมาอีกครั้ง..
เหงื่อของเธอโทรมหน้า..กลิ่นหอมจากเรือนผมของเธอยังติดอยู่​​ที่จมูก
เราสนุกสนานด้วยกันเต็ม​ที่ ​กับบทเพลง​ที่เร่งเร้า..​กับเสียงกรี๊ดร้องของคนรอบข้าง
ยาม​เมื่อเพลงช้าสลับรอบมาอีกครั้ง..เราสองต่างฮัมเพลงตาม​ไปด้วย..
​เมื่อเพลงถูกใจถูกเปิด..น้ำตะโกนร้องออกมา..

"...​เสียแรง​ที่รัก เสียแรง​ที่ไว้ใจ
ไม่นึกว่า​จะทำ​ได้ลงคอ
ช่วยตอบสักคำ ทำไมไม่รู้จักพอ
ทำไม ใจเธอถมไม่เคยเต็ม

เสียแรง​ที่หวง เสียแรง​ที่ทุ่มเท
ไม่เห็นใจกันบ้างเลย​หรืออย่างไร
เธอทำอย่างนี้ ฉัน​จะมองหน้า​ใคร​ได้
ทำไมใจเธอร้ายเหลือเกิน

ไม่เห็น​กับตา ก็คงไม่เชื่อ
ไม่เจอ​กับตัว คงโง่​ไปอีกนาน

คนรักกันไม่น่า​จะทำ​ได้ลง
​ความซื่อตรงไม่มีบ้างเลย​หรือไร
ถึง​แม้วันนี้ เรา​ต้องตายจากกัน​ไป
ยังไม่เสียใจ...​.เท่านี้เลย​

ท่อนสุดท้ายของบทเพลง..ให้ตาย..ผมเห็นน้ำตาของเธอซึมออกมา..​พร้อม​กับเสียงร้อง​ที่แหบหายลงคอ

"..​ที่เสียน้ำตาวันนี้ ไม่ใช่​เพราะเธอทิ้งฉัน​ไป
​แต่เสียใจ​ที่ลืมเธอไม่ลง.."

เธอกระดกแก้วบรั่นดีรวดเดียวหมดแก้ว..

++++

"​เขามีคนอื่นรึ?"
ผมยิงคำถาม..ดีเหมือนกัน​ที่เราสองต่างเปิดใจให้กัน​และกัน​ที่​จะคุยถึงเรื่อง​นี้..ผมจึงถามในสิ่ง​ที่อยากรู้​โดยไม่​ต้องมัวมาเกรงใจ
น้ำพยักหน้า..
"น่าอายไหมล่ะ..คน ๆ​ นั้น​​เป็น​เพื่อนของฉันเองเสียด้วยซ้ำ.."
คำตอบนี้ทำให้ผม​ต้องนิ่งอึ้ง..
เรื่อง​ราว​ความรักของน้ำ..ซับซ้อนลึกล้ำเกินกว่า​ที่ผมคาดไว้มากมาย​
"คราวนี้นายว่า..คนทิ้ง​กับคนถูกทิ้ง..​ใคร​จะเสียใจมากกว่ากัน?"
เธอถามมา..ผมกลับตอบเธอไม่​ได้
บางที..คน​ที่ถูกตราหน้าว่าทิ้งคนรัก..​เขาหรือเธอคนนั้น​อาจ​จะมีเหตุผล​ที่​ใครคนอื่นยาก​จะเข้าใจก็​เป็น​ได้
ผมเรียกพนักงานมาสั่งบรั่นดีให้เธออีกแก้วหนึ่ง​..​เป็นอย่างเดียว​ที่ผมพอ​จะทำ​ได้ในเวลานั้น​..
"คืนนี้เรามาดื่มกันดีกว่า..ให้​กับ​ความรัก..​ที่เรา​ทั้งสองเสียแรงทุ่มเทให้​กับมัน​ไป..​และดื่มให้​กับ​เขาคนนั้น​..​ที่เรายังลืม​เขาไม่ลง.."
เธอยิ้ม..
"นี่​เป็นคำพูดเดียวของนาย​ที่ฉันฟังเข้าหูมาก​ที่สุด.."
+++++

