นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๐ เมษายน ๒๕๔๘
ป.ล. ที่นี่โอซาก้า #1
ละอองฝน
...สวัสดีจ้ะ​​เพื่อนรัก หวังว่าเธอคงสบายดีนะจ๊ะ​...​ตอนนี้...​ฉันก็มาอยู่​​ที่นี่แล้ว​...​เมืองโอซาก้า...​...​ประเทศญี่ปุ่น...

ตอน : สนามบินคันไซ

ตุลาคม 2002
สวัสดีจ้ะ​​เพื่อนรัก

​เพื่อนรัก...​หวังว่าเธอคงสบายดีนะจ๊ะ​...​.หลังจากเจ้านกยักษ์เริ่มบินร่อนออกจากเมืองไทยมาก็​ต้องนั่งๆ​ นอนๆ​ บนเครื่องบินกินเวลา (แค่) ห้าชั่วโมงครึ่งก็ถึง​ที่หมายปลายทางจ้ะ​...​เบื่อเหมือนกัน ไม่รู้​จะทำอะไร​บนเครื่อง ทีวีก็ขี้เกียจ​จะดู ​จะดูวิวก็ไม่เห็นอะไร​เลย​นอกจากขี้เมฆ...​ก็เลย​ดูแอร์โฮสเตสแทน ...​.​แต่แอร์ของ JAL สวยๆ​ ​ทั้งนั้น​เลย​ นั่งๆ​ นอนๆ​ ดูหน้าแอร์ ก็เลย​หายเบื่อ​ไป​ได้บ้าง ฉันเรียกขอ​แต่น้ำแอปเปิ้ลตลอดเส้นทางการบินเลย​ล่ะ (ก็ไม่รู้​จะดื่มอะไร​ดี ​พอดีว่าไม่ใช่นางเอกจ้ะ​ เลย​ไม่ชอบน้ำส้ม )​ ...​​แต่คุณยุ่น​ที่นั่งข้างๆ​ กันนี่สิสั่งไวน์มาดื่มแล้ว​ยังทำหกเลอะเทอะ​ไปหมด ฉันล่ะก็​ได้​แต่ ฮึ่มๆ​ อยู่​ในใจ...​

ตอนนี้ฉันก็มาอยู่​​ที่นี่แล้ว​...​เมืองโอซาก้า...​ประเทศญี่ปุ่น...​คิดถึงเธอจังเลย​ ไม่มีเธอฉันคงเหงามากๆ​ เลย​ล่ะ อยาก​ไปตระเวณหาเมนูอร่อยๆ​ ทานกันเหมือนเคยนะ มาอยู่​​ที่นี่ยังไม่ค่อยมี​เพื่อนเลย​จ้ะ​ เหงาๆ​ เหมือนกัน ​แต่ก็เจออะไร​เยอะแยะ​ที่อยากให้เธอ​ได้มาเห็นเหมือน​กับ​ที่ฉันเจอ ​เอา​เป็นว่า​จะเขียนมาเล่าเรื่อง​ราว​ที่พบเจอให้เธออ่านแทนล่ะกันนะจ๊ะ​

ฉันนั่งเครื่องบินจากสนามบินดอนเมืองมาลง​ที่สนามบินคันไซ ​เนื่องจากว่า​เป็นสนามบิน​ที่ใกล้เมืองโอซาก้า​ที่สุดจ้ะ​ สนามบินนี้มี​ที่มาน่าสนใจทีเดียว ฉัน​จะเล่าให้ฟังจ้ะ​ว่ามันน่าสนใจยังไง


คลิกดูภาพขยาย


สนามบินนานาชาติคันไซ (Kansai International Airport หรือ KIX) ​ซึ่ง​ต้องเรียกว่า​เป็นเกาะสนามบิน​เพราะมัน​คือสนามบิน​ที่ตั้งอยู่​บนเกาะจ้ะ​ ​แต่​เป็นเกาะจำลอง​ที่สร้างขึ้น​จากขยะ​ที่ถูกอัดบีบจนแน่นแล้ว​นำมาถมทะเลจนกลาย​เป็นเกาะขนาด 1X4 กม. จน​สามารถ​เป็นสนามบินนานาชาติ​ได้ คิด​เอาล่ะกันว่ามัน​ต้อง​ใช้ขยะมหาศาลขนาดไหน นี่แหล่ะญี่ปุ่นล่ะ เธอคง​จะสงสัยล่ะสินะ ว่า​เขา​เอาขยะมาสร้าง​ได้ยังไง ค่า​ใช้จ่ายคงไม่น้อยเลย​ทีเดียวล่ะ

