นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๑ เมษายน ๒๕๔๙
ฤๅเธอก็มีอยู่จริง #2
รันนรา
...คืนนั้น​​เราแยกกันไม่ดึกมากนัก นีพักรวมอยู่​​​​กับ​​เพื่อน..​​เป็นบ้านของต่อ ต่อมีบ้านหลังใหญ่..​​เขาเลย​​รับรอง​​เพื่อน ๆ​​ จากเชียงใหม่​​ได้​​โดยไม่เดือดร้อน หญิงเรียบ...
คืนนั้น​เราแยกกันไม่ดึกมากนัก
นีพักรวมอยู่​​กับ​เพื่อน..​เป็นบ้านของต่อ
ต่อมีบ้านหลังใหญ่..​เขาเลย​รับรอง​เพื่อน ๆ​ จากเชียงใหม่​ได้​โดยไม่เดือดร้อน
หญิงเรียบก็พักอยู่​เช่นเดียวกัน
ขณะผม​ไปส่งนี..หญิงเรียบไม่อยู่​
​เพื่อน ๆ​ บอกว่าเธอออก​ไปตระเวณราตรี..ขอออก​ไปคนเดียว​โดยไม่​ต้องมี​เพื่อน
ผมพยักหน้ารับรู้..ในใจรู้สึกหน่วงแปลก​ไป..​แต่ก็สลัดออก​ได้ไม่ยาก
ท่าทางเธอเข้มแข็ง..เธอคงดูแลตัวเอง​ได้
ต่อเองเสียงอีก​ที่กังวล..​เขาทำหน้ายู่ยี่ตลอดเวลา
"ข้ากลัวว่าน้ำ​จะหลงทาง..ออก​ไปตั้งแต่หัวค่ำยังไม่กลับ..ไม่รู้​ไปหลงอยู่​​ที่ไหน?"
"อ้อ..เธอชื่อน้ำหรอกรึ?"
​เขาทำหน้าตื่น
"เอ็งจำชื่อเธอยังไม่​ได้เลย​รึนี่?.."
"ตอนนี้จำ​ได้แล้ว​.."
"​เอางี้ดีกว่า..เอ็งกะข้าออกตามหาเธอกันเถอะ"
ผมมอง​เขาด้วยสายตาการ์ฟิลด์
​เขารีบ​เอามือลูบศีรษะตังเอง
"เฮ่ย..ข้าไม่ใช่ควายหรอกน่า..ข้ารู้ว่ามันยาก​ที่​จะ​ไปตามหาเธอ​ได้​ที่ไหน..​แต่ก็น่า​จะดีกว่าเรานั่งรออยู่​เฉย ๆ​ อย่างนี้ไม่ใช่รึ"
"ก็อย่ารอเฉย ๆ​ สิ..ซื้อเบียร์มากิน​ไปรอ​ไป.."
"​เอางั้นเหรอ?"
"​เอางั้นแหละ​"
ผมพยักหน้าอย่างหนักแน่น
++++

กระทั่งเ​ที่ยงคืน..เบียร์พร่อง​ไปเกือบโหล..น้ำก็ยังไม่กลับ
เราสองคนมองตากัน..แล้ว​ก็ผุดลุกขึ้น​จากเก้าอี้​พร้อม ๆ​ กัน
​เพื่อนของเธออีกสามคน..มองผม​กับต่อเลิ่กลั่ก
"ทุกคนรออยู่​​ที่นี่..​ถ้าน้ำติด​ต่อมารีบโทรฯ เข้ามือถือเราทันที.." ต่อบอก​กับทุกคน น้ำมีมือถือ​แต่ติดต่อไม่​ได้
"​ไป..ไอ้รัน.."
ผมไม่พูดอะไร​..เดินตาม​เขา​ไป​ที่รถ
ไม่ลืม​จะถือขวดเบียร์​ที่ยังเหลืออีกครึ่ง​ไปด้วย
ต่อสตาร์ทรถ..​เขาหันมามองผม
"เอ็งว่าเธอ​จะ​ไป​ที่ไหน?"
ผมกระดกขวดเบียร์ในมือ..สมองแล่นปรู๊ดปร๊าด
"ถนนข้าวสาร.."
ต่อกระชากรถออกจากบ้านในทันที
+++++

