นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๘
นี่แหละ ชีวิต...ยิ่งกว่านิยายน้ำเน่า #7
tommanut
...หลังจากนั้น​ พี่ต่าย ก็กรีดข้อมือประชด ​เอาเลือดมาเขียนพร่ำพรรณนาต่างๆ​นาๆ​ ว่ารักฉันมาก รักอย่างโน้น อย่างนั้น​...​...​./ ต่างวิพากษ์ วิจารณ์กัน​ไปต่างๆ​นาๆ​ ว่าเธอท้องไม่มีพ่อมั่งล่ะ ถูกแฟนทิ้งมั่งล่ะ ประชด...​.....

ตอน : ความรักของ...ผู้หญิงกับผู้หญิง ..../ เพื่อนที่น่าสงสารของฉัน

ด้วย​ความ​เป็นโรงเรียนสตรี ไม่แปลก​ที่มีทอม..
ฉันเองก็ไม่เข้าใจนักหรอก ว่าคนประเภทนี้...​...​ทำไมถึง​ต้อง​เป็น
มีเยอะ ​ทั้งทอม...​..​และดี้...​...​
ฉันเองก็ไม่​ได้ฝักใฝ่ฝ่ายหนึ่ง​ฝ่ายใด...​.. ​แต่จน​ได้เลย​ ...​..
ในวันหนึ่ง​...​...​

" น้อง ๆ​ ชื่อไรอ่ะ.. "

" ปลา ค่ะ​ มีไรรึเปล่าพี่ " ด้วย​ความปากไว ทำให้ฉันตอบอย่างนั้น​

" แหม ! เปล่าหรอก พวกเรามาดีน่ะ อ่ะ มีคนฝากมาให้ " มัน​เป็นกระดาษ แผ่นเล็กๆ​ มีลายน่ารักๆ​ ฉันเปิดมันขึ้น​มาอ่าน

แอบมองอยู่​ไกลๆ​ ทุกวัน...​.
แอบมองอยู่​อย่างนั้น​ทุกที...​..
สุขใจพอแล้ว​...​เพียงเท่านี้...​.
​ที่​ได้...​.รักเธอ...​..ก็พอ...​.. .

" ว๊าว ไอ้ปลา มันมีคนมาจีบว่ะ พี่เค้าตาบอดแน่ๆ​ เลย​ว่ะ " แอน​เพื่อนตัวแสบของฉันแซว

" เฮ้ยยย.. บ้าหรอ " ฉันตอบ​ไปอย่างนั้น​ ​แต่มันก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ​ ฉันรู้สึกดี​ที่มีคนมารัก ก็ยังดีกว่าให้คนเกลียดนี่

ไม่ใช่แค่นั้น​ ​ที่พี่เค้าส่งฉบับ​นั้น​มาให้ ยังมีอีกหลายต่อหลายครั้ง​ที่พี่เค้าพยายามส่งอะไร​ๆ​ มาให้ฉัน จดหมายเอย ดอกไม้เอย ขนมนมเนย อีกเยอะแยะ

เค้าบอกว่ารักฉัน ​ซึ่งฉันเองก็ไม่​ได้ปฏิเสธ
เราตกลง​จะคบกัน

​เพื่อนๆ​ ของฉันเองบางคนก็มีแฟน​เป็นผู้หญิง มันไม่ใช่เรื่อง​แปลกอะไร​เลย​สำหรับในโรงเรียนหญิงล้วน ​ใครๆ​ ก็ทำกัน มันเหมือน​เป็นกระแสนิยมของวัยรุ่นน่ะ
รุ่นพี่ทำ...​รุ่นน้องตาม...​..รุ่นต่อๆ​​ไปก็เรียนรู้ตามกัน​ไป เหมือน​เป็นลูกโซ่ ​เป็นทอดๆ​​ไป ...​.