series_no_900_2_15914.jpg


คลิกดูภาพขยาย
สนามบินคันไซสร้างขึ้น​ทางใต้ของอ่าวโอซาก้า เริ่มเปิด​ใช้​เมื่อ 4 กันยายน ปีค.ศ. 1994 ​โดย​ที่ขอบของสนามบิน​ที่กั้นน้ำทะเลนั้น​ทำจากหิน​และคอนกรีต ​แต่ตัวเกาะ​ที่สร้าง​เป็นภูเขาสามลูกนั้น​เธอคง​จะเคย​ได้ยินมาบ้างนะจ๊ะ​ ว่าสร้างมาจากขยะในบ่อฝังกลบ(landfills) จำนวนถึง 21 ล้านลูกบาศก์เมตร ​ใช้คนงานถึง 10,000 คน กินเวลา 10 ล้านชั่วโมงการทำงาน ​และ​ใช้เวลาสร้างกว่า​จะแล้ว​เสร็จถึง 3 ปี (สร้างในปี 1987 ถึงปี 1990) ​ใช้เรือถึง 80 ลำ ​เพื่อ​ที่​จะถมพื้นของสนามบินหนา 30 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลรวมถึงการประกอบผนังกั้นน้ำทะเลให้สมบูรณ์ นอกจากนี้ยัง​ได้สร้างสะพานระยะทาง 3 กม. ด้วยสนนราคาค่าก่อสร้างอีก (แค่) หนึ่ง​พันล้านดอลล่าสหรัฐเชื่อม​ระหว่างสนามบิน​กับตัวเกาะหลักของญีปุ่น​ที่เมือง Rinku ด้วยนะ


คลิกดูภาพขยาย
​ที่มาของการริเริ่มไอเดียประหลาดนี้ ก็​เนื่องจากว่า ตั้งแต่ปี 1960 ​เป็นต้นมา เศรษฐกิจ​ไปกระจุกอยู่​​ที่โตเกียว​ที่เดียว นักวางผังก็เลย​มีโครงการ​ที่​จะสร้างสนามบินแถบบริเวณใกล้ๆ​ โอซาก้า​และโกเบ ​แต่​เนื่องจากว่าสนามบินโตเกียวใหม่หรือสนามบินนาริตะ​ที่ตั้งอยู่​​ที่จังหวัดชิบะนั้น​​ได้เกิดปัญหามลภาวะทางเสียง​และถูกร้องเรียนมามาก ดังนั้น​การสร้างสนามบินแห่งใหม่จึง​ต้องคำนึงถึงปัญหานี้​เป็นหลัก การ​จะขยายสนามบินจากสนามบินภายในประเทศ​คือ Osaka airport (Itami airport) ​ซึ่งล้อมรอบ​ไปด้วยชุมชน​ที่อยู่​อาศัย​และตึกใหญ่น้อยของเขต Itami ​และ Toyonaka นั้น​​เป็น​ไป​ได้ยาก จึง​ได้มีโครงการ​จะสร้างแถบนอกชายฝั่งจ้ะ​


เดิมทีเดียวนี่​เขา​จะขอสร้าง​ที่บริเวณใกล้ๆ​ เมืองโกเบจ้ะ​ ​แต่ทางการของโกเบปฏิเสธ ก็เลย​​ต้องย้ายลงมาทางใต้หน่อย​​คือบริเวณอ่าวโอซาก้า ​ซึ่งแถวๆ​ นั้น​มี​แต่พวกชาวประมงท้องถิ่นอาศัยอยู่​ ​แต่ก็ใช่ว่า​จะขอสร้าง​ได้ง่ายดายนะ ชาวประมงก็รวมตัวประท้วงต่อต้านการก่อสร้างเหมือนกัน ​แต่ก็เหมือน​ที่มีคำพูดแบบไทยๆ​ นะจ๊ะ​ว่า "เงินเนี่ยมันทำ​ได้​ทั้งง้างปาก​และปิดปากคน​ได้" หลักการนี้มัน​ใช้​ได้นานาชาติจริงๆ​ นะ เรื่อง​ราวก็เลย​เงียบลง​ได้ด้วยค่าชดเชยก้อนโตจ้ะ​

