นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๘ มิถุนายน ๒๕๔๘
สิงห์น้อย..
รันนรา
...ไม่นานมานี่ผมมีธุระ​​ไปทำงาน​​ที่ต่างจังหวัด ไกลมากจนผมตัดสินใจไม่ขับรถ​​ไป ​​ที่ไม่ขับรถ​​ไปก็​​เพราะว่าสงสารตัวเอง ​​กับระยะทางกว่าเจ็ดร้อยกิโลเมตร.....
1) บนรถไฟ...​

ไม่นานมานี่ผมมีธุระ​ไปทำงาน​ที่ต่างจังหวัด
ไกลมากจนผมตัดสินใจไม่ขับรถ​ไป
​ที่ไม่ขับรถ​ไปก็​เพราะว่าสงสารตัวเอง
​กับระยะทางกว่าเจ็ดร้อยกิโลฯ นั้น​ไม่ใช่เล่น ๆ​ นะครับ​
ยิ่งรถ​ที่​ใช้อยู่​​เป็นรถรุ่น "เหลือ​ใช้" ด้วยแล้ว​
กว่า​จะขับ​ไปถึง​ที่หมาย​ได้ มือข้าง​ที่จับประตูอยู่​ไม่ให้มันหลุดนั้น​ก็คง​จะ​เป็นเหน็บ
หรือไม่ก็​ต้องจอดข้างทางชั่วโมงละสองครั้ง​เพื่อเติมน้ำ​ที่หม้อน้ำ​และเติมน้ำมัน​ที่ถังน้ำมัน
หรือไม่(อีกที)ก็​ไปไม่ถึง
​เพราะมันไม่ยอม​จะ​ไป จอดแอ้ง​แม้งรอช่างมาลากเข้าอู่
อุ่​ซึ่งเปรียบเสมือนบ้าน​ที่แท้จริงของมัน(​เพราะ​ไปอยู่​บ่อยเหลือเกิน)
อัน​จะทำให้ผม​ไปทำธุระไม่​ได้เสียเปล่า ๆ​

ผมจึงตัดสินใจขึ้น​รถไฟ ตีตั๋วนอน​ไปซะด้วย
​เขาเรียกว่าชั้นดีหนึ่ง​ประเภทหนึ่ง​เลย​หนา
ค่าตั๋วหลายร้อยอยู่​ ​แต่ก็ถือว่าคุ้มหาก​จะเทียบ​กับค่าน้ำมัน​ถ้าผม​จะขับรถ​ไปเอง
แถมยัง​ได้นอนอย่างสบายอีกต่างหาก
ผมเคยขึ้น​มาครั้งนานหลายปีแล้ว​ ยังติดอกติดอยู่​จนถึงเดี๋ยวนี้
*****

​เมื่อ​ไปถึงสถานีวัวลำพอง
รถไฟขบวน​ที่ผม​ต้องอาศัยมัน​ไปจอดยิ้มเผล่รอผมอยู่​แล้ว​
จัดแจงเลือก​ที่นั่งตาม​ที่ระบุไว้​ที่ตั๋ว ​และเก็บข้าวเก็บของเรียบร้อย​
เห็นว่ายังเหลือเวลาอีกพักใหญ่ จึงเดินลงมาหาอะไร​ดื่มเล่น ๆ​
ตอนนั้น​ประมาณหกโมงกว่า ๆ​ เห็น​จะ​ได้
ผู้คนมากมาย​เดิน​ไปเดินมา
บ้างลงจากรถขบวนหนึ่ง​
บ้างก็​กำลัง​จะเดินขึ้น​รถอีกขบวนหนึ่ง​
​แต่สิ่ง​ที่ผมสนใจตอนนั้น​ไม่มีอะไร​มาก​ไปกว่า
ร้านขายเบียร์..
เอิ๊กซ์...​
****