เหตุ​ที่ผมคิดว่าเธอน่า​จะ​ไป​ที่นั่น ​เพราะ​ที่นั่น​เป็น​ที่เดียว​ที่เธอเคย​ไป
เธออาจ​จะ​ไปอาร์ซีเอ. อาจ​จะ​ไปรัชดาฯ อัน​เป็นสถาน​ที่เ​ที่ยวกลางคืน​ที่ขึ้น​ชื่อ..​แต่นั่นก็​เอาไว้​เป็น​ที่อันดับต่อ​ไปก็แล้ว​กัน
การสุ่มเดาดัก​ความคิดของ​ใคร..จำ​ต้องมีเหตุผลมารองรับอยู่​บ้าง ดีกว่าเดาอย่างเลื่อนลอย
จากการสอบถาม​เพื่อน ๆ​ ของเธอ..น้ำไม่เคยมากรุงเทพฯ มาก่อนเลย​
เธอก็น่า​จะ​ไป​ที่​ที่เธอเคย​ไป มากกว่าดุ่ม​ไปใน​ที่​ที่ไม่เคย
ผมหวังว่าอย่างนั้น​
++++

ผิดหวัง..น้ำไม่อยู่​ในร้านใดเลย​
อย่างน้อยก็เท่า​ที่เราบุกตะลุยเข้า​ไปค้นหา
โทรศัพท์ของเธอก็ยังคงติดต่อไม่​ได้..ต่อถึง​กับ​จะ​ไปแจ้ง​ความคนหาย
"มัน​ต้องครบยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อนโว้ย..ตำรวจ​เขาถึง​จะรับแจ้ง..ตอนนี้เราทำ​ได้อย่างเดียวก็​คือรอ.."
ต่อห่วงใยเธอมาก..มากจนผมแปลกใจ
​เขาระดมกดมือถือของตัวเองแทบทุกนาที​เพื่อเธอเข้ามือถือของน้ำ ​และโทรฯ กลับบ้าน​เพื่อถามว่าเธอติด​ต่อมาบ้างหรือเปล่าสลับกัน​ไป
"เอ็งชอบเธอเหรอ?"
ใน​ที่สุดผมก็ถาม​เขาออกมา
"ใช่..ชอบมากด้วย"
​เขาตอบอย่างไม่เสียเวลาคิด
"อาทิตย์เดียวเองนะ..เอ็งชอบคนง่าย​ไปหรือเปล่า?"
"ข้าก็บอกไม่ถูกว่ะ..รู้​แต่ว่าน้ำไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น​ที่ข้าเคยผ่านมา..เธอมีเสน่ห์อย่างลึกลับจนข้าถอนตัวไม่ขึ้น​.."
"​ทั้ง​ที่เธอ.." ผมพูด​ได้แค่นั้น​..​แต่ก็หยุดปากลง​ได้ทัน
ต่อมองหน้าผม..​เขาเลิกคิ้ว​เป็นคำถาม
"​ทั้ง​ที่อะไร​?"
"เปล่า.."
ผมรีบบอก..ไม่ใช่วิสัยของผม​ที่​จะเรื่อง​ของคนอื่นมาพูดให้บุคคล​ที่สามฟัง ​แม้บุคคลนั้น​​เป็น​เพื่อนรักของผมก็ตาม
จริง ๆ​ แล้ว​ผมอยาก​จะบอก​เขาว่า..​ทั้ง​ที่เธอ​เป็นคนทิ้งคน​ที่เธอรักมา..ด้วยเหตุผล​ที่ว่าคน ๆ​ นั้น​มีฐานะไม่คู่ควร​กับเธอ..น่ะรึ
ผู้หญิงอย่างนี้ยัง​จะ​ไปชอบ​ได้ลงคออีกหรือ?
ผู้หญิง​ที่เห็น​ความรัก​เป็นของเล่น..เปลี่ยน​ความรัก​ได้ทันที​ที่รู้ว่าคน​ที่รักไม่เหมาะ​กับตัวเอง
คนอย่างนี้สมควร​จะ​ได้รับ​ความรักอีกหรือ?
+++++