เธอคง​จะสงสัยล่ะสิว่า มัน​จะแข็งแรงทนทานขนาดไหน ฉันเองก็ยังกลัวๆ​ เหมือนกันว่า​ถ้าเกิดเครื่องบินร่อนลงสนามบินแล้ว​มันค่อยๆ​ จมลงทะเลเนี่ยฉัน​จะทำยังไง ​ซึ่งก็ปรากฏว่าในช่วง​ระหว่างทดสอบการ​ใช้งานหลังจาก​ที่สร้างเสร็จ​ได้แค่ปีเดียวจ้ะ​ ​คือในปี 1991 สนามบิน​ได้ค่อยๆ​ ทรุดตัวจมลง​ไปถึง 8 เมตร ​ซึ่งถือว่าเกินจาก​ที่คาดไว้เยอะจนถึง​กับ​ต้องสอดแผ่นเหล็กหนาเข้า​ไป​ที่ฐาน​เพื่อรองรับสนามบินอีกชั้นหนึ่ง​จ้ะ​ ทำให้งบบานปลาย​ไปอีกมากโขเลย​ล่ะ ค่า​ใช้จ่ายรวมๆ​ แล้ว​ประมาณ 15 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ​ได้ ​ซึ่งเกินงบ​ไปถึง 40%เลย​ล่ะ

​แต่การเสริมแผ่นเหล็กรอบนี้ถือว่า​ได้สร้าง​ความแข็งแกร่งให้​กับสนามบิน​ได้ยิ่งยวดทีเดียว ​เพราะ​เมื่อเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่​ที่ Kobe ในปี 1995 ​ซึ่งมีศูนย์กลางห่างจากตัวเกาะญี่ปุ่นเพียงแค่ 20 กม. มีผู้เสียชีวิตถึง 6,433 คน ​และ​ได้ทำ​ความเสียหายให้​กับเมืองโกเบจนถึง​กับ​ต้องสร้างเมืองกันใหม่เลย​ทีเดียว ​แต่แผ่นดินไหวครั้งนี้กลับไม่กระทบกระเทือน​กับสนามบินนี้เลย​ล่ะ นอกจากนี้ในปี 1998 สนามบินก็ยัง​ต้องเจอ​กับการทดสอบ​ความแข็งแรงอีกครั้งจากใต้ฝุ่น​ความเร็ว 200 กม./ชม. ​แต่ก็ไม่​เป็นอะไร​อีกเช่นกัน ยอดเยี่ยมไหมล่ะ

​เพราะฉะนั้น​ จึงไม่​ต้องแปลกใจเลย​ล่ะว่า สนามบินนานาชาติคันไซนี้ ​ได้รับรางวัลยอดเยี่ยมหนึ่ง​ในสิบทางด้านโครงสร้างของ "Civil Engineering Monument of the Millennium" ในปี 2001 ​ที่จัด​โดย the American Society of Civil Engineers

ผ่านการทดสอบมาอย่างหนักหน่วงอย่างนี้แล้ว​ ​เพราะฉะนั้น​ก็มั่นใจ​ได้เลย​ล่ะจ้ะ​ว่า​จะแข็งแรงทนทานแน่นอน ต่อให้หุ่นล่ำๆ​ อย่างพวกเรา​ไปลงกระโดดโลดเต้นซักหลายร้อยคนก็คงไม่กระทบกระเทือนสนามบินนี้แน่นอนจ้ะ​

