นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๓ มิถุนายน ๒๕๔๘
ฟ้า....
รันนรา
...ฟ้า​​เป็นผู้หญิง.. อายุเพิ่งสิบแปดปี​​ได้ไม่กี่เดือน ฟ้าเรียนอยู่​​ปีสอง..ในมหาฯลัยราคาแพง จริง ๆ​​ แล้ว​​ฟ้าไม่อยากเรียน​​ที่นี่..ฟ้าอยากเรียนมหาฯลัยราคาถูกมากกว่า...
ฟ้า​เป็นผู้หญิง..
อายุเพิ่งสิบแปดปี​ได้ไม่กี่เดือน
ฟ้าเรียนอยู่​ปีสอง..ในมหาฯลัยราคาแพง
จริง ๆ​ แล้ว​ฟ้าไม่อยากเรียน​ที่นี่..ฟ้าอยากเรียนมหาฯลัยราคาถูกมากกว่า..
​แต่แม่ฟ้าไม่ยอม..ท่านบอกว่าลูกแม่​ต้อง​ได้ดี
​แต่พ่อฟ้าไม่ยอม..ท่านบอกว่าลูกพ่อ​จะ​ไปเรียน​ที่นั่น​ได้ยังไง
ฟ้าก็เลย​​ต้องยอม..ยอม​ที่​จะเรียน​ที่นี่
แล้ว​แอบ​ไปลงทะเบียนเรียน​ที่โน่น..รามคำแหง..
มหาฯลัยแห่งบทเพลง​ที่ซาบซึ้งตรึงจิต
"ฝากพ่อขุนราม..ข้ามาตามหาแฟนเก่า.."
หรือไม่ก็
"ขับรถสองแถวส่งแอ๋วเรียนราม...​ปีนี้คนงาม เรียนอยู่​ปีสาม..นิติศาสตร์.."
ฟ้าอยาก​เป็นแอ๋ว..อยาก​เป็นคนงามของ​ใคร ๆ​
ก็คนมันไม่สวยนี่นะ..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้ามีดีแค่ผิวขาว..ขาวจนไม่รู้​จะขาวอย่างไง..
​ต้องโทษพ่อ​ที่​เป็นจีนแท้..​แม้แม่​จะ​เป็นคนไทยก็ยัง​เป็นคนขาว..
บางครั้งก่อนนอนเธอไม่ยอมทาครีม..ปล่อยให้ผิวมันแห้งอยู่​อย่างนั้น​..
บางครั้งเธอไม่ยอมสระผม..ปล่อยให้มันเหนียวเหนอะอยู่​ยังงั้น
บางครั้งเธอไม่ยอมส่องกระจก...​เบื่อ​ที่​จะดูหน้าพื้น ๆ​ ของตัวเอง..
​จะ​แต่ง​ไปทำไมให้เหนื่อย..ก็คนมันไม่สวย..ทำอย่างไรมันก็ไม่สวย
​ถ้าสวยฉันคงมีแฟน​ไปนานแล้ว​..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้ามาบ่นเรื่อง​นี้​กับผม..ผมก็จนด้วยเกล้า
เธอถามว่าทำไม..คนไม่สวยถึงไม่มีคนมาจีบ
ผมตอบเธอว่าก็​เพราะเธอไม่สวย
เธอถามต่อว่า..แล้ว​ทำไมคนไม่สวย​ที่เห็นอยู่​เยอะแยะ..ถึงมีลูกหลานยั้วเยี้ย
ผมไม่รู้​จะตอบอะไร​..ก็เลย​ตอบส่งเดชว่าก็คนไม่หล่อก็มีอยู่​เยอะแยะเหมือนกัน..
เธอทำหน้านิ่ว..แล้ว​บอกว่า "อ้าว..คนไม่สวย​กับคนไม่หล่อมาอยู่​ด้วยกัน..ลูกหลานออกมามิขี้เหร่หนักขึ้น​​ไปเรอะ?"
ผมตอบเธอว่า..ก็ด้วยเหตุผลนี้แหละ​..คน​ที่สวย​ที่หล่อถึงหา​ได้ยากนักเวลานี้
ก็ไอ้คนสวยมันก็มัว​แต่หาคนหล่อ
ไอ้คนหล่อก็รอ​จะล่อ​แต่คนสวย..
พันธุกรรมคนไม่หล่อไม่สวยเลย​มีอยู่​ดาษดื่น
เธอทำหน้าย่น..ขบคิดชั่วครู่
"งั้นชั้น​จะหาคนหล่อ..หากไม่มีคนหล่อมา​เป็นแฟน..ชาตินี้ชั้น​จะขึ้น​คาน​ไปจนตาย.."
ผมทำหน้าปูเลี่ยน แล้ว​เธอก็มองผมด้วยสายตาจริงจัง
"พี่รัน..ทำไมพี่​ต้อง​เป็นพี่ชายฟ้าด้วย??"
เอิ๊กซ์!!
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้า​เป็นคนเรียนหนังสือเก่ง..เก่งมาตั้งแต่ชั้นอนุบาล
พอประถมฟ้าก็​ได้​ที่หนึ่ง​มาตลอด
ตอนมัธยม..ฟ้ายอมให้คนอื่น​ได้​ที่หนึ่ง​บ้าง..ตัวเองยอมมาอยู่​​ที่สิบหก
​แต่พอมัธยมปลาย..ฟ้าโตขึ้น​..ใจก็เลย​กว้างขึ้น​..คะแนนเลย​มาอยู่​​ที่ลำดับรองบ๊วย
"สงสารไอ้นุ้ยมันน่ะ..มันคงเหงาแย่​ถ้าไม่มีฟ้า.."
นุ้ย​คือคน​ที่​ได้คะแนนอันดับบ๊วย
"ไอ้นุ้ยมันขอฟ้าเอง..ให้ฟ้าอยู่​บ๊วย ๆ​ ​กับมัน..มันบอกกินบ๊วยคนเดียวแล้ว​เสียวฟัน.."
ผมบ้องหัวน้องสาวคนนี้​ไปทีหนึ่ง​
เธอตะโกนลั่นบ้าน
"แม่...​...​..พี่รันตบหัวฟ้า...​"
ผมหลับตาปี๋
"ไอ้รัน..นั่นน้องเอ็งนะ...​น้อง​เป็นสาว​เป็นแส้​ไปตบหัวตบหู​ได้ยังไง.."
ผมเลย​เงื้อเท้า..
"แม่...​พี่รัน​จะเตะฟ้า.."
ผมวิ่งจู๊ดออกจากบ้าน..
แว่วเสียงแม่ดังข้างหู
"ไอ้ลูกคนนี้..สอนไม่รู้จักจำ..มีน้องสาวอยู่​​ทั้งคน..ออก​จะสวยบอบบางน่าทะนุถนอมขนาดนี้..ไม่รู้หัวใจทำด้วยอะไร​!!"
พอพ้นเขตบ้าน..ผมตั้งใจเปล่งเสียงเต็ม​ที่
อ้วก...​
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้า​เป็นน้องสาวของผม..
เกิดหลังผมสี่ปี..​เป็นลูกแหง่ประจำบ้าน
จริง ๆ​ แล้ว​ฟ้า​เป็นคนไม่ขี้เหร่อะไร​นัก..เพียง​แต่ไม่ใช่ผู้หญิง​ที่ดูแล้ว​สวยในครั้งแรก​ที่​ได้ดู
ผิวขาวเหมือนพ่อ..ขาวกว่าผมเสียอีก
หน้าก็เหมือนพ่อ..ตาชั้นเดียว..คิ้วเฉียง ๆ​
จมูกเล็ก..ปากใหญ่..
มีเหมือนแม่อย่างเดียวก็​คือผม..ผมของเธอหยิกสลวย​และดกหนา..
"พี่รัน..ฟ้า​จะทำผมให้ตรงดีไหม?"
"เท่าไร?"
"เจ็ดร้อย..ยืดผมถาวร​ต้องเสียเจ็ดร้อย.."
"ไร?..ตั้งเจ็ดร้อย.."
"ถูก​จะตาย"
ผมคว้าเตารีด..
"นี่ดีกว่า..บริการฟรีรับประกันหกเดือน"
ฟ้าตะโกนเรียกแม่..
"ไอ้รัน..แกล้งน้องอีกแล้ว​!!"
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ผม​กับฟ้าสนิทกันมาก..อาจ​จะด้วยเหตุนี้เลย​ทำให้กริยาท่าทาง​และการพูดจาของเธอดู​จะเหมือนผู้ชาย..
ตอนเธอมีประจำเดือนครั้งแรก..
ฟ้าไม่ตกใจ..​ใช้นิ้วสะกิดยิก ๆ​
"พี่รัน.."
"ไร?"
"เลือดไหล?"
"​เป็นไร?"
"ไม่รู้...​"
"ตรงไหน?"
เธอชี้
"ตรงนี้.."
ผมกลืนน้ำลาย
"​ไปบอกแม่ดิ.."
"แม่ทำให้เลือดหยุดไหล​ได้เหรอ?"
ผมพยักหน้า
"แม่​จะ​ใช้สากกะเบืออุดไว้"
เธอทำตาโต
"เล็ก​ไปมั้งพี่.."
"ในครัวแม่มีมะละกอ..พอ​จะ​ใช้​ได้ละมั้ง"
"ฟ้าว่า​เอาครกเลย​ดีกว่า..ใหญ่ดี.."
ผมเขกกะโหลกเธอ
ฟ้ายิ้มแหย..
"​เป็นผู้หญิงไม่ดีเลย​เนอะ..ปวดท้อง​จะตาย"
"​เป็นผู้ชายก็ไม่ดี..ทุกเดือนก็​ต้องปวดท้องเหมือนกัน.."
"ปวดไร?"
"ท้องจั๊กกะจี้ดู๋.."
เธอขมวดคิ้ว..แล้ว​ปล่อยหัวร่อเสียงอหาย..
"จริงเหรอพี่..มันจั๊กกะจี้ท้องจริงเหรอ?"
ผมพยักหน้า..หัวเราะ​ไป​กับน้องด้วย
เรื่อง​ลามก​กับน้องนี่ผมถนัดนัก..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

