นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๘ มิถุนายน ๒๕๔๘
หนูสิงห์...ภาค 2/3
รันนรา
...การ​​ต้องตกอยู่​​ในถุงเงิน​​โดยมีกองเงินทับอยู่​​​​เป็นสิบ ๆ​​ ปึก ทำให้ผมบรรลุสัจธรรมของชีวิต​​ได้ข้อหนึ่ง​​ ​​ใครว่ารวยแล้ว​​​​จะสบาย? ผมแทบตายเสียให้​​ได้...
การ​ต้องตกอยู่​ในถุงเงิน​โดยมีกองเงินทับอยู่​​เป็นสิบ ๆ​ ปึก
ทำให้ผมบรรลุสัจธรรมของชีวิต​ได้ข้อหนึ่ง​
​ใครว่ารวยแล้ว​​จะสบาย?
ผมแทบตายเสียให้​ได้​เพราะเงินมันทับอยู่​เนี่ย
ฉะนั้น​คุณผู้อ่าน​ที่ยังไม่รวยก็ไม่​ต้องเสียใจนะครับ​
ไม่รวยแล้ว​สบาย ก็จงไม่รวยต่อ​ไป
​ส่วน​ใคร​ที่รวยแล้ว​ไม่สบาย..ก็ขอให้ถูกโจรปล้น
อย่าง​ที่โจรมัน​กำลังปล้นแบงก์อยู่​นี่ไงครับ​
อิอิ..(ล้อเล่นนะคับ)

ผมนั่งหัวสั่นหัวคลอน​ไปในรถกระบะตอนเดียวคันหนึ่ง​
นั่งอยู่​ในถุงเงินนั่นแหละ​ครับ​..โชคดี​ที่ป้าเฉิดแกไม่​ได้มัดปากถุง
แก​เอาธนบัตรใส่ ๆ​ แล้ว​ก็รวบออกมาให้เจ้าโจร
ผม​ต้องนั่งนิ่ง ๆ​ ไม่ให้​เป็นพิรุธ ท่ามกลางกลิ่นแบงก์ใหม่กรุ่นจมูก
น้ำลายไหลยืด​ไปตลอดทาง

รถวิ่ง​ไป​ได้พักใหญ่..วิ่งเร็วมาก ปาดซ้ายขวา​ไปมา
เจ้าโจรรายนี้ร้ายมาก..ถึง​กับมีวิทยุสื่อสาร ไว้ดักฟังตำรวจ​เขาคุยกัน
"เรียก​พระรามว.2 ขณะนี้เกิดเหตุปล้นธนาคาร คนร้ายมุ่งหน้า​ไปทางไหนก็ไม่รู้
ขอให้สะกัดด่วน."
"​พระรามว.2ข้อ​ความ ​พระรามเรียกทุกหน่วย ​พระรามเรียกทุกหน่วย
ไม่เว้น​แม้​แต่นางสีดา(อันนี้ผมเขียน​ไปเอง..อิอิ) ให้สะกัดรถไม่ทราบสี ไม่ทราบยี่ห้อ
ไม่ทราบอะไร​เลย​ ​ที่คนร้าย​ใช้​เป็นยานพาหนะ หลังจากปล้นธนาคาร.."
ข้อ​ความนั้น​ดังขึ้น​ซ้ำ ๆ​ กันหลายครั้ง เจ้าโจร​ได้ยินดังนั้น​ก็หัวเราะ
"ไอ้ตำรวจหน้าโง่ ​แม้กระทั่งข้า​ใช้รถอะไร​ยังไม่รู้ เด่อเอ้ย..เดี๋ยวข้าเปลี่ยนรถอีกคัน..
คราวนี้แหละ​ เงินเกือบยี่สิบล้านนี่ก็​เป็นของข้า..ฮ่า ๆ​ ๆ​"
​เขาเปลี่ยนรถจริง ๆ​ ผมรู้สึก​ได้ว่ารถคันนั้น​จอดใน​ที่หนึ่ง​ แล้ว​ผมก็ถูกหิ้ว​ไป​พร้อม​กับถุงเงินใบอื่น ๆ​
"เอ๊ะ..ทำไมใบนี้มันถึงหนักขนาดนี่วะ?.."