โทรศัพท์ของต่อดังขึ้น​..​เป็นเบอร์​ที่บ้านโทรฯมา
น้ำกลับมาแล้ว​..เธอ​ไปเ​ที่ยวถนนข้าวสารจริง ๆ​ ​แต่มันกว้างใหญ่จนเราหาเธอไม่เจอ..
เธอขอโทษเรา..โทรศัพท์ของเธอแบตฯหมด..
สีหน้าของต่อดีขึ้น​อย่างเห็น​ได้ชัด
"ข้าว่าแล้ว​..เธอดูแลตัวเอง​ได้.."
"โล่งอก​ไปที..งั้นเรากลับ​ไปกินเบียร์ต่อกันดีกว่า"
ผมส่ายหน้า..ผมอยากกลับบ้าน
"เอ็งทิ้งข้า​ที่นี่ก็​ได้..เดี๋ยวข้ากลับบ้านเอง..คืนนี้เมาแล้ว​ว่ะ"
ต่อมองผมอย่างแปลกใจ
ทุกทีผมไม่เคย​เป็นอย่างนี้
ยิ่งช่วงหลังจากอกหัก..ผม​จะดื่มจนกระทั่งเช้า​หากไม่เมาหลับ​ไปเสียก่อน
"​เอางั้นรึ?"
ผมพยักหน้า
"งั้นข้า​ไปส่ง"
++++++

ต่อส่งผมตรงหน้าหอพัก
​เขาขับรถปรู๊ดออก​ไปทันที..คงใจร้อน​ที่​จะ​ได้​ไปพบน้ำ
ผมโบกมือให้​เขาเก้อ..เดินเอียง ๆ​ ​ไป​ที่ประตูหอ
ลุงคน​ที่​เป็นยามยิ้มทักทาย..ผมยิ้มตอบ
ล้วงกระเป๋าควานหาคีย์การ์ด..ลุงลุกขึ้น​จากเก้าอีกมารูดให้
"เพิ่งกลับหรือพ่อหนุ่ม"
แกคุ้นเคย​กับผมพอสมควร..เราเคยชนเบียร์กันมาสองสามครั้งในฐานะ​เป็นคนบ้านเดียวกัน
"ครับ​"
"น่าเสียดาย..แฟนมารอพบอยู่​ตั้งนาน..เพิ่งกลับ​ไป​เมื่อชั่วโมง​ที่แล้ว​นี่เอง.."
ผมชะงักการเปิดประตู..แคะ​หู
"​ใครนะครับ​?"
"อ้าว..ก็แฟนของเธอไงล่ะ..มีปัญหากันรึไง..อย่างนี้ล่ะน้า..​ความรักของหนุ่มสาว.."
ผมยังคงอึ้งอยู่​..ไม่น่าเชื่อว่าแนน​จะมารอพบผมจริง ๆ​
เกือบสองเดือนเข้านี่แล้ว​..​ที่เราเลิกติดต่อกัน
หรือเธอ​จะเปลี่ยนใจ??
"เธอมานั่งรอตั้งนาน..เพิ่ง​จะกลับ​ไป​เมื่อพักใหญ่นี่เอง.."
"​เป็นแนนจริง ๆ​ หรือครับ​?" ผมถาม​เพื่อ​ความแน่ใจ
"น่า​จะใช่นะ..ลุงไม่น่า​จะจำผิด..ผมสั้น..ตาโต.."
แนนมา​ที่นี่ไม่บ่อยครั้งนัก..เธอมัก​จะปฏิเสธ​ที่​จะขับรถมาหาผม​ที่นี่เสมอ
"แนน​เป็นผู้หญิง..​จะให้​ไปหาผู้ชายถึงบ้าน​ได้อย่างไร รันออกมาเจอแนนข้างนอกดีกว่า"
เธอมัก​จะอ้างเหตุผลนี้
ผมวิ่งเข้าหาลิฟท์ด้วยหัวใจ​ที่เต้นโครมคราม
+++++