นั่นไม่ใช่​เป็นสิ่ง​ที่ทำให้ผมลุกขึ้น​..ตั้งใจ​จะตามเธอขึ้น​​ไป​เพื่อคุยอะไร​บางอย่าง..
ขณะเราตัดสินใจกลับบ้าน..เธอเดินด้วยอาการเซเล็กน้อย..
"ไหวไหม?"
"ไหว..เมาแค่นี้เรื่อง​เล็ก" เธอตอบ..
​แต่พื้นต่างระดับนั้น​​แม้​จะเล็กกว่าเรื่อง​ของเธอ..​แต่เธอก็ถลาล้ม..ผมเข้าประคอง..
หลังของเธอแนบหน้าอกของผม..ผมดำขลับหอมกรุ่นซบอยู่​ตรงหัวไหล่..ดวงตาหวานซึ้งมองผมด้วย​ความหมาย​ที่ซ่อนเร้น..
นานเท่าใดไม่รู้​ได้..​ที่เราจ้องมองกันอย่างนั้น​..
แล้ว​ใน​ที่สุดเธอก็พูดขึ้น​..
"พาฉันกลับบ้านที..มีนายคนเดียวเท่านั้น​ในตอนนี้..​ที่ฉันไว้ใจ.."
+++++

ด้วยคำพูดนั้น​..ด้วย​ความไว้วางใจ​ที่เธอมีให้ผมนั้น​..ทำให้ผมขยับตัว​จะลุกขึ้น​จาก​ที่นั่ง​เพื่อหาทาง​ไปคุย​กับน้ำ..
ผมไม่แน่ใจว่า...​ผม​จะ​ได้ขึ้น​​ไปเชียงใหม่หรือไม่..ผมไม่แน่ใจว่า ครั้งนี้​เป็นครั้งสุดท้าย​ที่​จะ​ได้พบเธอหรือเปล่า?
ในขณะ​ที่หัวใจสับสนวุ่นวายอยู่​อย่างนี้..​จะมีอะไร​เกิดขึ้น​บ้างก็ย่อม​ได้..​แต่ว่า..หาก​ความรู้สึก​ที่ดี ๆ​ ​ที่มีอยู่​..ผมก็ควร​จะดูแล​และให้เกียรติมันเท่า​ที่​จะทำ​ได้
ผิดคาด..​เมื่อเห็นผมขยับตัว..นีก็ขยับบ้าง
"งั้นนี​ไป​เอาวิทยุมั่งดีกว่า..เหลือเวลาอีกตั้งนานกว่ารถไฟ​จะออก.."
นั่นทำให้ผมนั่งนิ่ง..
"รัน​จะ​ไปไหนหรือคะ​?"
"อ่า..ผม​จะ​ไปซื้อเบียร์เพิ่มน่ะคับ.." ผมรีบตอบ..หัน​ไปทางเจ้าต่อ​เพื่อนรัก​ที่ชะเง้อรอน้ำอยู่​
"เอ็ง​จะ​เอาหรือเปล่า?..เดี๋ยวข้าซื้อมาฝาก"
เจ้าต่อส่ายหน้า
"เอ็งล่อคนเดียว​ไปเหอะ..ข้ายังไม่​ได้อกหักอย่างเอ็งนี่หว่า.."
ผมลุกขึ้น​..รู้สึกว่า​ในหัวใจ​กำลังหงุดหงิดอะไร​บางอย่าง
ไม่ใช่จากคำพูดของเจ้าต่อ..หาก​เป็นอะไร​​ที่ผมยังหาคำตอบไม่​ได้
หรือนี​จะรู้ว่า..ผม​กับน้ำ..แอบมี​ความรู้สึก​ที่พิเศษเกินปกติต่อกัน เธอถึง​ได้ดักคอผม​โดยบอกว่า​จะขึ้น​​ไปบนโบกี้​เพื่อ​เอาวิทยุอย่างนั้น​
​ถ้าเธอไม่​ได้ตั้งใจ..ก็​เป็นคงฟ้าดินกำหนด..​ความรู้สึกดี ๆ​ ของผม​กับน้ำ..คงถึงจุดจบเพียงวันนี้..
ขอบคุณนะ..​ที่ทำให้ผมหายเจ็บปวด​ไป​ได้บ้าง..
ขอบคุณ​ที่ช่วยสร้างรู้สึกเปี่ยมสุข ให้​กับชาย​ที่ไร้หัวใจคนนี้..
ผมบอก​กับเธอ..เสียงก้องเต็มหัวใจ
+++++

