นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๗ มิถุนายน ๒๕๔๘
หนูสิงห์..ภาค 2/2
รันนรา
...พ่อของผม​​ได้รับตำแหน่งใหม่..จากพนักงานขับรถขนเงิน ​​เป็นพนักงานนั่งรถ ฮะฮะ..อย่าเพิ่งงงครับ​​..​​คือแทน​​ที่แก​​จะ​​ต้องขับรถเอง แกก็​​ได้มานั่งเฉย ๆ​​ ตรงเบาะข้าง ๆ​​...
พ่อของผม​ได้รับตำแหน่งใหม่..จากพนักงานขับรถขนเงิน ​เป็นพนักงานนั่งรถ
ฮะฮะ..อย่าเพิ่งงงครับ​..​คือแทน​ที่แก​จะ​ต้องขับรถเอง แกก็​ได้มานั่งเฉย ๆ​ ตรงเบาะข้าง ๆ​
คอยคุมพนักงานขับรถอีกที
แล้ว​คอยเช็คเงินให้ตรง​กับเอกสาร ​และให้เอกสารมีชื่อคนรับเงิน
งานสบายขึ้น​ ​ได้เงินเดือนมากขึ้น​
​ที่ผมรู้​เพราะวันนี้...​พ่อพาผม​ไปด้วย
ตอนนี้ผมคลาน​และนั่ง​ได้แล้ว​ครับ​
(เก่งจัง...​ขอบคุณ​ที่ชมคร๊าบบบบ)
เหตุ​ที่พ่อพาผม​ไปด้วย ​เพราะแม่ไม่อยู่​
แม่ไม่สบาย..​ต้อง​ไปนอนโรงพยาบาล
พ่อจึงพาผม​ไป​ที่​ที่ทำงาน
​ที่ทำงานของพ่อ​เป็นตึกใหญ่โต
​เป็นธนาคารแห่งหนึ่ง​ย่านสีลม
แถวนี้ตอนผม​เป็นผู้ใหญ่(​เมื่อชาติ​ที่แล้ว​) ผมเคยมาทำธุระบ่อย ๆ​
ธุระนั้น​ไม่ใช่อะไร​..แหะ..พาแฟนเดินเล่น​ที่ซอยละลายทรัพย์
ซอยละลายทรัพย์อยู่​ข้างธนาคารกรุงเทพฯ
คนเดินกันอย่างกะมด..มุงกันอย่างกะมีของแจกฟรี
​ทั้ง​ที่ของ​ที่ขายนั้น​ราคาก็ใช่​จะว่าถูกจาก​ที่อื่น
เพียง​แต่มีของให้เลือกมากกว่าเท่านั้น​เอง
****

พ่อพาผม​ไปฝาก​กับน้าสาย
น้าสาย​เป็นคนละคน​กับน้าสาย​ที่​เป็นกระสือ
กระสือ​ที่ฉายในหนัง​เมื่อสิบกว่าปีมาแล้ว​
น้าสายคนนี้รวบผมไว้ข้างหลัง
ปล่อยให้ผมสองสามเส้นตกมาปรกหน้าผาก
เธอทาปากสีแดง..แดงจนนึกว่าคาบพริกชี้ฟ้าไว้
ตาก็ดุ๊ดุ
​แต่ใจดี๊ใจดี
แก​เป็นแม่บ้านอยู่​​ที่นี่
"ต๊าย..น่ารักจังเลย​.."
"อ้วนจ้ำม่ำดีเหลือเกิน.."
"ภรรยาผมไม่สบายครับ​" พ่อบอก
"​เป็นไรคะ​?"
"หมอบอกเลือดจาง..​ต้องนอนให้น้ำเกลือสองสามวัน..ผมก็เลย​​ต้องกระเตงลูกมาด้วย"
"​ที่บ้านไม่มี​ใครอยู่​เลย​หรือ?"
"เราอยู่​​กับสามคนพ่อแม่ลูก..ไอ้​จะ​ไปฝาก​กับญาติก็ไกล​และฉุกละหุกเหลือเกิน..ผมเลย​​เอามาทำงานด้วย"
ผมดิ้นขลุกขลักอยู่​ในอ้อมกอดของน้าสาย
"ลูกสิงห์ของผมเลี้ยงไม่ยากครับ​..ไม่งอแง..นาน ๆ​ ทีถึง​จะร้องไห้..คุณสายแค่ชงนมให้แกกินก็พอแล้ว​.."
"ไม่​เป็นไรค่ะ​..สบายอยู่​แล้ว​เรื่อง​นี้.."
"ผม​ต้องรบกวนด้วยครับ​..เย็นผมถึงค่อยพาแก​ไปอยู่​​กับญาติ จนกว่าภรรยาของผม​จะกลับบ้าน"
"เอ๊ะ..ทำไมดิ้นจังล่ะลูก.."
น้าสายถามผม..
ผม​ซึ่ง​กำลังทำหน้าเบ้..
น้าสายจั๊กกะแร้เหม็น​จะตาย..
แอะ..
****

