นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๘ มิถุนายน ๒๕๔๘
สิงห์น้อย..(2)
รันนรา
...ผมมารู้สึกตัวอีกครั้ง จากการรู้สึกเจ็บ​​ที่ก้นเหมือนมี​​ใคร​​ใช้มือตีเต็มแรง เจ็บมากจน​​ต้องแหกปากร้องออก​​ไป ​​แต่เสียง​​ที่ผม​​ได้ยินกลับ​​เป็นเสียงเด็กร้อง "อุแว้.."...
2) ในอ้อมอก

ผมมารู้สึกตัวอีกครั้ง
จากการรู้สึกเจ็บ​ที่ก้นเหมือนมี​ใคร​ใช้มือตีเต็มแรง
เจ็บมากจน​ต้องแหกปากร้องออก​ไป
​แต่เสียง​ที่ผม​ได้ยินกลับ​เป็นเสียงเด็กร้อง "อุแว้.."
​และตามด้วยเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง​
"ดีใจ​กับคุณแม่ด้วยค่ะ​ คุณ​ได้ลูกชาย...​"
ผมงงเต้ก พยายามลืมตา ​แต่ก็ลืมไม่ขึ้น​
เพียงรู้สึกว่า​มี​ใครบางคนยก​ทั้งตัวของผมขึ้น​​ไปในอากาศ
แล้ว​นำ​ไป​ที่อ่างน้ำ ​เขา​กำลังล้างตัวผม!!
ผมพยายามดิ้นสุดแรง ​แต่ขา​และมือของผมก็แค่ตะกุย​ไปในอากาศเท่านั้น​
​เขาวางผมลงใน​ที่นิ่ม ๆ​ ​ความมืด​และเงียบทำให้ผมแหกปากร้องสุดเสียง

​แต่แล้ว​ก็มีอะไร​อย่างหนึ่ง​ใส่เข้ามาในปาก
ผมงับเต็มแรงด้วย​ความตกใจ
น้ำหวาน ๆ​ ​และมัน ๆ​ ทะลักเข้าปากผมอย่างรวดเร็ว ผมรีบกลืนมันลงคอทันที
​ความรู้สึกแรก​ที่​ได้ลิ้มรส..
มันมา​พร้อม​กับ​ความอบอุ่น​ที่แผ่ซ่านขึ้น​มาจาก​ความนุ่มนิ่ม​ที่ผมสัมผัสอยู่​นั้น​
รวม​ทั้ง​ความอบอุ่น​ที่ไหล​เป็นสาย​ไปสู่กระเพาะของผม
ทำให้ผมดูดเจ้าเม็ดกลม ๆ​ ในปากนั้น​อย่างลืมตัว
​กำลังสงสัยอยู่​ว่ามัน​เป็นอะไร​ ​แต่ก็ยังไม่ทัน​จะนึกคำตอบ​ได้ทัน
ผมก็หลับ​ไปเสียก่อน..
*****

จากการหลับ ๆ​ ตื่น ๆ​ นั้น​ ทำให้ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่าน​ไปนานสักเท่าใด
​แต่วันนี้พอผมรู้สึกตัวตื่นขึ้น​
ผมก็แทบ​จะแหกปากร้องด้วย​ความยินดี
ผมเริ่มมองเห็นโลก​ได้ชัดเจนขึ้น​แล้ว​
อาการผิดปกติของสมองคงหาย​ไป
หลังกระทบกระเทือนอย่างแรงบนรถไฟนั่น
จนทำให้ผมมองไม่เห็น​ไปชั่วขณะ ร่างกายขยับเขยื้อนตามใจสั่งไม่​ได้
อารามดีใจผมจึงร้องไชโยออกมาเต็มเสียง
"แอะ.."

เอ๊ะ ทำไมเสียงจึงออกมาแค่นี้
หรือกล่องเสียงของผมก็รวน​ไปซะแล้ว​
​เอาใหม่อีกที
"แอ้.."

จ๊าก..ทำไมผมถึงร้องเสียงเหมือนเด็กอย่างงี้???
เกิดอะไร​ขึ้น​​กับผมกันแน่??