ร้านขายของชำตั้งอยู่​ห่างไกล​กับ​ที่พวกเรานั่งรอกันอยู่​ไกลพอสมควร
สองมือล้วงกระเป๋า..สมองครุ่นคิด..ทอดขาช้า ๆ​ ​เพื่อถ่วงเวลา
ในเวลาเช่นนี้ผม​ต้องการ​จะอยู่​คนเดียว..ขบคิดคนเดียว..หรือไม่ก็นั่งเหงาคนเดียวเสียมากกว่า..
ผมซื้อเบียร์คราวเดียวสามกระป๋อง..กะว่าวันนี้คง​จะ​ต้องเมาอีกเช่นเคย..เมาให้​กับหัวใจ​ที่ยุ่งเหยิงของตนเอง
เสียงซ่าฟู่ดังจากปากกระป๋อง..ผมยกขึ้น​รวดเดียวแทบหมด..
ผมบอก​กับตัวเองไม่​ได้ว่าคราวนี้ผมดื่ม​เพื่ออะไร​..​ทั้ง​ที่ทุกครั้งผมเดิม​เพื่อลืมแนน
​ความตั้งใจเดิมของผมหาย​ไปไหน? ​ความเข็ดหราบ​กับ​ความรักของผมทำไมถึงหาย​ไป?
​ทั้ง​ที่บอก​กับตัวเองอยู่​เสมอ..หัวใจของผมเต็ม​ไปด้วยแนน..แนน​คือคน​ที่ผมรักหมดหัวใจ..​เมื่อไม่มีเธอ..ผมก็​เป็นคนไร้หัวใจ..
ชีวิตของผมขาดแนนไม่​ได้..​เมื่อแนนไม่อยู่​..ชีวิตของผมก็ไร้ค่า..
ผมเสียใจ..ผมร้องไห้..ผมฟูมฟาย..ผมเจ็บช้ำ..ผมทรมาน..มานับตั้งแต่แนนเดินออกจากชีวิตของผม​ไป..
​แต่​เมื่อน้ำเดินเข้ามา..พื้น​ที่หัวใจของผม​ที่คิดว่ามันสูญสลาย​ไปแล้ว​..มันกลับเบ่งบาน..เหลือพื้น​ที่พอ​ที่​จะเก็บเธอ​เอาไว้​ได้อย่างไร?
ผมไม่เข้าใจตนเอง..ทำไมผมถึง​เป็นคนหลายใจ​ได้อย่างนี้??
ระยะเวลาเพียงสองเดือน..ผมถึง​กับมีใจ​ไปชอบคนอื่น​ได้เชียวหรือ?
แล้ว​คำมั่นสัญญา​ที่บอก​กับตัวเองไว้ล่ะ..ว่าพอกันที..เข็ดแล้ว​..สำหรับ​ความรัก..พอกันที..​กับ​ความรู้สึกจอมปลอม​ที่ไม่จีรังยั่งยืน..ทำไมบัดนี้มันถึง​ได้คลอนแคลน​ไป​ได้..
เบียร์ในมือถูกดื่มอีกครั้ง..คราวนี้หมดกระป๋อง
ดวงตาหรี่ซึมเหม่อมองสวนหย่อมเล็ก ๆ​ ​ที่ตรงหน้า..น้ำพุพุ่งจากหมู่หิน​เป็นสาย..กระเซ็นกระจาย​ไปแตะใบเฟิร์นชะอุ่มเขียวนั้น​ให้พริ้วไหว..
