นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๙ มิถุนายน ๒๕๔๘
สิงห์น้อย..(3)
รันนรา
...แว่บแรก​​ที่ผม​​ได้เห็นหน้าคน​​ที่คง​​จะ​​เป็นพ่อใหม่ ผมแปลกใจ​​เป็นยิ่งนัก ​​เป็นเจ้าหมอคน​​ที่แย่งเบียร์ผมดื่ม​​ได้อย่างไร??...
แว่บแรก​ที่ผม​ได้เห็นหน้าคน​ที่คง​จะ​เป็นพ่อใหม่ ผมแปลกใจ​เป็นยิ่งนัก
​เป็นเจ้าหมอคน​ที่แย่งเบียร์ผมดื่ม​ได้อย่างไร??
หรือ​จะหมาย​ความว่า ในจังหวะ​ที่ผมล้มลงหัวน๊อกพื้น
ก็คง​เป็นเวลาเดียว​กับลูกของ​เขาคลอดออกมา​พอดี
ด้วย​ความผิดพลาดทางเทคกะนิคอะไร​สักอย่าง
ทำให้ผม​ไปเกิดใหม่ในร่างของเด็กคนนั้น​ในทันที
​โดย​ที่สวรรค์​และนรกยังไม่ทันรับรู้ว่าผมตาย ​เป็นขณะเดียวกัน​ที่เด็กคนนั้น​​ได้เกิดใหม่
ตัวเลขทางบัญชีของการเกิด​และการตายจึงไม่มีอะไร​เปลี่ยนแปลง
ยมทูตจึงไม่รู้ ยมบาลจึงไม่ทราบ
ไม่ก็คอมพ์ฯ ของท่านยมบาลเสียแน่ ๆ​ เลย​
​จะว่าผมโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่เนี่ย????
แง๊...​
...​...​..

ในสภาพ​ที่​เป็นทารก ​แต่​ความรู้สึกนึกคิดยัง​เป็นของผมอย่างบริบูรณ์
​ใครไม่เคยตกอยู่​ในสภาพนี้คงไม่รู้ว่ามันน่าอึดอัดสักแค่ไหน?
​และ​เป็นเรื่อง​น่าละอายเพียงใด?
เรื่อง​นี้จึง​เป็นเรื่อง​​ที่ผมไม่อยาก​จะเล่า​เอาเสียเลย​

ลองคิดดูสิครับ​
ทุกวัน​จะถูกแก้ผ้า พลิกคว่ำคะ​มำหงาย​โดย​ใครก็ไม่รู้
บางวันก็ถูกหอม​ที่ตรงนั้น​จนเจ็บ​ไปหมด
(ก็อีตาคน​ที่​เป็นพ่อผมน่ะแหละ​ ชอบทำนัก)
บ้างก็ถูก​เอามือเขี่ย​ไปเขี่ยมาจนผมหน้าแดง
ยังดี​ที่ยังมี​ที่ดี ๆ​ อยู่​บ้าง
ก็​ที่​ได้กินนมเนี่ยแหละ​
อิอิ...​

​แต่ใช่ว่าผม​จะม้ามกนะครับ​ ผม​เป็นคนดีนะครับ​​จะบอกให้
วันแรก​ที่ผม​ต้องกินนมจากเต้า(นับจากวัน​ที่รู้สึกตัวเต็ม​ที่) เชื่อไหมล่ะว่าผมไม่กล้า
เหม่..​แม้ผม​จะ​เป็นคนเสน่ห์แรงซักแค่ไหน ​แต่เมียของคนอื่นนี่ผมถือนะครับ​ ผมไม่ยุ่งเด็ดขาด
ขนาดทนหิวจนตาลายก็ยังยอมเล้ย

​แต่​ที่ทำให้ผม​ต้องกินนม ก็​เพราะว่าการไม่กินนมของผม
​ได้สร้าง​ความ​เป็นห่วงให้เกิดขึ้น​แก่ผู้​ที่​เป็นแม่คนใหม่ของผมมาก

