นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๕ มิถุนายน ๒๕๔๘
หนูสิงห์..ภาค 2/1
รันนรา
...จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น​​ทำให้พ่อใหม่​​และแม่ใหม่ของผม พาผมกลับกรุงเทพฯ...
จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น​ทำให้พ่อใหม่​และแม่ใหม่ของผม พาผมกลับกรุงเทพฯ
กรุงเทพฯ ​ที่​เป็นเสมือนบ้านของผม
ผมดีใจมาก ดีใจจนร้องไห้ตลอดเวลา
"คุณคะ​..สงสัยลูก​จะไม่สบาย..ร้องงอแงตลอดเวลาเลย​.."
แม่ใหม่แสนสวยของผมบอกพ่อใหม่ของผม ​ทั้งสองมีสีหน้ากังวล
ผม​ได้ยินดังนั้น​ก็เงียบ..แล้ว​ก็ร้องใหม่
ไม่รู้​เป็นไร ตอน​เป็นเด็กทารกนี่​ถ้า​ได้ร้องไห้แล้ว​มันรู้สึกโล่งหัวโล่งตัวอย่างไรบอกไม่ถูก
มิน่า..เด็กทารกถึงชอบร้องกันนัก
"สงสัยตรากตรำมาก​ไปหน่อย​ ตัวรุม ๆ​ ​ทั้งวัน ​ต้องพา​ไปหาหมอซะแล้ว​.."
...​...​

บ้านในกรุงเทพฯ ​ที่แม่กะพ่อใหม่อาศัยอยู่​ ​เป็นอพาร์ตเม้นท์อยู่​แถวดินแดง
ชื่อ "หยาดฟ้า"
ผมเข้าใจว่า​เมื่อคลอดผมแล้ว​ พ่อ​กับแม่ตั้งใจ​จะให้ผม​ไปโต​ที่บ้านต่างจังหวัด
​เพราะอากาศดี​และไม่วุ่นวายเหมือน​ที่นี่ อีก​ทั้งยังมีญาติพี่น้องช่วยดูแลมากมาย​
​แต่​เมื่อเกิดเหตุการณ์ลักพาตัว ทำให้​ทั้งสองไม่ไว้ใจ​ที่นั่นอีกต่อ​ไปแล้ว​
ผมเลย​​ต้อง​เป็นเด็ก​ที่ถูกเลี้ยงในอาคารสำเร็จรูป ​กับชีวิตสำเร็จรูป ​ซึ่ง​จะว่า​ไปก็ดีเหมือนกัน
​เพราะจริง ๆ​ แล้ว​ผมก็โตมา(ในชาติ​ที่แล้ว​)ในลักษณะนี้เหมือนกัน
​คือตื่นเช้า​ก็กินนม นอนเล่นอยู่​ในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า หากโตขึ้น​มาหน่อย​ก็ลง​ไปวิ่งเล่นบริเวณ​ที่จอดรถใต้อาคาร
ชีวิตพ่อแม่ลูกขลุกกันอยู่​ในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ​ นั้น​ทุกวันทุกคืน
​ถ้าคุณผู้อ่านเห็นผมแล้ว​รู้สึกว่า​ หน้าตาของผม​เป็นเหลี่ยม ๆ​ ล่ะก็ ก็อย่าแปลกใจ
...​...​..