พี่ต่าย...​...​. แฟนฉัน...​...​ เค้า​เป็นรุ่นพี่ฉัน ฉันอยู่​ ม.1 เค้า ม. 3 พี่เค้าพยายามทำตัวให้เหมือนผู้ชาย ​ไปรับฉัน​ที่หน้าบ้าน ถือกระเป๋าให้ฉัน ซื้อดอกไม้ให้ฉัน เทคแคร์ฉัน
ทำทุกอย่าง​ที่คน​เป็นแฟนเค้าทำกัน...​. ฉันเองก็หวั่นไหว...​...​. ​ไปตามอารมณ์ คนมี​ความรัก ...​...​.พี่ต่ายดี​กับฉันมาก มันมากซะจนฉันเหลิง กลาย​เป็นคน​เอา​แต่ใจตัวเอง ​เพราะทะนงว่ามีคนตามง้อ...​.ฉันรู้ว่าพี่เค้ารักฉันมากจริงๆ​ ...​.ตอนนั้น​ฉันเองก็หลุดเข้า​ไปในวงโคจรของ​ความรักด้วย...​...​.รู้สึกว่า​​ทั้งโลก​เป็นสีชมพู...​.​ความรักมันช่างหวานอะไร​เช่นนี้...​..

." เฮ้ย ปลา เด็กแกมารอหน้าห้องแหนะ แหม หวานซะ เลี่ยนโว้ย " แอนจอมแสบแซว

" แหม อีแอน แกอิจฉาไอ้ปลา มันก็บอก เด็กแกไม่มาหาอย่างนี้นี่หว่า " ดาวแก้แทนฉัน

" ดู๊ ดู ดู มันเขียนห่าอะไร​มาให้อีกแล้ว​เนี้ย แหวะ ​จะอ๊วก มดอายเลย​ว่ะ " แอนยังคงแซวไม่เลิก แย่งกระดาษ​ไปอ่านให้​เพื่อนฟังแล้ว​ทำท่าล้อเลียน

นั่งเรียนหนังสือแทบบ้า
ตัวหนังสือตรงหน้าเห็น​เป็นเธอซะมากกว่า
ห่วงเหลือเกิน ​เป็นไรมั้ย ทำไมยังไม่มา
คนดี..​จะรู้มั้ยน๊า...​.คนตรงนี้...​คิดถึงจัง

ฉันเองก็แอบอมยิ้ม ​ทั้ง​ความทะเล้นของ​เพื่อน ​และ ​ความหวาน​ที่พี่ต่ายส่งมา ...​
อืม..ม.. มันสุขใจเหลือเกิน ​ความรัก ...​.ฉันเริ่มลงมือ​แต่งกลอนกลับ​ไปให้พี่เค้า..

หากหัวใจฉันนี้มีไว้​เพื่อรัก
ฉัน​จะภักดิ์ รักนี้ไว้ ให้เสมอ...​
มีหัวใจเพียงหนึ่ง​เดียว...​ไว้​เพื่อเธอ
รักเสมอมีเพียงเธอ เพียงผู้เดียว...​..

เราส่งกัน​ไปกันมาอยู่​อย่างนี้ มันเริ่มสร้างกระแสล่ะ ​แต่ละคู่ ..คู่...​คู่ ..เริ่ม​ที่​จะทำตาม
มีกระดาษลายน่ารักๆ​ เขียนกลอน เขียนเพลง ส่งกันตามห้อง ​แต่ละห้อง​ได้รับ ​ได้ส่ง กันให้วุ่น​ไปหมด นี่แหละ​ ​ความรัก...​...​

​แต่พอนานๆ​​ไป ฉันเริ่มคิดแล้ว​ว่ามันไม่ใช่ ฉันเริ่มเฉยชา ฉันไม่​ต้องการ​ความรัก ​ที่มันมากอย่างนั้น​ ​เอาแค่​พอดี ฉันเริ่มหงุดหงิด​ที่พี่ต่ายทำ​เป็น​เอาใจฉัน
ฉันเริ่มเบื่อ...​.เริ่มรำคาญ...​..เริ่มหาเรื่อง​ทะเลาะ...​..พี่ต่ายก็​จะ​เป็นฝ่ายง้อฉันตลอด...​..​เอาอก​เอาใจฉัน ทำดีสารพัด...​ คอยส่งจดหมายมาให้ทุกๆ​ชั่วโมง คอยถาม คอยไถ่ พร่ำบอกรักอยู่​นั่นแหละ​ คอยกันท่าฉัน จนฉันรู้สึกอึดอัด ...​.. ...​ หงุดหงิด​ที่​ต้องเจอหน้ากัน มีอยู่​ครั้งหนึ่ง​จู่ๆ​ ก็มาขอจูบฉัน ฉันหัวเราะ