ผมอยู่​​กับน้าสายสบายมาก..ก็อย่างว่าล่ะครับ​ ถึงตัวผม​จะ​เป็นเด็กทารก ​แต่หัวใจ​และ​ความรู้สึกนึกคิดของผม​เป็นผู้ใหญ่นี่นา
​จะว่า​ไป น้าสายแกก็​เป็นคนดี
เสีย​แต่ตอนผมฉี่..แกมอง​ที่หูด้งของผม..แล้ว​ชอบทำตาวาว
"อุแม่เจ้า.."
ผมก็เขินดิครับ​..ทำหน้าแดงให้แกเห็น
ยิ่งแกเห็นแกยิ่งแหย่ผมใหญ่
"ตัวแค่นี้รู้จักเขินแล้ว​เหรอยะ..พ่อหนุ่ม"
ช่วงกลางวัน ผู้จัดการแบงก์นั้น​เห็นผมเข้าก็อุทานออกมา
"อะไร​กันคุณสาย..ผมไม่ยักรู้ว่าคน​ที่ยังไม่มีแฟนก็มีลูก​ได้.."
"ว๊าย..ผู้จัดการล่ะก้อ..พูดอย่างงี้อีชั้นเสียหายนะคะ​.."
ผู้จัดการวัยเลย​กลางคนมา​ได้ไม่นานนั้น​หัวเราะอย่างใจดี
"ลูก​ใครละครับ​.."
"คุณนิเวศน์ค่ะ​..​พอดีเมียแกไม่สบาย ​ที่บ้านไม่มี​ใครดู เลย​​เอาฝากอีชั้นเลี้ยงวันหนึ่ง​ เห็นว่าเย็น​จะ​เอา​ไปฝากไว้​กับญาติ.."
"อ๋อเหรอ..อือม์ หน้าตาน่าเอ็นดู..แน่ะ..ว่าแล้ว​ยัง​จะมาจ้องหน้าอีก.."
​เขาพยักพะเยิด​กับผม..
"ไม่ให้มองหน้าแล้ว​​จะให้มองอะไร​ล่ะกั๊บ.." ผมถามด้วยเสียงอือ..
"เด็กคนนี้ทะเล้นดีแท้..ไม่กลัวคนแปลกหน้าเลย​..ว่าไงไอ้หนุ่ม..เย็นนี้​ไปกินเหล้า​กับลุงไม๊?"
​ทั้งมือ​ทั้งเท้าผมดิ้นกระแด่ว​เพื่อ​เป็นการตอบรับ
น้ำลายฟูมปากตั้งแต่​เมื่อไรไม่รู้
ผู้จัดการหัวเราะเสียงดังลั่น
****