ใน​ที่สุดก็หาเจอจน​ได้
ซื้อตุนมาไว้นิดหน่อย​ ​เพราะมากกว่านั้น​​จะ​เป็นภาระต่อการถือจนเกิน​ไป
ผมเดินแบกเบียร์สิบกระป๋องนั้น​ขึ้น​รถไฟ
ผู้​โดยสารหลายคนหันมามองผม​เป็นตาเดียว
ด้วย​ความเขินผมเลย​​ต้องเดินช้า ๆ​
จริง ๆ​ กะว่า​จะให้คนอื่น​เขาเปรี้ยวปากอย่างผมบ้าง
แล้ว​ก็​ได้ผล
มีชายคนหนึ่ง​เรียกผมไว้
"น้อง เบียร์ป๋อง"
ผมหันซ้ายขวา..​เพื่อพิสูจน์ให้แน่ใจว่า​เขาเรียกผมจริง ๆ​
"น้องนั่นแหละ​..ซื้อเบียร์กระป๋องซิ.."
ผมฉุนวูบ..
อะไร​กันฟะ??
บุคลิกของนักธุรกิจใหญ่อย่างนี้
ผมก็เรียบกริบจากการหวีเป๋ปกปิดร่องรอยลานจอดเครื่องบินตรงหน้าผาก
แว่นตา​ที่สวมก็แสนแพง
เพียง​เพื่อ​จะปกปิด​ความหวาน​และคมกริบของดวงตาไม่ให้​ไปบาดหัวใจ​ใคร​เขาเข้าก็เท่านั้น​
รูปร่างก็บึกบึนสมชายชาตรี เคย​เอาไม้บรรทัดขนาดหนึ่ง​ฟุตวัด​ได้ยังไม่หมด(บรรทัด)
จึงไม่​ต้องพูดล่ะว่ามัดกล้าม​ที่หน้าอกหน้าใจ​จะขนาดไหน
เสื้อ​ที่สวมใส่ก็ใช่ว่า​จะไร้ยี่ห้อ ตัวละเก้าสิบเก้าสองตัวร้อยห้าสิบ
กางเกงยีนส์เนื้อดีผ้าแข็งโป๊กนั้น​เล่า ให้​เอาเงินมา​เป็นพันก็ไม่ขาย
(​จะขาย​ได้ยังไงก็​เอามาแค่ตัวเดียว..)
แล้ว​ยังไง..มาเห็นผม​เป็นคนขายเครื่องดื่ม​ไป​ได้
ฉุนเฟ้ย..
*****

​แต่แล้ว​​ความฉุนของผมก็เริ่มคลาย
ท่าทางผมคงคล้ายคนเร่ขายเครื่องดื่มบนรถไฟ​เป็นแม่นมั่น
ยิ่งเห็นสีหน้าท่าทางของเจ้าของเสียงนั้น​..​เขาคง​จะอยากเบียร์เหมือนผมแน่ ๆ​
ไหน ๆ​ ก็คอเดียวกัน แบ่งให้ซักกะป๋อง​จะ​เป็นไร
​แต่ขอโทษ...​
แหะ..ไม่ฟรีนะครับ​
*****

ชายคนนั้น​อายุอานามคงใกล้ผม
​เขามา​พร้อม​กับภรรยาของ​เขา​ซึ่ง​กำลังบวมเต็ม​ที่
หลังจากเบียร์กระป๋องแรกหมด​และกระป๋อง​ที่สองพร่อง​ไปเกือบครึ่ง
(ผมให้​เขาฟรี..ก็เริ่ม​เป็นคนรู้จักแล้ว​นี่คับ)
ผมก็รู้ว่า​เขาใกล้​จะ​ได้ลูกเต็มที
​ที่เดินทางในวันนี้ก็​เพราะ​จะกลับบ้าน​เพื่อให้ภรรเมีย​ไปคลอด​ที่บ้านนั่นเอง

เราคุยกันอย่างถูกคอ
คุยอะไร​กันบ้างนั้น​ตอนนี้ขออนุญาตไม่เล่าล่ะครับ​
​เพราะขี้เกียจนึกคำพูดในเครื่องหมายฟันหนูให้เยิ่นเย้อ
​เอา​เป็นว่านอกจากคอของผม​จะถูก​กับ​เขาจนสะอึกอึ๊กส์ ๆ​ แล้ว​
ภรรเมียของ​เขาก็เริ่ม​ที่​จะคุย​กับผมอย่างสนิทสนมคุ้นเคยมากขึ้น​
****

ภรรยาของชายคนนั้น​​ที่ผมรู้ชื่อตอนหลังว่าคุณนิเวศน์
​เป็นผู้หญิง​ที่หากไม่ท้องแล้ว​คงสวยมาก
​แม้ตอนนี้​จะดูบวม​เนื่องจาก​ต้องกินยาบำรุง​และทานอาหารเผื่อลูกน้อย
​แต่ผมก็ยังรู้สึกว่า​ผิวของหล่อนนั้น​นางงามยังอาย
​เป็นผิวของคนชาวเหนือแต๊ ๆ​
วงหน้าสดใสเต็ม​ไปด้วยเลือดฝาด
ขนาดผม​เป็นคน​ที่ไม่สนใจเมียชาวบ้าน​เขานะเนี่ย
ยังอดชื่นชมไม่​ได้

นึก ๆ​ แล้ว​ก็ให้อิจฉาไอ้หนุ่มหน้าจืดคนนั้น​
หล่อก็ไม่หล่อไหงมีเมียสวย​ไป​ได้
คนหล่ออย่างผมทำไมอาภัพหนักหนาก็ไม่รู้สิครับ​
ผู้หญิงสวย ๆ​ ไม่มีเข้ามาใกล้สักคน
​ที่ยอมเข้าใกล้ก็บังคับให้คบ​เป็น​เพื่อนบ้าง ให้​เป็นน้องสาวบ้าง
มันน่าน้อยใจ​เป็นยิ่งนัก