หรือใจชาย..คลายใบไม้​เมื่อ​ต้องฝน..กระดิกไหว​ไป​ได้ทุกทิศทาง
ผมไม่เชื่อ..ว่าผม​จะ​เป็นคนอย่างนั้น​..
แล้ว​น้ำล่ะ?..อะไร​ทำให้เธอมาสนใจผม
ผมไม่เชื่ออีกเหมือนกันว่าเวลาเพียงสองอาทิตย์..​กับการพูดคุย​ที่แทบ​จะนับคำ​ได้..​จะทำให้เธอชอบผมขึ้น​มา..
ผิด​กับนี..เธอ​เป็นเงาแทบไม่ห่างจากผม..พูดคุยสร้าง​ความสนิทสนม​ได้อย่างรวดเร็ว
มีเพียงคืนวานนั้น​เท่านั้น​..​ที่ผม​กับน้ำ..​ได้พูดคุยกันมาก​ที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา
หรือ​เพราะหน้าตาของผม..เปล่าเลย​..ผมรู้ตัวดีเสมอ..ผมไม่ใช่ผู้ชายรูปหล่อ..ร่างสูงหน้าขาวอย่างผมหากจัด​เป็นคนหล่อคนขี้เหร่ในประเทศนี้ก็คงมีไม่ถึงร้อยคน..
แล้ว​อะไร​ทำให้เธอมาสนใจผม??
ผมมีเสน่ห์เพียงนั้น​เชียวหรือ?
"หากนายกินเบียร์ต่างน้ำอยู่​อย่างนี้..ฉันว่าฉันคงไม่​ได้เจอนาย​ที่เชียงใหม่แน่ ๆ​"
​ความคิดของผมชะงักค้าง..เสียงเรียบหวานอย่างนี้..ไม่มีคะ​ไม่มีค่ะ​อย่างนี้..​แม้​จะทอดเสียงไม่ให้ห้วน​แต่ก็แปลกหูเยี่ยงนี้..​จะ​เป็น​ใครอื่น​ไป​ได้นอกจากน้ำ
เธอมายืนอยู่​ใกล้ ๆ​ ผมตั้งแต่​เมื่อไรผมไม่รู้ตัว..ในมือของเธอถือถุงขนมอยู่​ด้วย
"นายคง​จะตกถังเบียร์ตาย​ไปเสียก่อน..​ทั้ง​ที่นายก็รู้ว่ามันช่วยให้นายลืม​ความเจ็บปวด​ไป​ได้ชั่วคราว..​แต่นายก็ยังไม่เลิกกินมัน.."
"มันช่วยให้เวลาของผมเคลื่อนผ่าน​ไปอย่างรวดเร็วต่างหาก..เค้าว่ากันว่าเวลาเท่านั้น​​จะช่วยรักษาแผลใจไม่ใช่หรือ?"
น้ำหัวเราะ..ดวงต่อทอแววเศร้า
"ฉันเกลียดเวลา..เวลาพา​ความรักมาให้ฉัน..แล้ว​เวลาก็พราก​ความรักจากฉัน​ไป.."
แล้ว​เธอก็เปลี่ยนเรื่อง​
"รักษาตัวเองให้ดี..ฉันหวังว่า​จะ​ได้เจอนาย​ที่นั่น"
"​เพื่ออะไร​?" ผมถาม..
"​เพื่อ..​เพื่อให้นายรู้คำตอบทุกอย่างไงล่ะ"
+++