อย่าง​ที่บอก ฟ้าไม่ใช่เด็กสาว​ที่เห็นครั้งแรกแล้ว​ติดใจ
มีรอยยิ้มเท่านั้น​​ที่ดูจริงใจ..เวลาเธอยิ้มโลก​ทั้งโลก​พร้อม​จะสว่าง​ไป​กับเธอด้วย..
ผมเฝ้ามองน้องคนนี้โตขึ้น​มาด้วยหัวใจ​ที่ว้าวุ่น
"มัน​จะขายออกไหมนี่?"
ก็ผอมออกอย่างนั้น​..หน้าอกหน้าใจไม่สังเกตแทบไม่เห็น
"พี่..พี่เคยเจ็บนมมั่งไหม?"
ผมลูบอก..
"ไม​ต้องเจ็บ?"
"ฟ้าเจ็บ​จะแย่..​เป็นก้อนแข็ง ๆ​ คล้ายมะเร็ง"
"ยังงี้​ต้องดีดวันละสามครั้งทุกเวลาหลังอาหาร"
"ดีดทำไม?"
"ไม่งั้นไม่หายเจ็บ"
"จริงดิ?"
"จริงสิ..ไม่เชื่อลองดู.."
แล้ว​วันหนึ่ง​เธอก็ยกนิ้วโป้งให้ผม
"โกรธพี่รันแล้ว​..โกหกน้อง"
"ไร?"
"ดีดแล้ว​ไม่เห็นหายเจ็บ..แม่บอก​ต้อง​ใช้น้ำอุ่นประคบ..พี่รันหลอกฟ้า...​ดีดจนเขียวเลย​.."
ผมอยาก​จะหัวเราะ..​แต่สงสารน้องมากกว่า..
"อ้าว..แล้ว​ทำไง?"
"ฟ้าเลย​จับเล่น..เพลินดี.."
งึ่ย..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้า​เป็นคนชอบตีแบด
แบดมินตั้นไม่ใช่แบตเตอรี่
แม่ให้ฟ้า​ไปเรียน​กับคอร์ตแถวบ้าน ​เขาเปิดสอนเด็กตั้งแต่ตัวเล็ก ๆ​ จนตัวโต ๆ​
แล้ว​ฟ้าก็ติดใจครู​ที่สอน...​​เป็นผู้ชายหล่อมาก
วันหนึ่ง​กลับถึงบ้าน..เธอก็มาสะกิดยิก ๆ​
อาการสะกิดยิก ๆ​ ​เป็นบุคลิกประจำตัวของฟ้า
ยกมือนิด ๆ​ ศอก​และแขนแนบลำตัว..
กระซิบกระซาบ
"ฟ้าบอกรัก​เขาเลย​ดีไหม?"
ผมทำตาเหรอ
"​ใคร?"
"ครูสอนแบด"
"ดี.."
"บอกยังไง?.."
"​เอาไม้แบดฟาดหัว..แล้ว​บอกว่า​ที่ฟาดก็​เพราะรัก"
"บ้า..ฟ้าตบลูกขนไก่เข้าหน้า​เขาดีไหม?..แล้ว​รีบวิ่ง​ไปขอโทษ ยกมือไหว้แนบอก..ให้​เขาลูบหัวเบา ๆ​"
"กระโดดจูบเลย​ดีกว่า.."
เธอนิ่งคิด..
"​เขาจูบ​เป็นไหม?"
"ผู้ชายทุกคนจูบ​เป็นหมด"
"จริงอ้ะ?"
"จริงดิ..ไม่เชื่อลองดู"
"​แต่ปาก​เขามีหนวดนะ..หยะแหยง​จะตาย"
"​เขาเรียกเซ็กซี่.."
"เหรอ..ไม่น่าเชื่อ.."
"​ต้องลอง ๆ​"
จากนั้น​อีกสองสามวัน
"พี่..ฟ้าเห็นเศษทิชชู..ติดตรงหนวด​เขาอ้ะ..ดูแล้ว​​จะอ้วก.."
"​เขากินอะไร​มาล่ะ?"
"​เขายกแกงจืดขึ้น​ซด..ดังโฮก..เลียแผล่บ ๆ​..แล้ว​​ใช้กระดาษเช็ด"
"แล้ว​บอก​เขาหรือเปล่าว่ามีไรติดอยู่​​ที่หนวด"
"เปล่า..ทิ้งไว้งั้นก็น่ารักดี.."
"น่ารักตรงไหน?"
"เหมือนโถส้วมดี.."
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้า​เป็นเด็กหญิง​ที่ร่าเริง
วัน ๆ​ ไม่เคย​จะเห็นนั่งหงอยเหงา​กับ​ใคร​เขา
มีอยู่​ครั้งหนึ่ง​ อยู่​ ๆ​ เธอก็เปลี่ยน​ไป
กลับบ้านเร็วกว่าปกติ..ไม่ทักทาย​ใคร..ยกมือสวัสดีแม่แล้ว​เดินขึ้น​ห้อง
​แม้ผม​จะชวนกินขนม..เธอก็ไม่สนใจ
อดรนทนไม่​ได้ผมเลย​ขึ้น​​ไปเคาะประตูห้องเธอ..
"​เป็นไรหรือเปล่า?"
"เปล่าค่ะ​.." เธอตะโกนตอบมา
"ไม่คุยกันหน่อย​เหรอ?"
"ไม่ดีกว่า"
"ไม?"
"อยากคิดคนเดียวเงียบ ๆ​"
"พี่ช่วย​ได้นา.."
"ไม่​ได้หรอก..มัน​เป็นเรื่อง​ของผู้หญิง"
ผมขมวดคิ้ว..ไม่เข้าใจเท่าไร
"ทะเลาะ​กับ​เพื่อน?"
"เปล่า.."
"อุวะ..มีไรทำไมไม่บอก" ผมชักโมโห
เธอเปิดประตู..เห็นสีหน้าก็รู้​ได้เลย​ว่า​ต้อง​เป็นเรื่อง​ใหญ่พอสมควร
"แม่ให้มาถามเหรอ?"
"เปล่า..พี่เห็นผิดสังเกต ลิงกลาย​เป็นปลิงอย่างงี้​ใครก็​ต้องสงสัย.."
เธอทำหน้าย่น
"เปรียบน้องให้ดีหน่อย​.."
ผมเดินเข้า​ไปทรุดนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ฟ้านั่งลงบนเตียง
ผมมอง​ไปทั่วห้อง..นานมาแล้ว​​ที่ผมไม่​ได้เข้ามา
สม​กับ​เป็นห้องของผู้หญิงจริง ๆ​
ผู้หญิงอย่างฟ้า
รกจนห้องผู้ชายอย่างผมยังอาย
"ไมไม่รู้จักเก็บจัดซะมั่ง?"
"ทิ้งไว้งี้ดีแล้ว​..หาอะไร​​จะ​ได้เจอ"
ผมกลับเข้าเรื่อง​
"มีปัญหาอะไร​..บอกพี่ไม่​ได้เหรอ?"
ฟ้านิ่ง..แกว่งขา​ไปมา
เธอยังอยู่​ในชุดนักศึกษา..ผมหยิกสลวยถูกรวบไว้​ที่ต้นคอ
"พี่ว่า..ฟ้าเหมือนดี้ไหม?"
"อะไร​นะ?"
"พี่ว่าฟ้าเหมือนดี้ไหม?" เธอย้ำ หน้าแดง
ผมหัวเราะก๊าก..
"ทอมอย่างเธอน่ะหรือ​จะ​เป็นดี้?"
"นั่นสิ..ฟ้ายังไม่เชื่อตัวเอง"
"ไม..มีทอมมาชอบเหรอ?"
เธอพยักหน้า
"ฟ้าเพิ่งรู้ไม่กี่วันมานี่เอง.."
"แล้ว​ไง.."
"​เขา​เป็นลูกพี่ลูกน้องของยัยนุ้ย"
นุ้ย​เป็น​เพื่อนสนิทของฟ้า
"แล้ว​เรา​ไปรู้จัก​เขา​ได้ยังไง?"
"ฟ้า​ไปอ่านหนังสือ​ที่บ้านนุ้ย..​พอดีวันนั้น​​เขามาเยี่ยมพ่อแม่นุ้ย"
"แล้ว​ไง?"
"แรก ๆ​ ก็ไม่ยังไง..​แต่ตอนหลังชัก​จะ​ไปกันใหญ่.."
"อะไร​ใหญ่?"
เธอจุ๊ปากจิ๊กจั๊ก
"ฝากจดหมายมา​กับนุ้ยมั่งล่ะ..มาดักรอ​ที่มหาฯลัยมั่งล่ะ.."
"จีบเธอหรือ?"
"ใช่..ฟ้าอ่านแล้ว​ยังจั๊กกะจี้"
ผมพยายามนึกท่าจั๊กกะจี้ของฟ้า..
นึกไม่ออก
"ฟ้าก็เห็นว่า​เป็นผู้หญิงด้วยกัน..คงไม่เท่าไร..ก็เลย​ตอบจดหมาย​ไปเล่น ๆ​"
"หาเรื่อง​ล่ะสินั่น.."
เธอพยักหน้ายอมรับ..
"ไม่น่าเลย​.."
"ไม่เห็นยาก..ทำไมไม่บอก​เขา​ไปล่ะว่าเราไม่ชอบ"
"ก็​เพราะบอก​ไปแล้ว​นี่ล่ะ..ถึง​เป็นเรื่อง​"
"ไม?..​เขาไม่ยอม"
"เปล่า..​เขายอม..​แต่.."
"​แต่ไร?"
เธอมองหน้าผม..ทำหน้าดำหน้าแดง
"พี่อยากรู้จริง ๆ​ อ้ะ?"
ผมฉวยปากกาด้ามหนึ่ง​เงื้อ​จะขว้างน้อง
ฟ้ายกมือปิดป้อง
"ก็​ได้..เรื่อง​นี้พี่ห้ามบอกแม่นะ.."
"เล่ามาก่อน.."
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้าถูกดักพบหลังเลิกเรียน..
ทอมคนนี้..ฟ้าบอกว่าหน้าตาพอ​ใช้​ได้
ไว้ผมสั้น..ใส่เสื้อหลวม ๆ​ ยกไหล่หน่อย​ ๆ​
พูดจาลงท้ายด้วยฮะทุกคำ
ฟ้าบอกตัวเองว่าดีเหมือนกัน​ที่​ได้เจอ ​จะ​ได้บอก​ความจริง​กับ​เขา
ว่าฟ้าไม่เล่นด้วย..ถึงฟ้า​จะขี้เหร่อย่างไง..ฟ้าก็ยังอยาก​จะ​ได้ผู้ชาย​เป็นแฟน
​เขานิ่งฟังอย่างสงบ..
แล้ว​ก็เอ่ยออกมา..
"เรารู้..ว่าสุดท้ายก็​ต้อง​เป็นอย่างนี้.."
"ฟ้าขอโทษ.."
​เขาส่ายหน้า..
"เราทำใจไว้แล้ว​..​แต่เราห้ามใจตัวเองไม่​ได้.."
"เรายัง​เป็น​เพื่อนกัน​ได้นี่นา.."
​เขาซึมเศร้า..เงียบกริบ​ไปพักใหญ่
แล้ว​​เขาก็ตัดใจ
"ตกลง..​แต่ขออย่างหนึ่ง​​ได้ไหม?"
ฟ้าโล่งอก..พยักหน้าอย่างไม่ทันคิด
"​ได้สิ.."
"เรามีของ​จะให้..​แต่ไม่รู้ว่าวันนี้​จะ​เป็นวันสุดท้ายของเรา..เลย​ไม่​ได้​เอามา..ฟ้า​ไป​เอา​กับเรา​ได้ไหม?"
"วันหลังค่อยให้ก็​ได้.."
​เขาส่ายหน้า..
"เราอยากให้ฟ้าวันนี้..ฟ้า​ไป​เอา​กับเรานะฮะ"
บ้านของ​เขาอยู่​ไม่ไกลมากนัก..ช่วงนั้น​ก็เพิ่งบ่ายสาม ฟ้าเลย​ตอบตกลง
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

บ้านของทอมคนนั้น​​เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียว อยู่​ในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง​แถวฝั่งธน
ขณะ​ที่ฟ้า​ไปถึง ไม่มี​ใครอยู่​บ้านสักคน
​เขาชวนฟ้า​ไป​ที่ห้องของ​เขา..​เขาบอกอยาก​จะให้ฟ้าดูอะไร​บางอย่าง
บางอย่าง​ที่ว่า..​คือรูปของฟ้า..​ที่​เขาถ่ายมาด้วยโทรศัพท์มือถือ..
บางรูปฟ้ารู้ตัว..บางรูปฟ้าไม่รู้ตัวว่า​กำลังถูกถ่ายรูป
มันถูกอัดขยาย สอดไว้ใต้กระจกบนโต๊ะเขียนหนังสือจนเต็ม​ไปหมด..
บางภาพอยู่​ในกรอบ​ที่ทำขึ้น​เอง แขวนไว้​ที่ผนัง
ฟ้าถึง​กับยิ้มแหย ๆ​ ไม่นึกว่า​เขา​จะหลงไหลเธอถึงขนาดนี้
"เห็นไหม..ว่าเรารักฟ้ามากแค่ไหน"
"จริง ๆ​ แล้ว​ฟ้าก็ชอบปอนด์นะ..​แต่.."
"เราเข้าใจ..เราเข้าใจดี.."
ขณะพูด​เขาจับมือของฟ้าขึ้น​มอง ฟ้าอยาก​จะดึงมือกลับ​แต่เกรงใจ ​และเห็นใจ​เขา
"เรารู้ดีว่า..​ความรัก​ที่ผิดธรรมชาติเช่นนี้..ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางสมหวัง.."
เสียงของ​เขาเศร้ามาก..
"​แต่เราผิดหรือฟ้า..ผิดหรือ​ที่เกิดมา​เป็นอย่างนี้.."
ฟ้ามองหน้า​เขา..ไม่รู้​จะพูดอย่างไรดี
​เขาค่อย ๆ​ ดึงฟ้าเข้ามากอด..
ฟ้าพยายามขืนตัว
"ขอนะ..​เป็นการขอครั้งสุดท้าย.."
แค่กอดคงไม่​เป็นไร..ฟ้าคิด
​แต่ผิดคาด
​เขาทำมากกว่านั้น​!!
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

"หมาย​ความว่า...​" ผมอ้าปากค้าง
ฟ้าคว้าหมอนเขวี้ยงใส่ผม..
"อย่ามามองหน้าฟ้าอย่างนั้น​นะ..​เขาแค่จูบฟ้าแค่นั้น​.."
ผมกลืนน้ำลาย..
"นึกว่าเธอเสร็จ​เขา​ไปแล้ว​.."
"ก็เกือบอยู่​เหมือนกัน..ดีนะ​ที่ฟ้าใจแข็ง.."
"แข็งอย่างไง?"
เธอค้อนผม
"เรื่อง​ยังงี้ทำ​เป็นหูผึ่งเชียวนะ.."
แล้ว​ฟ้าก็เล่าต่อ
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

​เมื่อฟ้ายอมให้​เขากอด..สัมผัสนั้น​ฟ้าไม่เคย​ได้รับมาก่อน
มันอบอุ่น..ร้อนวาบถึงขั้วหัวใจ..
​เขากอดแน่น..นิ่ง..​และนาน..
แล้ว​​เขาก็ประคองหน้าของฟ้า..มองตาฟ้า..
เธอเหมือนถูกสะกด..โน้มศีรษะเข้าหา​เขาอย่างไม่รู้ตัว
​เขาจูบฟ้า..รสสัมผัสนั้น​ราวกระแสไฟวิ่ง​ไปทั่วร่างของเธอ
มันชา..วูบวาบ..
เธอหลับตาพริ้ม..จน​เขาถอนริมฝีปาก​ไปเนิ่นนานแล้ว​ถึงรู้ตัว..
"ฟ้าอย่าลืมเรานะ.."
​เขายื่นของบางอย่างให้เธอ
​เป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะ..ประดิษฐ์ด้วยรูปถ่ายของ​เขา​และเธอ​ที่ถ่ายคู่กัน..
"เก็บมันไว้​เป็น​ที่ระลึก.."
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

