นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มิถุนายน ๒๕๔๘
สิงห์น้อย...(5)
รันนรา
...ด้วย​​ความซาบซึ้งในน้ำนมของผู้​​ที่​​เป็นแม่(​​ที่เข้าใจว่าผม​​เป็นลูก) ทำให้ผมดูดดื่ม​​กับรสน้ำนมนั้น​​อย่างหนำใจ ในขณะ​​ที่ผมดูดอยู่​​นั้น​​ ผมก็​​ใช้สายตาเพ่งมองเธอคนนั้น​​...​​...
5) เอิ๊กซ์..

ด้วย​ความซาบซึ้งในน้ำนมของผู้​ที่​เป็นแม่(​ที่เข้าใจว่าผม​เป็นลูก)
ทำให้ผมดูดดื่ม​กับรสน้ำนมนั้น​อย่างหนำใจ
ในขณะ​ที่ผมดูดอยู่​นั้น​ ผมก็​ใช้สายตาเพ่งมองเธอคนนั้น​อีกครั้ง
ใบหน้า​ที่มอมแมม มีแววของ​ความสวยอยู่​จนผมสัมผัส​ได้
ดวงตาในกรอบคิ้วนั้น​ดูอ่อนหวานนัก
​แม้ผม​จะยาว​เป็นกระเซิง คงไม่​ได้ผ่านการอาบน้ำมานานอยู่​
​แต่กระนั้น​ก็ยังคงดำสนิท
เธอมองมา​ที่ผม ปากพร่ำจำนรรจ์​ไปเรื่อย
บางคราวผมก็เห็นน้ำใส ๆ​ เอ่อขึ้น​ในดวงตาคู่นั้น​
บางคราผมก็เห็นเธอหัวเราะ แสดง​ความดีอกดีใจสลับ​ไปมาอยู่​อย่างนั้น​
แล้ว​อยู่​ดี ๆ​ เธอก็วางผมโครมลงบนพื้น จนผมตกใจ อ้าปากค้าง
"นี่ไม่ใช่ลูกของฉัน ลูกของฉันตายแล้ว​..โฮ...​
ลูกแม่ ลูกแม่ตายแล้ว​..แม่มันไม่ดีเอง..แม่ไม่มีเงินพาลูก​ไปหาหมอ
พ่อของเจ้าก็​ต้อง​ไป​เป็นทหาร..ไม่​เป็นไรนะลูก เดี๋ยวพ่อเจ้ากลับมา
แม่​จะพาเจ้า​ไปหาหมอ..หา..อะไร​นะ..อ้าว..
ทำไมเจ้า​ไปนอนอยู่​บนพื้นอย่างงั้นล่ะลูก มันสกปรกรู้ไหม..
ซนจริง ๆ​ เชียว ตัวแค่นี้..อิ่มแล้ว​หรือลูก นี่ไง นม กินซะนะลูก กินซะ
แม่มีอย่างเดียว​ที่​จะให้​ได้เท่านั้น​ ก็​คือน้ำนมนี่แหละ​...​ฯลฯ"
ผมถูกอุ้มขึ้น​​ไปนอนบนตักอีกครั้ง ปทุมถันนั้น​ก็กดทับเข้ามา​ที่ปากของผมอีกที
สลับเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่​อย่างนี้จนผมอิ่ม
​เมื่ออิ่มแล้ว​ผมก็เลย​มีสมองตรองเหตุการณ์ ว่าเรื่อง​นี้มัน​เป็น​ไปมาอย่างไร
อะไร​ทำให้ผม​ต้องมานอนอยู่​​ที่นี่
นึก ๆ​ แล้ว​ก็คิดถึงแม่ใหม่..เวลาเย็นย่ำอย่างนี้ผมคง​จะ​ต้องถูกจับอาบน้ำ
บางทีแม่ใหม่ก็อาบ​กับผมด้วย..โหย..สนุกมาก
ผม​เป็นเด็ก​ที่แม่ใหม่ชมว่าชอบอาบน้ำ​ที่สุด ไม่ร้องเหมือนเด็กคนอื่น
​แม้​จะสระผมจนยาสระผมเข้าตา..ผมก็ยังลืมตาแป๋ว
แม่ใหม่ชมผมอีกว่า เวลาอาบน้ำผมชอบทำหน้าแดง ​โดยเฉพาะตอน​ที่แม่ใหม่อาบด้วย
แม่ใหม่หุ่นดี เอ้ย..คนดี​ที่สุดเล้ย...​.
...​...​...​...​.