ผมรีบมองรอบตัว
สิ่ง​ที่เห็นมีเพียงตัวอะไร​ไม่รู้ใหญ่มากลอยอยู่​ตรงหน้า
มองแว่บแรกเหมือนตัวประหลาดในหนัง​ที่ผมเคยดู
​แต่พอเพ่งมาก ๆ​ อีกทีจึง​ได้รู้ว่า​เป็นปลาตะเพียน
​ที่​ใช้ตอกสานแล้ว​แขวนไว้บนปลายไม้
สำหรับให้เด็ก​ได้ฝึกสายตา
​แต่ให้ตายเหอะครับ​
ปลาตะเพียนบ้าอะไร​ถึง​ได้ใหญ่ขนาดนี้

มี​ใครมาเล่นตลก​กับผมแน่ ๆ​
สงสัย​จะ​เป็น​เพื่อนตัวแสบของผมคนใดคนหนึ่ง​
คงอยากให้ผมตกใจเล่นในทันที​ที่ฟื้นจากการบาดเจ็บ
ผมรีบมองหาพวก​เขา ​แต่ผมไม่เห็น​ใครเลย​

เตียง​ที่ผมนอนอยู่​ ​เป็นเตียง​ที่มีไม้ระแนงกลม ๆ​
ตีกรอบล้อมรอบไว้เหมือนเตียงเด็ก​ที่ถูกขยายใหญ่ขึ้น​จนผู้ชายตัวใหญ่ ๆ​ อย่างผมนอน​ได้
ห้อง​ที่ผมนอนอยู่​ผมก็ดูไม่ออกว่ามัน​จะเหมือนห้องพักในโรงพยาบาล​ที่ตรงไหน
มัน​เป็นเหมือนห้องนอนใหญ่ ๆ​ ห้องหนึ่ง​
มีหน้าต่างสาดแสงอยู่​ตรงโน้น
มีประตู​ซึ่งเปิดอยู่​อยู่​ทางนี้
​และก็มีของเล่นเด็กเล็กวางอยู่​ทั่ว​ไป

​ที่สำคัญ...​
ทุกอย่างดูผิดสัด​ส่วนใหญ่โต​ไปซะหมด
เหมือนผมหลง​ไปอยู่​ในเมืองยักษ์
ไม่ผมก็ตัวหดเล็กลง​เป็นคนแคระ
ทุกอย่างถึง​ได้ผิดขนาด​ไปอย่างงั้น!!

ผมลองขยับมือ​ทั้งสองข้าง ​เพื่อเรียกพละ​กำลังกลับมา
แรก ๆ​ มันไม่ยอมทำตามคำสั่ง ขยิกนิ้ว​ได้เพียงนิดเดียว
​แต่พอออกแรงเต็ม​ที่มันก็กระตุกวูบจนฟาดเข้าให้​ที่โหนกแก้มตัวเอง
​แต่นั่นไม่สำคัญเท่า​กับว่า มือของผม​ที่เห็นนั้น​
มันไม่ใช่​เป็นมือของผมซะแล้ว​!!!

มันมีลักษณะอ้วนป้อม ควั่น​เป็นข้อ ๆ​ คล้ายข้าวต้มมัด
ขาวจั๊วะใสแจ๋วไร้ขนรกรุงรัง นิ้ว​แต่ละนิ้วก็ไม่ผิด​กับนิ้วเด็ก
​และ​ที่สำคัญ ผมไม่​สามารถ​จะแบบมือออก​ไป​ได้

เฮ้ย..เกิดอะไร​ขึ้น​นี่..!!!!????