"ไม่เห็นเธอ​จะใจแข็ง​ที่ตรงไหน?" ผมถาม​เมื่อเธอหยุดเล่า..
"ก็ใจแข็งไม่ขอให้​เขาจูบอีกไงล่ะ.."
"เฮ่ย.."
เธอทำสีหน้าจริงจัง..
"จริงพี่..​เพราะจูบนั้น​..ทำให้ฟ้ารัก​เขา.."
"เฮ่ย.." ผมอุทาน​เป็นครั้ง​ที่สอง
"ฟ้า​จะทำอย่างไรดีคะ​..ฟ้ารัก​เขา..ไม่อยากให้​เขา​ไปจากฟ้า.."
"หมาย​ความว่า​ที่เธอกลุ้มใจอยู่​ตอนนี้..ก็เรื่อง​นี้น่ะสิ.."
"ใช่..ฟ้าอยากโทรฯ หา​เขา..อยากให้​เขากลับมาเหมือนเก่า..​แต่ฟ้าไม่กล้า.."
"ฟ้ากลุ้มใจ​จะบ้าอยู่​แล้ว​.."
ผมตบหน้าผากตัวเองดังเพี๊ยะ
"กู​จะบ้าตาย.."
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้า​เป็นจริง​เป็นจังมาก..
เธอหมาย​ความอย่าง​ที่พูดจริง ๆ​
ฟ้า​เป็นคนไม่ซับซ้อน..ไม่เคยมีอะไร​ปิดบัง..​กับพี่ชายคนนี้เธอไว้ใจเสมอ..
ไม่ว่าผม​จะแนะนำอย่างไร..เธอ​จะรับฟัง..​และปฏิบัติตามเท่า​ที่​จะทำ​ได้
แล้ว​ผม​จะตอบน้องว่าอย่างไร??
​ได้​แต่มองหน้าเธอนิ่ง..พิศมองอย่างเต็มตา​เป็นครั้งแรก
ผิว​ที่ขาวเนียน..อมชมพูซะด้วยซ้ำ..ขับเน้น​ความเข้มของคิ้ว..แววตา..ริมฝีปาก..ให้โดดเด่นขึ้น​
คอยาวระหง..ไหล่ตั้งฉาก..ในชุดนักศึกษา​ที่ค่อนข้างคับตามสมัยนิยมนั้น​..บอก​ได้ว่าหุ่นของเธอก็พอ​ใช้​ได้..
หน้าอกหน้าใจพอมี..เอวเล็ก..สะโพกกลม..
"มองไร?"
"ไอ้ทอมคนนั้น​มันคงเมายา.."
เธอร้องแว๊ก..
"ไม่ก็หน้ามืด.."
"พี่รัน!!"
"อ้าว..จริง ๆ​ นะ..ไม่น่าเชื่อว่า​เขา​จะมองเธอ​เป็นดี้​ไป​ได้..ถามจริง..​ที่เล่านี่เรื่อง​จริงรึเปล่า?"
"พี่​จะ​ไปไหนก็​ไปเลย​..​ไป๊!!"
ผมทำหน้าตาจริงจัง
"ฟ้า.."
"คะ​?"
"ฟังพี่ให้ดีนะ.."
"ค่ะ​"
"​ความรัก​ที่เธอบอกออกมา..พี่ยังไม่เชื่อว่ามัน​เป็น​ความรัก.."
เธอพยายามอ้าปาก​จะเถียง ผมโบกมือห้าม
"ฟังให้จบสิ..​แต่​ถ้าฟ้ารู้สึกอย่างนั้น​จริง ๆ​ ​จะ​เป็นอะไร​​ไป​ถ้าฟ้า​จะโทรฯ หา​เขา.."
เธอเปลี่ยนสีหน้า..ตะแคงหู
"หมาย​ความว่าพี่รันเห็นด้วยว่าฟ้าควร​จะคบทอม.."
ผมพยักหน้า..
"​ความรัก..ไม่ว่า​จะเกิดในภาวะไหน..​เป็นเรื่อง​​ที่น่ายินดี​และควรสนับสนุน.."
"​แม้ว่ามัน​จะผิดธรรมชาติอย่างนี้น่ะหรือ?"
"ใช่.."
"พี่รันล้อเล่นเปล่า?"
"​จะล้อเล่นอะไร​ในเรื่อง​อย่างนี้..พี่เห็นว่าฟ้ายังเด็ก..ยัง​ต้องการประสบการณ์ชีวิตอีกมากมาย​..นี่ก็แค่​เป็นหนึ่ง​ในประสบการณ์อีกนับร้อยนับพัน​ที่ฟ้า​จะ​ต้องผ่านมัน​ไป..​และอีกอย่าง.."
เธอเอียงคอฟัง
"ฟ้าเองก็เคยบอก​กับตัวเองมาแล้ว​ว่าควร​จะเลิก​กับ​เขา..นั่น​เป็นหนทาง​ที่ฟ้าค้นพบด้วยตัวเอง​โดยไม่มี​ใคร​ต้องบอก​ต้องกล่าว..แล้ว​​จะผิดอะไร​​ถ้าฟ้าเปลี่ยนใจด้วยตัวของฟ้าเอง.."
"หมาย​ความว่าฟ้าคิดถูกแล้ว​เหรอ?"
"​ใคร​จะบอก​ได้..นอกจากตัวฟ้าเอง.."
เธอนิ่งคิด..
"​ถ้ารัก​เขามากคิดถึง​เขามากจน​ต้องทำหน้ายังกะคนท้องเสียตลอดเวลาอย่างนี้..ก็เข้าส้วมซะเลย​ดีกว่า..โทรฯ หา​เขา บอก​เขาให้เข้าใจว่าเราคิดอย่างไร.."
ผมลุกขึ้น​..คิดว่าตัวเอง​ได้พูดมามากพอแล้ว​
"​และก็จงยอมรับ​กับการตัดสินใจของเราว่า​จะทำให้อะไร​เกิดขึ้น​..สำคัญตรง​ที่ว่า..ฟ้า​ต้องยอมรับมัน.."
เธอก้มหน้านิ่ง..แล้ว​เงยหน้าตาแป๊ว
"ค่ะ​.."
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ผมอาจ​จะให้คำแนะนำ​กับน้องไม่ถูก​ต้อง..เรื่อง​นี้ผมเก็บมาไม่สบายใจอยู่​หลายวัน..
จริง ๆ​ แล้ว​ผมควรห้ามเธอ..อย่าง​ที่​ใครอื่น​เขาก็​ต้องทำกัน
​แต่ไม่รู้สิ..ผมกลับคิดว่าเรื่อง​นี้..หากยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ..ยุให้ทำอะไร​ให้เหลวไหล​ไปกันใหญ่
น้ำเชี่ยวเรือขวาง กระโดดข้ามรางรถไฟฟ้าโบราณห้าม
ปล่อยเธอทำในสิ่ง​ที่เธอ​ต้องการ..แล้ว​เฝ้าดูอยู่​ห่าง ๆ​ ​จะดีกว่า
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

วันหนึ่ง​ฟ้าก็เข้ามาคุย​กับผม​ที่ห้องของผม..
ผมนอนดูทีวี..ทีวีฉายซีวีดี..ซีวีดีแอบถ่าย
ปิดแทบไม่ทัน
"พี่รัน..นอนยัง?"
"นอนแล้ว​.."
"งั้นดี..ฟ้าขอคุยด้วยหน่อย​.."
"งั้นยังไม่นอน"
"ยิ่งดี..ฟ้า​จะ​ได้ไม่​ต้องเกรงใจ"
"นี่เกรงใจแล้ว​รึ?"
"ไม่เคยเกรงใจ​ใครขนาดนี้มาก่อนเลย​นะนี่.."
"งั้นเหรอ.."
"เออสิ.."
"ว่ามา.."
"ฟ้าอยากขอบคุณพี่..​ที่ให้คำแนะนำดี ๆ​"
"เรื่อง​?"
"เรื่อง​ปอนด์..เอ่อ..ทอมคนนั้น​.."
"จริงสิ..พี่ไม่รู้เลย​ว่าตกลงเธอ​เอายังไง"
"ฟ้าคิดแล้ว​..ตีฉิ่ง​แม้​จะมีเสียง..​แต่ไม่มันเท่าเป่าขลุ่ย.."
ผม​ได้ยินไม่ถนัดหู
ฟ้าแลบลิ้น
"ไอ้ฟ้า..เอ็งทำไมลามกยังงี้?"
"ก็ติดมาจากพี่ไงล่ะ.."
เธอฉวยรีโมตจากมือผม..กดเพลย์
"มีอะไร​ดี ๆ​ ไม่แบ่งกันมั่งเลย​.."
เธอทรุดนั่งลงใกล้ผม
"ฟ้าไม่​ได้โทรฯ หา​เขาหรอกพี่..ฟ้าคิดดูแล้ว​..ถึงยังไงฟ้าก็คิดว่าจูบของผู้ชาย​ต้องดีกว่า.."
"รู้​ได้ไง?"
"ก็ดูนั่น.."
ในทีวีหญิงชาย​กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม..
แล้ว​ฟ้าก็ลุกขึ้น​..
"แม่ยังไม่นอน..อย่าเปิดเสียงดังอย่างงี้สิ.."
"แล้ว​อีกอย่าง.." เธอหันมาก่อนออกนอกประตู
"ฟ้าคิดว่า..​ความรัก​ที่​จะเกิดขึ้น​​ทั้งที..มันควร​จะมีเหตุผล​ที่ดีมารองรับ.."
ฟ้าโตมากกว่า​ที่ผมคิดซะแล้ว​
"ฟ้า​จะรัก​ใคร​ทั้งที..​จะไม่รัก​เพราะแค่จูบของ​เขาอย่างเดียว.."
ผมยิ้ม
"​เขา​ต้องรักฟ้าจริง ๆ​ ไม่ใช่​เพราะ​เขาอยาก​จะมีอะไร​​กับฟ้าเท่านั้น​.."
ผมยิ่งยิ้มหนักขึ้น​
"​แม้ฟ้า​จะไม่สวย..​แต่ฟ้าเชื่อว่าสักวันหนึ่ง​..​จะมีผู้ชายดี ๆ​ ​ที่เห็น​ความสวยของฟ้ามาเกิด.."
ผมอ้าปากหัวเราะแบบไม่มีเสียง
"ถึงตอนนั้น​..พี่รัน​ต้องช่วยฟ้านะ"
ผมยกนิ้วโป้งให้เธอ..เธอขยิบตาข้างเดียว
"ฟ้า​ไปนอนแล้ว​.."
"ฝันดี..น้องรัก.."
"พี่ก็เหมือนกัน.."
เธอเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้​แต่รอยยิ้มของผม​ที่เปื้อนหน้า..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

​ที่เล่ามานั้น​​เป็นแค่บาง​ส่วนใน​ความรักของฟ้า
ฟ้า​เป็นเด็กผู้หญิง​ที่อ่อนไหว..​แม้ปาก​จะร้าย​แต่หัวใจใสแหนว
ไม่มีพิษไม่ภัยต่อ​ใคร..ดูละครถึงตอนเศร้า​ที่ไรก็น้ำตาไหลออกตา
ยิ่งเรื่อง​ปู่เย็นในคนค้นคน..ติดตามดูทุกตอนทุกฉาก..ประทับใจมากมาย​​กับ​ความรัก​ที่ปู่เย็นมีต่อเมียของแก
นั่งตาแดงอยู่​พักใหญ่กว่า​จะพูดออกมา​ได้
"พี่..​ความรักอย่างนี้หายากไหม?"
"อย่างไง?"
"อย่างปู่เย็น..ปู่​เป็นมุสลิม ​แต่เมียปู่​เป็นไทยพุทธ ​ทั้งสองครองรักกันยืนยาว ​ทั้ง​ที่นับถือคนละศาสนาอย่างนั้น​..พี่เชื่อไหม..ย่าตายจากปู่ตอนอายุ 92 ปู่ร้องไห้ให้ย่าตั้งสามเดือนเต็ม ๆ​"
ผมนิ่งฟัง..ประทับใจ​ไป​กับน้องด้วย
"งั้นเชียวหรือ?"
"งั้นเชียวล่ะพี่..พี่ว่าผู้ชาย​ที่มีหัวใจหนักแน่นอย่างปู่..ทุกวันนี้พอ​จะหา​ได้ไหม?"
ผมพยักหน้า..ชี้ตัวเอง
ฟ้าทำปากเบ้..
"​ถ้าพี่ดีจริง..ผู้หญิง​เขาคงไม่ทิ้งพี่​ไปหมดหรอก..เห็นจีบกี่คนๆ​ ก็แห้ว.."
"พวกนั้น​วาสนาไม่ถึงต่างหาก.."
ฟ้าหัวเราะ..เราหยอกล้อกันเล่นอย่างนี้เสมอ
"ฟ้านะ..ขอให้มีผู้ชายดี ๆ​ อย่างนี้แค่คนเดียวก็พอในชีวิต ไม่​ต้องหล่อไม่​ต้องรวย..ขอให้รักเราคนเดียว​และอยู่​​กับเรา​ไปจนตาย.."
ถึงคราวผมเบ้ปากบ้าง
"ผู้หญิงทุกคนก็คิดอย่างนี้กัน​ทั้งนั้น​ ​แต่​เอาเข้าจริงก็ไม่เห็น​จะทำ​ได้สักคน.."
"ไม?"
"เห็น​แต่ละคนก็ชอบคนหล่อคนรวย..พอหาไม่​ได้จริง ๆ​ นั่นแหละ​ถึง​จะมามองคนไม่หล่อไม่รวย.."
"พี่นี่ดูถูกผู้หญิงชะมัด"
"ก็ผู้หญิงชอบทำให้ดูถูก.."
ฟ้าลุกขึ้น​..
"ไม่คุย​กับพี่ดีกว่า.."
"​จะ​ไปไหน?"
"ออก​ไปหาผู้ชายดี ๆ​ มาทำยาสักคน.."
ผมโบกมือ อวยพรให้โชคดี
"​แต่พี่ว่า.สำหรับเธอแล้ว​ ถูกหวย​จะง่ายกว่ามั้ง.."
ฟ้าทำปากขมุบขมิบ
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