เท่า​ที่ผมจับใจ​ความ​ได้จากคน​ที่​กำลังคิดว่าผม​เป็นลูกอยู่​นั้น​
​ซึ่งเดี๋ยวก็บ้าเดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็พูด​เป็นเรื่อง​​เป็นราวเดี๋ยวก็พูดไม่​เป็นเรื่อง​ไม่​เป็นราว
ผมพอ​จะสรุป​ได้ว่า
ผมไม่รู้อะไร​เลย​...​
งือ...​
...​...​...​...​.

​พระอาทิตย์ตกนานแล้ว​ เธอคนนั้น​​กำลังก่อไฟ​เพื่อหุงหาอาหาร
กลิ่นควันไฟลอยอบอวล​ไปทั่ว เธอวางผมไว้บนแคร่​ที่เหม็นอับนั้น​
ผมดิ้นกระแด่ว ๆ​ ส่งเสียงอือ ๆ​ ตลอดเวลา
ไม่ใช่อะไร​หรอกครับ​ ​เพราะยุงมันกัดอะครับ​

เด็กทารกอายุประมาณสามเดือนอย่างผม ​แม้​จะรู้วิธี​ที่​จะฆ่ายุง​ได้ ​แต่ผมก็ฆ่าไม่​ได้
นอกจาก​จะดิ้น ๆ​ ไม่ให้ยุงมันกัด​ได้ ​แต่ยุงในป่าแห่งนั้น​ ดื้อมาก หน้าด้านมาก
หรือไม่ก็คงรู้ว่าผมไม่มีฤทธิ์เดชอะไร​นอกเสียจากดิ้นกระแด่ว ๆ​ อย่างนั้น​
มันก็พากันดับเครื่องชนเหมือนเครื่องบินกามิกกาเซ่(เขียนถูกเป่า?)ของญี่ปุ่นสมัยสงครามโลก
​แต่ละลำ​ที่วิ่งเข้ามาจึ๊ก ๆ​ ตามตัวผมนั้น​ ​ทั้งเจ็บ​ทั้งคันจนบอกไม่ถูก

ไอ้ผม​จะส่งเสียงร้อง ผมก็สงสารเธอคนนั้น​
ไม่รู้ว่า​ที่ก่อไฟหุงข้าวนั้น​​จะมีข้าวให้หุง ​จะมีอาหารให้ทำหรือไม่..
ผมจึง​ได้​แต่กัดฟัน​ที่มี​แต่เหงือก อดทนอาการคัน​ที่เกิดขึ้น​นั้น​จนน้ำตาไหลพราก
ดี​ที่มือไม้สะเปะสะปะ​ไปเจอผ้าผืนเล็ก ๆ​ ผืนหนึ่ง​
ผมค่อย ๆ​ บรรจงลากมันมาห่มให้​กับตัวเอง
ด้วยมือ​ที่ประสาทการทำงานยังทำอะไร​ไม่​ได้มาก​ไปกว่าอาการกระแด่ก ๆ​ นั้น​
ผมคิดว่าคง​ใช้เวลาประมาณชั่วโมงหนึ่ง​เห็น​จะ​ได้
กว่าผ้าผืนนั้น​​จะมาห่มลำตัวผม​ได้มิด
โผล่​แต่ตาแป๋วออกมา มองฝ่า​ความมืด​ไป​ที่เธอคนนั้น​
​ที่​กำลังก้ม ๆ​ เงย ๆ​ อยู่​ข้างเตาไฟ

แล้ว​​ใครคนหนึ่ง​ก็พรวดเข้ามาจนผมตกใจ
ไม่ใช่​ใครอื่น โจรใจฉกาจคนนั้น​นั่นเอง
​เขามีท่าทางรีบร้อนลุกลนตอนเข้ามา ​แต่​เมื่อเข้ามา​ได้แล้ว​
​เขาก็ทำเหมือนไม่มีอะไร​เกิดขึ้น​

