สวัสดีครับ​,

booksoho ล่าช้า​ไปอีกครับ​ คง​จะล่าช้า​ไปถึงงานมหกรรมหนังสือช่วงเดือนตุลาคมเลย​ มีปัญหา​ที่ควบคุมไม่​ได้คาดไม่ถึง​ซึ่ง​ที่สุดแล้ว​ ก็​ต้องลงมือทำเอง​ทั้งหมด ผมยืนยัน​จะ​ต้องทำตัวอ่านของเราเอง ​เพราะมันเกี่ยวข้อง​กับการป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์ของนักเขียน​โดยตรง

ถึงวันนี้โครงการอีบุ๊กในไทยก็ทะยอยเปิดตัวมาเรื่อย ๆ​ ​และบุ๊คโซโหก็ไม่ใช่รายแรก​ที่​จะเปิดตัวในไทยแล้ว​ เหนื่อยครับ​ ​แต่ยังสู้อยู่​บ่ถอยฯ

คง​ได้คุยกันอีก​เมื่อเวลามาถึงแหละ​ครับ​รันนรา

นับถือ,
ลป.

สวัสดีครับ​,

จัดการลบเรื่อง​​ที่ขยำลงถังขยะ ๒ รายการตามประสงค์แล้ว​ครับ​ ​พอดีว่ากว่า​จะกลับมาประจำสถานีงานคืนนี้ก็ดึกพอสมควร (๔ ทุ่มกว่า) พรุ่งนี้ผม​จะโทรแจ้งให้ทราบอีกครั้ง (ไม่แน่ใจว่า​จะให้ลบ​ทั้งหมด​เพื่อโพสต์ใหม่หรือเปล่า) ไว้ผม​จะโทรหาครับ​

ขอบคุณลุงสืบสวัสดิ์ ​ที่แวะเวียนกลับมา​ใช้บริการเว็บนกน้อยอีกครั้ง ยินดีมากครับ​

เข้า​ไปดูแล้ว​ ไม่มีรูปตาม​ที่ว่า ดูท่าคุณแอ๊ด​ต้องอัพโหลดรูปใหม่กระมัง หรือ​จะส่งรูปมาให้ผมทางเมลแล้ว​จัดการอัพโหลดให้ก็​ได้ครับ​

ขอบคุณมากทอรุ้ง สบายดีนะครับ​
โชคดีมีสุข แจ่มใสปลอดโปร่งใจเสมอ ๆ​ นะ

สวัสดีคุณรุ่งนารี...​ ขอบคุณมากสำหรับคำอวยพร ​ถ้า​จะมี​ความสุขก็ขอให้คุณรุ่งนารีสุขยิ่งกว่า ​ถ้า​จะ​ต้องรวย ก็ขอให้คุณ​และ​เพื่อนนกน้อยทุกคนรวยกว่า สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๕ ครับ​

สวัสดีครับ​ประดับดิน,

ว่างก็แวะมานะครับ​ งานเขียนบางทีก็เหมือน​กับดอกไม้​เมื่อถึงเวลา​จะบาน มันก็บานเอง ​ทั้ง​ที่ขุดดูตามกิ่งก้านของต้นไม้ ก็ไม่เห็นว่า​จะมีดอกไม้ซ่อนอยู่​ข้างใน ขอเพียงรดน้ำ พรวนดินให้​เขาบ้าง วันหนึ่ง​​เขาก็​จะออกดอกสวย ส่งกลิ่นหอมมาให้​ได้ชื่นใจ

ค่อยว่ากัน​เมื่อถึงเวลานะครับ​..

สวัสดีคุณฐิติวัชร์ ​และ นรินทร์,

ฟังดูน่าสนุกครับ​ ผมนำจดหมายของคุณ​ทั้งสอง​ไปโพสต์บนกระดานเสวนา ​เพื่อว่าสมาชิกท่านอื่น ๆ​ ​จะ​ได้เห็นด้วย นะครับ​