เจ้าโจรอุทานออกมา ผมใจหายวาบ ​ถ้ามันเปิดถุงดู มัน​ต้องเห็นผมแน่..
หากมันรู้ว่าเงินกลาย​เป็นเด็กน่ารักอย่างผมเข้า..มันคงจับผมผ่าท้อง​เพื่อหาเงินแน่ ๆ​
​แต่แล้ว​มันไม่ทำอย่างงั้น คงไม่มีเวลา มันกึ่งวางกึ่งโยนผมไว้ตรง​ที่ใด​ที่หนึ่ง​ ​ซึ่งผมไม่รู้​เพราะผมไม่เห็น
จากนั้น​ก็​ได้ยินเสียงปิดประตูรถดังปัง..
แล้ว​ก็เสียงสะต๊าทรถ..
บรื่น..
อือม์..เสียงเหมือนรถสิบล้อ??
แล้ว​ผมก็ถูกพาเคลื่อน​ที่​ไปอีกครั้ง..
คราวนี้ยาวนานมาก..ดูเหมือนมัน​กำลังขับรถบรรทุกคันนี้ออกต่างจังหวัด
เสียงในวิทยุสื่อสารของตำรวจ ยังดังอย่างต่อ​เนื่อง
"ขณะนี้ค้นพบรถคนร้าย​ที่ปล้นธนาคารแล้ว​ มันถูกจอดทิ้งอยู่​ในสวนหลังวัดห้าแต้มตลิ่งชั่น
คาดว่ามัน​จะเปลี่ยนรถแล้ว​ขับหนี​ไปยังจังหวัดใกล้เคียง
ขอให้ทุกหน่วยตรวจสอบรถทุกชนิด..​ที่วิ่งอยู่​บริเวณนั้น​.."
"อ้อ..อีกอย่าง..ขณะนี้เจ้าทุกข์แจ้งว่าค้นร้ายนอกจาก​จะปล้นเงิน​ไปแล้ว​..
ยังลักพาตัวเด็กอายุประมาณเก้าเดือน​ไปอีกคนหนึ่ง​ ไม่รู้มัน​เอา​ไปทำไม..
แก้ไข ๆ​ ...​ทางเรายังไม่แน่ใจว่าเด็กคนนั้น​หาย​ไปเองหรือ​ไป​กับโจรด้วย..
เจ้าทุกข์บอกว่าต่อให้เธอบ้ากว่านี้เธอคงไม่​เอาเด็กใส่ถุง​ไป​พร้อม​กับเงินให้โจรแน่ ๆ​
จึง​เป็น​ไป​ได้​ที่เด็กคนนั้น​​จะคลานตกโถส้วม​ไปแล้ว​
​เพราะฉะนั้น​ขอตรวจสอบก่อน..เปลี่ยน.."
ผมเบ้หน้า..พวก​เขาช่างสันนิฐานกัน​ได้ว่าผม​จะตกโถส้วม​ไปแล้ว​
​ส่วนเจ้าโจร​ได้ยินดังนั้น​ก็หัวเราะ
"ปัญญาอ่อนจริง ๆ​ ข้า​จะ​เอาเด็กมาทำซากอะไร​วะ ข้า​เอา​แต่เงินโว้ย.."
"แกนั่นแหละ​ปัญญาอ่อน.." ผมตะโกนบอกมันในใจ
"ข้าอยู่​นี่โว้ย..รู้ไหม?..ข้า​เป็นนายร้อยตำรวจปลอมตัวมาอีกแล้ว​..ฮะฮะ.."
ผมหัวร่อด้วย​ความสนุกสนาน ขณะนั่งนับเงินอยู่​ในถุงนั้น​อย่างสบายอารมณ์
เวลาผ่าน​ไปพักหนึ่ง​..อาการหิวง่ายของเด็กอย่างผมก็เกิดขึ้น​อีกแล้ว​
โอย..หิวจนแสบท้อง..หิวจนตาลาย..