​เมื่อถึงห้องพัก..ผมผวาเข้าหาโทรศัพท์
ผมบอกแล้ว​ไงครับ​..ว่าผมรักเธอ
​แม้ผม​จะเจ็บปวด​เพราะเธอ..​แม้ผม​จะแค้นเธอมากแค่ไหน ​แต่ผมก็ยังรักเธอ
ในใจ​ส่วนลึกของผม..ขอให้เธอเปลี่ยนใจ ขอให้เธอกลับมารักผมเหมือนเดิม..
​จะให้ผมทำอย่างไรให้เธอก็​ได้..​แม้เธอ​จะ​เอาชีวิตของผม​ไปผมก็ยอม..
นิ้วกดเบอร์​ที่ผมคุ้นเคย..ผมหวัง​จะ​ได้ยินเสียงเธอ
สายไม่ว่าง..
ผมกดอีกครั้ง..มันยังคงไม่ว่างเช่นเคย
ผมวางหู..ด้วย​ความรู้สึกของปลา​ที่ติดหล่มพลัน​ได้น้ำ
เธอคงคุย​กับ​ใครอยู่​..สักพักผม​จะโทรฯ ใหม่
​และแล้ว​โทรศัพท์ก็ดังขึ้น​
แนนแน่แล้ว​!!
++++

"ฮัลโหล..แนนเหรอ?"
"...​"
"แนน..แนนมาหารันเหรอ?"
"...​"
"แนน..โทรฯ มาแล้ว​ทำไมไม่พูด?..แนน!"
"กริ๊ก.."
​เป็นเสียงวางโทรศัพท์
ผมงง..โทรฯกลับ​ไปหาเธออย่างรวดเร็ว
ยิ่งงงหนักขึ้น​..สาย​ที่บ้านของแนนไม่ว่างเหมือนเดิม
ผมกดโทรฯ มือถือของเธอ..ติดต่อไม่​ได้
เอ๊ะ..ผมชักเอะใจ..
หรือว่า..ลุง​ที่​เป็นยามจำคนผิด..แนนไม่​ได้มาหาผม..​แต่​เป็นอีกคน
"ผมสั้น..ตาโต.."
คำพูดของลุงดังขึ้น​มาในหู
"น่า​จะใช่..ลุงคงจำไม่ผิด..ผมสั้น..ตาโต.."
​ถ้าไม่ใช่แนน..แล้ว​​ใครกัน..??
ผมถลาออกจากห้อง​ไปอย่างรวดเร็วกว่าขามา
ลิฟท์เลิบไม่​ต้องรอ..วิ่งลงบันไดรวดเดียวถึงชั้นล่าง
"ลุง..ลุงบอกผมอีกครั้งสิครับว่า​..ลักษณะท่าทางของผู้หญิงคนนั้น​..​เป็นยังไง?"
ลุงตกใจ..พยายามบอกผมอย่างละเอียดอีกครั้ง
"ผมสั้น..ตาหวาน..ดูแล้ว​ก็เหมือนตัวการ์ตูนญี่ปุ่น​ที่ลุงเห็นในทีวี.."
"น้ำ.." ผมครางออกมา..
"เธอมาถามหาคนชื่อรัน..พอรู้ว่าไม่อยู่​เธอก็นั่งรอ..เอ๊ะ..ไม่ใช่แฟนเธอหรอกรึ?"
ผมวิ่งจี๋ขึ้น​ห้องพักอีกครั้งในทันที
++++

ตาเหลือบมองนาฬิกา..เกือบตีสองแล้ว​รึนี่??
มอง​ไป​ที่โทรศัพท์..คน​ที่โทรฯ มา​เมื่อกี้นี้​เป็น​ใคร?
คว้าหูโทรศัพท์ขึ้น​มา..ผมควร​จะโทรฯ กลับ​ไปหรือไม่
ผมแน่ใจหรือว่า..คน​ที่โทรฯ มา​เมื่อสักครู่นี้​เป็นน้ำ..เธอแน่หรือ?
ผมไม่รู้เบอร์มือถือของเธอ..ผมรู้​แต่เบอร์​ที่บ้านของต่อ​เพื่อนผม
หากผมโทรฯ ​ไปตอนนี้..ต่อคงยังไม่ถึงบ้าน..แล้ว​​ใคร​จะรับสาย?
ผมวางหูโทรศัพท์ลง..สมองสับสนวุ่นวาย​ไปหมด
นี่มันเกิดอะไร​ขึ้น​กันแน่..นี่มันอะไร​กัน..
ผู้หญิงคน​ที่มารอผม..​เป็น​ใครกัน?
++++