คุณ Whitemagic คำแนะนำเบื้องต้นอยู่​ในเมลตอบรับการสมัครสมาชิกแล้ว​ หากเมลนั้น​ถูกลบ​ไปแล้ว​ ให้ล็อกอินเข้าระบบ แล้ว​คลิก​ที่ลิงก์คำว่า Member-Area ​ซึ่งมีอยู่​ในทุกหน้าของเว็บนกน้อย ในหน้านั้น​​จะเห็นมีเมนูอยู่​ทางซ้ายมือ เลือกคลิก​ที่คำว่า ลงทะเบียนนักเขียน เลือกนามปากกา​ที่​ต้องการ แล้ว​เช็คเมล คำแนะนำ​ที่เหลือ​จะอยู่​ในเมลครับ​

คุณนาม,

ไม่มีเมลจากคุณนามฯเข้ามานะครับ​ ผมสงสัยว่าไฟล์​ที่ส่งมา​จะขนาดใหญ่เกินข้อจำกัดของระบบเมลนกน้อยหรือเปล่า? (ไม่น่าใช่ ​เพราะผมเซ็ตระบบให้รับไฟล์แนบเมล​ได้ถึง ๑๙.๕ เมกกะไบต์)

ก่อนส่งเมล ผมคิดว่าคุณนามฯ ​ต้องดูดังนี้

๑. อีเมลผู้รับถูก​ต้องหรือไม่?
๒. ชื่อหัวจดหมายลืมเขียนอะไร​ไว้หรือเปล่า?
๓. ​ได้คลิกแนบไฟล์ (attachment) ​และมองเห็นชื่อไฟล์นั้น​แสดงอยู่​บนจอหรือยัง?
๔. ​เมื่อคลิก ส่งเมล Send แล้ว​​ต้องรอให้ระบบมันอัพโหลดไฟล์จากเครื่องขึ้น​​ไป ​และรอจนกระทั่งมันรายงานว่าส่งเรียบร้อย​แล้ว​

อย่างไรก็ตามผมว่าวิธีดีสุด​คือ ขณะนั่งอยู่​หน้าคอมพฯโทรหาผม 081 6269199 ผม​จะรอเช็คเมล​และรายงานให้ทราบทันทีว่า เมลมาถึงผมหรือยัง?

ลองอีกที (​และอีกที ๆ​ จนกว่า​จะสำเร็จ) ครับ​

คุณนาม,

ผมยังไม่​ได้รับเมล​ที่ว่าครับ​ ลองส่งมาใหม่อีกที​และ cc มา​ที่ unclepiak@gmail.com ด้วยก็​จะดี เผื่อไว้หากไม่เข้า​ที่หนึ่ง​ก็​ต้องเข้าอีก​ที่หนึ่ง​จน​ได้แหละ​ ลองส่งใหม่นะครับ​

ส่งมาแล้ว​​ที่ round_eng@hotmail.com

คุณรันนรา.. ผมเปิดอ่าน​ได้แล้ว​​ทั้งสองเล่มครับ​ ​จะว่ามาเฉพาะการแสดงผลนะครับ​

๑. เล่ม​ที่เปิดบนพีซี ระยะบรรทัดมันห่าง​ไปสักหน่อย​ ​ถ้าปรับระยะบรรทัด​ได้ควรเลือกไม่เกิน 1.5 เท่า (เท่า​ที่ผมทดลอง 1.4 เท่า​จะสวยสุด) อีกอย่าง​คือมาร์จิ้นซ้ายขวาของหน้ากระดาษ ​ถ้าเว้นให้มากอีกสักหน่อย​ ​จะช่วยให้ดูสวยขึ้น​​ได้มากครับ​ (อาจลดขนาดตัวอักษรลงอีกสักหน่อย​ ​เพื่อให้​แต่ละบรรทัดมีเนื้อ​ความมากขึ้น​)

๒. เล่ม​ที่​เป็น epub เปิดดูในไอแผดอ่าน​ได้ครับ​ ผมทดลองเปิดด้วย iBooks ​และ Stanza มี​ที่ผิดอยู่​​ที่สารบัญของเล่มครับ​ epub ​จะมีระบบสารบัญ​ที่ดี ดูเหมือนยังไม่​ได้​ใช้ประโยชน์ตรงนี้ (หรือยัง​ใช้แบบไม่ตรง​กับข้อกำหนด) คำแนะนำอีกอย่าง​ที่สำคัญมาก​คือ เราควรแบ่งไฟล์เนื้อหาออก​เป็นไฟล์ย่อย หลาย ๆ​ ไฟล์ ​เพื่อให้ตัวอ่านมันโหลดเร็วขึ้น​ (เล่ม​ที่ทำขึ้น​มาผมเห็นทำไว้เพียง ๒ ไฟล์ ​คือไฟล์หน้าปก ​และไฟล์เนื้อเรื่อง​​ทั้งเล่ม) ​โดยทั่ว​ไป​เขาแนะนำให้​แต่ละไฟล์ควรมีขนาดประมาณ ๕๐ เค.ครับ​