​จะร้องไห้ออก​ไปให้เจ้าโจรรู้เดี๋ยวนี้..ก็กลัวมัน​จะตกใจ ขับรถพลิกคว่ำคะ​มำหงาย
ผม​จะตาย​ไปเสียก่อน​ที่​จะ​ได้เผยตัว​เป็นนายตำรวจรูปหล่อ​ที่ปลอมตัวมาคนนั้น​
ทำ​ได้อย่างเดียวก็​คือกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ​
มองเงิน​ที่อยู่​รอบตัว..แหงะ..มีค่าซะเปล่า..กินก็ไม่​ได้..
ไม่นาเชื่อเลย​..​เพราะเงิน​ที่กินไม่​ได้นี่แหละ​ ผู้คนถึง​กับแก่งแย่งกันจนป่นปี้​ไปทั่วเมือง
ว่าแล้ว​..ผมก็อ้าปากงับธนบัตรปึกหนึ่ง​..​ที่วางอยู่​ใกล้ ๆ​ อย่างสุดหิว
แง่ง...​
+++++

เจ้าโจรจอดรถอีกครั้ง..ท่ามกลางเสียงวิทยุตำรวจดังลั่น
​และท่ามกลางท้องของผม​ที่ลั่นโครกคราก
เอ๊ะ..เด็กท้องร้องไม่​ได้หรือยังไงกันนะ??
รถยวบจนผมรู้สึก​ได้..รู้สึก​ได้ว่ามัน​กำลังลงจอดรถ
เสียงปิดประตูดังขึ้น​..แล้ว​ทุกอย่างก็เงียบ
ผมค่อย ๆ​ โผล่หน้าออกมาจากปากถุง..​เพื่อดูว่าตอนนี้ผมอยู่​​ที่ไหน
​และมัน​กำลังทำอะไร​อยู่​
ฟ้ายังสว่าง..ผม​ต้องหยีตา​เพื่อปรับสายตาให้รับภาพ​ได้
แล้ว​ก็เห็นว่าผมอยู่​บนรถบรรทุกจริง ๆ​
ถุง​ที่ผมอาศัยอยู่​ ถูกวางกองรวบไว้​กับถุงลักษณะเดียวกันอีกสองถุง
ถุงเหล่านั้น​คงเต็ม​ไปด้วยเงิน​เป็นปึก ๆ​
​ถ้าปล่อยให้เจ้าโจรคนนี้หลับหนี​ไป​ได้ มันคงไม่โง่พอ​ที่​จะ​ใช้เงินเหล่านี้ทันที
​เพราะโจร​ที่ไหนก็รู้..ว่าเงินเหล่านี้ธนาคาร​เขาลงหมายเลขกำ​กับไว้หมดแล้ว​
คำสั่งอายัด​จะถูกกระจาย​ไปทั่วประเทศ
ธนาคารทุกแห่ง ​เมื่อรับฝากเงินก็​จะตรวจสอบเลขเงินเหล่านั้น​
หาก​เป็นเลขเดียว​กับ​ที่ถูกปล้น..การสืบสาว​ไปถึงต้นตอ​ที่มาของเงินก็​จะเกิดขึ้น​
​และ​เมื่อนั้น​..คุกก็​จะมาเปิดประตูรออยู่​ตรงหน้า
ฉะนั้น​..โจรมืออาชีพ..พวก​เขามัก​จะ​เอาเงินเหล่านี้​ไปฟอกในบ่อนการพนัน
หรือไม่ก็​ไปใส่เครื่องซักผ้า..แหะแหะ..ไม่ใช่ ๆ​
หรือไม่ก็​เอา​ไปฝังดิน..ซุกซ่อน​ส่วนใหญ่​เอาไว้ใน​ที่ ๆ​ ไม่มี​ใครรู้
แล้ว​ก็นั่งรอเหตุการณ์ ​ถ้าเห็นตำรวจสืบเข้ามาใกล้ตัวเข้า..ก็ชิงมอบตัวเสียก่อน
แล้ว​สารภาพ​กับตำรวจว่า​ได้ทำเงิน​ส่วนใหญ่หาย​ไปแล้ว​
ตำรวจก็​จะยึด​ได้แค่เงิน​ส่วนน้อย ​เอา​ไปคืนให้ธนาคาร
​ส่วนตัวเองก็ยอมติดคุกสักสิบปี..ทำตัวดี ๆ​ อาจติดไม่ถึง
พอพ้นโทษออกมา..ก็หวานล่ะทีนี้..