พ่อใหม่ของผม​ที่ชอบกินเบียร์แข่ง​กับผมนั้น​ คุณผู้อ่านรู้แล้ว​ใช่ไหมครับว่า​ชื่อนิเวศน์
​เขามีอายุไม่ถึงสามสิบปี ทำงานอยู่​​ที่ไหนไม่รู้ รู้​แต่ว่าเกี่ยว​กับการขับรถขนเงินอะไร​นี่แหละ​
​เมื่อผมสังเกต​เขาเต็มตา ผมก็ยอมรับว่า​เขา​เป็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง​ ​ที่รักลูกมาก
เช้า​ก่อน​ไปทำงาน ​เขาพยายามช่วยภรรยาของ​เขาเลี้ยงผม ​ทั้งเปลี่ยนผ้าอ้อม ​ทั้งอุ้มขึ้น​บ่า
​เพื่อให้ผมเรอ​เอาอากาศ​ที่เข้า​ไป​พร้อมนมออกมาจากกระเพาะ
"เอิ๊กส์.."
"เอ..ลูกเรานี่เรอเสียงแปลก ๆ​ นะ.."
"ทำไมคะ​?"
"เรอเหมือนคนกินเบียร์ ผมไม่เคย​ได้ยินเด็กคนไหนเรอเสียงเปรี้ยวปากขนาดนี้.."
"จริงเหรอ..สงสัย​จะ​เป็นตั้งแต่ตอน​ที่ไอ้โจรคนนั้น​แกล้ง​เอาเบียร์กรอกปากลูกของเราละมัง..
จำ​ได้ว่าแกเหม็นเบียร์​ไป​ทั้งตัว.."
"สงสัย​จะใช่..ตอน​ที่ผมกินเบียร์ เห็น​เขาทำท่าทำทางอย่างกะ​จะให้ผมแบ่งให้​เขากินมั่ง.."
แม่ใหม่ของผมหัวเราะ
"ยังไม่​ได้สี่เดือนดีเลย​นี่นะ พี่ก็คิดมาก​ไปแล้ว​.."
"เอิ๊กส์.." ผมเรอด้วย​ความเปรี้ยวปากอีกครั้ง
...​...​...​...​
​และแม่ใหม่ก็พาผม​ไปโรงพยาบาล
อะไร​ไม่รู้ทำให้ผมคิดถึงสาวน้อยคนนั้น​ขึ้น​มา​ได้ เด็กหญิงชะอ้อนไงครับ​
ผมยังจำตาใสแป๋วแหวของเธอ​ได้ จำผมม้าของเธอ​ได้ ​และยังจำน้ำลาย​ที่หยดจากปากเธอมาเข้าปากผม​ได้
แหวะ..
ในโรงพยาบาล​ที่กรุงเทพฯ นี้ ใช่ว่า​จะมีคนน้อยหรือคนพลุกพล่านน้อยกว่า​แต่อย่างใด
มีมากพอ ๆ​ กัน ​แต่ดู​เป็นสัด​ส่วนกว่า
เขตรักษาพันธ์เด็ก เอ้ย ​ส่วน​ที่รักษาเฉพาะเด็กเล็ก ถูกแบ่งไว้อย่างชัดเจน
มีห้องเด็กเล่นให้ซะด้วย ​แต่ผมคง​จะเด็กเกิน​ไปแม่ใหม่คนสวยของผมจึงกอดผมไว้อยู่​บนตัก
นั่งรอการเรียกชื่อจากพยาบาลหน้าอูม​เป็นลูกยอ
สายตาของผมมองกวาด​ไปเรื่อย..ยอมรับว่ารู้สึกตาร้อนผ่าว ๆ​ อยู่​เหมือนกัน
ลำตัวก็รู้สึกอ่อนล้า ปวด​เมื่อย สงสัยผม​จะ​เป็นไข้จริง ๆ​ แฮะ
"เด็กชายสิงห์ วัดไข้​และชั่งน้ำหนักหน่อย​ค่ะ​.."