ผมพยายามผงกหัวขึ้น​ ​แต่ก็ทำไม่​ได้
คอของผมเหมือนกระดูก​จะกลายสภาพ​เป็นหนังสติ๊ก
​คือมี​แต่เอ็น​ที่​เอาไว้สำหรับให้เอี้ยวหัว​ไปมา
ไม่​สามารถ​จะชันคอ​ได้เหมือนคนปกติทั่ว​ไป

ผมรีบหลับตา หวังว่า​เมื่อลืมตาอีกครั้งฝันร้ายครั้งนี้​จะหาย​ไป
เริ่มนับหนึ่ง​ถึงสิบในใจ ​แต่พอนับถึงห้าผมก็ลืมตาขึ้น​ทันที

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
มือของผมก็ยังเหมือนเดิม
​แต่​เพื่อให้แน่ใจว่าผมไม่​ได้ฝัน​ไปจริง ๆ​ ผมจึงลองกัดริมฝีปากเต็ม​ที่
แย๊ก..ผมไม่มีฟัน ผมกลาย​เป็นเด็กแรกเกิด​ไปแล้ว​จริง ๆ​ หรือนี่???
ผมไม่เชื่ออออออออออออ

*****

ด้วยเสียงตะโกนของผม ทำให้ชายคนหนึ่ง​เดินเข้าห้องมา
ผมรีบหลับตาลงทันที ​เพื่อไม่ให้​เขารู้ว่าผมตื่น

"เอ๊ะ..เสียงร้อง​เมื่อกี้เหมือนลูกตื่นแล้ว​นี่นา
ฮะฮะ สงสัยลูกสิงห์ของเราละเมอ ดูสิ นอนหลับอุตุเชียว
น่ารักน่าชังจริงจริง...​"

ผมพยายามไม่ขยุกขยิก
รู้สึกว่า​​เขา​จะ​เอามือมาลูบหัวผมเล่นทีหนึ่ง​
​แต่แล้ว​..ในขณะนั้น​เอง
ผมก็รู้สึกปวดอึขึ้น​มาทันที

ผมรีบลืมตา
ให้ตาย​ไปอีกครั้งแล้ว​เกิดใหม่อีกทีเหอะ
ชายผู้นั้น​เดินออกจากห้อง​ไปซะแล้ว​
ผม​ซึ่งช่วยเหลือตัวเองไม่​ได้เลย​จึงจำ​เป็น​ต้องตะโกนเรียก​เขา
"แอะ.."
"อือ.."
"อา.."

แย่แล้ว​ ผมส่งเสียง​ได้แค่นี้เอง
ทำไงดี ​ต้องราดแน่เลย​..ผมทนไม่ไหวแล้ว​ด้วย
ผมกลั้นใจ ​ใช้เรี่ยวแรง​ทั้งหมด​ที่มี ​เพื่อพยายาม​จะลุกขึ้น​ให้​ได้
"พรืด.."
เสร็จกัน..ของเหลวไหลเปรอะเต็มร่องก้น ส่งกลิ่นเหม็นโฉ่ขึ้น​มา
​เป็นไง​เป็นกัน ผมตะโกนร้องสุดเสียง
"อุแว้...​...​...​...​...​"
******

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1031 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง สิงห์น้อย..(2)
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๔๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5111 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 18 มิ.ย. 2548, 11.02 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Poceille [C-5132 ], [202.57.159.147]
เมื่อวันที่ : 18 มิ.ย. 2548, 17.46 น.

อ๋าว...​ ไหงงั้นล่ะเนี่ย?


​ได้เกิดใหม่​โดยไม่​ต้องลง​ไปพบท่านยมฯ เลย​เรอะ? อิอิอิ แบบนี้เรียกเกิดทางลัดขะรับกระผม งานนี้ท่า​จะสนุกแฮะ ​ต้องตามดูกันต่อ​ไปค่ะ​


แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Golf [C-5137 ], [198.163.152.201]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2548, 04.06 น.

Hi ka,
Sorry for having to type in English na ka. I'm at university right now and it doesn't allow me to type in Thai (I'm in Canada ka). I follow you from pantip la. I never write comment in pantip coz I'm too lazy to log in. Just want to let you know that I'm glad I found you here. When I read your last kratoo in pantip that you're not going to write there anymore I was worried that I wouldn't be able to read your stories. I also have a request na ka...​can you please post the rest of Ninnarin story too? I really want to know the ending ka. Your biggest fan!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น