กลับ​ไป​ที่​ที่ซุกซ่อนเงิน​เอาไว้..ป่านนั้น​เงินเหล่านั้น​ก็กลาย​เป็นเงินบริสุทธิ์​ไปแล้ว​
สบายแฮ..
หยึย..ผมเปล่าเคย​เป็นโจรนะครับ​..
ผมแค่รู้มาเฉย ๆ​ เองนา..
แหะแหะ
++++++

ผมมองหาเจ้าโจรคนนั้น​..มันหาย​ไปไหน
​ที่​ที่มันเข้ามาจอด..​เป็น​ที่ป่ารกร้าง..แยกมาจากถนนลูกรังอีกทีหนึ่ง​
นั่น..มันอยู่​นั่น..​กำลังก้ม ๆ​ เงย ๆ​ ทำอะไร​อยู่​
หรือมันคิด​จะฝังเงินเหล่านี้จริง ๆ​
ตายล่ะ..ผม​จะไม่ถูกฝัง​ไปด้วยหรือนี่??
แย่แล้ว​ ๆ​ๆ​
ผม​จะทำอย่างไรดี?
++++

เสียงวิทยุตำรวจยังดังขึ้น​มาอีกครั้ง
คราวนี้​เป็นการรายงานข่าวจราจร
อะไร​กันฟะ!! เด็กหาย​ทั้งคน เงินหายตั้งเกือบยี่สิบล้าน..ทำงานกันแค่เนี้ย..
ฟุ่ย...​
++++

สิ่ง​ที่ผมพอทำ​ได้ในตอนนั้น​ ก็​คือขยับตัวเข้า​ไปใกล้วิทยุสื่อสารเครื่องนั้น​
มันถูกวางไว้​ที่เบาะข้าง ๆ​ สีดำมะ​เมื่อม ​เป็นทรงเหลี่ยม ๆ​ ใหญ่โตในสายตาของผมเหลือเกิน
​ใช้มือ​จะหยิบ..อุวะ..มือของผมก็เล็กเกิน​ไป​ที่​จะคว้ามันขึ้น​มา​ได้
ผมจึงจำ​เป็น​ต้องออกจากถุง ขยับตัว​ไป​ที่วิทยุนั่น
เข้า​ไปใกล้​ได้แล้ว​..ก็​ต้องนั่งน้ำลายไหลยืดอีกครั้ง
ผม​จะ​ใช้วิทยุนี้​ได้อย่างไง ใน​เมื่อการ​ใช้มัน​จะ​ต้องกดปุ่มข้าง ๆ​ ขณะ​ที่พูดออก​ไป
แค่​จะจับยังจับไม่มิด มือของผม​จะมีเรี่ยวแรงอะไร​​ไปกดปุ่มนั้น​
ด้วย​ความสังเวชตัวเอง​เป็นอย่างยิ่ง..ผม​ต้องพยายามนั่งตัวตรง เหยียดขา​ทั้งคู่​ไปล้อมมัน​เอาไว้
​ใช้ขาขวา​ซึ่ง​เป็นขา​ที่ผมถนัด เขี่ยมันให้​ไปชิด​กับขาซ้าย
พอมันชิดดีแล้ว​..ผมก็เหวี่ยงขาขวา​ไป​ที่ปุ่ม​ที่ว่านั่น
​พร้อม​กับส่งเสียงดังสุดชีวิต
"แอ้.."