พยาบาลนางหนึ่ง​เรียกชื่อผม แม่ใหม่อุ้มผมวางไว้บนเครื่องชั่งน้ำหนัก
เห็นพยาบาลจดยิก ๆ​ ลง​ไปบนกระดาษแผ่นหนึ่ง​
จากนั้น​ก็หยิบปรอทวัดไข้ขึ้น​มา สะบัด ๆ​ ให้ปรอทลดระดับลง​ไปต่ำสุด
แล้ว​ก็ปลดผ้าอ้อมของผมออก ผมร้องอื้อให้เธอรู้ตัวว่า​กำลังทำอะไร​​กับผม
​แต่เธอไม่สนใจ ยังทำหน้าอูม​เป็นลูกยออยู่​อย่างนั้น​
ผมพยายาม​ใช้มือปิดของสงวน ​แต่​เนื่องจากมันบังคับไม่ค่อย​ได้ เลย​กลาย​เป็นว่า​กำลังทำ​เป็นเล่น​กับเธอ
เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ​ใช้นิ้วชี้​กับนิ้วโป้งจับ "หูด้ง" ของผม..แล้ว​ขยี้เบา ๆ​
"หมันเขี้ยวจริงเด็กคนนี้.."
จากนั้น​เธอก็​เอาปรอทอันเบ้อเริ่มในสายตาของเด็กทารกอย่างผมนั้น​ จิ้มพรวดเข้าในรูก้นของผม
"จ๊ากกกก"
"โอ๋..อย่าร้องนะคะ​..ไม่เจ็บซะหน่อย​ แป๊บเดียวเองนะคะ​.."
"จ๊าก...​.ก"
"เอ๊ะ..​เป็นไร​ไปคะ​..โอ๊ะโอ๋..แทงผิด ขอโทษนะคะ​ ว้า..ก็หนูก้นใหญ่นี่คะ​..​เอาใหม่นะคะ​.."
กว่าเธอ​จะทำให้ผมเงียบ​ได้ ก็​ใช้เวลาอยู่​นาน
ปรากฏว่าอุณหภูมิของผมเกือบสามสิบแปดองศา พยาบาลหน้าลูกยอคนนั้น​ถึง​กับอุทานออกมา
"ไข้สูงอย่างงี้ ​ต้องรีบเช็ดตัวแล้ว​ล่ะค่ะ​..
เด็กอ่อนขนาดนี้​จะปล่อยให้ไข้สูงไม่​ได้ เดี๋ยวชักขึ้น​มา​จะเรื่อง​ใหญ่ค่ะ​.." เธอบอก​กับแม่ใหม่ของผม
แล้ว​เธอก็พาผมเข้า​ไปในห้องหนึ่ง​ กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้ง​ไปหมด
วางผมลงบนเตียง คู่​กับเด็กคนหนึ่ง​​ที่​กำลังนอนโป๊อยู่​
​เป็นเด็กผู้หญิงซะด้วย ในทันที​ที่ผมเห็นหน้าตาของเธอ ผมรู้สึกว่า​โลกหยุดหมุนในบัดดล
ผมไม่เคยเห็นเด็กคนไหน สวยขนาดนี้มาก่อนเลย​
เด็กหญิงชะอ้อนนั้น​ว่าน่ารักแล้ว​ ยังเทียบ​ได้ไม่ถึงครึ่ง​กับสาวน้อยคนนี้
เธอสวยมาก สวยจนบรรยายไม่ถูก
ตาเธอกลมโต รับ​กับคิ้ว​ที่เรียวสวย ปากนิดจมูกหน่อย​สวยเหมาะเจาะ​ไปซะหมด
​ที่สำคัญ เธอ​เป็นคนผิวขาว ขาวอย่าง​ที่ผมชอบ​พอดี
ผมบอกตัวเองในทันทีนั้น​ว่า ผมรักเธอเข้าให้แล้ว​
​เป็น​ความรักแบบไหนผมไม่รู้ ผมตอบไม่​ได้เหมือนกันครับ​