แล้ว​โทรศัพท์ก็ดังขึ้น​..
คราวนี้มันดังอยู่​นาน..กว่าผม​จะตัดสินใจรับสาย
ผมกลัว..บอกตรง ๆ​ ว่าผมกลัว..
กลัวว่า​จะ​เป็นเธอ
"สวัสดีครับ​..รันพูดครับ​.."
"...​"
"ครับ​?" ผมย้ำอีกครั้ง..​ได้ยิน​แต่ลมหายใจจากปลายสาย
"​ใครน่ะ..โทรฯ มาแล้ว​ก็ไม่พูด?"
"ฉันเอง.."
ผมใจหาย..โทรศัพท์แทบหลุดจากมือ
​เป็นน้ำจริง ๆ​
"น้ำ..คุณเองเหรอ?"
"พรุ่งนี้ว่างหรือเปล่า..พาฉันเ​ที่ยวหน่อย​​ได้ไหม?"
ผมอึกอัก..
"สองทุ่ม..เจอกัน​ที่ร้านเดิมนะ.."
แล้ว​เธอก็ว่างหู
ปล่อยให้ปากของผมอ้าค้างอยู่​อย่างนั้น​
++++

น้ำจริง ๆ​ ด้วย
น้ำมาดักรอผม..​เพื่อวัตถุประสงค์อะไร​บางอย่าง
ผมไม่เชื่อว่าเธอชอบผม..ต่อเหนือกว่าผมทุกอย่าง ​ทั้งหน้าตา​และฐานะ
​และต่อก็​ได้แสดงออกอย่างชัดเจนแล้ว​ว่า​เขาชอบเธอ..เธอคน​ที่เห็นแก่เงินคนนี้
เธอ​ต้องการพบผมทำไม? เธอ​ต้องการ​จะพูดอะไร​​กับผม?
คำถามเหล่านี้วกวนอยู่​หัวของผม​ไปมาราวลูกปิงปอง​ที่กระดอนอยู่​ในกล่อง
แว่บหนึ่ง​ผมนึกถึงนี..ประโยค​ที่ผมฝังใจยังดังขึ้น​อีกครั้ง
"นี​จะรัก​เขาตรง​ที่​เขา​เป็น​เขา..ไม่ใช่รัก​เขาในสิ่ง​ที่​เขา​ต้อง​เป็น.."
นีต่างหาก​ที่​เป็นมินามิ..นางเอกในใจของผมมาตั้งแต่เด็กคนนั้น​
ไม่ใช่น้ำ น้ำ​ซึ่งบอก​กับผมออกมาเองว่า
"ฉันทิ้ง​เขา​เพราะ​เขาจนเกิน​ไป.."
++++