​และแล้ว​..จากนั้น​ไม่นาน
สมุนไพร​ที่ฟ้าบอก​จะ​เอามาทำยา..ก็ปรากฏกายขึ้น​บนโลก
​เป็นปาฏิหาริย์​ที่ร้อยปี​จะมีสักหน..
"​เขา​เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?" ผมรีบถาม​เป็นคำแรก
ฟ้าค้อนตาคว่ำตาหงาย
"ผู้ชายย่ะ.."
"​ใคร?"
"​เพื่อนรุ่นพี่..​ที่รามฯ"
ฟ้า​จะ​ไปฟังบรรยาย​ที่มหาฯลัยรามคำแหงทุกวันเสาร์..
"แก่กว่ากี่ปี?"
เธอยกมือ ผมตาโต
"เก้าปี?..ไม่หง่อมเลย​รึนั่น?"
"​ใครบอก..​เขาหน้ายังเด็กอยู่​เลย​..​แต่ไม่หล่อหรอกนะ..ฟ้าบอกแล้ว​ว่าฟ้าไม่ชอบคนหล่อ"
"หาคนหล่อไม่​ได้น่ะสิ..ว่า​แต่เริ่มคบกันนานหรือยังนี่?"
"สามอาทิตย์แล้ว​.."
"นานจัง.."
"ไม่​ต้องมาประชด..อิจฉาฟ้าล่ะสิ"
"ไม​ต้องอิจฉา?"
"ก็พี่ยังไม่มีแฟนซะที.."
"โอย..​จะ​เอาสักกี่คน..​เอามาถม​ที่ก็ยัง​ได้.."
"เชอะ.." แล้ว​ฟ้าก็เงียบ​ไป
เรานั่งคุยกันบนโซฟาหน้าจอทีวี
แม่​ไปงานเลี้ยงข้างนอก
โอกาสอย่างนี้ฟ้ามัก​จะมีเรื่อง​อย่างนี้มาคุย​กับผมเสมอ
"ฟ้าว่า​เขา​เป็นคนดีนะ.."
"รู้​ได้ไง คบ​เขาแค่สามอาทิตย์เองเนี่ยนะ"
"ไม่รู้สิ..​แต่ฟ้าชอบ​เขานะ..​เขาสุภาพ..​และเทคแคร์ฟ้าดีจัง..วันนี้ก็​ไปหา​ที่มหาฯ ลัย..ทานข้าวเ​ที่ยงด้วยกัน"
เธอหมายถึงมหาฯลัยเอกชน​ที่ค่าหน่วยกิตแพงกว่าซื้อรถมอเตอร์ไซค์​ทั้งคัน เธอเรียนอยู่​​ที่นั่นด้วยอีกแห่ง
"​เขาไม่ทำงานทำการ?"
"ทำสิพี่..​แต่​เขาแว่บออกมากินข้าว​กับฟ้า"
"โหย..​ความพยายามสูงดีมาก.."
"​เขาบอก​เขาคิดถึง.."
"แสดงว่า​เขาบอกว่ารักเธอแล้ว​ล่ะสิ?"
"ช่าย.."
"รวดเร็วดีแท้.." ผมอุทาน "แล้ว​เธอว่าไง?"
"​ต้องไว้เชิงนิดหน่อย​..ฟ้าบอก​เขา​ไปว่ายังเร็วเกิน​ไป​ที่​จะพูดคำนี้.."
ผมชื่นชม
"ดีมาก..​ต้องยังงี้สิน้องรัก"
เธอมองผม..พูดอ่อย ๆ​ ว่า
"​แต่ฟ้าบอกรัก​เขา​ไปแล้ว​​เมื่อเย็นนี้เอง.."
"เฮ่ย.."
"จริงพี่"
ผมถึง​กับพูดไม่ออก ​ได้​แต่กลอกหน้า
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

การคุยกันในวันนั้น​ผมทำ​ได้แค่​แต่เตือนให้ระมัดระวังไว้มาก ๆ​
ผู้ชาย​ส่วนใหญ่​เป็นคนดีก็จริง ​แต่ผู้ชาย​ส่วน​ที่ใหญ่กว่า​เป็นคนเลวยิ่งจริงกว่า
เวลาเท่านั้น​​จะ​เป็นเครื่องพิสูจน์
ผมห้ามน้องเด็ดขาดว่าไม่ให้​ไปไหนมาไหนยามค่ำคืนสองต่อสอง
ไม่ให้ขึ้น​รถของ​เขา​และ​เขาแกล้งทำรถเสีย
ไม่ให้ดื่มน้ำส้ม​และน้ำส้มนั้น​มียาเลิฟ
ไม่ให้​ไป​ที่บ้านของ​เขา​และขึ้น​​ไปถึงห้องนอน
ไม่ให้มา​ที่บ้านนี้ตอนผมหรือแม่ไม่อยู่​
ไม่...​
ฟ้าโบกมือว่อน
"พอเถิดพี่..ฟ้าว่าพี่ห้ามไม่ให้ฟ้าเจอ​เขาเลย​​จะง่ายกว่า..ข้อเดียวเท่านั้น​.."
"พี่ห้าม​เพราะ​เป็นห่วง"
"ฟ้าโตแล้ว​.."
"ไอ้คำนี้แหละ​​ที่ตายมานักต่อนัก.."
"น่า..พี่รันเชื่อฟ้าสิ..ฟ้าดูแลตัวเอง​ได้..​และ​ถ้ามีอะไร​ไม่ชอบมาพากลฟ้า​จะบอกพี่ทันที..โอเค๋?"
ผมถอนใจ..เรื่อง​นี้​ใครก็ห้ามไม่​ได้จริง ๆ​
"สัญญานะ.."
ฟ้าพยักหน้า..
"สัญญาค่ะ​"
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

การมีน้อง​ที่​กำลังโต​เป็นสาว..นับ​เป็นทุกขลาภอย่างแท้จริง
​ถ้าคำว่าทุกขลาภ แปลว่า​ความไม่สบายใจ
ผมเฝ้ามองน้องสาว..​ซึ่งบัดนี้โต​เป็นสาวแรกรุ่น..พิถีพิถันการ​แต่งหน้า​แต่งตัว​เป็นพิเศษกว่า​แต่ก่อน
เธอมัก​จะถามผม​เพื่อเรียก​ความมั่นใจ ผมก็​ได้​แต่พยักหน้า​ไปตามแกน..
"ไม่สวยเหรอ?"
"สวยแทบตาย.."
เธอยิ้ม..พนมมือไหว้​พร้อมย่อขา
"ขอบคุณค่ะ​.." แล้ว​วิ่งตึง ๆ​ ออกจากบ้าน​ไป
​แต่ผมยังเรียกไว้ทัน..
"ทำไมวันนี้​ไป​แต่เช้า​?" วันนั้น​​เป็นวันเสาร์ ผมหยุดอยู่​​กับบ้าน..ฟ้า​ซึ่งปกติ​จะ​ต้องออก​ไปมหาฯลัยรามฯ ตอนบ่าย กลับ​แต่งตัวออกจากบ้านตั้งแต่เก้าโมง
"​จะ​ไปดูหนังกันค่ะ​พี่.."
ผมขมวดคิ้ว..ชี้​ไป​ที่กระโปรง
"ซิบรูดไม่หมด.."
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

​เพราะผมว่าง​พอดี..ผมเลย​หาอะไร​ทำเล่น ๆ​
อยาก​จะดูหน้าแฟนของฟ้าเล่น ๆ​ ว่า​จะหล่อลากดินหรือขุดดิน​ไปถึงเจอรากหล่อแค่ไหน
โรงหนัง​ที่ฟ้า​ไปดู..อยู่​ใกล้​กับรามคำแหงนั่นแหละ​
​ซึ่งไม่ไกลจากบ้านสักเท่าไร
ผมขับรถ​ไปเรื่อย ๆ​ เธอบอก​จะดูหนังรอบสิบเอ็ดโมง..
ผม​ไปถึงก่อนสิบโมงครึ่ง..พยายามมองหาฟ้า​ที่แถวโรงหนัง
หากเจอ​จะแกล้งเข้า​ไปทัก..​จะลองพูดคุย​กับไอ้หมอนั่นสักหน่อย​ว่าการพูดจา​เป็นหลัก​เป็นฐานแค่ไหน
​แต่คนเยอะมาก..มองจนตาลายก็หาไม่เจอ
ผมเลย​​ไปนั่ง​ที่ร้านสะดวก​กิน..หาอะไร​ลองท้อง​ไปพลาง ๆ​
แล้ว​ผมก็เห็นในสิ่ง​ที่ผม​ต้องการ..
ฟ้าเดินมา​กับผู้ชายคนหนึ่ง​..
สูง..ขาว..ใส่แว่น..
ผมขยี้ตา..เพ่งมองอีกครั้ง..
แล้ว​อุทาน​กับตัวเอง
"เฮ่ย!!"
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ผมขยับตัวหลบเข้ากำบัง..ล้วงโทรศัพท์มากดเบอร์​ที่คุ้นเคย
เสียงแจ้ว ๆ​ ดังมาตามสาย
"ไง..นึกว่าตาย​ไปแล้ว​นะแก.."
​เป็นเสียงของพร..​เพื่อนหญิง​ที่ผมสนิทมากอีกคนหนึ่ง​..เรากอดคอดวลเบียร์มาด้วยกันตั้งแต่เรียนมหาฯ ลัย
"ตอนนี้แกอยู่​ไหน?...​" ผมถาม สรรพนาม​ที่เรียกไม่เคยเปลี่ยนสำหรับ​เพื่อนคนนี้
เคยพูด​กับหล่อนว่าคุณผม..มันร้องอ้วกมาแล้ว​
"อย่ามาทำดัดจริต​กับฉัน..ไอ้รัน"
เสียงนั้น​ตอบมา
"อยู่​บ้านดิ..บ้าน​เขามีไว้อยู่​..ไม่​ได้มีไว้กลับ"
"คนเดียว?"
"สองสิ..แม่ฉันยังไม่ตาย"
"ฉันหมายถึงแฟนของแก..ชื่อไรนะ?"
"อ๋อ..พี่เพชรน่ะหรือ..ทำไม?..หรือแกเริ่มสับสนทางเพศเข้าให้แล้ว​?"
ผมจุ๊ปากจิ๊กจั๊ก
"วันนี้ไม่​ได้เจอกันเหรอ.."
"เปล่า..​เขา​ไปต่างจังหวัด..เอ๊ะ..มีไรเหรอ?"
ผมชั่งใจ..​จะบอกพร​ได้แค่ไหน..แล้ว​ก็ตัดสินใจบอกแค่ว่า
"แค่เห็นคนหน้าตาคล้าย​เขามาก..ก็เลย​โทรฯ มาถามดู นึกว่าแกก็อยู่​แถว ๆ​ นี้ด้วย.."
"แถวไหน?"
ผมบอกชื่อโรงหนัง..
พรหัวเราะ..
"ไม่หรอก..​เมื่อเช้า​​เขาก็เพิ่งแวะมา..เพิ่ง​จะออก​ไป​เมื่อเก้าโมงกว่านี่เอง ป่านนี้ถึงชลบุรีแล้ว​มั๊ง.."
ผมคิดอะไร​​ได้บางอย่าง..การพิสูจน์ว่าผมจำผิดหรือไม่ ง่ายนิดเดียว
"แกโทรฯ หา​เขาหน่อย​ดิ.."
"ไม​ต้องโทรฯ..?"
"ก็​ถ้าฉันไม่เห็น​เขารับโทรศัพท์ คน​ที่ฉันเห็นอยู่​นี่ก็ไม่ใช่แฟนแกไงล่ะ.."
"​เอางั้นรึ?"
"ลองดูก็ไม่เสียหายนี่"
"ก็​ได้..แล้ว​แกโทรฯ มาบอกด้วยนะ..​แต่เชื่อฉันเหอะ..หน้าตาอย่างพี่เพชรแก​จะเห็น​ได้ทั่ว​ไป ​แม้​แต่ในท่อน้ำเสีย.."
แล้ว​พรก็วางหู หลังจากหัวเราะมุกฝืด ๆ​ ของตัวเอง
ผมแง้มสายตามอง​ไปทางฟ้า​กับแฟนของเธอ
เวลาผ่าน​ไปแป๊บเดียว..ตัวผมก็เย็นวาบ..
ผู้ชายคนนั้น​..ล้วงโทรศัพท์ออกมา..ขอตัว​กับฟ้า​ที่นั่งตรงข้าม..ลุกขึ้น​..พูดโทรศัพท์ขณะเดินออกจากร้าน..
แจ๊กพอร์ตแตกซะแล้ว​!!
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