ใบหน้า​ที่สวยซึ้งนั้น​ ในดวงตามีน้ำตาปริ่มจนผมสงสาร
หัวอกแม่​ที่ลูกไม่ยอมกินนมคงเหมือนใจใกล้แตกสลาย
สิ่ง​ที่ผมทำ​ได้ ก็​คือหลับหูหลับตางับแล้ว​ดูด ๆ​ ให้อิ่ม ๆ​ ​ไปเสีย
พอลืมตาขึ้น​อีกที เห็นใบหน้าเธอยิ้มแย้มสดชื่น ผมเองก็อดน้ำตารื้นไม่​ได้.
แล้ว​ก็รีบรีบงับนมอีกครั้ง..
อิอิ

​ความอบอุ่นของแม่​กับลูกอย่างนี้ ผมไม่เคย​ได้รับมานานแล้ว​
ผมโชคดีเหลือเกิน​ที่​ได้มันกลับมาอีกครั้ง​โดยไม่คาดหมาย
​แต่ด้วยการ​เป็นทารก การทำ​เป็นน้ำตาซึมกลับทำไม่​ได้
ทำ​ได้อย่างเดียว​คือร้องไห้ ผมก็เลย​ร้องซะเลย​

​แต่​เมื่อร้องหลังดื่มนมคราวใด แม่คนใหม่ของผมมัก​จะหน้าซีด
พะวักพะวงจนทำอะไร​ไม่ถูก
แล้ว​คิดว่าผมรีบดูดนมเกิน​ไปเลย​ทำให้ปวดท้อง
เธอก็เลย​หามหาหิงค์มาทาท้องให้ผม
ผม​ต้องรีบเงียบ ​เพราะกลิ่นอันเหลือร้ายนั้น​
มิน่า..เด็กทุกคนเจอกลิ่นมหาหิงค์เข้า​ไปจึง​ต้องรีบเงียบ
​เพราะยิ่งร้องก็​จะยิ่งสูดกลิ่นพิลึกนั้น​เข้า​ไปมากขึ้น​
มิน่า...​อย่างนี้นี่เอง
...​...​...​

วันหนึ่ง​ แม่คนใหม่ของผม​ต้องพาผม​ไปหาหมอ
คง​จะ​ต้องฉีดวัคซีนตามกำหนดระยะเวลาตามประสาทารกทั่ว​ไป
ผมดีใจมาก​เพราะ​จะ​ได้ออกสู่โลกภายนอกซะที
หลังจาก​ที่ทนอดอู้มาไม่น้อยกว่าสามเดือน

พอเธออุ้มออกมา ผมก็​ต้องแปลกใจ
​เพราะสภาพภายนอกนั้น​​เป็น​ที่​ที่ผมคาดไม่ถึง
แทน​ที่​จะมีรถราขวักไขว่ บ้านช่องใหญ่โตเต็ม​ไปด้วยตึกรามคอนโดฯ
​ที่ไหน​ได้ กลาย​เป็นเรือกสวนไร่นาสุดลูกหูลูกตา

บ้าน​ที่ผมมาเกิดใหม่นี้ ​เป็นบ้าน​ที่ดู​จะดีกว่าบ้านของคนอื่น ๆ​​ที่ปลูกอยู่​ห่าง ๆ​ นั้น​
​แต่ละหลัง ​เป็นเรือนสูงโย้​ไปมาบ้าง ​เป็นกระต๊อบบ้าง
บ้างก็มีหน้าตาคล้ายยุ้งฉางเก็บข้าวเปลือก
โถ่เอ๊ย..​จะเกิด​ทั้ง​ที่​จะ​ไปเกิดใหม่ในตระกูล"ชินเหวย" หน่อย​ก็ไม่​ได้
มาเกิด​เป็นลูกชาวนาชาวสวนซะแล้ว​
กร่อยเลย​เรา...​
...​...​...​

ยายคนหนึ่ง​พอเห็นผมถูกอุ้มออกมา ก็รี่เข้ามาอย่างดีอกดีใจ
"โอย..น่ารักจังเลย​..​จะพากัน​ไปไหนกันจ๊ะ​แม่ลูก..
ไหน ๆ​ ขอยายอุ้มหน่อย​ซิ.."