"หุงข้าวทำไมล่ะ..นี่ ข้าซื้อข้าวเตี๋ยวมาฝาก
มากินด้วยกันดีกว่า
ไง เจ้าเขียว(ทำไมไม่เรียกเจ้าแดงเหมือนนิยายเรื่อง​อื่นน้า??)
ร้องกวนแม่เจ้าหรือเปล่า?.." ​เขาหันมาทางผม

เด็กสาวแม่ลูกอ่อนคนนั้น​เดินมารับห่อก๋วยเตี๋ยว​ที่มือของหนุ่มคนนั้น​
เธอมีท่าทางหิวโซ รีบวิ่งเข้า​ไปใน​ส่วนลึกของบ้าน​เพื่อ​ไปจัดการใส่เข้าท้อง
​ส่วนชายคนนั้น​ก็ทรุดตัวลงนั่งลงข้าง ๆ​ ผม ควักอะไร​อย่างหนึ่ง​ออกมาจากกระเป๋า
ผมมองตาม พอเห็นเจ้าสิ่งนั้น​ ผมก็ใจหายวาบ
มัน​เป็นกระป๋องเบียร์!! เบียร์​ที่เย็นฉ่ำจนมีน้ำเกราะพราว!!
​เขาเปิดมันดังเป๊าะ..ฟี๊..แล้ว​ก็ดื่มอั้ก ๆ​ ๆ​ ผ่านลำคอลง​ไป จากนั้น​ก็ร้อง "ฮ่าซ์...​."
ต่อมน้ำลายของผมทำงานอย่างฉับพลันทันที มันหดตัวบีบน้ำลายให้พุ่งจี๊ดออกมา​เป็นน้ำพุ
ผมดิ้นกระแด่ว ๆ​ จนผ้า​ที่อุตส่าห์ลากมาคลุมตัว​ได้นั้น​หลุดรุ่ยออก​ไป
ไม่สนใจมันแล้ว​ยุงเยิง
เวลากว่าสามเดือน​ที่ผ่านมา ​ที่เบียร์มันไม่เคยผ่านลิ้นของผม
ผ่านลำคออันแห้งผากของผม ผ่านกระเพาะลำไส้ของผมเลย​
ท้องของผมร้อนวาบ ปากของผมจึงเปรี้ยวจี๊ดขึ้น​มาอย่างช่วยไม่​ได้
ผมส่งเสียงร้องอือ ๆ​ ดังลั่น
"คุยอะไร​? ไอ้หนู.." หลังจาก​ที่​เขากระดกกระป๋องนั้น​​ไป​ได้อีกสองสามที ​เขาก็หันมาคุย​กับผม
"ข้าขอโทษเอ็งว่ะ ข้าไม่รู้​จะทำอย่างไร ​ถ้าเอ็งฟังข้ารู้เรื่อง​เอ็ง​จะ​ต้องยกโทษให้ข้าแน่ ๆ​.."
"อือ.." ผมขอเบียร์​เขาดื่ม
"ข้าจำ​เป็นจริง ๆ​ ​ที่​ต้องทำอย่างนี้..ข้าสงสารเมียข้า มัน​เป็นบ้า​ไปเลย​​เมื่อลูกของเราตาย..
ข้าผิดเอง ข้าถูกเกณฑ์ทหาร ข้าไม่ยอมให้มันพาลูกกลับ​ไปหาญาติพี่น้อง
ข้าไม่คิดว่ามัน​จะ​เป็นอย่างงี้.." แล้ว​​เขาก็ยกกระป๋องขึ้น​กระดกอีกครั้ง
"เอื๊อก.." ผมกลืนน้ำลาย พยายามยกมือยกไม้ขอกินเบียร์มั่ง
​แต่​เขาก็พูดต่อ​ไป..ไม่สนใจผมเลย​..
ฮือ...​..
...​...​...​...​...​...​..