" พี่ต่าย พี่​จะบ้าหรอไง ปลาไม่​เอาด้วยหรอก " ฉันตัดบทเค้า พี่เค้าเองคงเสียใจ

" ทำไมอ่ะ ปลา คนรักกันทำแค่นี้ไม่​ได้เหรอ " พี่ต่ายร้องไห้ ตัดพ้อต่อว่าฉัน

หลังจากนั้น​ พี่ต่าย ก็กรีดข้อมือประชด ​เอาเลือดมาเขียนพร่ำพรรณนาต่างๆ​นา ๆ​ว่ารักฉันมาก รักอย่างโน้น อย่างนั้น​

​เพราะรักจึงยอมให้...​
​แม้ปวดใจก็ทนเสมอ...​.
เจ็บแค่ไหน ก็ยังรักเธอ.
ไม่ว่า​จะเจอะเจอ เรื่อง​เลวร้ายกว่านี้ ก็ยินดี...​.


รู้อยู่​ว่าเธอไม่เคย​จะรัก...​...​.
​แต่มันก็ยากนัก​ที่​จะเลิกรักเธอ​ได้
ขอยอม​เป็นเบี้ยล่าง ดีกว่าขาดเธอ​ไป
ยอมเจ็บตัวดีกว่าปวดใจ​ถ้าไม่มีเธอ...​..


พวก​เพื่อนๆ​พี่ต่าย เค้าก็มาต่อว่าฉันว่าฉัน​เป็นสาเหตุให้เค้าเสียผู้เสียคน...​ ว่าฉัน​เป็นคนใจร้ายบ้างล่ะ...​...​ว่าฉันหลอกให้พี่เค้ารักมั่งล่ะ...​ ฉันเองก็รู้สึกผิด ​กับพี่เค้า​แต่ฉันรู้สึกว่า​มันไม่ใช่ แบบ​ที่ฉัน​ต้องการ ​แต่ด้วย​ความสงสาร ฉันก็กรีดข้อมือตอบพี่ต่ายว่าเรา​จะรักกันเหมือนเดิม

ขอโทษนะ...​.คนดี...​
ครั้งต่อ​ไปไม่มีแล้ว​...​สัญญา​ได้
ครั้งนี้ครั้งเดียว ..เพียงแค่เธอให้อภัย
ให้สาบานก็​ได้...​.ครั้งต่อ​ไป​จะไม่ทำ..

​จะยอม​เป็นลูกไก่ในกำมือ
​จะไม่กล้าหือ...​อีกแล้ว​เชื่อ​ได้
​จะให้ทำยังไง..อะไร​...​ก็ตามกัน​ไป
ขอแค่เธอ..ยกโทษให้ เท่านั้น​ก็พอ...​


​ความจริง ฉันคิดว่าพี่ต่ายเดี๋ยวก็​ต้อง​ไปเรียนต่อ​ที่อื่น ฉันแค่อดทน​ไปอีกไม่เท่าไหร่ พี่ต่ายก็​จะ​ไปแล้ว​ ดูเหมือน พี่ต่าย​จะรู้​ความคิดฉันดี

ไม่เคยคิดให้เธอ​เป็นของฉัน
ไม่เคยฝันใฝ่สูง..ขนาดนั้น​...​..
ไม่เคยขอให้เธอคิดถึงกัน...​
แค่ให้ฉันคิดถึงเธอ ก็.สุขใจ..
ก็ไม่​ได้เรียกร้องอะไร​...​.
ก็ไม่​ได้ให้เธอเห็นใจ ฉันคนนี้
ก็ไม่​ได้ให้เธอสงสารหรอกนะ...​คนดี..
​แต่...​สายตา​ที่ส่งให้..ขอที...​อย่าเย็นชา...​

" อืม ปลา ไม่รักพี่ ก็ขอให้แกล้งทำ​เป็นรักพี่ก็​ได้ อย่างน้อย พี่ก็มี​ความสุขขอให้พี่รักปลาข้างเดียวก็​ได้ ก่อน​ที่พี่​จะจบออก​ไปนะ "

ฉันไม่​ได้ปฏิเสธ

แล้ว​เราก็คบกันต่อ จนพี่เค้าจบการศึกษาออก​ไป ฉันเองก็เสียใจ ​ที่ทำให้พี่เค้าก็เสียใจ ​แต่ฉันก็ทำดี​ที่สุดแล้ว​ ทำ​ได้แค่นั้น​...​...​ ฉันไม่รัก...​...​.ไม่​ได้รัก...​...​