อยาก​จะส่งอีบุ๊ก(epub)เรื่อง​ ขุนจาม ของลุงปิงมาให้ช่วยทดสอบเปิดอ่านในมือถือของรันนราด้วยครับ​ เดี๋ยว​จะขออนุญาตลุงปิงก่อน(คิดว่าคงไม่มีปัญหา) แล้ว​​จะรีบส่งมาให้ทางเมล

รันนรา,

ผมดาวน์โหลดมาแล้ว​ ​ทั้งสองลิงก์มัน​ไป​เอาเวอร์ชั่นบนพีซีมาให้(น่า​จะไฟล์เดียวกัน)
พอคลี่ไฟล์ออกมา​จะเปิดอ่าน (startCD.exe) มันถามหาพาสเวิร์ดครับ​

ส่งพาสเวิร์ด​และไฟล์ epub มาให้อีกทีนะครับ​ อยากอ่าน

เรื่อง​เจ้าหมู ผมเคยส่งให้ทอรุ้งอ่านแล้ว​นี่ ​แต่ก็ดีใจ​ที่อยากอ่าน ขอบคุณ​ที่สนับสนุน​และให้​กำลังใจ ก็ขอให้ทอรุ้งมี​ความสุข​กับการอ่านเรื่อง​อื่น ๆ​ ในเล่ม (จุใจแน่เลย​มีตั้ง ๑๕ เรื่อง​) สมัยนี้หนังสือราคาแพงเกิน​ไปหน่อย​ ผมคิดว่ารวมเรื่อง​สั้นเล่มหนึ่ง​ราคาไม่น่า​จะถึงสองร้อยบาท​ หนังสือแพงคนอ่านก็น้อย ขายถูกหน่อย​คนซื้อ​จะ​ได้หยิบง่าย

สวัสดีครับ​คุณเล็ก โยธา,

๑. ยินดีต้อนรับตลอดปีกว่า ๆ​ ​ที่ผ่าน​ไปครับ​
๒. เห็นมีงานเขียนมา​เป็นระยะ ยินดีบริการครับ​
๓. คนอ่านคงไม่ค่อยมี​เพราะเว็บเราเล็ก ๆ​ เรื่อง​อ่านมากกว่าคนอ่านครับ​ ผมเองก็อ่านบ้าง ไม่อ่านบ้าง ตามชื่อนิตยสารของเรา​คือรายสะดวก​ เขียน รายสะดวก​อ่าน
๔. เขียนไม่ออก ก็เขียนลง​ไปว่าเขียนไม่ออก ถูก​ต้องแล้ว​ครับ​
๕. มันตัน..ก็เขียนลง​ไปว่ามันตัน แล้ว​ตันชาเขียวก็โผล่มาเห็นไหม ๆ​ จับเ​ถ้าแก่โออิชิมา​เป็นตัวละคร​ได้เลย​ ลุงเปี๊ยกเชื่อว่า​เขาไม่ว่าอะไร​หรอก ดูเหมือน​จะอยากดังอยู่​นะ

​เอา​เป็นว่า..ว่าง​เมื่อไรก็​จะไล่อ่าน​ไปเรื่อย ๆ​ ตาม​แต่เวลา​ที่​จะมีนะครับ​ คำแนะนำเบื้องต้นของผม​คือให้อ่านของคนอื่นเยอะ ๆ​ แล้ว​ก็เขียนลง​ไปตาม​แต่ว่า​จะมีอะไร​โผล่ขึ้น​มาให้ห้วงสมอง เขียนแล้ว​อย่าเพิ่งรีบโพสต์ เก็บบ่มไว้สักระยะหนึ่ง​ก่อน แล้ว​ค่อย ๆ​ อ่านทวนสิ่ง​ที่เขียนลง​ไป วิเคราะห์วิจารณ์งานของตัวเอง​เป็นเบื้องต้น แก้ไข ขัดเกลา จัดวรรคตอนย่อหน้าให้สะสวย ตรวจคำผิดอย่าให้หลงหูหลงตาคาต้นฉบับ​ จนกว่า​จะแน่ใจว่ามันโอเคแล้ว​นะ จึงค่อยโพสต์ออกสู่สาธารณะ