​เขากระดกเบียร์อีกครั้ง..ทุก ๆ​ ครั้งผมก็​จะส่งเสียงร้องว่า อื้อ..
คุณผู้อ่านคงเคยเห็นเด็กทารก​ที่​กำลังส่งเสียงนะครับ​
​คือพุง​เขา​จะพอง​ไปตามจังหวะการส่งเสียง
สำหรับผมนอกจาก​จะ​เป็นอย่างนั้น​แล้ว​ปากยังตายังลุก​ไปตามจังหวะด้วย

"ลูกของข้าไม่สบายมาก เมียข้าพยายามพา​ไปหาหมอ
​แต่ไอ้คนในโรงพยาบาลนั้น​มันชั่ว มันเห็นว่าไม่มีเงิน​จะจ่ายมัน
มันก็เลย​ให้ยาอะไร​ไม่รู้มาให้..กลับมาอยู่​บ้าน​ได้ไม่ถึงสามวัน ลูกข้าก็ตาย.."
"อื้อ.." ผมทำพุงยื่นตาลุกอีกครั้ง
"พอลูกข้าตาย เมียข้าเสียใจมากจน​เป็นบ้า ข้าพอรู้ข่าวก็หนีทหารออกมา
ขโมยระเบิด​กับปืนมาด้วย กะ​จะมาถล่มโรงพยาบาลซะให้สาสม...​"
"อื้อ.." ผมมองตามกระป๋องในมือของ​เขา​ที่เดี๋ยวก็ยกขึ้น​ ๆ​
จนใน​ที่สุดคง​จะ​เป็นอึกสุดท้าย ​เขาวางมันลงข้าง ๆ​ ขาของ​เขา
​ซึ่งอยู่​ข้าง ๆ​ มือของผม
เสร็จผมล่ะ!!

"​แต่พอข้าขึ้น​รถสองแถวคันนั้น​ ข้าก็คิดว่าข้าควร​จะหาเงินมารักษาเมียของข้าด้วย
ข้าก็เลย​ปล้นซะเลย​ เอ็งรู้ไหม ข้า​ได้เงินมาแยะเชียว..
พรุ่งนี้ข้า​จะพาเมียของข้า​ไปหาหมอ​ที่กรุงเทพฯ.."
"อื้อ.." ผมพยายามกระดกมือ​เพื่อ​จะคว้ากระป๋องเบียร์ใบนั้น​ให้​ได้
"พอข้าปล้นเสร็จแล้ว​ ข้าก็เห็นเอ็ง..ลูกของข้าก็คงอายุราวเดียว​กับเอ็ง..
ตอนแรกข้า​จะ​เอาเอ็ง​ไป​เป็นตัวประกัน ​แต่ข้าก็เปลี่ยนใจ
ข้า​จะ​เอาเอ็งมา​เป็นลูกของข้ากะเมียข้าเลย​ดีกว่า..เอ็งเห็นไหม
เมียข้าดีใจมาก​ที่​ได้เอ็งมา ดูสิ มันกินข้าว​ได้เยอะเชียว.."

"เอิ๊กส์.." ​เป็นเสียงของผม​ที่พยายามซดเบียร์​ที่เหลือติดก้นกระป๋องนั้น​จน​ได้
(​ความ​สามารถพิเศษครับ​จึงทำ​ได้ ผมไม่บรรยายดีกว่าครับว่า​ทำ​ได้อย่างไร
แค่นี้ก็โกหกพออยู่​แร้วววว)

รสชาติ​ที่คุ้นเคย ค่อย ๆ​ ผ่านลิ้น​ไปสู่ลำคอ ผ่านลูกกระเดือก​ไปสู่ลำไส้
ลง​ไปกองอุ่นอยู่​​ที่กระเพาะ
"ฮ่าซ์...​"
ฤทธิ์ของมันเริ่มแผ่ซ่านย้อนขึ้น​มา ผมรู้สึกร้อนผ่าว​ที่ใบหน้า
ไม่น่าเชื่อว่าเบียร์ไม่ถึงอึกนั้น​​จะทำให้ผมเมา​ได้ขนาดนี้
โลกเริ่มหมุนคว้าง อารมณ์กรึ่มเต็ม​ที่จนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมา
​เขาคง​ได้ยินเสียงหัวเราะของผมเข้า..จึงหันมามองอย่างแปลกใจ
"เฮ่ย..ไม่สบายรึ หน้าแดงเชียว.." ​เขา​ใช้มือลูบคลำผม
"อือม์ ตัวก็ร้อน ตายล่ะวา..เอ็ง​จะตายเหมือนไอ้เขียวลูกข้าไหมวะเนี่ย.."
"เอิ๊กส์.." ผมเรอแล้ว​หัวเราะ
...​...​...​...​...​