ใบหน้า​ที่ยับย่นนั้น​มาลอยอยู่​ตรงหน้า
ปากแดงด้วยหมากซึมออกมาจับตามรอยยับของมุมปาก
​ซึ่งลอยอยู่​เต็มโฟกัสของลูกตาของผม เล่น​เอาผมตกใจ

กลิ่นหมากจากลมหายใจทำให้ผมกลั้นใจ​และหลับตาปี๋
แกอุ้มผม​ไปฟัดซะจนผมร้องจ๊าก ด้วย​ความจั๊กกะจี้

แล้ว​ผมก็ถูกเปลี่ยนมือ​ไปหาอีกคนหนึ่ง​
คนนี้ดีหน่อย​ ​เป็นสาว ๆ​ ​ซึ่งก็คง​จะ​เป็น​เพื่อนบ้านแถวนั้น​
เธอใส่เสื้อคอกระเช้า​ ใส่ผ้าถุงตามปกติของคนในชนบท ​แต่มองแล้ว​เซ็กซี่ชะมัด
อุอุ ผมชอบให้คนนี้หอมจังเลย​..กลิ่นตัวเธอฮ้อมหอม
อ้อมกอดของเธอก็นุ้มนุ่ม
ตอนจากกันผมยังโบกมือหยอย ๆ​ ให้เธอ เธอหัวเราะกิ๊กชอบอกชอบใจ
อุทานว่าไม่น่าเชื่อว่าอายุ​ได้แค่สามเดือนเอง
ผมหัวเราะเอิ๊กส์
แล้ว​ฉี่ก็พุ่งออกมา จนแม่คนใหม่ของผม​ต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมให้อีกครั้ง
"ฉี่บ่อยจังเลย​นะลูก.."
อิอิ...​.
​เป็นเด็กมันก็ดีอย่างนี้นี่เอง...​
...​.

ในโรงพยาบาลมีคนเยอะแยะ
​เป็นโรงพยาบาลในตัวอำเภอ..​ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าอำเภออะไร​
อำเภอนี้ผู้คนสามัคคีกันดีมาก
ป่วย​พร้อมกันนับร้อยเลย​ ​ทั้งผู้ใหญ่ผู้เด็กเต็ม​ไปหมด

แม่คนใหม่ของผมพาผม​ไปหาแผนกเด็ก
​ซึ่งก็ติด​กับแผนกผู้ใหญ่นั่นแหละ​
เธออุ้มผมไว้แนบอก พา​ไปยื่นบัตรแล้ว​พา​ไปนั่งรอ

โต๊ะข้าง ๆ​ บังเอิญ​เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง​พาลูกมาหาหมอเหมือนกัน
แม่ใหม่​กับหญิงคนนั้น​ก็เลย​คุยกันเอิ๊กอ๊ากถูกคอ
​ส่วนผมก็หลับ ๆ​ ตื่น ๆ​ ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ยังไม่อยากหลับ
​แต่ร่างกายทารกนั้น​บังคับให้​ต้องหลับบ่อย ๆ​

ตอนนั้น​ผมก็หลับอยู่​ มาสะดุ้งตกใจตื่นก็​เพราะมีอะไร​อย่างหนึ่ง​คล้ายน้ำลาย
หยดแหมะมาถูก​ที่ริมฝีปาก
รีบลืมตาขึ้น​ดูก็เห็นใบหน้าหนึ่ง​ลอยสลอนรออยู่​แล้ว​
น้ำลายหยด​ที่สอง​กำลังตามมา
ผมตกใจแหกปากร้องลั่น
แหมะ..
เอิ๊ก..อ๊อก..แง๊...​...​..
แม่ใหม่ผมหัวเราะลั่น แล้ว​โอ๋ผม​ไปมา บอกว่า
"ตกใจเหรอลูก พี่​เขาแค่อยากดูหน้าหนูใกล้ๆ​
เงียบซ้า ๆ​ คนดี.."