คืนนั้น​ผม​ไปสาย..
ผมตัดสินใจอยู่​นาน..ว่า​จะ​ไปพบเธอดีหรือไม่
วันนี้​เป็นวันสุดท้าย​ที่เธอ​จะอยู่​กรุงเทพฯ พรุ่งนี้เธอกลับเชียงใหม่แล้ว​
เหตุ​ที่ทำให้ผมลุกขึ้น​​แต่งตัว..ก็​เพราะนีโทรฯ มา
"รันคะ​..พรุ่งนี้นี​จะกลับแล้ว​..เรา​ไปทานข้าวกันอีกไหมคะ​?"
น่าแปลก​ที่ผมตอบตัวเอง​ได้ทันทีว่าไม่​ไป
"เอ่อ..​พอดีผมมีนัดซะแล้ว​..​เอาไว้พรุ่งนี้ผม​จะ​ไปส่งนะ"
"ว้า..เสียดายจัง..​แต่ไม่​เป็นไรค่ะ​..เดี๋ยวนี​จะชวน​เพื่อน ๆ​ ​ไปกันเองก็​ได้.."
"ขอโทษด้วยนะครับ​"
"ไม่​ต้องขอโทษหรอกค่ะ​..​แต่รันรู้ไหม? วันนี้น้ำ​จะฉายเดี่ยวอีกแล้ว​.."
"เหรอครับ​.." ผมทำ​ได้​แต่อุทาน
"ค่ะ​..สงสัย​จะติดใจกรุงเทพฯ เสียแล้ว​ พวกเราขอ​ไปด้วยเธอก็ไม่ให้​ไป..สงสารก็​แต่ต่อเท่านั้น​..​ถ้ารันเห็นสีหน้าของ​เขาตอนถูกน้ำปฏิเสธรันก็คงคิดเหมือนนี..​เขาน่าสงสารจริง ๆ​"
"น้ำบอก​เขาว่ายังไงครับ​?"
"เธอบอก​เขาว่า..ขอให้ชีวิต​เป็นของเธอต่อ​ไป..เธออยาก​จะทำอะไร​ก็ขอให้เธอ​ได้ทำ..ก่อน​ที่เธอ​จะทำไม่​ได้อีกแล้ว​.."
"ทำไมเธอพูดอย่างนั้น​?"
"นีก็ไม่รู้ค่ะ​..รู้​แต่ว่าต่อก็​ต้องยอม..​แม้​เขา​จะ​ไปส่งเธอก็ไม่ยอม.."
"​เพื่อนของนีคนนี้ดูแปลก ๆ​ นะ" ผมหมาย​ความอย่าง​ที่พูดจริง ๆ​
"ค่ะ​..น้ำไม่เหมือน​ใคร ​เขา​เป็นคน​ที่เชื่อมั่นในตัวเองมาก..พวกเราก็พากันแปลกใจ​ที่อยู่​ ๆ​ ​เขาก็เลิก​กับแฟน​ที่คบกันมาตั้งห้าปีคนนั้น​"
"รู้ไหมว่าทำไมถึงเลิก?"
"ไม่รู้สิคะ​..เห็นบอก​แต่ว่าเรา​ไปกันไม่​ได้..​ทั้ง ๆ​ ​ที่เราก็เห็นอยู่​ว่าน้ำรัก​เขาเหลือเกิน"
"เรื่อง​นี้เกิดขึ้น​นานหรือยังครับ​?"
"ครึ่งปีมาแล้ว​ค่ะ​.."
+++++

น้ำรอผมอยู่​แล้ว​ตรงหน้าร้านเดิม
มัน​เป็นผับกึ่งเรสเตอร์รองท์ ทานข้าวเคล้าเสียงเพลงกลั้วแอลกอฮอล์ล​ได้​เป็นอย่างดี
​แต่น้ำไม่เลือกร้านนั้น​..เธอกลับพยักหน้าชวนผม​ไปอีกร้านหนึ่ง​
​เป็นร้าน​ที่ผม​ต้องยืนนิ่ง​เพื่อทำใจ..ปรับสภาพตัวเองให้ทนต่อควันบุหรี่​ที่ตรลบอบอวล​และเสียงเพลง​ที่สะท้านแก้วหูให้​ได้
ไม่น่าเชื่อว่าหญิงเรียบอย่างน้ำ..กลับชอบเข้าเธค
เธอมองหน้าผมนิดหนึ่ง​..ก่อน​จะเอ่ยออกมาเบา ๆ​
"ฉันอยาก​จะรู้ว่าข้างในมัน​เป็นอย่างไร..​จะเหมือน​กับ​ที่เชียงใหม่ไหม..นายช่วยเข้า​ไป​เป็น​เพื่อนฉันหน่อย​นะ.."
++

นอกจากควันบุหรี่​และเสียงเพลง​ที่ดังลั่นไม่เว้น​แม้​แต่วินาทีแล้ว​ ภายในนั้น​ยังเต็ม​ไปด้วยผู้คน
น้ำดูตื่นตาตื่นใจ​กับมันมาก..ผมเองก็เพลิดเพลิน​กับสิ่งสวยงาม​ที่ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นในนั้น​..
บ้างผมสั้น..บ้างผมยาว บ้างตาตี่ บ้างตาโต
​ที่ดูเหมือน ๆ​ กันก็​คือ​ความขาว
วาว..ขาวอะไร​ขนาดนั้น​..
ผมกลืนน้ำลายเอื้อก..
"ระวังตา​จะหลุดออกมานอกเบ้า.."
น้ำตะโกนแข่ง​กับเสียงเพลง..ผมเห็นเธอแอบสำรวจเสื้อผ้าของตัวเอง
เสื้อหลวมโพรก..กางเกงยีนส์มิดชิด
"ฉันไม่รู้ว่า​เขา​ต้องใส่กันอย่างนั้น​.."
"ผมว่าสวยดีแล้ว​.."
"อะไร​นะ?"
ผมคงพูดเบา​ไป..​แต่ก็ไม่กล้าพูดอีกครั้ง
ยกนิ้วหัวแม่โป้งมือให้เธอแทน
"เรา​ไปหา​ที่นั่งกันดีกว่าครับ​..สงสัย​จะไม่มีซะล่ะมั้ง"
+++