พร​กับแฟนคนนี้ คบกันมาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมหาฯลัย
​ทั้งสองรักกันมาก..​เป็น​ที่อิจฉา​และนิยมนินทาจาก​เพื่อน ๆ​
เพชรเทียวรับเทียวส่งพร..​เขาปรับตัวเข้าหาพวกเรา​ได้​เป็นอย่างดี..
หลังพรเรียนจบ..เราคิดว่า​จะ​ได้ข่าวดีจากหล่อนเร็ว ๆ​ ​แต่หล่อนกลับบอกว่า..พี่เพชรยังไม่​พร้อม..ขอเรียนให้จบปริญญาโทเสียก่อน
ผมก็เพิ่งรู้ ว่า​เขาเรียนโท​ที่ราม
แล้ว​นี่​จะทำยังไง..แฟนของน้องสาว​กับแฟนของ​เพื่อนดันมา​เป็นคน ๆ​ เดียวกัน
ผู้ชายคนนี้ ไม่​เป็นคนดีอย่าง​ที่น้องฟ้าคิดซะแล้ว​
​เขาคบผู้หญิงทีเดียวสองคน..จับ​ความเลว​ได้ต่อหน้าต่อตา
​จะเดินเข้า​ไปชกหน้าเสียเดียวนี้เลย​ดีไหม?..
​ถ้าทำอย่างนั้น​..ฟ้า​จะรู้สึกอย่างไร?
​จะโทรฯ บอกพรให้มาเห็น​กับตาเดี๋ยวนี้เลย​ดีไหม?
​ถ้าอย่างนั้น​พร​จะรู้สึกอย่างไง?
ให้ตาย..ผมทำอะไร​ไม่ถูกจริง ๆ​ นะนี่..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

​และแล้ว​..ผมก็ตัดสินใจ​ได้
​แม้​จะ​ต้องฝืนคำโบราณ ก็จำ​เป็น​จะ​ต้องยอมให้น้ำขุ่นบัวช้ำ
​และ​แม้ว่าบัวนั้น​​จะ​เป็นน้องสาวผม..​และน้ำนั้น​​เป็น​เพื่อนสนิทของผมก็ตาม
​ใคร​จะช้ำน้อยขุ่นน้อยก็แล้ว​​แต่วาสนาของ​แต่ละคน
ในฐานะพี่ชาย..ผม​ต้องทำหน้า​ที่นี้ให้ดี​ที่สุด
ป้องกันน้องให้หลุดพ้นจากน้ำมือผู้ชายเลว ๆ​ คนนั้น​ให้​ได้
อะไร​​จะเกิดขึ้น​ค่อยว่ากัน
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ผมยังไม่โทรฯ กลับหาพร​เพื่อบอก​ความจริง​กับหล่อน
​เพราะคิดว่า​จะอย่างไรเสีย..หากมี​ใครคนหนึ่ง​​ที่ไม่ควร​จะ​ได้รับผลกระทบในเหตุการณ์ครั้ง​ได้สักคน..ผมก็ควร​จะเว้นไว้
ผมหวังว่าเหตุการณ์ครั้งนี้..น่า​จะทำให้ไอ้แว่นนั้น​กลับตัวกลับใจ..รัก​และใจเดียว​กับพรต่อ​ไป
ผมเดินตรงเข้า​ไปหา​ทั้งคู่ทันที..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้าเบิกตา..แปลกใจเล็กน้อย​ที่เห็นผม
​ส่วนมัน..ไอ้พี่เพชร..หน้าซีดอย่างเห็น​ได้ชัด
"พี่รัน..มาไงคะ​นี่?"
ผมไม่ตอบน้อง..มองหน้ามันนิ่ง..
มันหลบตาผม..ฝืนทัก
"คุณรัน.."
ผมยิ้ม..คง​เป็นยิ้ม​ที่เหี้ยมเกรียมพอ​ใช้..ฟ้าหันมองผม​และแฟนของเธอ ทำหน้างุนงง
"พี่รู้จักกันด้วยเหรอ?"
ผมบอกฟ้าเสียงเรียบ
"ฟ้า..ขอให้พี่​กับ​เขาคุยกันสักครู่​ได้ไหม?"
"เอ๊ะ.." เธออุทาน "มีอะไร​กันเหรอคะ​?"
"เดี๋ยวก็รู้..เธอออก​ไปเดินเล่นข้างนอกก่อน.."
"พี่.."
"เดี๋ยวนี้!!"
ฟ้าหน้าเสีย..หันมองหน้าแฟนหนุ่ม..มันไม่กล้าสบตาเธอ..ฟ้าฉวยกระเป๋า..ขณะเดินออกจากร้านยังหันกลับมามอง..
ผมทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม
"ผมว่าเรา​ต้องคุยกัน.."
ผู้ชายหลายใจคนนั้น​ยิ้มฝืด..ขยับแว่นตาขึ้น​แล้ว​เช็ดเหงื่อ
"ผมไม่รู้ว่าฟ้า​เป็นน้องคุณรัน.."
"อันนั้น​ไม่ใช่​เป็น​ความผิดของคุณ.." ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าผม​จะเข้ม​ได้ถึงขนาดนี้
"​แต่ผม​จะถามคุณอย่างหนึ่ง​..ตอนนี้พรอยู่​ไหน?"
"เอ่อ.." ​เขาตะกุกตะกัก "เราเลิกกันแล้ว​"
ผมกำหมัด..มันเกือบ​จะปลิวหวือออก​ไปแล้ว​..ดี​ที่ยั้งไว้ทัน
"คุณยังกล้าโกหกผมอีกหรือ..ผมเพิ่งโทรฯ หาพร​เมื่อกี้นี้.."
​เขาหน้าเสียหนักขึ้น​
"พรรู้?.."
ผมหัวเราะรอดไรฟัน
"​เขา​จะรู้มากกว่านี้..หากคุณไม่พูด​กับผมตรง ๆ​.."
​เขาก้มหน้า..ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายคนนี้..​จะ​เป็น​ที่รักของผู้หญิงดี ๆ​ ถึงสองคน​ได้
"เรื่อง​ของคุณ​กับฟ้า..ถึงไหนแล้ว​?"
"เราเพิ่งคบกัน.."
"จริง?"
​เขาพยักหน้ายืนยัน
"งั้นผมขอให้จบกันวันนี้...​"
"เอ่อ.."
อาการนั้น​ทำให้ผมเหลืออด..ไอ้ผู้ชายเห็นแก่​ได้คนนี้​กำลัง​จะถูกผมชกในอีกไม่กี่วินาทีนี้แน่
"ผมสงสารฟ้า.."
"ไม่จำ​เป็น..น้องผมผมดูแล​ได้..ขอให้คุณออก​ไปให้ไกลจากชีวิตเธอก็แล้ว​กัน.."
"งั้นก็​ได้.."
"กลับ​ไปหาพรซะ..เธอยังไม่รู้เรื่อง​นี้..​และ​ถ้าหากคุณไม่รักเธอจริงก็รีบบอกให้เธอรู้..อย่าทำร้ายจิตใจคน​ที่รักคุณมาก​ไปกว่านี้.."
​เขาก้มหน้านิ่ง..
ผมลุกขึ้น​..
"ผม​จะให้เวลาคุณ​กับฟ้าคุยกัน​เป็นวันสุดท้าย..วันนี้ฟ้า​ต้องถึงบ้านไม่เกินห้าโมง..ไม่งั้น ผมบุกถึงบ้านคุณแน่.."
ไม่รอให้มันพูดว่าอะไร​..ผมเดินออก​ไปหาฟ้า​ที่ยืนกระวนกระวายอยู่​หน้าร้าน
"ฟ้า.."
"คะ​?"
ผมมองหน้าของฟ้าด้วย​ความสงสารสุดใจ
ผู้หญิงบอบบางทำไม​ต้องพบ​กับ​ความเจ็บปวดเสมอ
"พี่​จะ​ไปรออยู่​​ที่บ้าน.."
เธอพยักหน้า "ค่ะ​..แล้ว​.."
"คุย​กับ​เขาให้รู้เรื่อง​..แล้ว​กลับ​ไปคุย​กับพี่.."
"ค่ะ​.."
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

สิ่ง​ที่ผมทำ..คงไม่ผิดใช่ไหม?
​ใคร​เป็นผมก็คง​ต้องทำอย่างนี้ใช่ไหม?
ผมไม่แน่ใจตัวเอง..ผมถามตัวเอง​ไปมา
ผมหวังดีต่อน้องสาวของผม..หวังดีต่อ​เพื่อนของผม
ผมทำอย่างนี้..น่า​จะ​เป็นทางออก​ที่ดี​ที่สุดแล้ว​..
ใช่ไหม?..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ฟ้ากลับถึงบ้าน..หลังผมไม่ถึงชั่วโมง
เธอหน้าซีด..ตาบวมช้ำ..วางกระเป๋าโครม..เดินตรงเข้ามาประจันหน้า​กับผม..
"พี่รัน..ทำไมพี่ทำอย่างนี้?"
ผมมองน้องด้วย​ความสงสัย ผมไม่เข้าใจคำถามนั้น​..
"ทำไมถึงถามพี่อย่างนี้.."
"พี่ไม่มีสิทธิอะไร​​ที่​จะทำอย่างนี้..ถึงฟ้า​จะรัก​ใคร ​จะเลือก​ใคร..มันก็เรื่อง​ของฟ้า..มันไม่ใช่เรื่อง​ของพี่.."
ผมตัวชา..นี่มันหมาย​ความว่าอะไร​?
"​จะบอกอะไร​ให้นะ..ฟ้า​จะไม่ยอมเลิก​กับพี่เพชร..พี่เพชรสัญญาว่า​จะเลิก​กับ​เพื่อนของพี่คนนั้น​..​เขาโทรฯ บอกเลิก​กับ​เขาต่อหน้าฟ้า​ไปแล้ว​.."
ผมอ้าปากค้าง
"ฉะนั้น​..ต่อ​ไปนี้พี่ห้ามมายุ่ง​กับเรื่อง​ของฟ้าอีก..เว้นเสีย​แต่ว่า..พี่​จะเห็นว่า​เพื่อนของพี่ดีกว่าน้องสาวของพี่..​ซึ่ง​ถ้า​เป็นอย่างนั้น​..เราก็ไม่​ต้องมา​เป็นพี่น้องกันอีกต่อ​ไป!!"
แล้ว​เธอก็สะบัดหน้า..หันกายเดินจาก​ไป
ผมเข่าอ่อนอย่างสิ้นเรี่ยวแรง..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

พอตั้งสติ​ได้..ผมโทรฯ หาพร
หล่อนมีเสียง​ที่ขึ้งเครียด
"​เขาอยู่​​กับฉันตอนนี้.."
ผมใจหายวาบ..
"เกิดอะไร​ขึ้น​?"
"นั่นสิ..ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน.."
"​เขามาขอเลิก​กับแก?"
"ใช่.."
"แล้ว​?"
"ฉันเรียกให้​เขามาคุยให้รู้เรื่อง​..ว่ามันเรื่อง​อะไร​กันแน่"
"แล้ว​?"
"​เอางี้..แล้ว​ฉัน​จะโทรฯ กลับ"
เสียงถูกตัดหาย​ไปทันที..
ผมรีบโทรฯกลับ ​จะถามว่าตอนนี้เธอ​และ​เขาอยู่​กัน​ที่ไหน?
ผม​จะรีบ​ไปคุยด้วยให้รู้เรื่อง​
​แต่เธอปิดโทรศัพท์​ไปแล้ว​
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ผมเคาะประตูห้องของฟ้า
"พี่ไม่​ต้องมายุ่ง​กับฉัน​ได้ไหม?"
นั่น​คือผล​ที่​ได้รับ
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

ผม​จะทำอะไร​​ได้..
เรื่อง​ใหญ่กว่า​ที่คิดซะแล้ว​
​ที่คิดไว้แค่เพียงว่า..ฟ้า​กับ​เขา​จะคุยกัน ​และจบเรื่อง​ราวของ​เขา​และเธอไว้เพียงนั้น​
​แม้​จะเคยคิดว่าฟ้ารัก​เขามาก..​แต่ไม่เคยคิดเลย​ว่า​จะมากขนาดนี้
ฟ้ายอมทำทุกอย่าง..​แม้​จะ​แต่งแย่งแฟน​ใคร..​เพื่อ​ความรักของเธอเชียวหรือ?
หมอนั่นมีดีอะไร​?
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
​ความรัก..ทำไมมีอนุภาพมากเช่นนี้?
ฟ้าคบ​กับ​เขา​ได้ไม่นาน..หาก​จะนับตั้งแต่วันแรก​ที่เธอเล่าให้ผมฟังถึงเรื่อง​​เขา..ไม่ถึงเดือนดีเสียด้วยซ้ำ
ไม่น่าเชื่อว่าเวลาเพียงเท่านั้น​..ฟ้า​จะลุ่มหลงงมงาย​เขา​ไป​ได้ถึงขนาดนี้
ตอนนี้ฟ้าโกรธผม​ไปแล้ว​..ตั้งแต่เล็กจนโต..ผม​กับฟ้า​จะทะเลาะกันน้อยมาก..
​ส่วนใหญ่ผม​จะยอมน้อง..น้อง​ที่​เป็นเด็กกว่าผม..มีเหตุผลน้อยกว่าผม
​แต่เรื่อง​นี้..ผม​จะยอมน้อง​ได้หรือ?
ชีวิต​ทั้งชีวิตของเธอ..​กำลัง​จะหลุด​ไปสู่กำมือของผู้ชายคนหนึ่ง​..​ที่มีพฤติกรรมนอกใจแฟนของตัวเอง​ที่คบกันมาเกือบห้าปี
ทำไมผม​จะไม่รู้ สันดานผู้ชาย..อะไร​ใหม่มักดีกว่าเก่าเสมอ
ทำไมผม​จะไม่รู้..ว่าใน​ที่สุด..ฟ้าก็​จะถูกขอเลิกอย่างไม่ใยดีอย่าง​ที่พร​เพื่อนของผมโดน
ผมยอมไม่​ได้เด็ดขาด!!
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
ผมเดินเหมือนเสือติดจั่นอยู่​ในบ้าน​โดยไม่รู้​จะทำอะไร​ให้ดีกว่านั้น​..
จนกระทั่งพรโทรฯ มา
ผมรีบออกจากบ้าน​ไปทันที
"แก​ต้องมาหาฉันเดี๋ยวนี้..​ที่บ้าน"
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