ผมเงียบกริบ พยายาม​จะถุยสิ่ง​ที่เข้าปากนั้น​ออกมาให้​ได้
​แต่ผมบังคับปากบังคับลิ้นไม่​ได้
ทำ​ได้ก็​แต่เพียงปล่อยน้ำลายของผมเองให้ยืดไหลออกมาเอง..
​และก็คง​จะทำท่าผะอืดผะอมออก​ไปสักอย่าง
ก็เลย​​ได้ยินหัวเราะจากผู้หญิงคน​ที่​เป็นแม่เด็กคนนั้น​

ผมสังเกตเด็กคนนั้น​เต็มตา
เธอไว้ผมม้า อายุคง​จะแก่กว่าผมสักเดือนหรือสองเดือน
ตาหวานกลมแป๋ว ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนปากแฉะ
จมูกนิดนึง อ้วนจนเห็นเนื้อ​เป็นปล้องเหมือนอย่างผม
​กำลังน่ารักเชียว

"เอ้า..จ้องใหญ่เลย​ พี่​เขาสวย​ใช้ม้า..ชื่ออะไร​นะค้า.." แม่ผมถาม
"ชะอ้อนจ้ะ​..เด็กหญิงชะอ้อน..อายุเพิ่ง​จะห้าเดือน​เมื่อวานนี้เอง.."
"หวัดดีฮะ.." ผมทักทายเธอ ด้วยเสียง อือ..
"อออา.." เธอทักทายผมตอบ
มอง ๆ​ ​ไปเธอก็สวยดีเหมือนกันนะ..
"คนสวยทานข้าวยัง?"
"ออออ.."
"อื้อ..สบายดีล่ะสิ ยิ้มแก้มย้วยเชียว..โตขึ้น​​จะสวยแบบนี้หรือเปล่าล่ะ.."
เธอไม่ตอบ กลับเบะปาก แล้ว​ก็ร้องแง๊ออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย
ผมก็ต๊กกะใจ..ก็ผมไม่​ได้ทำอะไร​เธอนี่นา แค่ชวนคุยเฉย ๆ​ เอง
"เปียกหรือลูก..มา แม่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้..เงียบลูก ๆ​ "
แม่ของเธอปลอบเธอ​ไปมา

แล้ว​สิ่ง​ที่ทำให้ผมหน้าแดงก็เกิดขึ้น​หลังจากนั้น​
แม่ของเธอแก้กางเกงเธอออก แล้ว​ก็เปลี่ยนผ้าอ้อมให้เธอ
ผมหลับตาปี๋ ยกมือขึ้น​ปิดตาด้วยนะ
​แต่มือมันเล็ก​ไป ปิดไม่มิดซักเท่าไหร่..
หวา..
****

ผมนำดวงตาใสแจ๋วคู่นั้น​ติดเข้า​ไปด้วยขณะแม่ใหม่พาเข้า​ไปหาหมอ
หมอ​เป็นผู้ชาย จับผมอ้าปากดูลิ้นดูคอ แหกหูแหกตาดูแป๊บ ๆ​
แล้ว​ก็เขียนอะไร​ยุกยิกลงในกระดาษบนโต๊ะ จากนั้น​ก็บอกให้แม่พาผม​ไปวางไว้บนเตียง