อาจ​จะ​เป็น​เพราะว่าผม​เป็นเด็ก​ที่อุ้มง่าย..ไม่งอแง
ผมเลย​มีโอกาสถูกอุ้ม​โดยสาว ๆ​ ​ที่​เป็นพนักงานแบงก์หลายต่อหลายคน
​แต่ละคนมีอ้อมกอด​ที่นุ่มนิ่มต่างกัน
พี่เนตร..นิ๊มนิ่ม..เสีย​แต่ดำ​ไปหน่อย​
พี่ดวง..แหะ..ไม่อยากผละจากอ้อมกอดแกเล้ย
พี่สวย..วาว..ผู้หญิงอะไร​ไม่รู้ มี​แต่กระดูกเหมือนผู้ชาย
​ส่วนป้าเฉิด..อุ้มผมทีแป้ง​ที่พอกหน้าไว้นั้น​ก็ร่วงกราว
ดีหน่อย​​ที่ป้าเฉิดมีของให้ผมเล่น
ของ​ที่ให้เล่นนั้น​ไม่ใช่อะไร​ ​เป็นธนบัตรใบละพัน​เป็นปึก ๆ​
แกพาผมเข้า​ไปในห้องเซฟ..โหย..ผมไม่เคยเห็นเงินมากมาย​อย่างงี้มาก่อนเลย​
แก​เอาเงินออก​ไป..แล้ว​ก็​เอาเข้ามา..แล้ว​ก็​เอาออก​ไป
เดิน​ไปเดินมา..จนแกคงรู้สึกว่า​​เมื่อย..แกเลย​วางผมลง​กับพื้นในห้องเซฟนั้น​
ผมนั่งแปะ..มอง​ที่เงิน​เป็นตั้ง ๆ​ นั้น​อย่างตื่นตา
น้ำลายไหลยืดจนเต็มหน้าอก
​เมื่อชาติ​ที่แล้ว​..ผมทำงานแทบตายยังไม่เคย​ได้เห็นเงินขนาดนี้
นับดูคร่าว ๆ​ ปึกละแสน มีอยู่​​เป็นร้อยปึก
วาว..ไม่ต่ำกว่าสิบยี่สิบล้านนะนั่น
วาว..
******

ผมนั่งน้ำลายหกมองเงินนั้น​อย่างทำอะไร​ไม่ถูก
สักพักก็​ได้ยินเสียงวี๊ดว๊าย​ที่นอกห้องเซฟ
มีเสียงปืนดังปัง ๆ​ ทะลุหลังคา​ที่​เป็นฝ้า..
ตามด้วยเสียงฝ้า​ที่พังลงมา..
"หยุด..นี่​คือการปล้น!!"
​เป็นเสียงตะโกนเข้มของ​ใครคนหนึ่ง​
"ทุกคนอยู่​​กับ​ที่ คว่ำหน้าลง ​ถ้าไม่อยากตาย.."
ผมใจหายวาบ..ตายล่ะวา..โจรปล้นแบงก์จริง ๆ​ เหรอนี่
"บอกให้ยกมือขึ้น​ไงเล่า.."
ผมยกมือขึ้น​สุดล้า..หลับตาปี๋..
แหะ..พวกโจรยังไม่เห็นผมนี่นา..
ผมเลย​ลดมือลง..ค่อย ๆ​ คืบ​ไป​ที่ประตู
อาการคืบของเด็กอย่างผม..คุณ ๆ​ อาจไม่เคยเห็น
​เป็นอาการการเคลื่อน​ที่​ที่คล้าย​กับการนั่งพับเพียบ​ไปด้วย
ขา​ที่ตั้งอยู่​​จะก้าว​ไปข้างหนา
​ส่วนขาอีกข้าง​ที่พับอยู่​​จะคืบตาม
​โดยมีมือ​ทั้งสองประคองอยู่​ข้างหน้า
ผมถนัดท่านี้..ยิ่งกว่าท่าคลาน
ก็ท่าคลานมันทำให้ผมเจ็บเข่า
เข่า​เป็นเนื้ออ่อน ๆ​ ​ที่ถูกอะไร​แข็ง ๆ​ ก็เจ็บเหมือนกันนะครับ​
ไม่เชื่อลองเข่าตู้เย็นดูสิ..เจ็บไหมล่ะ
อิอิอิ..
*****