รู้​แต่ว่า​เมื่อผมเห็นเธอมองผม ผมก็รู้สึกร้อนวูบวาบ​ไป​ทั้งตัว
ยิ่งตอน​ที่ถูกนางพยาบาลหน้าลูกยอพลิกคว่ำพลิกหงาย
​เพื่อเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่น(​ที่มาโดนตัวผมแล้ว​เย็นจับหัวใจ) ด้วยแล้ว​
ผมงี้อายแทบแทรกแผ่นดินหนี
ผมค่อยโล่งใจ ​เมื่อเห็นเธอหัน​ไปยิ้มแต้​กับนางพยาบาลคนหนึ่ง​
​ที่หน้าไม่อูมเหมือนลูกยอ ​แต่หน้ายาวเหมือนมะม่วง
หล่อน​กำลังหยอกล้อ​เพื่อล่อให้เธอหันมาสนใจ
แล้ว​ทิ่มเข็มจึ๊กลง​ไป​ที่สะโพกของเธอขณะ​ที่เธอนอนตะแคง
ผม​ได้ยินเสียงเธอร้อง "แง๊"
​เป็นเสียงร้อง​ที่ทิ่มแทงใจผมเหลือเกิน
หากผมทำ​ได้ ผมคงเข้า​ไปปลอบเธอแล้ว​
เนื้อตัวของเธอคงนุ่มนิ่มน่าสัมผัส
หน้าผากของเธอกลมกลึงหน้าจูบ​เพื่อให้เธอคลายเจ็บ
จึ๊ย...​
"อ้าว..ฉี่ออกมาซะแล้ว​...​"
เสียงพยาบาลหน้าลูกยอร้องขึ้น​จนผมต๊กใจ
แหงะ..
...​...​...​...​.
.
ผมกลับมาบ้านด้วยอาการระบบ​ที่ก้น
พยาบาลหน้าอูมมือหนักมั่กมากกกกก
ผมร้องไห้จนแสบคอ หลังจากนั้น​ผมก็หลับคาอกแม่
​เมื่อมาถึงบ้าน ก็ใกล้เย็นแล้ว​..
อาการไข้ยังทำให้ผมหนังตาหนัก ตัวยังคงร้อน ​และหิวน้ำบ่อย ๆ​
ผมร้องแทบ​จะตลอดเวลา ก็มันไม่สบายตัวนี่นา
แม่ใหม่ของผม​เมื่อ​ได้ยินเสียงผมร้อง หล่อนก็อุ้มขึ้น​ป้อนนม
นมให้อร่อยอย่างไร ผมก็ทานไม่ลง ​เพราะผมหิวน้ำ
​แต่แม่ใหม่ไม่เข้าใจ คิดว่าผม​เป็นอะไร​มากกว่านั้น​
​ความกังวลใจของคน​ที่​เป็นแม่ ผมเพิ่ง​ได้รับรู้ก็ตอนนี้เอง
หล่อนทำอะไร​ไม่ถูก เฝ้าโอ๋เฝ้าปลอบผมด้วยใบหน้า​ที่ดูแกกว่าวัย​ไปหลายปี
ดึกดื่นอย่างไรแค่ผมส่งเสียงออกมาแอะเดียว หล่อนก็วิ่งเข้ามาอุ้มผมแนบอก
ยาน้ำหวาน ๆ​ ไหลลงคอ ตามด้วยน้ำนมหวาน ๆ​
​และก็หยาดน้ำตาของหล่อน​ที่หยาดรดออกมาหล่นโดนแก้มของผมจนผมสัมผัส​ได้ถึง​ความอาทรนั้น​
ผมดูดนม​ไปด้วย มองหน้าหล่อน​ไปด้วย
ผู้หญิงคนนี้​เป็น​ใครก็ตาม ​แต่หล่อนรักผมเหลือเกิน
ผมยอมรับว่าหล่อน​เป็นแม่ของผม ในวินาทีนั้น​นั่นเอง
แล้ว​น้ำตาของผมก็ไหลออกมาอีกครั้งด้วย​ความซาบซึ้งใจ
"แง๊...​...​."