ด้วยวิธีนี้ ​จะทำให้คนอ่านติดตามอ่านงานของเราครับ​ โลกออนไลน์นั้น​มีอะไร​ให้อ่านมาก ขณะเดียวกันก็มีขยะตัวอักษรหล่นโปรยปรายมากมาย​ด้วย ผู้อ่านเค้าเลือกผู้เขียนด้วยครับ​ ดังนั้น​ก่อน​จะ"ปล่อยของ"ออก​ไป ​ต้องแน่ใจว่า​จะดึงดูดหัวใจคนอ่าน​ได้

โชคดีมีชัยครับ​คุณเล็กฯ

ขอบคุณ​ที่​ใช้บริการครับ​

ขอบคุณมากคุณแมว ผมขอเกทับด้วยการมอบให้สามดอกเลย​

สวัสดีครับ​,

ดำเนินตามสะดวก​​และพอใจเลย​ครับ​ กระดานเสวนาชื่อก็บอกอยู่​แล้ว​ว่า​เพื่อการเสวนาพาที ​จะออกอารมณ์ไหนก็ทำ​ได้ไม่ต่าง​กับการเผยตัวในสังคมทั่ว​ไปแหละ​ครับ​ ​ที่นี่​เป็นพื้น​ที่สาธารณะแปลว่า​เป็นแหล่งสัญจรของบุคคลทั่ว​ไป หลากหลายรสนิยม​ความชอบ สิ่ง​ที่เราเผยออก​ไป ก็​จะมี​ทั้งคนชอบ​และคนไม่ชอบ​เป็นปกติ อย่า​ได้พิพักพิพ่วน​กับสิ่งใด ดำรงตนอย่าง​เป็นตัวของตัวเองดี​ที่สุดครับ​..นี่​คือคำแนะนำคุณแพรสีปั๋ง

สวัสดีคุณทอรุ้ง,

แว้บ​ไปมาไม่แสดงตัวราวนินจา ผมก็เดาว่าเว็บเราคงมีนินจาอยู่​ไม่น้อย ยังห่วงว่า​จะเดินชนกันล้มก้นจ้ำเบ้ากันเลย​ ผม​กำลังทำฟันปลอมตามคำแนะนำของทันตแพทย์ครับ​ ฟันกรามถูกถอน​ไปหลายซี่ ก่อน​จะพิมพ์ฟันตรวจแล้ว​มีหนอกกระดูกใต้ลิ้นขวางอยู่​ เลย​​ต้อง​แต่งกระดูกด้วยการผ่าแล้ว​เกลาให้เรียบ ก็คงคล้าย​กับผ่าฟันคุดอย่าง​ที่ทอรุ้งว่านะแหละ​ นี่ก็ยังเหลืออีกข้าง​ที่​ต้องผ่า หมอเว้นระยะ ๒ สัปดาห์ครับ​

ตอบรับระลึกถึงด้วยการระลึกถึงด้วย

สวัสดีคุณสรอง...​ คอมเม้นต์ใต้เรื่อง​ลบ​ได้ครับ​ เพียงแค่กด​ที่มุมล่างขวาของข้อ​ความนั้น​ (​ที่​เป็นรูปรอยเท้าแมวสีส้ม) ​ถ้าคุณล็อกอินเข้าระบบแล้ว​​และ​เป็นงานเขียนของคุณเอง มัน​จะมีปุ่มสั่งให้ระบบลบให้​ได้เลย​ / ​ถ้าไม่​ได้ล็อกอินหรือเห็นขยะในผลงานเขียนของผู้อื่น มัน​จะมีปุ่มให้คลิก​เพื่อแจ้งลบมายังผม ผม​จะทราบ​และเข้า​ไปจัดการลบให้ครับ​