พรยังคงเข้มแข็งเหมือนเดิม
เธอไม่มีวี่แววของการร้องไห้..หรือเสียใจ
ตั้งแต่เราเรียนด้วยกันมา..พรเกือบ​จะ​เป็นเหมือน​เพื่อนผู้ชายของผมคนหนึ่ง​
เธอเพิ่ง​จะมาเปลี่ยน​เมื่อ​ได้คบ​กับคน​ที่เธอรัก..​เป็นผู้หญิงมากขึ้น​..รู้จัก​แต่งตัวมากขึ้น​
​แต่ตอนนี้..เกงกางขาสั้น​และเสื้อยืดสีขาว..​กับใบหน้า​ที่เรียบเฉย..ไม่มีการ​แต่งแต้มใด ๆ​
หล่อน​ใช้สายตา​ที่นิ่งสนิทมองผม..ชวนผม​ไปคุย​ที่นอกบ้าน..หลังจาก​ที่ผมทำ​ความเคารพแม่ของหล่อนแล้ว​
เรานั่งอยู่​​ที่ม้านั่งหินอ่อน..แล้ว​เธอก็ยิ้มให้ผม
"แกอย่าทำหน้าอย่างนั้น​..รับรองว่า..ถึงยังไงแกก็ยัง​เป็น​เพื่อนฉันอยู่​วันยังค่ำ"
ประโยคนี้ทำให้ผมพูดไม่ออก แสดงว่าพรรู้เรื่อง​หมดแล้ว​..เหตุ​ที่คนรักขอเลิก​กับหล่อน..ก็​เพราะน้องสาวของผม
"ฉันเองก็เพิ่งรู้" ผมพูด​ได้แค่นั้น​
หล่อนพยักหน้า..ผมสั้นแค่คอ..ผิวค่อนข้างคล้ำ..คิ้วเข้มราว​กับแขก..
"ฉันเข้าใจ.."
"มัน​ไปไหนแล้ว​?" ผมหมายถึงไอ้เพชร
"กลับ​ไปแล้ว​..เราจบกันแล้ว​"
"เฮ่ย.."
"จริง.."
ผมอึ้ง..ทำไมพรถึงยอมง่ายขนาดนี้
"คน​ที่ไม่รักฉัน..ฉัน​จะไม่ยอมให้​เขาทนอยู่​​กับฉัน"
"​แต่.."
"​ที่เรียกแกมานี่..ฉันแค่อยากรู้ว่า..เรื่อง​มัน​เป็นมายังไงเท่านั้น​..แกโทรฯหาฉันบอกว่าเธอพบคน​ที่คล้าย​กับพี่เพชร แกให้ฉันลองโทรฯหา​เขา..แล้ว​แกก็ไม่โทรฯกลับมาอีกเลย​.."
ผมยังพูดไม่ออก
"แล้ว​อยู่​ ๆ​ ​เขาก็โทรฯมา..บอกว่าเรื่อง​ของเราขอจบลงแค่นี้.."
เธอมองหน้าผมนิ่ง
"ฉันอยากรู้ว่า..แก​ไปพูดอะไร​​กับ​เขา?"
"แล้ว​​เขาเล่าว่ายังไง?"
หล่อนยิ้ม..​เป็นยิ้ม​ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
"แกขอให้​เขาเลิก​กับฉันให้​ได้เสียก่อน​ที่​จะมารัก​กับน้องสาวของแก"
ผมผงะหงายกระแทกพนักพิง
"​เขายังบอกด้วยว่า..แกบอก​เขาว่าฉัน​เป็นคนเข้มแข็ง..ฉัน​จะทน​ได้มากกว่าน้องของแก.."
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​

แล้ว​ผมก็หัวเราะ
เสียงดังกว่าทุกครั้งตั้งแต่เกิดมา
"แกก็เชื่อ?"
พรไม่ตอบรับ​และปฏิเสธ
"ฉันรอว่าแก​จะบอกฉันว่ายังไง?"
"​ถ้าฉันบอกออก​ไปแก​จะเชื่อฉันหรือ?"
"ฉันเชื่อ​เพื่อนฉันเสมอ.."
ผมลุกขึ้น​..ตอนนั้น​บอก​กับตัวเองว่ามันเหลือ​ที่​จะทนแล้ว​
"​เอางี้ดีกว่า..ไม่จำ​เป็น​ที่ฉัน​จะแก้ตัวอะไร​..ตอนนี้สรุปก็​คือว่าแกเลิก​กับ​เขาแล้ว​?"
"ใช่.."
ผมชี้หน้า​เพื่อนรักของผม
"ไอ้โง่.."
แล้ว​ก็เดินจากมา
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
ริมแม่น้ำเจ้า​พระยายามนั้น​..ลมโชยพัดไอร้อนจากแผ่นดินสู่แม่น้ำ
ผมนั่งหลบแดดอยู่​ใต้ต้นตะขบ..มัน​เป็น​ที่​ที่ผมมัก​จะมานั่งเล่นเสมอ ​เมื่อผมมีปัญหา​และอยากอยู่​คนเดียว
ก้อนหินเล็ก ๆ​ ในมือ ถูกขว้างลงแม่น้ำครั้งแล้ว​ครั้งเล่า..
​พร้อม​กับคำถาม​ที่ถามตัวเอง
นี่มันอะไร​กัน?
อะไร​ทำให้ผม​ต้องมาปวดหัว​กับเรื่อง​พวกนี้?
​เพราะผมรักน้องสาวของผม..​เพราะผมรัก​เพื่อนของผม..
อย่างนั้น​ใช่หรือไม่
ผมไม่อยากให้น้องสาวของผม​ไปคบ​กับผู้ชาย​ที่เลว..ผมอยาก​จะให้ไอ้คน​ที่เลวกลับใจ​เป็นคนดี​กับ​เพื่อนของผมไม่ใช่หรือ?
แล้ว​นี่อะไร​?
น้องสาวกลับหาว่าผม​ไปยุ่งเรื่อง​ของเธอ..สั่งห้ามเธอไม่ให้คบ​กับ​เขา ​เพราะว่า​เขา​เป็นคนรักของ​เพื่อนของผม
​เพื่อนของผมกลับหาว่าผม​ไปขอให้คน​ที่เธอรักเลิก​กับเธอ..​เพื่อเห็นแก่น้องสาวของผม
ผม​เป็นอย่างนั้น​จริงหรือ??
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
ผมกลับมาถึงบ้านก็ค่ำมากแล้ว​
แม่บอกว่าฟ้าไม่ยอมลงมากินข้าว..ให้ผมขึ้น​​ไปตาม
"​เป็นอะไร​ก็ไม่รู้..หมู่นี้ชัก​จะมีอะไร​แปลก ๆ​ อยู่​บ่อย ๆ​"
"แม่ทำไมไม่เรียกเอง?"
"เรียกไม่รู้​จะกี่รอบ..บอก​แต่ว่าไม่หิว ๆ​ ถามว่า​เป็นอะไร​ก็ไม่บอก"
ผมทรุดตัวลงนั่ง ตรงหน้า​เป็นอาหารหลายอย่าง​ที่ไม่มีร่องรอยคนแตะ​ต้อง
"พ่อยังไม่กลับหรือครับ​?"
"ยัง..ไม่​ต้อง​เป็นห่วง​เขาหรอก..เห็นโทรฯ มาบอกว่า​ต้องตามเจ้านาย​ไปต่างจังหวัด"
"แล้ว​แม่กินรึยัง?"
"แม่ไม่หิว.."
ผมมองหน้าแม่..หญิงคนนี้​เป็นคนแรก​ที่ผมรัก​ที่สุดในชีวิต
"แม่​เป็นอะไร​?"
ท่านนิ่ง..เหมือนอยาก​จะพูดอะไร​บางอย่าง​แต่ไม่ยอมพูดออกมา..
"มีอะไร​หรือครับ​?"
ผม​ต้องถามย้ำ..
"แม่ไม่สบายใจ"
"เรื่อง​ไรครับ​?"
"น้องสาวของแกนั่นแหละ​..แม่​เป็นห่วง"
"ทำไม​ต้องห่วงครับ​?"
"แกคิดว่าแม่ไม่รู้หรือ..​ที่แกทะเลาะกันแม่ก็​ได้ยินอยู่​เต็ม​ทั้งสองหู.."
ผมยกมือขยี้จมูก..​จะบอกแม่ดีไหมว่าเรื่อง​มัน​เป็นอย่างไง
"ไม่จำ​เป็น​ต้องบอกแม่หรอก..แม่เชื่อว่ารันโตพอ​ที่​จะสั่งสอนน้อง​ได้.."
"แม่คิดอย่างนั้น​จริงหรือ?"
แม่พยักหน้า..มองผมด้วยสายตาของ​ความมั่นใจ
"แม่แค่อยาก​จะบอกว่า..ผู้หญิง​กับผู้ชาย​ความรู้สึกนึกคิดมันต่างกัน..ผู้ชายอาจ​จะเข้มแข็ง กล้าเผชิญ​กับทุกสิ่งทุกอย่าง​ได้อย่างง่าย ๆ​ ​แต่ผู้หญิง..บางครั้ง..เหตุผลมัก​จะมาทีหลัง..ขอแค่​ได้ทำในสิ่ง​ที่หัวใจ​ต้องการเท่านั้น​.."
ผมมองหน้าแม่..นี่​เป็นครั้งแรก​ที่ท่านพูด​กับผมอย่างจริงจังเช่นนี้
"บางทีนะลูก..​ความรักไม่จำ​เป็น​ต้องมีเหตุผลหรอกว่ารักทำไม ​เพื่ออะไร​ รักก็​คือรัก บางคนถึง​กับยอมตาย​เพราะ​ความรัก.."
ผมนิ่งงัน..เขี่ยข้าว​ไปมา
"ในฐานะ​ที่เราโตกว่า..เรา​ต้องประคับประคองน้องให้รู้ในสิ่ง​ที่ถูก​ที่ควร...​​ซึ่งนั่นก็หมาย​ความว่าเรา​จะ​ต้องคุย​กับน้อง..ฟ้า​เป็นคนอ่อนไหวง่าย..​แต่แม่เชื่อว่าถึงอย่างไรฟ้าก็ยังรักพี่ชายคนนี้อยู่​.."
"​เขา​จะฟังผมเหรอ?"
"ฟังไม่ฟังไม่จำ​เป็น​ต้องรู้..สิ่ง​ที่ควรทำตอนนี้ก็​คือ.." ท่านชี้ขึ้น​ข้างบน
"​ไปคุย​กับ​เขา..ให้​เขาเห็นผิดเห็นถูกให้​ได้.."
"ทำไมแม่ไม่คุยเอง.."
"ไม่เคยมี​ใคร​ที่ฟ้าเชื่อฟัง..นอกจากแก"
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
ผมเคาะประตูห้องน้อง
เงียบ..ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ​
หมุนลูกบิด..มันไม่เคยถูกล๊อคมาก่อนเลย​
​แต่วันนี้มันหมุนไม่​ไป
ราว​กับว่า..ต่อจากนี้​ไป..ฟ้า​จะล๊อคทุกอย่างในชีวิตของตัวเอง..ไม่ยอมให้​ใครเข้า​ไปยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว​..
"พี่ขอคุยด้วยหน่อย​​ได้ไหม?"
ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ​
"ฟ้า.."
ศีรษะของผมชนอยู่​​กับประตูห้อง..มันหนักเกินกว่า​จะคอนไหว
"พี่เสียใจ..พี่ไม่คิดว่ามัน​จะ​เป็นอย่างนี้.."
ผมหมาย​ความอย่าง​ที่พูดจริง ๆ​
"พี่ให้​ความสำคัญ​กับคำว่ารักน้อยเกิน​ไป..พี่ควร​จะค่อย ๆ​ บอกฟ้า..พี่ควร​ต้องให้คำแนะนำ​กับฟ้าอย่าง​ที่พี่เคยสัญญาไว้..พี่ไม่ควร​จะทำอย่างนั้น​เลย​.."
การหุนหันพลันแล่นของผม..ทำลาย​ทั้ง "บัว" ​ทั้ง "น้ำ" ให้บอบช้ำจนยาก​จะเยียวยา
"พี่ขอโทษ...​"
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
ลูกบิดถูกคลายล๊อค
บานประตูเผยอออก..ฟ้ายืนอยู่​ด้วยเสื้อผ้าชุดเดิม
วงหน้าร่วงโรย..ดวงตาช้ำหมอง..ผมเผ้า​เป็นกระเซิง
เธอยืนมองผม..หยาดน้ำตาร่วงริน..
"พี่รัน.."
ผม​กับน้องผวากอดกันแนบแน่น..
"ฟ้ารัก​เขา..ฟ้าไม่เคยรัก​ใครมากอย่างนี้มาก่อนเลย​..พี่รัน..ฟ้า​จะทำอย่างไรดี?"
​เป็นเสียงระทมสั่นจากหัวใจ​ที่รวดร้าว
ผมลูบผมน้อง..
"พี่เข้าใจดี..พี่เข้าใจ.."
"ฟ้าขอโทษ..ฟ้าไม่ควร​จะพูด​กับพี่อย่างนั้น​.."
ทำ​ได้แค่เพียงฝืนหัวเราะ
ดันเธอออกห่าง ประคองหน้าเธอไว้
ปาดน้ำตา​ที่พรั่งพรู
"พี่รันอยู่​นี่แล้ว​..ทุกอย่าง​ต้องแก้ไข​ได้แน่นอน.."
เธอสะอื้นจนตัวโยน..
"พี่รันคะ​..ฟ้ารัก​เขา...​"
ผมกอดน้องอีกครั้ง..​ความตื้นตันกระตุ้นให้ต่อมน้ำตาทำงาน
ปวดหน่วง​ที่เบ้าตาจน​ต้องยกมือขึ้น​ขยี้
"เราค่อย ๆ​ คุยกันดีไหม?"
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
พี่​กับน้องนั่งคุยกัน..
เด็กสาวตรงหน้า..ไม่น่าเชื่อว่า​จะ​เป็นฟ้าคนเดิม
เด็ก​ที่ร่าเริงแจ่มใส...​กระโดดโลดเต้น​ได้​กับทุกเหตุการณ์ บัดนี้นั่งน้ำตาไหลจากดวงตาแดงกร่ำ
ใบหน้า​ที่มักเปื้อนยิ้มอยู่​เสมอ ​แม้บางครั้ง​จะมีการทำหน้านิ่วคิ้วขมวด..เก๊กสวยหน้าทะเล้น..บัดนี้เปียกชุ่มด้วยน้ำตา
อะไร​ทำให้เธอ​เป็นอย่างนี้?
​ความรักรึ?
ตกลง​ความรักมันดีหรือร้ายกันแน่
​จะมี​ใครสักกี่คน​ที่มีสุข​เพราะ​ความรัก..​ที่​ที่ผมเห็นอยู่​รอบตัวของผมนี่..มี​แต่คน​ต้องเสียน้ำตา​เพราะมัน​ทั้งนั้น​
​แม้​แต่ผมเองก็ไม่ยกเว้น
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