****

หลังอาการป่วยคราวนั้น​..
ผมรู้สึกตัวว่าผมโตขึ้น​
โตขึ้น​ขนาด​ที่ว่า..พลิกคว่ำเอง​ได้แล้ว​
หลังจากพยายามมาหลายวัน..
เหตุ​ที่พลิกคว่ำ​ได้นั้น​ไม่มีอะไร​มาก..แค่อยากกินเบียร์
เบียร์​ที่พ่อผมวาง​เอาไว้ข้างตู้เย็น..ในคืนหนึ่ง​​ที่​เขาถือมันกลับมาด้วย
​เขาวาง​เอาไว้..แล้ว​ก็​ไปทำท่าทำทางสำนึกผิด​กับแม่ของผม
​ซึ่งเธอ​กำลังหน้างอ
"กลิ่นเบียร์หึ่งเชียว..เดี๋ยวนี้ดื่มบ่อยจังนะคะ​?"
"ก็วันนี้​เป็นวันพิเศษนี่นา​ที่รัก..คุณรู้ไหมผม​ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว​"
ผมเห็นแม่สีหน้าดีขึ้น​มา​ได้..​แต่ก็ยังข่ม​เอาไว้ด้วย​ความไม่พอใจ
มีการตัดท้อต่อว่างอนง้อกันอยู่​พักใหญ่
ผมไม่สนใจเสียแล้ว​..
นั่น..มันวางอยู่​นั่น..
เบียร์อีกตั้งครึ่งขวด
​ความเย็นฉ่ำยังปรากฏให้เห็น
ขณะนั้น​ผมนอนหันข้างให้​กับมัน
อยู่​บนเบาะ​ซึ่งวางอยู่​บนพื้น
ระยะห่าง​ระหว่างผม​กับมันไม่น่า​จะเกินสี่เมตร
มีประตู​ที่เปิดโล่งคั่นอยู่​
พ่อ​กับแม่คุยกันอยู่​อีกห้องหนึ่ง​
"​ไป ๆ​ ​ไปอาบน้ำเสียก่อน.."
เสียงแม่ไล่พ่อ..เธอคงคิดว่าผม​กำลังหลับ
แหะแหะ..ก็ผมเพิ่ง​จะตื่น​เมื่อตะกี้นี่เอง..
เสียงเงียบ​ไปพักใหญ่
แล้ว​ก็ตามด้วยเสียงร้องเพลงของพ่อจากห้องน้ำ
จากนั้น​ก็เงียบกริบ
มีเสียงคุยกันเบา ๆ​ ดังขึ้น​มา
แล้ว​ทุกอย่างก็เข้าสู่​ความสงบ
ผมยังลืมตาแป๋ว..
อดกลั้นอย่างถึง​ที่สุดจนกระทั่ง​ได้เวลา
เวลาล่าเหยื่อ...​
เอิ๊กซ์..
****

อย่างแรก​ที่ทำ​ได้ก็​คือ​ต้องพยายามพลิกตัวเองจากอาการนอนหงายนั้น​
​เพื่อ​จะ​ได้คลาน​ไปยัง​ที่หมาย
​แต่ด้วย​ความยัง​เป็นเด็กทารก ผมไม่​สามารถ​จะทำอย่างนั้น​​ได้ง่าย ๆ​
ดิ้นกระแด่วอยู่​พักหนึ่ง​...​จนน้ำลายเหนียวหนืด
ไม่​ได้การ..ดิ้นอย่างงี้​ไป​ทั้งคืน..ก็ไม่มีทาง​ได้กินเบียร์สมใจ
ผมจึง​ใช้มือขวาจับต้นแขนซ้าย..
พยายามคืบนิ้วขวาของตัวเองให้ไล่​ไป​ที่ปลายของแขนซ้าย​ที่เกร็งถ่วงน้ำหนัก​เอาไว้ให้​ได้
​ได้ผล..ร่างของผมเริ่ม​จะพลิกตะแคงขึ้น​มาทีละน้อย
​แต่ให้ตาย เรี่ยวแรงของเด็กนี่..แทบ​จะไม่มีให้พอ​ใช้เลย​จริง ๆ​
ลมหายใจของผมเริ่มแรงขึ้น​
​แต่ด้วยวิริยะอุตสาหะ​ที่ติดมา​แต่กำเนิดหลายชาติมาแล้ว​ ทำให้ผมไม่ยอมแพ้
คืบนิ้วอันสั่นระริกด้วย​ความอ่อนล้านั้น​ ​ไปข้างหน้าทีละน้อย ๆ​
จนใน​ที่สุดมือขวาก็จับมือซ้ายไว้​ได้
ร่างกายของผมนอนตะแคง​ได้แล้ว​!!
​แต่..ขาขวาของผมยังไม่ยกจากพื้น
ก้นอันหนักแสนหนัก ทำให้มันไม่​สามารถ​จะตาม​ส่วนลำตัวมา​ได้
ผมจึง​ต้อง​ใช้วิธีการเหวี่ยงขา..​ใช้หลักการเคลื่อนย้ายโมเมนตั้มให้​เป็นประโยชน์
ครั้ง​ที่หนึ่ง​..ยังไม่สำเร็จ
ผมเตะขาอีกที..คราวนี้ตั้งใจเต็ม​ที่
มันเหวี่ยงหวือแล้ว​ตกพั่บลงอีกฝั่งหนึ่ง​ ยี้ฮิ้ว..ผมทำ​ได้แล้ว​
ด้วยแรงเหวี่ยงนั้น​ ร่างกายของผมก็แทบ​จะคว่ำลง
ติดอยู่​​ที่หัวไหล่ซ้าย มันยังไม่​ได้ถูกยกให้ขึ้น​มาขนาน​กับพื้น
​ส่วนศีรษะเล่า..ผมทำ​ได้แค่เพียงผงก ๆ​ เท่านั้น​
คอของผมยังไม่แข็งดีสักเท่าไร
ไม่​เป็นไร..ไหน ๆ​ ก็พยายามมาจนถึงขนาดนี้แล้ว​
ผมพยายาม​ใช้มือขวายันลำตัวขึ้น​ ​เพื่อผ่อนน้ำหนักของลำตัว​ที่กดทับไหล่ซ้ายไว้
เอ้า..อึ๊บ..​ได้ผลมานิดหนึ่ง​
อึ๊บ..อีกที..โหย..ทำไมมันหนักอย่างงี้..
อีกสักครั้ง คราวนี้ออกแรงเต็ม​ที่
ผั่บ..​เป็นเสียงจากการ​ที่​ทั้งหน้า​และลำตัวของผมตกแปะลงบน​ที่นอน​พร้อม ๆ​ กัน
ผมนอนคว่าสนิทอยู่​อย่างนั้น​..ด้วยเรี่ยงแรง​จะกระดิกกระเดี้ยนั้น​แทบไม่เหลือแล้ว​
หน้า​ที่คว่ำอยู่​ ทับจมูกจนหายใจไม่ออก
เหนื่อยแสนเหนื่อย..เรี่ยวแรงก็หมด..ผมยกศีรษะขึ้น​ไม่​ได้
ลมหายใจไม่มีหมุนเวียน..ในสมองเริ่มหวิว ๆ​
ผมคง​จะตายเสียคราวนี้ล่ะกระมัง
เฮือกสุดท้าย..ของชีวิต
ผมกระดกศีรษะขึ้น​เต็มแรง
อึ๊บ...​!!!
****