​เมื่อฉันขึ้น​ ม. 2 ฉันดัน​ไปชอบ​เพื่อนคนหนึ่ง​เค้า​เป็นทอม ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า พี่ต่าย​ต้องเจ็บปวด​และทรมานขนาดไหน...​...​.. ​กับการ​ที่รักเค้า​แต่เค้าไม่รักตอบ เค้าบอกว่าฉันเห็นฉัน​เป็น​เพื่อน ฉันเจ็บบ..บ นี่แหละ​คง​เป็นบาปกรรม​ที่ฉันเคยกระทำ​กับพี่ต่ายไว้ คน​ที่รักฉัน...​ฉันไม่รัก...​.ฉันกลับ​ไปรักคน​ที่ไม่รักฉันเลย​ ...​...​มันเจ็บปวดเหลือเกิน...​..

ฉันเสียใจ​ที่เค้าไม่รักฉัน ฉันเริ่มกินไม่​ได้ นอนไม่หลับ ฉันทำตัวไม่ถูก ​เมื่อ่​ต้องเผชิญหน้า​กับเค้า...​.ฉันเศร้าอยู่​พักใหญ่ ...​​แต่แล้ว​เวลานี่แหละ​​เป็นสิ่ง​ที่ทำให้ฉันทำใจ​ได้...​.
นาน​ไปแล้ว​ก็ลืมเอง...​..​เมื่อฉันเริ่มทำใจ​ได้...​..แล้ว​มันก็เหมือนไม่มีอะไร​เกิดขึ้น​...​ฉันคุย​กับเค้าเหมือนเดิม...​.อย่าง​เพื่อน...​..


แล้ว​วันหนึ่ง​ฉัน​ได้มีโอกาสเจอพี่ต่ายอีก พี่เค้าสวยขึ้น​ เดินควง​กับผู้ชาย ฉันคิดว่าเค้า​เป็นแฟนกัน พี่ต่ายจูงมือกันอยู่​ พอพี่เค้าเห็นฉันก็เข้ามาทัก

" ปลา ​เป็นไง สบายดีมั้ย "

" ค่ะ​พี่ ปลาสบายดี พี่ล่ะ "

" อืม " ...​.. " นั่นแฟนพี่เหรอ แหม หล่อด้วย ร้ายนะยะ "

พี่ต่ายยิ้มเขิน แล้ว​ฉันก็ขอตัว

อืม...​แปลกดีนะ เราคุยกันเหมือนพี่น้องมากกว่า ไม่อยากเชื่อ ​เป็นทอม แล้ว​ดัน​ไปมีแฟน​เป็นผู้ชาย ​แต่เนี้ยแหละ​ พอเราหลุดมาจากวงจรของมัน มันก็ไม่ใช่แล้ว​ มันก็​ต้องกลับ​ไปสู่​ความ​เป็นจริง มันเหมือนกระแส​ที่โรงเรียนมันฮิต เราเลย​บ้าตามเค้า​ไปด้วย
​แต่​ความ​เป็นจริงมันก็​ต้อง​เป็นจริงอยู่​วันยังค่ำแหละ​ ​ที่พี่ต่าย​เป็นทอม ก็อาจมีสาเหตุมาจาก พ่อแม่พี่เค้าเลิกกันตามแบบฉบับ​ของครอบครัว​ที่มีปัญหา พี่เค้าอาจเรียกร้อง​ความสนใจ ก็เหมือน​กับฉัน ฉันเองก็โหยหา​ความรัก...​ไม่จำ​เป็น​ต้อง​ความรักจากไหน...​.เพศใด...​...​...​​และ​ใคร...​.

ฉันไม่ใช่คน​ที่อยากมีเรื่อง​นักหรอก ไม่อยากหาเรื่อง​​ใคร แล้ว​วันนึงเรื่อง​มันก้เข้ามาหาฉันเองจน​ได้

วันนึง..ในงานโรงเรียน (​เนื่องในโอกาสอะไร​นี่แหละ​)

มีรุ่นพี่คนนึง​ที่​เป็นทอม เข้ามาคุย​กับฉัน ฉันก็หัวเราะคิกคัก​ไปตามภาษาแบบไม่คิดอะไร​มาก ​โดย​ที่ไม่รู้เลย​ว่า ด้านหลังมาสายตา(หลายคู่ทีเดียว) จดจ้องตาแทบถลนออกมา

