นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๑ ตุลาคม ๒๕๔๘
เ ห ง า
E_zyko
...ฉันเดิน​​ไป หยิบบทละคร ตัวหนึ่ง​​ ​​ซึ่งฉันตั้งใจ​​จะ​​เป็น
ออกมาอ่าน แล้ว​​ทำ​​ความเข้าใจ​​กับบทบาท​​นั้น​​
ใช่ ทิ้งตัวตน​​ที่แท้จริง ไว้อยู่​​ในซอกหนึ่ง​​ของห้องเช่าเก่าๆ​​
สวมบทบาท​​ใหม่ ​​ที่​​จะ​​ต้องแสดง แล้ว​​ยิ้มรับ​​กับ
แสงแรกของตะวัน...
..

.





ซากของ​ความ​เป็นจริง ถูกทิ้งไว้อย่างไร้ค่า

ในมุมหนึ่ง​ของสังคม

ไม่มี​ใครสนใจ ไม่มี​ใครเหลียวแล

ทุกคนมองผ่าน บ้างแสร้งทำไม่เห็น

บ้างหมิ่น ดูแคลนด้วยสายตา

มันควรค่าสำหรับคนอย่างฉัน​ที่​จะ

​ต้อง​ได้รับการกระทำเยี่ยงนั้น​แล้ว​หรือ

กลิ่น​ที่โชยมาตามกระแสลม

กลิ่นอ่อนๆ​ ของ​ความเหงา

​ความโดดเดี่ยว เดียวดาย

เหงา​ทั้ง​ที่อยู่​ท่ามกลางผู้คนรายล้อม

เหงา​ทั้ง​ที่มีแสงตะวัน ​และจันทรา​เป็น​เพื่อน

เหงา​ทั้ง​ที่นั่งคุย​กับตัวเองอยู่​​ทั้งคืน

ไม่มีคำตอบใด

ไม่มีคำอธิบายใด​ที่สร้างขึ้น​​เพื่อคำถาม คำถามนี้

ฉันเหงา​เพราะอะไร​

​เพราะใจเรียกร้องบ้างอย่าง​ที่มันมากเกินกว่า​ที่ร่างกาย​จะค้นพบเจอ

หรือ

​เพราะว่าทุกชีวิตบนโลกใบนี้หน่าย​กับ ฉันเต็มที

ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้

ไกลเกินเอื้อมมือไขว้คว้า ของฉัน

มันห่างเหลือเกิน

ทุกคนบนโลกนี้คง​จะเห็นฉัน​เป็นแค่เพียง หนูในท่อระบายน้ำเก่าๆ​

สกปรก โสโครก โสมม

​จะมี​ใครบ้างไหม​ที่​จะมองลึกเข้า​ไป ลึกเข้า​ไปถึงข้างใน

แววตา​ที่ฉายแสงแห่ง​ความหวัง​ที่ใกล้​จะหมดสิ้นเต็ม​ที่

เปลือกภายนอกก็ยังคง​เป็นแค่เพียงม่านบางๆ​ ​ที่สร้างขึ้น​

ม่านบางๆ​ กั้น​ความรู้สึกภายใน

ทุก​ส่วนของร่างกายของฉันถูกคลุมด้วยม่านบางๆ​ ผืนนี้

ยกเว้นดวงตา หน้าตาของหัวใจ แสงไฟวูบวาบ

จากภายในใกล้ดับลงเต็มที

เหงา

หนาวเหลือเกิน

ขอเพียง​ใครสักคน​ที่มา​เป็น ผ้าห่ม ป้องกันภยันอันตราย

​และ คอยปัดป่ายแมลง ​และสัตว์ร้าย

ให้​ความอบอุ่น ให้เค้าคนนั้น​​เป็นดั่งแสงเทียน ​ที่รุ่งโรจน์ ค่อยเติม

เชื้อแห่งไฟให้​กับใจดวงนี้ให้กลับมาสดใส มีชีวิตชีวาทีเถิด



ในทุกๆ​ ครา เปลวเทียนแห่ง​ความหวังยังไม่ดับสิ้น

​ความเหงา ยังคงอยู่​ข้างกายเรา​ได้ในทุกเศษเสี้ยว อณูของเวลา

มัน​เป็นเหมือนอีกด้าน ​ที่บางคนอาจ​จะไม่เคยสัมผัส

ด้านหนึ่ง​ด้านนั้น​ ด้าน​ที่เหงา หว้าเหว่ รอเพียง​ใครสักผ่านเข้ามา

เข้ามาให้ในทุกๆ​ อย่าง​ที่ฉัน​ต้องการ



วันนี้ ฉันยังคงรอต่อ​ไป รอจนกว่าเปลวเทียน

แห่ง​ความหวัง​จะสว่างขึ้น​อีกครา



แสงอาทิตย์แรก ยามเช้า​ ของวันใหม่ ​กำลังเฉิดฉาย

เจิดจรัส อยู่​บนปลายด้านหนึ่ง​ของขอบฟ้า

ใกล้แล้ว​สินะ ใกล้ถึงเวลานั้น​แล้ว​

ฉันเดิน​ไป หยิบบทละคร ตัวหนึ่ง​ ​ซึ่งฉันตั้งใจ​จะ​เป็น

ออกมาอ่าน แล้ว​ทำ​ความเข้าใจ​กับบทบาท​นั้น​

ใช่ ทิ้งตัวตน​ที่แท้จริง ไว้อยู่​ในซอกหนึ่ง​ของห้องเช่าเก่าๆ​

สวมบทบาท​ใหม่ ​ที่​จะ​ต้องแสดง แล้ว​ยิ้มรับ​กับ แสงแรกของตะวัน





.

..

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1200 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง เ ห ง า
ผู้แต่ง E_zyko
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๑ ตุลาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๘๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5948 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 30 ก.ย. 2548, 10.53 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Poceille [C-5989 ], [161.200.255.161]
เมื่อวันที่ : 04 ต.ค. 2548, 18.09 น.

​แม้​จะดูสับสน ​แต่ก็สื่อถึง​ความหดหู่เหงาเศร้าออกมา​ได้ชัดเจนทีเดียวค่ะ​

มีบางครั้งเหมือนกัน​ที่เคยรู้สึกเหงา​ทั้ง ๆ​ ​ที่อยู่​ท่ามกลางผู้คนมากมาย​ เหงาจนแทบ​จะร้องไห้ ​แต่หลัง ๆ​ เริ่มทำใจ​ได้ บางทีอาจ​เป็นเราเอง​ที่ปิดกั้นตัวเองออกมาจากผู้คนเหล่านั้น​​โดยไม่รู้ตัว

มานั่ง​เป็น​เพื่อนคนเหงาค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น