จริง ๆ​ แล้ว​ฟ้าคบ​กับ​เขามาเกือบครึ่งปี
​ที่ฟ้าไม่​ได้เล่าให้พี่ฟัง ก็​เพราะฟ้ายังไม่แน่ใจว่าคน ๆ​ นี้​จะใช่จริงหรือเปล่า
​เขาดี​กับฟ้ามาก..เราเจอกันแทบทุกวัน
​ทั้ง​ที่ราม​และ​ที่มหาฯลัย
บางครั้ง​เขาก็พาฟ้า​ไปเ​ที่ยว..​ส่วนใหญ่​จะ​เป็นบางแสน ​เขามีธุรกิจอยู่​​ที่นั่น
​เขาไม่​ได้ปิดบังฟ้า..ว่า​เขาเคยมีแฟนแล้ว​..​เขาบอกว่ามีปัญหากัน..ตกลงกัน​ได้แล้ว​ว่า​จะเลิกกัน
​แต่ผู้หญิงไม่ยอมเลิก..​เขาไม่รู้​จะทำอย่างไร..​แต่​เขาบอกว่า​เขารักฟ้ามาก..
ฟ้าขอให้​เขาจัดการเรื่อง​นี้ให้จบก่อน..ก่อน​จะมาขอ​ความรักจากฟ้า
นั่นจึง​เป็นสาเหตุ​ที่ทำให้ฟ้าไม่กล้าเล่าให้พี่ฟัง
พี่คงไม่ยอมให้ฟ้า​ไปคบ​กับ​เขาแน่ ๆ​
​แต่พี่คะ​..ฟ้าห้ามใจตัวเองไม่​ได้..ฟ้ารัก​เขา..ฟ้ารัก​เขามาก
รักมากจนทำอะไร​โง่ ๆ​ ออก​ไป ฟ้าบังคับให้​เขาโทรฯ ​ไปบอกเลิก​กับแฟนของ​เขา..​เพื่อนสนิทของพี่..​ซึ่งฟ้าเพิ่งรู้ก็วันนั้น​
ตอนนั้น​ฟ้ารู้​แต่เพียงว่า ฟ้าขาด​เขาไม่​ได้ อย่างไงก็ยอม​ที่​จะไม่มี​เขาไม่​ได้..
พี่รันคะ​..ฟ้าเสียใจ

แล้ว​เธอก็ร้องไห้ออกมา
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
ผมนิ่งฟังเรื่อง​ราวของน้องด้วยหัวใจ​ที่ถ่วงหนัก..
ฤทธิ์รัก​ได้ทำงานของมันอย่างเต็ม​ที่​และ​ได้ผลทันตาเห็น
ร่างบอบบอบนั้น​สะอื้นจนตัวโยน..ผมสงสารน้องจับใจ
​แต่การสงสารน้อง..​จะทำให้ผมเห็นด้วย​กับเธอ​ที่​จะ​ไปแย่งแฟน​ใครนั้น​..ไม่มีทาง
มันน่าละอายเกิน​ไป
ถึงอย่างไรฟ้าก็​ต้องยอมรับ​ความจริง..
ยอมรับ​ความเจ็บปวด​ที่​จะเกิดขึ้น​
ผู้ชายคนนั้น​เลวเกินกว่า​ที่​จะมา​เป็นคู่ครองของเธอ​ได้

"ฟ้า...​"
เธอยังร่ำไห้
"พี่คงไม่จำ​เป็น​ต้องพูดอะไร​มากมาย​..ฟ้าเองก็คง​จะรู้อยู่​แล้ว​ว่าควร​จะทำอย่างไร.."
เธอพยักหน้า..
"ฟ้า​จะเลิก​กับ​เขา.."เธอบอกเสียพร่า
"พี่รู้ว่ามันยาก..​แต่เวลา​จะช่วยเธอเอง.."
"มันคงนานมาก.."
"ไม่หรอก..ฟ้ายังเด็ก..อายุเพิ่งสิบแปดปีเองไม่ใช่หรือ?..เธอ​จะมีโอกาส​ได้พบ​กับ​ใครอีกมากมาย​..​ทั้งดี​และไม่ดี..นี่​เป็นประสบการณ์แรก ๆ​ เท่านั้น​.."
"ฟ้า​จะไม่รัก​ใครอีกแล้ว​.."
ผมฝืนหัวเราะ "ไม่จำ​เป็น​ต้องถึงขนาดนั้น​..​จะรัก​ใครก็รักเถิด..​แต่อย่ารัก​เพื่อหวังครอบครอง ​เพราะ​ถ้ามันไม่​เป็นอย่างนั้น​ ฟ้าก็​ต้องมานั่งร้องไห้เหมือนอย่างนี้.."
"​ความรักอย่างนั้น​มีด้วยเหรอ?"
"อยู่​​ที่ตัวเรา..​ถ้าเราทำใจ​ได้..​ความรักนั้น​ก็​จะมีขึ้น​เอง"
ผมกุมมือน้อง
"เริ่มตอนนี้เลย​..ฟ้าเปลี่ยน​ความรู้สึก​ที่มีต่อพี่เพชรของฟ้า..เปลี่ยน​ความรัก​ที่มีต่อ​เขา ให้​เป็นรัก​เพื่อรัก..รัก​เพื่อให้ตัวเองมี​ความสุข ให้คน​ที่เธอรักมี​ความสุข.."
เธอมองหน้าผม..ขนตายังฉ่ำน้ำ
"ฟ้าคงไม่รู้..ว่า​เขา​กับพรรักกันแค่ไหน..​ทั้งสองร่วมกันแผ้วถางอุปสรรคมามากมาย​..จนใกล้​จะสมหวังกันอีกไม่นาน นี่​ถ้า​เขาไม่บังเอิญเจอฟ้า พี่ว่า​เขาคง​จะกำหนดงาน​แต่งงานกันแล้ว​.."
"จริงเหรอคะ​?"
"จริง..​เป็น​เพราะสันดานผู้ชาย​ที่ทำให้​เขา​เป็นอย่างนั้น​..​เขาไม่ควบคุมตัวเอง..​ความหลงใหล​ที่เกิดขึ้น​ชั่ววูบทำให้​เขาลืม​ความดีของพร​ไป​ได้..หากฟ้ารัก​เขาจริง..ฟ้า​ต้องเตือน​เขาให้ทำในสิ่ง​ที่ถูก​ที่ควร ให้​เขากลับ​ไปหาคน​ที่รัก​เขามากมาย​ ​ซึ่ง​เป็นคน ๆ​ เดียว​กับ​ที่​เขาเคยรัก..เคยทุ่มเทชีวิตให้มาแล้ว​.."
น้ำตาของฟ้าเริ่มเหือดแห้ง
"​ถ้าฟ้าทำอย่างนั้น​​ได้..ฟ้า​จะมี​ความสุขทางใจ..​ที่ฟ้า​ได้ทำให้คน​ที่ฟ้ารัก​ได้มี​ความสุขอย่างแท้จริง..ฟ้าทำ​ได้ไหม?"
เธอนิ่งคิด..มือ​ที่อยู่​ในอุ้งมือของผมชื้นเย็น
"ฟ้า​จะพยายามค่ะ​.."
ผมโอบไหล่น้อง..ลูบผมนุ่มนิ่มหยิกสลวยนั้น​อย่างถนอม
"พี่เชื่อว่าฟ้า​ต้องทำ​ได้..ฟ้า​เป็นลูกแม่..แม่​ที่ให้อภัยพ่อมา​ทั้งชีวิต..ไม่ว่าพ่อ​จะ​ไปมีเมียน้อยสักกี่คน..ไม่ว่าพ่อ​จะกลับมาหาแม่หรือไม่..แม่ก็ยังรักพ่อตลอดเวลา..แม่​เป็นคนเข้มแข็งเหลือเกิน"
ผม​ใช้มือขยี้ตาตัวเอง..
"แม่ฝาก​ความหวังไว้​กับเรา​ทั้งสองคน..เรา​ต้องไม่ทำให้แม่เสียใจ..รู้ไหม..แม่​เป็นห่วงฟ้ามากแค่ไหน?.."
ฟ้าร้องไห้อีกครั้ง รำพันเสียงแผ่ว
"แม่...​"
"ท่านรอกินข้าวอยู่​ข้างล่าง.."
ฟ้า​ใช้หลังมือปาดน้ำตาเหมือนเด็ก ๆ​
​และแล้ว​เราก็​ได้ยินเสียงอะไร​อย่างหนึ่ง​​พร้อม ๆ​ กัน
​เป็นเสียงสะอื้นจากผู้หญิงคนหนึ่ง​..​ที่​เป็นแม่ของเรา​ทั้งสองคน
ท่านยืนฟังเราอยู่​​ที่หน้าประตู น้ำตาของท่านหยาดริน
ผม​และน้องผวาหาท่าน..เราสามคนกอดกันกลม..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..
จากนั้น​ไม่นาน..ฟ้าก็ค่อย ๆ​ ดีขึ้น​
เธอ​และ​เขาตัดขาดจากกัน​โดยสิ้นเชิง
ฟ้าเก่งมาก..ฟ้าทำ​ได้..
​แม้บางครั้งฟ้า​จะแอบร้องไห้..ผม​ต้องเฝ้าปลอบโยนทุกครั้ง​ที่เห็น
​ความสดใสในวัยสาว ค่อย ๆ​ คืนมาอย่างช้า ๆ​
ไม่น่าเชื่อ..ลูกเป็ดขี้เหร่คนนี้..นับวัน​จะสวยขึ้น​ ๆ​ ​ได้กะ​เขาเหมือนกัน
เธออยู่​ติดบ้านมากกว่าเดิม..บางครั้งแอบมาอ่านงานเขียนของผมบนหน้าคอมพ์ฯ แล้ว​หัวเราะคิกคักอยู่​คนเดียว
"ไม่น่าเชื่อเลย​..ว่าพี่รัน​จะขี้โม้ขนาดนี้"
งึ่ย..
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

สำหรับพร..ใน​ที่สุดหล่อนก็ติดต่อกลับมา
"ไอ้รัน..เรามาเจอกันหน่อย​​ได้ไหม?"
ผมเงียบ..ยังโมโหไม่หาย​ที่มันดูถูกจิตใจ​เพื่อนของมันคนนี้​ได้ถึงขนาดนั้น​
"​ได้ ๆ​ ฉันยอมให้แก่โกรธฉันก็​ได้..​แต่ให้อีกสิบนาทีเท่านั้น​..ฉัน​จะรอแกอยู่​​ที่เดิม"
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

​ที่เดิมของเราสองคน ​คือ​ที่ริมแม่น้ำ ใต้ต้นตะขบ..ใกล้​กับมหาฯลัย​ที่เรา​ทั้งสองร่ำเรียนมาด้วยกัน
พรดูสดใส..ออก​จะดูเปรี้ยวกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
พอเห็นหน้า..หล่อนก็ทักทายด้วยการกำหมัด
ผมลังเลชั่วครู่..ก่อน​จะกำหมดชน​กับหมัดของหล่อน
แล้ว​ส่ายหัวแม่โป้ง​ไปมาสองครั้ง วนมือหนึ่ง​รอบ..แล้ว​ค่อยเช็คแฮนด์
นี่​คือสัญลักษณ์การทักทายของ​เพื่อนในกลุ่มของผม
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..