หะหะ..ลืม​ไป..ผมยังพูดไม่​ได้
ทำไงล่ะทีนี้..แล้ว​​จะบอก​กับตำรวจ​ได้อย่างไงล่ะนี่..ว่าผมอยู่​​ที่ไหน..​และเจ้าโจรอยู่​​ที่ไหน?
ไม่​เป็นไร..ลองดู​ไปเรื่อย ๆ​ ยังดีกว่าไม่ทำอะไร​เลย​
ผมจึงลองอีกครั้ง ​และอีกครั้ง
​แต่ละครั้ง ​จะส่งเสียงเข้า​ไปด้วย ​เพื่อให้ตำรวจ​ที่ฟังอยู่​รู้ถึงสิ่งผิดปกติ
เช่น
"อื้อ.."
"แอ๊ะ.."
"อ่าาาาาาา"
"หม่ำ ๆ​ ๆ​"
"แง๊...​."
ฯลฯ
+++++
เสียงร้องของผม..คงดัง​ไปถึงเจ้าโจรคนนั้น​
มันหยุดการเคลื่อนไหว..มองมายังต้นเสียง
ผมหลบแวบ ก้มลงให้พ้นขอบหน้าต่าง..ยกมืออุดปากตัวเอง
แหะ..ยกแรง​และเร็ว​ไปหน่อย​ ปลายนิ้วชี้​ไปแยงลูกตาซะนี่
น้ำตาไหลพรากเลย​ทีนี้..เวรกรรมเสียจริง
ผมกลั้นใจ..ลุ้นว่า​เขา​จะเดินมาหาต้นเสียงหรือไม่
​แต่แล้ว​ก็​ได้ยินเสียงขุดดินต่อ​ไป..หมอนี่คิด​จะฝังเงินจริง ๆ​ แฮะ
ไม่กลัวปลวกแทะบ้างหรือไงนะ?
ผมค่อย ๆ​ เงยหน้าขึ้น​..มองลอดหน้าต่าง โผล่​ไปแค่สายตา​และปลายหัว
มีต้นไม้ต้นไม่ใหญ่นักพรางตาอยู่​..โชคดีอยู่​เหมือนกัน
ขณะนั้น​วิทยุตำรวจ..ก็แผดเสียงออกมา
"ขอให้ตรวจสอบคลื่นรบกวน..​ที่หมาย2405 มีไอ้บ้า​ที่ไหนไม่รู้เล่นว.ก่อกวน
ทำเสียง​เป็นเด็กทารก..คาดว่าสติไม่ค่อยสมประกอบ..หน่วยใดอยู่​ใกล้​ที่หมายดังกล่าว
ขอให้ช่วยตรวจสอบด้วย.."
ผมร้องเย้..ใน​ที่สุดตำรวจก็รู้แล้ว​ว่าผม​และเจ้าโจรอยู่​​ที่ไหน
​โดยหารู้ไม่ว่าเจ้าโจรคนนั้น​มันก็​ได้ยินเสียงวิทยุนั่นเหมือนกัน
​และคง​ได้ยินเสียงเย้..​ซึ่งคง​จะดังว่า "แอ๊.." ของผมด้วย
ดังนั้น​ จึงไม่แปลก​ที่อยู่​ ๆ​ ประตูก็ถูกเปิดผลั่วะขึ้น​
"เฮ้ย.."

+++++
ตำรวจสมัยนี้แสนดีหนักหนา
มีเทคโนโลยี​ที่ทันสมัยล้ำหน้า..​สามารถตรวจสอบ​ได้ว่าวิทยุสื่อสาร​ที่ผม​ใช้ส่งเสียงหม่ำ ๆ​ นั้น​อยู่​บริเวณไหน​ได้
​แต่​ที่แย่ก็​คือ..ตำรวจไม่ยักมา..