คลิกดูภาพขยาย
​เอาล่ะ เล่าเรื่อง​สนามบินพอหอมปากหอมคอนะจ๊ะ​ มาฟังเรื่อง​การเดินทางของฉันต่อดีกว่า พอลงเครื่อง​ที่สนามบินคันไซแล้ว​ก็ผ่านด่านการตรวจค้นจากทางสนามบิน ฉันเกือบ​จะโดนรื้อ​ทั้งประเป๋าเดินทางใบใหญ่เชียวล่ะ ​จะด้วยการ​แต่งตัว (ใส่สูท​ไปเต็มยศ) ​และหน้าตา (อันทรงวัยวุฒิ) ของฉันหรือไงไม่รู้ พนักงานตรวจกระเป๋าถามฉันว่า มาทำธุรกิจเหรอคะ​ ฮาๆ​ๆ​ๆ​ ​แต่ตอนนั้น​ในใจมันคิดอยู่​อย่างเดียวว่า​ถ้าเกิดโดนรื้อกระเป๋าคง​จะเก็บของอัดเข้ากระเป๋าคืนลำบากแน่ๆ​ (ไม่​ต้องคิดหรอกนะจ๊ะ​ว่าฉัน​จะขนของผิดกฏหมายอะไร​ ​แต่ฉันเกรงว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสารพัดยี่ห้อมัน​จะเด้งดึ๋งออกมาจากกระเป๋าต่างหาก) ฉันเลย​รีบตอบปฏิเสธ​เป็นพัลวันว่า "เปล่าค่ะ​หนู​เป็นนักศึกษาค่ะ​" แล้ว​ก็รีบโชว์ใบรับรองจากทางมหาวิทยาลัย​ที่​เป็นภาษาญี่ปุ่นให้พนักงานตรวจดู พอ​เขาเห็นว่าฉัน​เป็นนักศึกษาทุนรัฐบาล ​เขาก็เลย​ให้ผ่าน​ไป​โดยไม่​ต้องรื้อค้นให้ยุ่งยาก ถือว่า​เป็น​ความไว้ใจของพนักงาน​เขา​ที่มีต่อนักเรียนทุน ​และฉันก็หวังว่าคงไม่มี​ใครทำให้เสีย​ความไว้ใจนี้

คลิกดูภาพขยาย
ผ่านด่านออกมา​ได้ก็รีบหาตู้โทรศัพท์ ​เพราะโปรเฟสเซอร์​ที่​จะมารับฉันนั้น​ให้โทรฯ​ไปบอกว่าถึงสนามบินแล้ว​ ​เขา​จะ​ได้ขับรถออกจากบ้านมาถูก อ้ะอ้ะ ไม่​ต้องตาโต โอโฮ ว่าโปรเฟสเซอร์ฉัน​จะมารับถึงสนามบินคันไซหรอกจ้ะ​ ​เพราะมันไกลเหลือเกินจากตัวเมืองโอซาก้า ฉันจึง​ต้องนั่งลีมูซีนบัสชั่วโมงกว่าๆ​ ​ไปลง​ที่สนามบินภายในประเทศ Itami ​แต่เพียงแค่ท่านมารับถึงสนามบินภายในประเทศ​ไปส่งถึงหอพักก็ถือว่า​เป็น​ความใจดีเหลือหลาย ​เพราะเห็นสภาพ​ที่อาจารย์ท่าน (อายุเกือบหกสิบแล้ว​ ​แต่ยังแข็งแรงอยู่​มาก) ยกกระเป๋าเดินทางของฉันขึ้น​ลงบรรไดเลื่อนในสนามบิน ลาก​ไปถึง​ที่จอดรถก็ให้สาหัสสากรรจ์ สงสารท่าน​เป็น​ที่สุด ​ถ้าฉัน​ต้องเข็น​ไปขึ้น​รถไฟเองคงตายแน่ๆ​


​แต่ถึงกระนั้น​​เมื่อ​ไปถึงหอพักก็ค่ำแล้ว​ล่ะ อาจารย์ก็ถามฉันว่าหิวไหม ​จะ​ไปทานอะไร​หรือเปล่า ฉันเองด้วย​ความเกรงใจจึงตอบขอบคุณ​และปฏิเสธ​ไป ​แต่หลังจากอาจารย์กลับ​ไปแล้ว​นี่สิท้องไส้มันเริ่มประท้วง ​จะออก​ไปหาอาหารทานเองข้างนอกก็ยัง งงๆ​ อยู่​มึดแล้ว​ด้วย น้องๆ​ คนไทยก็ยังไม่รู้จักกันซักคน ไม่รู้ว่าอยู่​ห้องไหนกันบ้าง (บังเอิญว่าฉันน่ะมาไม่​พร้อม​กับนักเรียนทุนคนอื่นๆ​ ​เนื่องด้วยสะสางงาน​ที่ ม. เดิมจนวันสุดท้าย) ใน​ที่สุดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป​กับหมูหยองจาก​ความรักของแม่​ที่อุตส่าห์อัดใส่กระเป๋าเดินทางให้ฉันแบกมาจากเมืองไทยก็ช่วยชีวิต ดับเสียงท้องร้องให้ผ่าน​ไป​ได้อีกหนึ่ง​คืน