ผมค่อย ๆ​ โผล่สายตามองออก​ไปข้างนอก
เห็นโจรใส่ถุงเท้า..เอ้ย..ถุงน่องสีดำไว้บนหัว ​กำลังส่ายปืน​ไปมา
​เขามาคนเดียว..ในมือถือถุงมาอย่างกะในหนังเปี๊ยบ
พวกพนักงานแบงก์พากันหมอบอยู่​​กับโต๊ะ
​ส่วนลูกค้า..ส่งเสียงวี๊ดว๊ายล้มลุกคลุกคลานอยู่​ด้านนอกเคาน์เตอร์
แหะ..ผมไม่เห็นหรอกครับ​..แค่เดา​เอาน่ะ
แล้ว​เจ้าโจรคนนั้น​ก็โยนถุงโครม​ไป​ที่ป้าเฉิด
บอกให้ป้าเฉิด​เอาเงินในลิ้นชักใส่ในถุง
ป้าเฉิดทำตามด้วย​ความลนลาน
"ทำไมเงินจึงมีน้อยนัก?"
โจรถาม
"เก็บไว้ในเซฟหมดแล้ว​.."
ป้าเฉิดตอบ
"งั้น​ไป​เอามาให้หมด..ไม่งั้นแกตาย.."
"จ้า.. ๆ​ อย่าทำฉันเลย​..ๆ​ๆ​"
ป้าเฉิดเดินเข้ามา​ที่ประตูห้องเซฟ ​ซึ่งกว้างขนาดห้องน้ำใหญ่ ๆ​ ห้องหนึ่ง​..ผมรีบหลบแว๊บ
ก่อนหน้านั้น​..ผมเห็นสีหน้าของแกแล้ว​รู้สึกแปลก ๆ​
แทน​ที่​จะตกใจกลัวตาย..​แต่ประหวั่นลานเหมือนกลัว​ความผิด..
ผมจึงรีบถอยกรูด​ไปหลบอยู่​อีกมุมหนึ่ง​ของเซฟ
นั่งนิ่ง ๆ​ ทำตาปริบ ๆ​
หวังในใจว่าขอให้แกลืมว่ามีผมอยู่​ในนี้ด้วย
​และ​เพื่อไม่ให้แกเห็นผม..ผมจึงมุดเข้า​ไปอยู่​ในถุงสีน้ำตาลใบหนึ่ง​
​โดยหารู้ไม่ว่าถุงนั้น​​จะถูกป้าเฉิดแก​ใช้ใส่เงิน​ไปให้ไอ้โจรด้วยอีกใบ
ฮือ..
****

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1050 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง หนูสิงห์..ภาค 2/2
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๘๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5233 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 27 มิ.ย. 2548, 16.52 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : คนไกลบ้าน [C-5240 ], [211.76.97.249]
เมื่อวันที่ : 28 มิ.ย. 2548, 07.47 น.

หว๋าย...​.คง​จะกะให้หนูสิงค์เนี่ย​ไปกะโจรทุกครั้งเลย​เรอะ น่าฉงฉางอ่า ตอนต่อ​ไปมาเร็วๆ​น๊าลุ้นอยู่​อ่าค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : หมีน้อยจ้า [C-5244 ], [210.86.148.126]
เมื่อวันที่ : 28 มิ.ย. 2548, 20.05 น.

หนูสิงห์ สู้ๆ​ปราบโจรเลย​!!! หนุกเหมือนเคย ตอนนี้​สามารถคุนเเม่มาอ่านด้วยจนด้าย 555+

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : รันนรา [C-5254 ], [61.91.118.243]
เมื่อวันที่ : 30 มิ.ย. 2548, 15.46 น.

คุณคนไกลบ้าน
ขอบคุณ​ที่ติดตามคับผม

คุณหมีน้อยจ้า..
ยินดีต้อนรับคุณแม่ด้วยคับ
ขอบคุณนะคับ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Poceille [C-5274 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 08 ก.ค. 2548, 23.03 น.

อิอิอิ ดูท่านู๋สิงห์นี่​จะถูกชะตา​กับโจรแฮะ ทำบุญด้วยอะไร​มาจ๊ะ​ ป้าโพ​จะ​ได้ไม่ทำเหมือน เหอเหอเหอ


​ไปตามลุ้นบทต่อ​ไปก่อนนะจ๊ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น