กลิ่นแอกอฮอล์ลอยฟุ้ง​ไปทั่ว ผมใจเต้นตึก ๆ​ ​เพราะกลัวเข็ม
สักพักหนึ่ง​ผู้หญิงคนหนึ่ง​ก็เดินเข้ามา
วาว..​เป็นนางพยาบาลสาวสวย ใส่กระโปรงสั้นจุ๊ด
เสื้อก็คับติ่วจนน่าอึดอัดแทน
​ที่สำคัญ ปากสีแดงสดนั้น​​กำลังยิ้มระรื่นราว​จะเชิญชวนผู้ชาย​ทั้งโลกมาคุย​กับเธอ

ดวงตาใสแจ๋วของเด็กหญิงชะอ้อน
มลายหายวับ​ไปทันที

กึ๊ยส์..ตอนผม​เป็นหนุ่มเวลา​ไปหาหมอ
ทำไมไม่เจอพยาบาลสาวพราวเสน่ห์อย่างนี้บ้างน้อ..??

เธอก้ม ๆ​ เงย ๆ​ อยู่​ตรงหน้า ปากก็คุยเจื้อยแจ้ว​ไปเรื่อย​แต่ผมไม่สนใจว่าเธอพูดอะไร​
จากนั้น​ก็หัน​ไปดูดยาจากขวดเข้าเข็มแหลมเปี๊ยบ
ผมจ้องมองไม่วางตา แล้ว​เธอก็ก้มลงหยิบสำลี
​แต่พอเธอหันมา แทน​ที่​จะยิ้มเหมือนเดิม เธอ​กับทำตาโตด้วย​ความตกใจ
"คุณหมอคะ​..เด็กเลือดกำเดาไหลค่ะ​.."
...​...​...​...​

ขากลับออกมาผมก็เจอพี่ชะอ้อนเข้าอีกจน​ได้
เธอร้องไห้ขี้มูกโป่ง คง​จะโดนเหมือนผมเข้าสิท่า
นางพยาบาลคนนี้สวยซะเปล่า​แต่มือหนักชะมัด

ผมโบกมือลาเด็กน้อยคนนั้น​ แม่ใหม่ของผมไม่เห็นหรอก ​เพราะเธออุ้มผมคว่ำหน้า​กับบ่า
ผมโบกมือหยอย ๆ​ อยู่​ข้างหลังเธอ
​ถ้าให้เธอเห็นเข้า..เธอคงตกอกตกใจในพฤติกรรมผิดเด็กของผมแน่ ๆ​

ผมหัน​ไปมองโรงพยาบาลอีกครั้ง
ในใจก็คิดว่าเดือนหน้าค่อยเจอกันใหม่นะจ๊ะ​
พยาบาลคนสวยจ๋า..
​แต่แล้ว​ก็ใจหายวาบ ไม่​เอาดีกว่า
ร่างกาย​ที่​เป็นเด็ก​กับเข็มฉีดยานี่
เจ็บจนรับไม่ไหวจริง ๆ​

ตอน​เป็นผู้ใหญ่นั้น​ไม่ค่อยเจ็บ ​จะเจ็บก็แค่เหมือนมดกัด
​แต่ตอน​เป็นเด็กนี่โค-ตรเจ็บเลย​..
ผมเลย​ร้องซะลั่นห้อง
ไม่อาวดีกว่า..นาน ๆ​ เจอกันก็แล้ว​กันนะจ๊ะ​
อิอิ..

"หัวเราะอะไร​ลูก? ​เมื่อกี้เห็นร้องไห้อยู่​แหมบ ๆ​
รมณ์ดีจังนะเรา.."

ผมหัวเราะเอิ๊กอ๊าก..ใจยังคิดถึงภาพหยิบสำลีของนางพยาบาลไม่หาย...​
แล้ว​รถสองแถวประจำหมู่บ้านก็มาถึง..

...​...​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1035 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง สิงห์น้อย..(3)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๒๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5141 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2548, 21.09 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รันนรา [C-5142 ], [61.91.117.245]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2548, 21.19 น.

มาขอบคุณ​เพื่อน ๆ​ คับ
...​...​...​...​...​...​...​...​...​
อ๋าว...​ ไหงงั้นล่ะเนี่ย?