ฉบับ​นี้มาเล่าเรื่อง​สนามบิน​ซึ่ง​เป็นแผ่นดินจุดแรก​ที่ฉันเหยียบย่างมา​ที่ประเทศญี่ปุ่นให้ฟัง ​แต่ตอนนี้​ต้อง​ไปเรียนแล้ว​ล่ะจ้ะ​ ไว้ว่างๆ​ ​จะเขียนมาเล่าเรื่อง​อื่นๆ​ ให้ฟังอีกนะจ๊ะ​ เธอเองก็เขียนมาเล่าเรื่อง​สนุกๆ​ ​ที่เมืองไทยให้ฉันฟังหน่อย​นะ ห่างบ้านมานานๆ​ ไม่อยากตกข่าวจ้ะ​ รักษาสุขภาพนะจ๊ะ​​เพื่อนรัก แล้ว​ก็อย่าหม่ำให้เยอะเกิน​ไปนะจ๊ะ​ สงสารรถ​ที่เธอขับน่ะ

คิดถึง​เพื่อนเสมอจ้ะ​
ฝน



series_no_900_7_11589.jpg


...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​..ขอบคุณภาพประกอบบาง​ส่วนจากอินเตอร์เนตค่ะ​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-900 Article's Rate 16 votes
ชื่อเรื่อง ป.ล. ที่นี่โอซาก้า --Series
ชื่อตอน สนามบินคันไซ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ละอองฝน
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๗๖๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๖๖
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : เฮียสาม [C-4325 ], [61.91.91.109]
เมื่อวันที่ : ๓๐ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๑.๓๙ น.

ถึงฝน(​​ที่​​กำลัง​​จะสมัคร​​เป็น)​​เพื่อนรัก

เราก็คิดถึงเธอทุกวัน รอจดหมายเธอว่ายังคิดถึงพี่ปังเอ๊ยเฮียสามบ้างหรือป่าว ก้อเฮียสามคน​​ที่ทำให้เธอมีรอยยิ้ม​​ได้ในวัน​​ที่เธอเครียดไง...​​จำ​​ได้บ่

เรื่อง​​​​ที่เธอเล่ามาให้ฟัง ทำให้เฮียสามรู้สึกว่า​​ประเมินเธอไม่ผิด​​ที่เธออุตส่าห์ชิงทุนลุย​​ไปถึงญี่ปุ่นแล้ว​​คงไม่​​ได้สนใจเพียงยาพิษอย่างเดียว ยังสนใจกอบโกย​​ความรู้รอบๆ​​ตัวมา​​เป็นกำไรอีกด้วย

เฮียสามเลย​​ถือโอกาสนี้มอบมาลัยดอกรักมาให้เธอด้วย​​ความคิดถึงเช่นกัน

เฮียสามคนไร้สาระไง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ป้าแก่ [C-4327 ], [58.10.176.12]
เมื่อวันที่ : ๓๐ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๑.๕๖ น.


​​ได้​​ความรู้เรื่อง​​นี้มากเลย​​จ๊ะ​​ สม​​กับ​​เป็นว่า​​ที่คุณด๊อกอีกคนเจงเจงเลย​​ ดีใจด้วย​​ที่ไม่ถูกรื้อกระเป๋า ไม่เหมือนเซอร์พอลนิ​​ที่โดนเจ้า k 9 นั่งเฝ้าน้ำลายไหล หยดติ๋งติ๋ง ​​แต่หมั่นไส้เฮียสามมากเลย​​อะ หมู่นี้ออกหน้าออกตา​​กับเฮียสามมากเลย​​ ทิ้งเซอร์พอล ​​กับ โหลนสุนทรภู่​​ไปเลย​​ ​​เมื่อไหร่​​ที่ฝนกลับมาอย่าลืมนำยาพิษกลับมาชงให้เฮียสามชิมบ้างนะ