เรา​ได้นั่งด้วย​ความบังเอิญ..บังเอิญผมกล้าพอ​ที่​จะ​ไปขอเก้าอี้​ที่ว่างจากโต๊ะหนึ่ง​มา​ได้..แล้ว​ให้พนักงานช่วยหาโต๊ะมาให้
มันอยู่​ลึกสุดกำแพงด้านหนึ่ง​​พอดี..ตรงหน้า​เป็นฟลอร์เต้นรำ​และเวที​ที่นักดนตรี​กำลังเต้นยึกยัก​ไป​กับเสียงเพลง
เราสั่งเครื่องดื่ม..​และขนมขบเคี้ยว..เธอมอง​ไปทางแสงไฟบนเวที..แสงสี​ที่สาดมากระทบใบหน้าของเธอ..มันช่วยทำให้เธอเหมือนตุ๊กตาญี่ปุ่น..หรือตัวการ์ตูนญี่ปุ่นมากยิ่งขึ้น​
ใจผมไพล่คิด​ไปถึงผู้ชายคนนั้น​..คน​ที่เคย​เป็นแฟนของเธอ ​เขาคง​จะเสียดาย..​และเสียใจมาก​ที่​ต้องเสียเธอ​ไป
คงเจ็บปวดไม่น้อย​ไปกว่าผม..​เขาคงเศร้าโศกเสียใจเหมือนอย่างผม..
คิดแล้ว​แค้นลึก ๆ​ ..หรือ​เพราะ​ความเจ็บปวดนั้น​ทำให้ผมแค้นผู้หญิงทุกคน?
"มองอะไร​คะ​?"
เธอถามขึ้น​มา​โดยไม่หันหน้ามาด้วย..
"นายคงสงสัยล่ะสิ..ว่าทำไมฉันถึง​ต้องชวนนายมา..​และ​เมื่อคืนทำไมฉันถึง​ไปรอพบนาย​ที่หอพัก"
ผมยังพูดอะไร​ไม่ถูก..เธอค่อย ๆ​ หันมา
"​และ​ที่นายมา​เป็น​เพื่อนฉันวันนี้..ก็​เพื่ออยาก​จะรู้คำตอบนั่นใช่ไหม?"
++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1429 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง ฤๅเธอก็มีอยู่จริง #2
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ เมษายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๗๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-7238 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 01 เม.ย. 2549, 01.50 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : แสนรัก [C-7239 ], [219.184.210.79]
เมื่อวันที่ : 01 เม.ย. 2549, 08.34 น.

ว้าไมสั้นจังคะ​ ยังอ่านสนุกๆ​อยู่​เลย​อ่ะ เขียนใหม่แล้ว​อย่าลืมรีบ​เอามาโพสนะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-7241 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 01 เม.ย. 2549, 15.12 น.

มาลงชื่อตามอ่านด้วยคนค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Aom [C-7287 ], [203.113.51.164]
เมื่อวันที่ : 09 เม.ย. 2549, 02.16 น.

ว้า! ​เมื่อไหร่​จะ​ได้ อ่าน #3 คะ​ อยากอ่านมากเลย​ อยากรู้​ความ​เป็น​ไปมาก ๆ​
รีบ ๆ​ เขียนนะคะ​ ติดตามค่ะ​ ติดตาม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Poceille [C-7471 ], [202.57.182.51]
เมื่อวันที่ : 29 เม.ย. 2549, 16.56 น.

มาลงชื่อด้วยอีกคนค่ะ​ ขอ​ไปอ่านตอนต่อ​ไปก่อนนะคะ​ ลุ้น ลุ้น

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : blackapple [C-7501 ], [203.153.137.152]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2549, 21.59 น.

ตามมาลงชื่อในเว็ปนี้

สนุกมาก ๆ​ ๆ​ ๆ​ ๆ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น