เราสองคนนั่งมองแม่น้ำ ปล่อยให้ลมยามเย็นพัดผ่านร่างกาย
พรสูดหายใจเข้าเต็มปอด..หันมามองหน้าผม..
"ขอบใจแกมาก.."
ผมยังไม่พูดอะไร​..มองเรือลำน้อย​กำลังฝ่าคลื่นของเรือลำใหญ่โคลงเคลงอยู่​กลางน้ำ
"​ถ้าไม่​ได้แก..​เขาก็คงไม่สำนึก"
ผมนิ่งฟัง
"​เขากลับมาขอโทษฉัน ขอคืนดี​กับฉัน ​เขาบอก​เขาผิด​ไปแล้ว​..ขอเริ่มต้นใหม่​ได้ไหม?"
"ยินดีด้วย.." ผมพูดจากใจจริง
​แต่พรกลับหัวเราะเต็มเสียง
"นี่แกนึกหรือว่า​เพื่อนของแกคนนี้​จะยอมให้มันกลับมา?"
ผมตกใจ
"ผู้ชายเลว ๆ​ อย่างนั้น​..ฉันอยู่​อย่างไม่มีผัว​จะดีกว่า"
"แกเลิก​กับ​เขา?.."
พรพยักหน้า..
"​เอาแหวน​ที่มันให้ปาใส่หน้ามัน..แล้ว​บอกมันว่า..​ไปตายซะ"
"เฮ่ย.."
"ฉันไม่​ได้พูดเล่น..​แต่ฉันอยากรู้ว่าแก​ไปทำอีท่าไหน มันถึงกลับมาหาฉัน"
"ก็ไม่​ได้พูดอะไร​"
"เล่าให้ฟังหน่อย​ไม่​ได้เหรอ.."
ผมยกมือขวาขึ้น​มา..ข้อมือยังรู้สึกเคล็ดไม่หาย
"ชกมัน​ไปแค่ทีเดียว..ล้ม​ทั้งยืน"
พรทำตาโต..
ผมทำท่าให้ดู
แล้ว​เรา​ทั้งสองก็หัวเราะด้วยกันเสียงดังลั่นท้องน้ำ
เหมือน​จะประกาศให้โลกรู้ว่า มิตรภาพยิ่งใหญ่เสมอ
เหนือกว่า​ความรักชนิดใดในโลก
ยกเว้นรักของแม่...​เพียงเท่านั้น​
...​...​...​...​...​.จบ...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1025 Article's Rate 30 votes
ชื่อเรื่อง ฟ้า....
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๒๙๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๙ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : รจนา [C-5043 ], [83.180.76.129]
เมื่อวันที่ : 14 มิ.ย. 2548, 03.53 น.

ยินดี​กับงานเขียนใหม่ ณ ศาลานกน้อย แห่งนี้ด้วยค่ะ​ หาก​เป็นเรื่อง​จริงก็นับว่า "รัน" ​เป็นพี่ชาย​และ​เพื่อน​ที่ประเสริฐมาก หญิงสาวคนใดมีพี่ชายหรือ​เพื่อนเช่นนี้​ต้องนับว่า​เป็นคนโชคดีเหลือเกิน
คุณรันนราเขียนบรรยาย​ความรักในแง่มุมต่าง ๆ​ ​ได้เยี่ยมมากค่ะ​ "พี่ชาย-น้องสาว" "แม่-ลูก" หรือ "​เพื่อนต่างเพศ" นอกจากนั้น​ แนวเรื่อง​ยังเขียน​ได้กระชับ ประโยคสั้น ๆ​ ​แต่​ได้ใจ​ความ ท่าทางคง​จะมีประสบการณ์งานเขียนมาไม่น้อยนะคะ​
ยินดี​ต้องรับสู่ศาลานกน้อยค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เบลล์ [C-5059 ], [202.44.135.34]
เมื่อวันที่ : 14 มิ.ย. 2548, 17.52 น.

เบลล์นะคะ​ ติดตามผลงานพี่รันเหมือนเดิมนะคะ​ ​เป็น​กำลังใจให้เสมอค่ะ​ เบลล์โหวตให้ 5 ดอกล่ะๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : รันนรา [C-5072 ], [58.10.21.250]
เมื่อวันที่ : 15 มิ.ย. 2548, 17.47 น.

ขอบคุณคุณรจนาครับ​..
กรุณาให้เกียรตินัก(อยาก)เขียนมือใหม่คนนี้
อ่านแล้ว​ปลื้มใจจังเลย​ครับ​


ขอบคุณน้องเบลล์ด้วยครับ​
ดีใจจัง​ที่ยัง​ได้เห็นชื่อนี้ใน​ที่นี้ด้วย


​และขอบคุณทุกท่าน​ที่เข้ามาอ่าน​พร้อม​กับช่วยโหวตนะครับ​
ฝากตัวด้วยนะครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim [C-5093 ], [158.125.1.115]
เมื่อวันที่ : 17 มิ.ย. 2548, 02.21 น.

ึคุณรันเขียน​ได้ดีนะคะ​ มีลูกเล่น ลีลาชวนให้ติดตาม เรื่อง​นี้สนุกค่ะ​ เริ่มอ่านก็อยากรู้ว่ามัน​จะจบอย่างไรแล้ว​ก็จบ​ได้ดีค่ะ​ มีมุขตลกเยอะด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ป้าแก่ [C-5116 ], [61.90.117.113]
เมื่อวันที่ : 18 มิ.ย. 2548, 12.46 น.


เขียน​ได้เก่ง ​และสนุกดีทีเดียว เข้าใจหามุขต่างๆ​มาเขียน​เป็นเรื่อง​​ได้ดี ​แต่อ่านแล้ว​คุณคงเคยเขียน เรื่อง​สั้นมาบ้างแล้ว​ใช่ไหมคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Poceille [C-5122 ], [202.57.159.147]
เมื่อวันที่ : 18 มิ.ย. 2548, 16.56 น.

อ่านแล้ว​อยากมีพี่ชายแบบนี้จังค่ะ​


ชอบมุกตลก ​เป็นมุกง่าย ๆ​ ​ที่ขำ​ได้​โดยไม่​ต้องฝืน บอกถึง​ความรัก​ระหว่างพี่​และน้อง​ได้ชัดเจน​และอบอุ่นมากเลย​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : รันนรา [C-5143 ], [61.91.117.245]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2548, 21.40 น.



ตอบคุณ pligrim คับ
ขอบคุณในคำชื่นชมครับ​..นับ​เป็นสิ่งสำคัญยิ่งต่องานเขียนของผมต่อ​ไปครับ​
ตัวลอยเลย​เรา..

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : รันนรา [C-5144 ], [61.91.117.245]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2548, 21.41 น.

ตอบคุณ ป้าแก่

ขอบคุณครับ​คุณป้าแก่..

ผมเขียนเรื่อง​สั้นมาบ้างครับ​..อาศัย​กำลังใจดี ๆ​ อย่าง​ที่คุณป้าแก่​กำลังให้นี่แหละ​ครับ​​เป็นพลังในการเขียน
ขอบคุณมาก ๆ​ เลย​ครับ​ผม
ยินดี​ที่​ได้รู้จักด้วยนะครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : รันนรา [C-5145 ], [61.91.117.245]
เมื่อวันที่ : 19 มิ.ย. 2548, 21.43 น.


คุณ..Poceille ครับ​..

ขอบคุณอีกครั้งนะครับ​..ตามอ่านเรื่อง​ของผมทุกเรื่อง​เลย​
ดีจัง!!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : คุณวุฒิ [C-5701 ], [203.146.196.34]
เมื่อวันที่ : 30 ส.ค. 2548, 14.09 น.

​ได้มีโอกาสอ่านงานเขียนของคุณรันนรา เรื่อง​ ฟ้า ​โดยบังเอิญครับ​ หลังจากอ่านจบแล้ว​ประทับใจมากครับ​ ​เป็นงาน​ที่อ่านแล้ว​ให้​ความรู้สึกเข้าถึง​ได้ง่าย เสมือนเข้า​ไปมี​ส่วนร่วมอยู่​ในเหตุการณ์ด้วย สิ่ง​ที่โดดเด่น​ที่สุดในเรื่อง​นี้สำหรับผมก็​คือการ​ที่​สามารถค่อยๆ​ลำดับเรื่อง​​ได้ดี น่าติดตาม สอดแทรก​ความน่ารัก​และมุขตลก​เป็นระยะๆ​แถมยังมา​ได้ถูกจังหวะดีมาก สิ่ง​ที่แสดงออกมาตลอดเรื่อง​​คือ​ความประทับใจใน​ความสัมพันธ์​ระหว่างพี่น้อง​ที่น่ารักมาก ​แต่​ส่วน​ที่ประทับใจผม​ที่สุด​คือการดึง​เอา​ความรักของแม่เข้ามาช่วยจบเรื่อง​ในตอนท้าย ทำให้​ความรัก​ที่มีอยู่​ในเรื่อง​นี้ช่วยสร้าง​ความพองโตในหัวใจผม​ได้เยอะทีเดียว ขอให้ทำงานดีๆ​อย่างนี้ออกมาบ่อยๆ​นะครับ​...​ฝาก​ความคิดถึงน้องฟ้าด้วยนะครับ​...​พี่ชาย อิ อิ (ล้อเล่นนะครับ​)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : LuF [C-5968 ], [222.153.93.27]
เมื่อวันที่ : 03 ต.ค. 2548, 13.20 น.

มุขน่ารักดีนะคะ​ หลุดยิ้มออกมาเลย​ อิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๒ : teddy [C-6478 ], [60.240.79.197]
เมื่อวันที่ : 03 ธ.ค. 2548, 12.14 น.

เพิ่งเจอเวบนี้ ชอบจังเลย​ค่ะ​
เขียนมาอีกเยอะแยะนะคะ​
วันนี้ว่าง ​จะอ่านงาน​ที่คุณ รันนรา เขียนทิ้งไว้​ทั้งหมดเลย​
​เป็น​กำลังใจคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๓ : แสนรัก [C-6494 ], [219.47.52.23]
เมื่อวันที่ : 08 ธ.ค. 2548, 08.26 น.

​เป็นพี่ชาย​ที่น่ารักมากๆ​เลย​ค่ะ​ ...​อ่านแล้ว​อยกามีซักคน เหมือนคุณโพฯ...​
อยากเขียน​ได้แบบนี้มั่งจัง...​แล้ว​​จะเข้ามาอ่านงานของคุณรันเรื่อยๆ​นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๔ : blackapple [C-7485 ], [203.153.137.152]
เมื่อวันที่ : 29 เม.ย. 2549, 22.53 น.

เรื่อง​นี้ก็สนุกดี ให้แง่คิด​ที่ดี
จบแบบสะใจ ​จะติดตามผลงานต่อ​ไปนะค่ะ​
เป้น​กำลังใจให้ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๕ : จิ้มลิ้ม [C-7488 ], [58.147.69.82]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2549, 00.49 น.

เพิ่ง​จะตามมาจากพันทิปอ่ะค่ะ​ เพิ่ง​จะ​ได้อ่าน รู้สึกเฉย ๆ​ ไงไม่รู้ ​แต่อ่านแล้ว​ชอบมาก ๆ​ เลย​ อ่านแล้ว​ทำให้นึกถึงพี่ชาย​ที่แสนดีเลย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๖ : จิ้มลิ้ม [C-7489 ], [58.147.69.82]
เมื่อวันที่ : 30 เม.ย. 2549, 00.51 น.

^
^
^
พิมพ์ผิดอ่ะ ​จะบอกว่า เชย ๆ​ นะ
เกือบ​ไปแล้ว​เรา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๗ : สัมผัสรักในใจเรา [C-7596 ], [58.9.16.3]
เมื่อวันที่ : 10 พ.ค. 2549, 15.43 น.

ยินดี​ที่​ได้รู้จักค่ะ​ คุณรันนรา (ชื่อ​เพราะจัง)



อ่านเรื่อง​นี้แล้ว​ ...​ มี​ทั้งอารมณ์ ขำๆ​ โกรธ ลุ้น ​และ..น้ำตาเยิ้มออกมาหน่อย​

สนุกดีนะคะ​

​จะติดตามเรื่อง​ต่อ​ไป

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๘ : หญ้าดอกดิน [C-9554 ], [61.19.124.69]
เมื่อวันที่ : 01 พ.ย. 2549, 11.05 น.

อ่านแล้ว​ซึ้งมากๆ​เลย​ค่ะ​ ​จะติดตามผลงาน​ไปตลอดนะค๊ะ ชอบมากๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​​และก็มากๆ​ๆ​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๙ : telence [C-15149 ], [58.9.209.118]
เมื่อวันที่ : 09 ธ.ค. 2551, 17.37 น.

ชอบจังเลย​ครับ​ ​เป็น​กำลังใจให้ นะครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น