ดีใจ​ที่ยังแวะเวียนมาเยือน​เป็นระยะ อย่าเพิ่งหาย​ไปไหนนานนะครับ​ ภายในปีนี้ผม​จะติดต่อคุณสรอง​เพื่อขอลิขสิทธิ์ผลงานมาตีพิมพ์ในอีบุ๊ก​ที่​กำลัง​จะทำออกมา"​เพื่อขาย" ​กำลังนี้อยู่​ในช่วงจัดการด้านเทคนิค เรียบร้อย​แล้ว​​จะมาจีบครับ​

noknoi ebook ทำด้วยโปรแกรมชื่อ Desktop Author ครับ​
http://www.desktopauthor.com/

เวลาเครียด​ส่วนใหญ่เกิดจาก​ความคิดหลายอย่างกระทำต่อเรา ผมพบว่าการเขียน​ความคิดช่วยให้เราเรียบเรียงสิ่ง​ที่สอดพันนัวเนียในหัวให้คลี่ออก​ได้ ​ความห่วงว่าคนอ่าน​จะไม่รู้เรื่อง​ทำให้เรา​ต้องลำดับ​ความช้า ๆ​ กระบวนการลำดับ​ความนั่นแหละ​ช่วยให้คลี่คลาย ส่งผลให้หายเครียด​ได้ ด้วยเหตุนี้จึงเรียกมันว่า​เป็นการบำบัด ประมาณนี้ครับ​

ขอบคุณมากครับ​..​และขออวยพรให้คุณทอรุ้ง​และสมาชิกในครอบครัวทุกคนมี​ความสุขตลอดปีใหม่ ๒๕๕๔ เช่นกันครับ​

คุณนามฯ ส่งมาให้ทางอีเมล sa.ree2499@Hotmail.com แล้ว​ครับ​ ตอนแรกก็ต๊กกะใจว่างานเข้าอีกแล้ว​ ผม​จะ​เอา​ที่ไหนมาให้​เพราะสำเนาในเครื่องก็ไม่อยู่​แล้ว​เหมือนกัน โลกดิจิตอลมันไม่มี​ความแน่นอน ฟอร์แมตฮาร์ดดิสก์ทีนึง อะไร​ต่อมิอะไร​ก็หายสูญ​ไปเสมอ โชคดีว่า อาการดาวน์โหลดไม่สุดเกิดเฉพาะคุณนามฯคนเดียว ​เพราะผมเข้า​ไปโหลดสำเร็จเรียบร้อย​ดี จึงแนบ​ไป​กับอีเมลส่งมาให้แล้ว​ครับ​

​คืองี้..ทอรุ้ง จุดประสงค์หลักของการ"ส่งออก"ผลงานออก​ไปยังกลุ่ม​เพื่อนมือแรก​คือ ​ต้องการรู้​ความรู้สึกของผู้อ่านต่อผลงาน ​ซึ่งมัน​เป็นตัวบ่งชี้ให้ผู้เขียนทราบว่า ตัวบทมันทำหน้า​ที่สม​กับเจตนาหรือยัง? ดังนั้น​"​ความรู้สึกแรก"จึงสำคัญครับ​

การวิเคราะห์ของผู้อ่าน​แต่ละท่าน ผมมองว่า​เป็นทรรศนะ​ส่วนบุคคล ​ซึ่งขึ้น​อยู่​​กับ​ความชอบ​และรสนิยมของ​เขา ผมเคารพเสมอ​แต่ผม​จะไม่นำทรรศนะหนึ่ง​ทรรศนะใดมา​เป็นข้อสรุปของชิ้นงานหรอกครับ​ สิ่ง​ที่ผม​จะทำ​คือนำทรรศนะ​ทั้งหมดบวก​กับทรรศนะของตัวเองมาประมวล ​และผล​ที่​ได้​จะ​เป็นทิศทาง​ที่ผมควร​จะดุ่มเดินต่อ​ไป

ไม่​ต้องซีเรียสนะครับ​ แสดง​ความเห็นตามสบายด้วย​ความ​เป็นตัวของตัวเอง ปล่อยให้ผู้เขียนซีเรียส​ไปคนเดียวเถิด...​