คุณผู้อ่านเคยเห็นเขียดถูกรถทับไหมครับ​?
มือกางตีนกาง
เงยหน้าหลับตาปี๋
ลิ้นแดงแลบออกมาจากปาก
ผมหลับอยู่​ในอาการอย่างนั้น​จนกระทั่งแม่ของผมมาเห็นเข้า
"ตายแล้ว​ลูกแม่!!.."
ผมถูกอุ้มขึ้น​จากพื้น..
ร้องไห้จ้าขึ้น​มา​เพราะขัดใจ
​ใช้สายตามอง​ที่ขวดเบียร์ขวดนั้น​อย่างอาฆาตแค้น
จำไว้เลย​..สักวันหนึ่ง​ข้า​จะกินเองให้​ได้
สักวัน..
ฮึ่ม..
*****

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1043 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง หนูสิงห์..ภาค 2/1
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๕ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๕๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5214 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 25 มิ.ย. 2548, 23.44 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รันนรา [C-5215 ], [61.91.120.175]
เมื่อวันที่ : 25 มิ.ย. 2548, 23.46 น.

ขอบคุณทุกท่าน​ที่ติดตามนะครับ​..
วันนี้ผมง่วงซะแล้ว​..
พรุ่งนี้..ผม​จะมาขอบคุณทุกท่านอีกครั้งนะครับ​


เอิ๊กซ์...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : นกตัวน้อย [C-5216 ], [203.209.37.223]
เมื่อวันที่ : 26 มิ.ย. 2548, 07.01 น.

Good morning

+++++++++

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : รัน [C-5218 ], [61.91.136.168]
เมื่อวันที่ : 26 มิ.ย. 2548, 20.18 น.

ขอทักทายนกน้อยคับ
คิดถึง(​เป็นครั้ง​ที่แสนล้านฯลฯ)
ขอบคุณคับ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น