​ได้เกิดใหม่ ​โดยไม่​ต้องลง​ไปพบท่านยมฯ เลย​เรอะ? อิอิอิ แบบนี้เรียกเกิดทางลัดขะรับกระผม งานนี้ท่า​จะสนุกแฮะ ​ต้องตามดูกันต่อ​ไปค่ะ​

จากคุณPoceille

ยินดี​ที่​ได้รู้จักครับ​คุณPoceille
ขอบคุณ​ที่​เป็น​กำลังใจให้หนูสิงห์นะคับ
ขอบคุณขะรับกระผม
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​
​ความเห็น​ที่ ๓ : Golf [C-5137 ], [198.163.152.201]
​เมื่อวัน​ที่ : 19 มิ.ย. 2548, 04.06 น.
Hi ka,
Sorry for having to type in English na ka. I'm at university right now and it doesn't allow me to type in Thai (I'm in Canada ka). I follow you from pantip la. I never write comment in pantip coz I'm too lazy to log in. Just want to let you know that I'm glad I found you here. When I read your last kratoo in pantip that you're not going to write there anymore I was worried that I wouldn't be able to read your stories. I also have a request na ka...​ can you please post the rest of Ninnarin story too? I really want to know the ending ka. Your biggest fan!

ตอบคุณกลอฟคับ
แหะ..ดีนะนี่​ที่เครื่องของคุณอ่านภาษาไทย​ได้
​ถ้าให้ผมตอบ​เป็นภาษาอังกฤษผมคง​ต้องงม​เป็นวันแน่ ๆ​ เลย​
วิชานี้ผม​ได้​ที่หนึ่ง​มาซะด้วย
แหะแหะ..หนึ่ง​ในกลุ่มคนสอบซ่อมคับ
ขอบคุณครับ​​ที่ติดตามอ่านเรื่อง​ของผมมาถึง​ที่นี่
สำหรับเรื่อง​นินรินทร์ ผมกะไว้ว่า​จะมาเขียนต่อ​ที่นี่ครับ​
ขอให้เรื่อง​นี้จบก่อน..
รอนะคับ
ขอบคุณ​ที่ให้เกียรตินะครับ​
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : คนไกลบ้าน [C-5148 ], [211.76.97.246]
เมื่อวันที่ : 20 มิ.ย. 2548, 14.37 น.

มามอบดอกไม้ให้ค่ะ​ คุณเขียน​ได้น่ารักจังค่ะ​ตอนต่อ​ไปก้อลงเร็วๆ​นะคะ​รออ่านอยู่​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : รันนรา [C-5158 ], [61.91.135.219]
เมื่อวันที่ : 20 มิ.ย. 2548, 21.11 น.

คุณคนไกลบ้านครับ​..
ชื่นใจจังเลย​ครับ​สำหรับดอกไม้​ที่ให้..
ผมแปะเรื่อง​สั้นเรื่อง​ใหม่แล้ว​นะครับ​
ขอบคุณ​ที่ติดตามคับ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Maquid [C-5179 ], [203.151.141.197]
เมื่อวันที่ : 21 มิ.ย. 2548, 19.15 น.

แจ่ม!!!!!!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Poceille [C-5203 ], [202.5.84.46]
เมื่อวันที่ : 25 มิ.ย. 2548, 13.05 น.

ใส!!!






...​

ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่​ต้องตกใจนะคะ​คุณรันฯ Poceille มาแซวต่อจากคุณม้าขวิดข้างบนอ่ะค่ะ​


ไอ้หนูสิงห์นี่มันน่านัก...​ น่าฟัด! แก่นเซี้ยวนักเชียว หนหน้าระวังคุณพยาบาล​เอาสำลีเช็ดหูแล้ว​ร้องว่า "คุณหมอขา เด็กมีเขม่าติดหูค่ะ​!!!"





ขอ​ไปอ่านบทต่อ​ไปก่อนจ้า...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น