ตกลงว่าตอนนี้ ​​ทั้ง พี่โก้ คิมุระซัง พี่ปัง โดนหนูฝน นำยาพิษ​​ไปให้ชิมกันถ้วนหน้าแล้ว​​ใช่ไหมจ๊ะ​​ อย่างงั้นตอนต่อ​​ไปเราก็​​จะ​​ได้เห็น หนุ่มหน้ามนคนใหม่แล้ว​​ดิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Poceille มาสูบความรู้ค่ะ [C-4336 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : ๐๑ พ.ค. ๒๕๔๘, ๐๙.๔๔ น.

มาสูบ​​ความรู้จ้า...​​ (เอ้า หนู ๆ​​ งูน้อย ๆ​​ ​​ทั้งหลาย ช่วยกันสูบหน่อย​​เร้ว...​​ สูบ สูบ สูบ)

นับว่า​​เป็นข้อมูล​​ที่​​กำลัง​​ต้องการอยู่​​เชียวค่ะ​​ ​​เพราะเคย​​ไปลง​​ที่สนามบินแห่งนี้อยู่​​ครั้งหนึ่ง​​ ตื่นตาตื่นใจมากจนถึงขนาด​​ไปเม้าท์กะ​​เพื่อนว่า

"นี่ตัว เค้าชอบหนามบินคันไซเนอะ สวยดี สร้างติดทะเลเยย...​​" ในการนี้นางมารโพก็ทำท่าภูมิใจไทยมุงสุดชีวิต

หาก​​แต่​​เพื่อนรักกลับส่งสายตามองจากหัว(​​ที่มีน้องงูชูหน้าภาคภูมิกันสลอนเช่นกัน)ลง​​ไปถึงปลายเท้าแล้ว​​ลากกลับขึ้น​​มาอีกรอบ "เถ่อ เค้าสร้างเกาะขึ้น​​มา​​เป็นสนามบินต่างหากเล่า ยายเบอะ!"

เท่านั้น​​แลขะรับ เข้าใจ​​ความรู้สึกของเฮียสามยาม​​ต้องตามเก็บชิ้น​​ส่วนใบหน้าช่วงวันสงกรานต์​​ได้อย่างถ่องแท้​​เป็น​​ที่ย่ิง

ไว้หนหน้าเจอ​​กับเจ้า​​เพื่อนรักคนนั้น​​อีกที ​​จะขออนุญาต​​เอาข้อมูลชิ้นนี้​​ไปพ่นให้มัน​​ได้ฟังนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : BADGUY [C-4350 ], [202.134.255.140]
เมื่อวันที่ : ๐๒ พ.ค. ๒๕๔๘, ๐๘.๕๔ น.

อ่านแล้ว​​รู้สึกว่า​​ สาระเยอะเหลือเกิน ยังไงก็พยายามเขียนต่อ​​ไป​​ถ้ามีเวลา​​จะเข้ามาอ่านเสมอ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : add [C-4361 ], [203.188.6.229]
เมื่อวันที่ : ๐๒ พ.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๐๖ น.

ดีมากๆ​​เลย​​ค่ะ​​ ฝนซัง เขียนเล่าแบบนี้กระจ่างชัดจริงๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : เพนกวิน [C-4367 ], [68.83.26.121]
เมื่อวันที่ : ๐๓ พ.ค. ๒๕๔๘, ๐๙.๕๑ น.

อ่านแล้ว​​ อยาก​​ไปสัมผัสสนามบินนี้จังเลย​​ค่ะ​​ ​​แต่ถึงไม่มีโอกาส อ่าน​​ไปก็
ราว​​กับว่า เคย​​ไปมาแล้ว​​เลย​​...​​อิอิอิ
เก่งจริงๆ​​ แบ่ง​​ความเก่งมาทางนี้บ้างเด้อ...​​ไม่เสียที​​เป็นนักเรียนทุน
เขียนต่อ​​ไปนะคะ​​ มี​​ความรู้ดีมากๆ​​เลย​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น