หลังจากเจ้าโจรอุทานเสียงลั่นทำตาเหลือก​เมื่อเห็นผมแล้ว​ มันก็ถึง​กับหน้าซีดเผือด
"ตาย(...​)แล้ว​กรู เด็กมันติดมา​ได้ยังไงวะเนี่ย.."
"นังเฉิด นะนังเฉิด กลัวจนหยิบเด็กใส่ถุงมา​ได้เชียวหรือนี่.."
"กรู​จะทำอย่างไงดีล่ะวะ​ที่นี้..ดูมัน..ยังมานั่งทำตาแป๋วน้ำลายไหลยืดอยู่​​ได้.."
"คราวนี้กรู​จะ​ต้องติดคุกกี่ปีละวะ..ปล้นธนาคาร แถมยังจับเด็กมา​เป็นตัวประกันอีกต่างหาก.."
"ตาย ๆ​ ๆ​ ๆ​ "
แล้ว​ดูเหมือน​จะคิดขึ้น​​ได้..มันก็มอง​ไป​ที่วิทยุสื่อสาร​ที่วางอยู่​​ที่หว่างขาของผมเครื่องนั้น​ ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
"เอ็งส่งวิทยุ​ได้ยังไงวะ?"
"แอ๊.." ผมพยายามบอกมันว่าก็ผม​เป็นตำรวจปลอมตัวมา
"แอ๊อะไร​..ไหนบอกมาซิว่าเอ็งทำ​ได้ยังไง?"
"แอ้.."
"ยังมาทำหน้าดุอีก ไอ้เด็กคนนี้ เดี๋ยวก็โยนทิ้งท้องร่องซะเลย​.."
"หม่ำ ๆ​ " ผมหิวจริง ๆ​ นี่ครับ​ เลย​ไม่อยากต่อล้อต่อเถียง
"หม่ำอะไร​??..กินใบไม้ไหมเล่า.." มันพูดพลางอุ้มผมขึ้น​จากรถ เดิน​ไปเดินมาเหมือน​จะตัดสินใจอะไร​บางอย่าง
"ไหน ๆ​ ก็ไหน ๆ​ แล้ว​.." ใน​ที่สุดมันก็ตัดสินใจ​ได้
"จับมันไว้​เป็นตัวประกันก็​ได้วะ..ดีเหมือนกัน..ตำรวจ​จะ​ได้ไม่กล้ายิงเรา"
"แอ้...​"
"แอ้หาบิดาเอ็งหรือ???"
"แง่ง"
+++++

จากนั้น​ผมก็ถูกวางไว้ในรถอีกครั้ง ถุงเงินถูกหิ้ว​ไปยัง​ที่ ๆ​ มันขุดหลุมอยู่​
เวลาผ่าน​ไปไม่นานนัก คง​เป็น​เพราะเสียงวิทยุ​ที่ให้ตรวจสอบเจ้าโจรถึง​ต้องรีบ
รถบรรทุกคันนั้น​พาผม​กับเจ้าโจรออกมาถึงถนนใหญ่อีกครั้ง
​เป็นถนนเพชรเกษมแน่ ๆ​ ผมจำต้นไม้ข้างทาง​ได้
(เก่งไหมล่า..อิอิ)
มันขับรถมุ่งหน้าเข้าจังหวัดเพชรบุรี...​.​โดยมีผมนั่งบ้างนอนบ้างอยู่​ตรง​ที่วางเท้าข้างคนขับ
"เอ็งอย่าอยู่​บนเบาะเลย​..เดี๋ยวตกลง​ไปคอหักตาย..คน​จะ​ได้ไม่เห็นด้วย.."
ผมเลย​คล้ายลูกหมาตัวน้อย ๆ​ นั่งหัวสั่นหัวคลอนอยู่​ตรงนั้น​
ในใจก็ภาวนาให้มีด่านตำรวจอยู่​ตรงหน้า..