แล้ว​ฉันก็เข้าห้องน้ำ ...​​เมื่อทำธุระเสร็จแล้ว​ ฉันก็ออกมา

ฉาด.ด...​ด..ด. ...​ ฉันโดนฝ่ามือจากไหนไม่รู้ตบเข้า​ที่กลางหน้าฉาดใหญ่

ฉัยยังมึนๆ​ ไม่ทัน​ได้ตั้งตัว ..เลย​เสียหลักเซถลาหงาย​ไป ​เมื่อโฟกัสภาพ​ได้แล้ว​

รุ่นพี่ 3-4 คนรุมล้อมฉันอยู่​ คนเดิม​ที่ตบ กระชากเสื้อฉัน​ไปตรงกลางโถงห้องน้ำ
ฉันเซ​ไปตามแรงนั้น​ ​โดย​ที่ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร​เลย​ ฉันยังประติดประต่อเรื่อง​ราวไม่​ได้ด้วยซ้ำ ว่าทำไม...​ แล้ว​ฉันก็เข้าใจว่ามัน​คืออะไร​ ​เมื่อรุ่นพี่คนนั้น​เอ่ยออกมา

" มึงมาคุยกะแฟนกูทำไม มึงคุยอะไร​กัน ห๊า...​ มายุ่ง​กับแฟนกูทำไม "

"...​...​...​...​...​" ฉันไม่ตอบ ก้มหน้า แล้ว​พยายาม​จะเลี่ยงเดินหนี

"มึงแน่นักใช่ไหม มึงกล้านักใช่ไหม " แล้ว​ ฝ่ามือก็ปะทะ​กับหน้าของฉัน​เป็นครั้ง​ที่ 2

คราวนี้ฉันเริ่มโกรธ ​แต่​เพราะฉันเองก็ไม่อยาก​จะมีเรื่อง​ ฉันก็เดินหนี

แล้ว​ฉันก็โดนจิกผมจากข้างหลัง ...​ฉัน​จะไม่ยอม​เป็นครั้ง​ที่ 3 แน่ๆ​ แล้ว​ก็เกลียดจัง ทำคนจากข้างหลังเนี่ย ก่อน​ที่มืออีกข้างของรุ่นพี่​จะตบฉันอีก ฉันหัน ​ไป...​.

​ใช้ข้อมือกระแทกเข้า​ที่จมูกเสยหน้าหล่อนอย่างแรง ...​. ​ใช้สันมืออักข้างสับเข้า​ที่คอ ..
" อุ๊ก..ก.ก.กก.ก " หล่อนไม่มีแรง​แม้​จะร้องออกมา ร่วงลง​ไปกอง​กับพื้นทันตา เลือดกำเดาทะลัก ฉันเองก็ไม่​ได้ตั้งใจ ​แต่ฉันไม่​ได้​เป็นฝ่ายเริ่ม

​เพื่อนๆ​ของรุ่นพี่กรูเข้ามาประคอง​เพื่อนเค้า หล่อนลุกไม่ขึ้น​เลย​ทีเดียว ทุกคนตกใจหมด

"พี่ฉันอุตสาห์เดินหนีแล้ว​นะ ฉันไม่​ได้อยากมีเรื่อง​ ​แต่พี่ทำฉัน2ครั้ง มันมาก​ไป ขอโทษ...​ " ฉันบอก แล้ว​ฉันก็ออกมา

ครั้งนั้น​ ฉันไม่คิดว่าเรื่อง​มัน​จะ​ไปถึงอาจารย์ ผล​ที่​ได้ ฉันถูกภาคทัฑณ์ เรียกผู้ปกครอง​ทั้งๆ​​ที่ฉันไม่​ได้​เป็นฝ่ายผิด ​แต่ก็ยังดี ​ที่​เพื่อนของรุ่นพี่คนนึงยังพอมี​ความ​เป็นคนอยู่​บ้าง อุตสาห์เข้าข้างฉัน ทำให้โทษน้อยกว่าการพักการเรียน ​แต่ท้ายสุดฉันก็โดนอยู่​คนเดียว ​เพราะทำเกินกว่าเหตุ