รถไฟเคลื่อนขบวนออกจากชานคนแก่
หรือคุณ ๆ​ ​จะเรียกว่าชานชาลาก็ตามใจ-มา​ได้พักใหญ่
ผม​กับครอบครัวของนายนิเวศน์ก็ยังคงคุยกันอย่างออกรส
อาจ​จะ​เป็น​เพราะเบียร์สิบกระป๋องนั่นหรือเปล่าก็ไม่ทราบ
​ที่ทำให้พวก​เขาหลุดปากเชิญให้ผม​ไปบ้าน​เขาในทันที​ที่เสร็จธุระ
บังเอิญบ้าน​เขาอยู่​ในตัวจังหวัด​ที่ผม​กำลัง​จะ​ไปทำงาน​พอดี
ผมก็เลย​รับปากรับคำหัวเราะฮิฮะ​กับ​เขา​ไป
จนกระทั่งรถวิ่งเลย​นครสวรรค์มา​ได้พักเบ้อเริ่ม
เหตุการณ์อันหน้าหวาดเสียวก็เกิดขึ้น​

"โอย..ตายล่ะ..ฉันเจ็บท้องแล้ว​.."
​เป็นเสียงของภรรยาคนสวยของนิเวศน์
หน้าของหล่อนเหยเกผิดรูป​ไป
มือจับท้อง​ที่นูนต่ำลงมาอย่างเห็น​ได้ชัด

"สงสัย​จะคลอดแล้ว​ล่ะพี่เวศน์..น้ำเดินแล้ว​ด้วย.."
​เป็นเสียงกระท่อนกระแท่น​ที่กระทุ้งเข้ามาในหัวใจของผม
อะไร​​จะรีบร้อนขนาดนั้น​วะไอ้หนูน้อย
อยู่​ ๆ​ คิด​จะออกก็ไม่มีปี่มีขลุ่ยนำหน้าอย่างชาวบ้าน​เขาบ้างเลย​รึ??

ผู้คนมุงดูกันเข้ามา​เพื่อร่วมเหตุการณ์
​และ​เพื่อร่วม​เป็นตัวประกอบในการเล่าเรื่อง​นี้ของผม
มีหลายคนเรียกหาหมอหรือพยาบาล
มีบางคนส่งเสียงวี๊ดว้ายกระตู้วู้ให้​เป็น​ที่วุ่นวายสับสน
​ส่วนเจ้าสามีขี้เมานั้น​หน้าซีดเผือด
หยิบโน้นหยิบนี้จับโน่นจับนี่จนมั่ว​ไปหมด

ผมเองนั้น​ก็ใช่ว่า​จะทำอะไร​​ได้ดี​ไปกว่าคนอื่น
แอลกอฮอล์​ที่สะสมไว้ประมาณสี่ห้ากระป๋องเริ่มออกฤทธิ์
รู้สึกหน้ามืด​เป็นระยะ ๆ​
จำ​ได้เลา ๆ​ ว่าผมให้คุณนิเวศน์ย้ายภรรยาของ​เขาลงมานั่ง​กับพื้น
เผื่อเด็กคลอดออกมาจริง ๆ​
เด็ก​จะ​ได้ไม่ตกปุ๊จาก​ที่นั่งลง​ไปคอหักตายเสียก่อน
ก่อน​ที่​จะ​ได้ร้องอุแว้แรกของชีวิต

​แต่เพียงแค่หล่อนขยับตัว
น้ำสีแดงใสนั้น​ก็ไหลรินออกมาจากต้นขา
เรื่อยลงมาจนถึงพื้น
ไหลคืบมาจนปลายเท้าของผม

จังหวะเดียวกันนั้น​รถไฟก็หยุดกึก
ผม​ซึ่ง​กำลังตะลึงตึงตึงอยู่​​กับน้ำสีแดงนั้น​จึงไม่ทันระวังตัว
ศีรษะถูกเหวี่ยง​ไปตามแรงกระชาก
ฟาดโครมเข้าเต็ม​ที่​กับเสาเหล็ก​ที่ค้ำยันหลังคาโบกี้เสียงดังตึง
จากนั้น​ผมก็ยิ้มเผล่ทรุดลง​ไปนอนสิ้นสติสัมปชัญญะ​ไปในทันที
******

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1030 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง สิงห์น้อย..
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๙๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๙
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5110 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 18 มิ.ย. 2548, 10.27 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Poceille มามุงดูคนจะคลอดลูกจ้า [C-5130 ], [202.57.159.147]
เมื่อวันที่ : 18 มิ.ย. 2548, 17.43 น.

อ๋าว...​ สลบ​ไปเสียแล้ว​ แล้ว​​ใคร​จะมา​เป็นพยาบาลช่วยคลอดล่ะจ๊ะ​?


ชอบงานเขียนแบบนี้จังค่ะ​ สั้น กระชับ ​แต่ไม่กุดจนเสียรูป แถมมีจุดดึงมุมปากให้ยกยิ้มขึ้น​​ได้​เป็นระยะ


รออ่านตอนต่อ​ไปอยู่​นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-7566 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 06 พ.ค. 2549, 04.55 น.

เพิ่งมาเก็บอ่านค่ะ​ รันนรา เดี๋ยว​จะคอยเก็บ​ไปเรื่อยๆ​นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น