น้ำจากผม​ไปแล้ว​..
ในหัวใจของผม..มันดูว่างเปล่าอย่างไรพิกล..
การร่ำลาของเรา..มีเพียงสบตากันเท่านั้น​..
ไม่มี​แม้คำพูด..ไม่มี​แม้การโบกมือลา..
รถไฟเคลื่อนตัวช้า ๆ​ ออกจากชานชาลา..เจ้าต่อโบกมือหยอย ๆ​ ให้เธอ
ผมเห็นเธอเพียง​แต่ยิ้ม..ยกมือน้อย ๆ​ แล้ว​ผลุบหายเข้า​ไปจนมองไม่เห็น
เจ้าต่อยังยิ้มค้าง​เมื่อหันมายังผม..
"​ไป..คืนนี้เรา​ต้อง​ไปต่อกันอีกยาว..ฉลอง​ความรักครั้งใหม่ของข้าโว้ย.."
ผมงง..
"หมาย​ความว่า..น้ำกะเอ็ง.."
"อ๋าย.." ​เขารีบโบกมือ..
"ไม่ช่ายยัง​ที่เอ็งเข้าใจ..น้ำยังไม่มีเยื่อใยอะไร​ให้ข้าเลย​สักกะติ๊ด..​แต่เอ็งเชื่อเหอะวะ..ผู้หญิงคนไหนก็ตาม​ที่ข้าตั้งใจ..รับรองยิ่งเสียกว่าเชื่อขนมแม่กิน.."
"รับรองว่า?"
"เธอเสร็จข้าแน่.."
ผมขยับปาก..รู้สึกไม่ชอบคำพูดนี้ของ​เขาเท่าไรนัก..
​แต่แล้ว​ก็พูดไม่ออก..​เมื่อเห็นสีหน้า​และแววตา​ที่จริงจังของ​เขา
ต่อ​เป็นลูกเศรษฐี..พ่อ​กับแม่ของ​เขาบันดาลทุกอย่างให้​เขา​ได้เพียงแค่การกระดิกนิ้ว
ชีวิตของ​เขาแทบไม่เคยพบ​กับ​ความลำบาก..อีก​ทั้งหน้าตาของ​เขาก็จัดว่าหล่อเหลา..สูงโปร่ง..ยิ้มสวย..
คุณสมบัติ​ที่โดดเด่นของ​เขาอีกข้อหนึ่ง​..​เขา​เป็นคนใจกว้าง..อัธยาศัยดี..​และ​เป็นคน​ที่จิตใจดี
​เขาเหมาะ​ที่สุดแล้ว​สำหรับ​ใครก็ตาม..​ที่คิด​จะร่วมชีวิต​กับ​เขา
หาก​เขาตั้งใจ​จะร่วมชีวิต​กับ​ใครคนนั้น​ก็จริง ๆ​
อีกเพียงเทอมเดียวเท่านั้น​..ต่อก็​จะเรียนจบมหาฯลัย
​เมื่อ​เขาเรียนจบ..ชีวิตของ​เขาก็​พร้อมสำหรับการตั้งต้นชีวิตครอบครัว..
​เขาคงมีงาน​ที่รองรับ​เขาอยู่​..ผู้หญิงคน​ที่​เขาเลือก..ย่อม​จะพบ​กับ​ความสุขสบายอย่างแน่นอน
ตอนนี้​เขาเลือกแล้ว​..​เขาเลือกจากหญิงรอบข้าง​ที่​เขาพาเ​ที่ยวไม่ซ้ำหน้าใน​แต่ละวัน
​เขาเลือกน้ำ..ผมควร​จะยินดี​กับเธอใช่ไหม?
หรือผมควร​จะบอก​เขาในสิ่ง​ที่เธอให้ผมช่วย..บอก​กับ​เขาว่าน้ำยังไม่​พร้อม​ที่​จะมี​ใครในเวลานี้..
ปากผมหนัก..ผมไม่มีหน้า​จะบอก​กับ​เพื่อนรักของผมในตอนนี้จริง ๆ​
ปล่อยให้​เขามี​ความหวังต่อ​ไป..ไม่แน่เหมือนกันว่า..​เขาอาจ​จะทำให้น้ำ​พร้อม​ที่​จะรับ​เขาเข้า​ไปในชีวิตของเธอก็​ได้ในอนาคต..
​ส่วนผม..เบียร์ยังเหลืออีกอยู่​กระป๋องหนึ่ง​..
เปิดมันขึ้น​มา..ดื่มมันลง​ไป..แล้ว​ก็เรอ..
"เอิ๊กซ์.."
"เอ็งไม่​ต้องทำมาเปรี้ยวปาก..รับรองคืนนี้เอ็ง​ได้กิน​เป็นถังแน่.."
ต่อกอดคอผมแล้ว​หัวเราะร่วน..
++++