​ถ้า​เป็นอย่างนั้น​จริง ๆ​ ผม​จะร้องให้เต็มเสียง
ตำรวจ​จะ​ได้สงสัย ​และตรวจสอบจนรู้ว่าเจ้าหมอนี่​เป็นโจรปล้นธนาคาร
​และจับตัวผม​ไปเรียกค่าไถ่
เอ้ย..จับ​ไป​เป็นตัวประกัน
​แต่ให้ตาย..วิ่งมา​ได้ตั้งนาน..
ไม่เห็นมีด่านสักด่าน..
เฮ้อ...​
++++++

ถึง​จะ​เป็นโจร หมอก็​เป็นคนใจดี
คง​จะรู้ว่าผมหิว..​แม้ว่าผม​จะไม่ร้องไห้ ​แต่เสียง "หม่ำ ๆ​ " นั้น​คงทำให้​เขารู้ว่าผมหิว
​เขาจึงจอดรถเข้า​ที่ปั๊บแห่งหนึ่ง​ ซื้อนมสดพาสเจอไรซ์มากล่องหนึ่ง​ ​ใช้หลอดเจาะแล้ว​ยื่นให้ผม
ผมมองหน้าของบ้องแบ๊ว..เด็กอย่างผม​ใช้หลอด​เป็นซะ​ที่ไหนเล่า
ริมฝีปาก​ทั้งข้างล่างข้างบน ​จะทำให้มันประกบกันก็ยังยากแสนยาก
จึง​ได้​แต่ส่งเสียงว่า "อื้อ.."
"อื้อไร?"
"อืออออออ...​"
"ไมไม่กิน?.."
"แอะ.."
"ก็ดูดเข้าสิ​ที่หลอดนี่..อ้อ..ดูดยังไม่​เป็นเหรอ.."
ผมยิ้มจนเห็นเหงือกแดง อยาก​จะตบมือให้​เขาด้วยซ้ำ​เพื่อชมเชยว่า​เขาฉลาด
"แล้ว​​จะทำยังไงวะ..ปั๊ม​จะมีขายขวดนมเหรอวะ.."
ผมพยักหน้า..​เขาทำหน้าแปลกใจ
"เอ็งฟังรู้เรื่อง​ด้วยเหรอ.."
ผมพยักหน้าอีกครั้ง..​เขามองอย่างไม่แน่ใจ อย่างไม่เชื่อถือ
​เขาลง​ไป​ที่มินิมาร์ทนั่นอีกครั้ง คราวนี้ถือหัวจุกนมมา​ได้แผงหนึ่ง​
"อื้อ.." ผมส่งเสียง คราวนี้ด่าว่าไอ้โง่เอ๋ย..ทำไมไม่ซื้อขวดมาด้วย
​เขาเกาหัวยิก..เดินลง​ไปอีกครั้ง
ใน​ที่สุดผมก็​ได้กินนมจน​ได้..ซัดซะเกลี้ยงฉาด
พออิ่มก็มีแรง..พอมีแรงก็​ต้องซน
ไต่เดี๊ยะ​ที่เบาะนั่งตรงหน้า พยายาม​จะไต่ขึ้น​มาให้​ได้ ​เพื่อให้รู้ว่ามัน​กำลัง​จะพาผม​ไป​ที่ไหน
​แต่ไม่สำเร็จ เท้าของผมยังไม่มีแรง​จะยันพื้น​ได้ จึงทำ​ได้แค่เพียงคว้าคันเกียร์ แล้ว​ดึงเต็มแรง
รถเกียร์หลุดทันที..ส่งเสียงคำรามดังอื้น..
"เฮ้ย..อย่าซนสิโว้ย.."
ผมยิ้มเหงือกแห้ง
++++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1052 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง หนูสิงห์...ภาค 2/3
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๘๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5245 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 28 มิ.ย. 2548, 23.40 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Poceille [C-5276 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 08 ก.ค. 2548, 23.14 น.

นู๋สิงห์เก่งสุด ๆ​ ​แต่โจรเก่งกว่าค่ะ​ ฟังเด็กทารกรู้เรื่อง​ อิอิอิ...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น