โลก​ที่หมุนคว้างอยู่​นั้น​ทำให้ผมบรรยายอะไร​ออกมาไม่ถูกเท่าไหร่
ผมมารู้ตัวว่าผม​เป็นเด็กทารก​เอาก็ตอน​ที่​กำลังเมานี่เอง
โหย..ผมถึง​กับนึกภาพตอน​ที่ผมทานเบียร์​เป็นใหม่ ๆ​ ว่ามันเลวร้ายขนาดไหน
ขึ้น​มา​ได้

ตอนนั้น​ผมจำ​ได้ว่าผมเพิ่งเข้าสู่วัยรุ่น
ผม​ไปเ​ที่ยว​กับ​เพื่อน ๆ​ ​ที่เกาะเสม็ด
ซัด​ไปซะหลายขวด อาเจียนจนเต็มหาด​ไปหมด
เท่านั้น​ยังไม่พอ ยังเดินลง​ไปเล่นน้ำทะเลตอนกลางคืน
​เพื่อน ๆ​ ​ต้องวิ่ง​ไปลากขึ้น​มานับให้นอนตากน้ำค้างตรงชายหาดอยู่​​ทั้งคืน

เช้า​น่ะแหละ​ถึง​ได้รู้ตัวว่าทำอะไร​ลง​ไปบ้าง เฝ้างอนง้อแฟนผมแทบแย่
ก็เล่น​ไปวิ่งไล่ปล้ำ​เขานี่ครับ​ ​จะไม่ให้​เขาโกรธ​ได้อย่างไร

จากนั้น​​เป็นต้นมา​แม้ผม​จะดื่มเบียร์อีกนับไม่ถ้วน
​แต่ผมก็ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองเมาขนาดนั้น​
มาครั้งนี้นี่แหละ​​ที่เมามากอีกครั้ง
ก็​ใคร​จะ​ไปรู้ว่าเบียร์แค่หยดสองหยด
​จะทำให้เด็กอายุสามเดือนเมา​ได้ขนาดนี้

ผมเห็นเมียของเจ้าหมอคน​ที่​เป็นโจรคนนั้น​วิ่งเข้ามาอุ้มผม
ผมก็กอดหมับเข้าให้
พอเห็นผู้ชายคนนั้น​เข้ามาใกล้
ผมก็​ใช้เท้ายัน ๆ​ ​เอาไว้ด้วย​ความหวง
บังเอิญเท้าของผม​ไปยันอะไร​เข้าอย่างหนึ่ง​ ​ซึ่งคงเหน็บอยู่​​ที่พุง
ทำให้มันตกออกมา​โดย​ที่​เขาไม่รู้ตัว
​เขาลุกขึ้น​​ไปหาผ้า​เพื่อชุบน้ำแล้ว​น้ำมาเช็ดตัวผม
ผมก็เลย​มีโอกาส​เอาเท้าเขี่ยผ้าห่มผืน​ที่อยู่​ใกล้ ๆ​
คลุมทับเจ้าสิ่ง​ที่ตกลงมานั้น​
มัน​เป็นปืนนี่นา..

ในฉับพลันทันใดนั้น​ โลกในกระต๊อบหลังนั้น​ก็ถูกป่วนขึ้น​ทันที
จากคนนับสิบคน​ที่​พร้อมใจกันกรูเข้ามา
ผมเห็นเจ้าโจรพยายามหาปืนจากเอว ​โดยไม่สนใจเสียงของเจ้าหน้า​ที่ตำรวจ
​ที่ตะโกนบอกว่าให้ยกมือขึ้น​

​เขาทำหน้าถอดสี​เมื่อไม่พบปืน ผมส่งเสียงอื้อออก​ไปว่าไอ้โจรหน้าโง่เอ๊ย..
ดีเท่าไหร่แล้ว​​ที่ฉันช่วยแก​เอาไว้..​ถ้าตำรวจเห็นปืนเข้าล่ะก็
แกพรุน​เป็นแมงกระพรุนแน่(แมงกระพรุนมันตัวพรุนไหมนี่??)
​เพราะตำรวจ​เขา​ต้องคิดว่าแก​กำลัง​จะต่อสู้​กับ​เขา