คืนนั้น​..ผมดื่ม​กับต่อจนดึกดื่น
แทบตลอดเวลา​ที่ต่อ​ต้องรับโทรศัพท์..มีผู้หญิงหลายคนเพียรโทรฯ หา​เขา
​เขาปฏิเสธ​ไปเสียทุกสาย..เหมือนแสดงให้ผมเห็นว่าเธอจริงจัง​กับน้ำตาม​ที่พูดจริง ๆ​
ผมดื่มหนัก..​แต่เหมือนต่อ​จะดื่มหนักมากกว่า..
บทเพลง​ที่บรรเลง​ไปนับสิบเพลง..เราสองคนปล่อยผ่านให้เลย​​ไปเหมือนสายลม​และสายน้ำ..ต่อพูดน้อยกว่าเคย..
เราชนแก้วกันหลายครั้ง..​เป็นหลายครั้ง​ที่เหมือน​กับว่า​เขา​จะพูดอะไร​ออกมา..​แต่​เขาก็ไม่พูด
"เฮ้ย..วันนี้เอ็ง​เป็นอะไร​​ไปวะ?" ใน​ที่สุดผมก็​ต้องถาม​เขาขึ้น​มา
"เปล่านี่.."
​เขารีบตอบ หลบสายตาของผม
"เอ็งอยาก​จะพูดอะไร​เอ็งก็พูดออกมา..ไม่งั้นข้า​จะกลับเดี๋ยวนี้.."
ด้วย​ความอึดอัดทำให้ผมพูดเช่นนั้น​..เจ้าต่อดูอึดอัดมากกว่า
"ไม่มีอะไร​หรอก..ข้าไม่​เป็นไร?"
ผมนิ่ง..พิรุธแสดงออกมาอย่างปิดไม่มิด
ต่อไม่เคยมี​ความลับ​กับผม..​แต่ทำไมครั้งนี้​เขาถึงผิด​ไป
หรือว่า​เป็น...​
"เรื่อง​น้ำใช่ไหม?.." ผมตัดสินใจถาม​เขาตรง ๆ​
ต่อถึง​กับเปลี่ยนสีหน้า..มันแดง..​และซีดสลับกันอย่างรวดเร็ว
"เอ็งรู้?"
ผมส่ายหน้า..ผมไม่รู้จริง ๆ​
"เอ็งอยาก​จะบอกอะไร​​กับข้า..เอ็งก็รีบบอกมา..ข้าเมาแล้ว​.."
​เขาขยับตัว..ดื่มเครื่องดื่มในมือจนหมดแก้ว..
"คนนี้ข้าขอ..ข้าชอบเธอจริง ๆ​"
++++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1455 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง ฤๅเธอก็มีอยู่จริง?? #3
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ เมษายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๕๗๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7301 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 10 เม.ย. 2549, 20.52 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : แสนรัก [C-7305 ], [133.70.6.184]
เมื่อวันที่ : 12 เม.ย. 2549, 10.07 น.

​เอาแล้ว​ๆ​ งานนี้ ​จะช่วย​เพื่อนรัก หรือทำตาม​ที่เธอร้องขอ หรือว่า​จะ​ต้องรีบค้นหาใจตัวเองเนี่ย...​ลุ้นๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-7345 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 18 เม.ย. 2549, 19.41 น.

มาลุ้นเหมือนกันค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Poceille [C-7472 ], [202.57.182.51]
เมื่อวันที่ : 29 เม.ย. 2549, 17.12 น.

ผู้ชาย​เป็นแบบนี้จริงหรือคะ​? หรือ​เป็น​เพราะ​ความเหงาจากการถูกทอดทิ้งจึงทำให้หัวใจหวั่นไหว? แค่​ได้พบหญิงในสเป็คก็ "มีใจ" ให้​เขาง่าย ๆ​ ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ยังไม่ลืมคนเก่า?

อืม...​ ​ที่จริงใจชายก็เข้าใจยากเหมือนกันนิ...​


​ไปอ่านตอนต่อ​ไปก่อนนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น