ตำรวจเข้ารวบตัว​เขา​โดยละม่อม..
ผมพยายามส่งเสียงถามว่า​ใคร​คือจ่าละม่อมหรือพลฯละม่อม
​แต่ไม่เห็นมี​ใครตอบสักคน

แม่ใหม่ของผมไม่รู้โผล่มาจากไหน..ร้องไห้โฮโผเข้าหาผมอย่างรวดเร็ว
ดึงผมจากอ้อมกอดของเด็กสาวสติไม่เต็มคนนั้น​
การยื้อแย่งเกิดขึ้น​ในทันที
"อย่า..อย่า​เอาลูกฉัน​ไป..อย่า​เอาลูกฉัน​ไป..สงสารฉันเถิดนะ..
ฉันขาดลูกไม่​ได้..อย่า​เอาลูกฉัน​ไปอีกเลย​..ไม่..ไม่..ฉันไม่ยอม..
​ใครบอกว่าลูกฉันตาย..ลูกฉันยังไม่ตาย..ลูกฉันอยู่​นี่ไง..​เอามานะ..ฮึ่ม..
ไม่งั้น​ได้เห็นดีกันแน่...​ฮือ..ลูกแม่..​เขา​จะมาพรากลูก​ไปอีกแล้ว​..
มามะ มาหาแม่เถิดลูก..มากินนมแม่ มาสิ..นมแม่อร่อยนะ..ฯลฯ"

"เอิ๊กส์.." ผมเรออีกครั้ง แล้ว​หลับ​ไปในวินาทีนั้น​

****

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1040 Article's Rate 9 votes
ชื่อเรื่อง สิงห์น้อย...(5)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๙๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5182 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 21 มิ.ย. 2548, 20.35 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รันนรา [C-5183 ], [61.91.134.114]
เมื่อวันที่ : 21 มิ.ย. 2548, 20.46 น.

ตอนนี้..ถือว่าจบภาค 1 แล้ว​นะครับ​
​ส่วนภาค 2 ​จะตามมาเร็ว ๆ​ นี้คับ
...​เขียนเรื่อง​นี้แล้ว​รู้สึก...​ก๊าก๊ายังไงม่ายรุ
อยากกลับ​ไป​เป็นเด็กอีกครั้งจริง ๆ​ น่ะนี่
เอิ๊กซ์...​.


ขอบคุณทุกท่าน​ที่ตามอ่าน​และช่วยโหวตนะครับ​
ขอบคุณจริง ๆ​ คับ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : หมีน้อยจ้า [C-5192 ], [210.86.148.61]
เมื่อวันที่ : 22 มิ.ย. 2548, 20.31 น.

สนุกมากคำบรรยายก้อน่ารักดี น่าติดตาม​ที่จิงเราเริ่มติดงอมเเงมเเล้วค่ะ​ พยายามบังคับ​เพื่อนให้มาลองอ่านอ่ะนะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Guest10101 [C-5196 ], [203.155.254.15]
เมื่อวันที่ : 23 มิ.ย. 2548, 11.29 น.

นกตัวน้อย..

บินมาส่ง..

เอ่อ..มาส่งยิ้ม

+++++++

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Raident [C-5201 ], [161.200.255.163]
เมื่อวันที่ : 24 มิ.ย. 2548, 13.55 น.

เขียนต่อเร็วๆ​นาคราบ ผมรออยู่​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Poceille [C-5205 ], [202.5.84.46]
เมื่อวันที่ : 25 มิ.ย. 2548, 13.17 น.

สิงห์น้อยจ๋า แมงกระพรุนมันไม่พรุนหรอกจ้า มันอร่อยมากต่างหากล่ะ แผล็บ


​เป็นเรื่อง​​ที่น่ารักดีค่ะ​ ภาคต่อ​ไปมาไว ๆ​ เด้อ ​จะตามอ่านค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : pilgrim [C-7567 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 06 พ.ค. 2549, 05.15 น.

กามิกาเซ่ค่ะ​ รันนรา ไม่​ต้องมี ก ไก่ อีกตัวนึงค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น