เฮ้ออ.อ..อ..อ.อ.. ​ความยุติธรรม ในโลกนี้ ยังมีหลงเหลืออยู่​บ้างมั้ยนะ อยากรู้จัง

ป๊าเองก็บ่น มาโรงเรียนรับทราบพฤติกรรมฉัน ด่าว่าฉันต่างๆ​นาๆ​ ​แต่ก็ดีเหมือนกันนะ ตอนหลัง ก้ไม่มี​ใครยุ่ง​กับฉันอีกเลย​

ฉันมี​เพื่อนอยู่​คนนึง ไม่สนิทกันมากนักหรอก รู้​แต่ว่า เค้า​เป็นลูกคุณหนู พ่อเค้า​เป็นเจ้าของบริษัทเงินทุนอะไร​สักอย่าง เค้าเรียนเก่งอยู่​ห้องท็อป ใส่แว่นหนาเตอะ มีรถมารับมาส่งทุกวัน ดูเฉิ่มๆ​ ฉันเคยเห็นเค้าถูก​เพื่อนเค้าแกล้ง ​แต่ฉันเองก็ไม่​ได้คิดอะไร​ ​เพราะคิดว่าเค้าอยู่​กลุ่มเดียวกัน ฉันว่าเค้า​ต้องมี​ความสุข...​..​แต่แววตาเค้า...​แซนดี้..มันช่างเศร้าเหลือเกิน...​.ฉันบรรยายไม่ถูกหรอก ​แต่เค้ามักดูเศร้า...​.เหงา...​...​อะไร​สักอย่าง

วันงานกีฬาสี...​...​

​ระหว่าง​ที่คนเค้าดูการแข่งกัน ฉันเห็นเค้าไม่​ได้สนใจเลย​ แล้ว​เค้าก็เดินออก​ไปด้านหลังโรงยิม ก็ด้วย​ความอยากรู้อยากเห็นของฉัน ฉันจึงตามเค้า​ไป

อาา...​าา ฉันเห็นแซนดี้ นั่งร้องไห้ สะอึกสะอื้นอยู่​ ฉันมองอยู่​นาน ก่อน​จะตัดสินใจยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เค้า " อ่ะ ให้ยืม " แซนดี้เงยหน้ามองฉัน หยิบผ้าเช็ดหน้าของฉัน​ไป

" ขอบใจนะ ​แต่ฉันก็มี " ​แต่เค้าก็​ใช้ของฉัน เค้ามองหน้าฉัน แล้ว​เค้าก็ร้องไห้ขึ้น​มาอีก
ร้องอยู่​อย่างนั้น​แหละ​ ฉันเลย​นั่งข้างๆ​ ​เป็น​เพื่อนเค้า จนเค้าร้องเสร็จ เค้าหันมาถามฉัน

" ไม่ถามหรอ ว่าฉันร้องไห้ทำไม " แซนดี้ถามฉัน

"หึ ไม่อยากรู้หรอก อยากเล่าก็เล่า ฉันไม่ถามหรอก " ฉันตอบ อัน​ที่จริงฉันก็ไม่อยากรู้เรื่อง​ของเค้าหรอก ลำพังเรื่อง​ของฉันเองก็ปวดหัว​จะแย่อยู่​แล้ว​

แล้ว​เค้าก็เล่า แม่เค้าเสียตั้งแต่เด็ก พ่อก็มีเมียใหม่ เค้าถูกเมียพ่อรังแก ต่อหน้าเค้าก็ทำ​เป็นดี ​แต่ลับหลังพ่อเค้า ก็ร้ายใส่ ...​...​.เมียใหม่พ่อ​เอาน้องชายเค้ามาอยู่​​ที่บ้านด้วย น้องชายเมียใหม่ก็ชอบมองด้วยสายตาแทะโลม...​. แซนดี้เคยฟ้องพ่อ...​.. ​แต่พ่อหาว่าเธอกุเรื่อง​ขึ้น​มาเพียง​เพราะเธอเกลียดแม่เลี้ยง ..เธอเลย​อัดอั้นตันใจ ..ปรึกษาพ่อก็ไม่​ได้ ​ที่โรงเรียนก็หาว่าเธอ​เป็นตัวประหลาด ..ไม่มี​เพื่อน...​ไม่มี​ใครเลย​..

" อ้าว ก็ฉันไง ​เพื่อนเธอ " ฉันชี้​ที่ตัวเอง​กับรอยยิ้มแหยๆ​

" เธอ ดูน่ากลัวออก ​จะ​เป็น​เพื่อนกัน​ได้เหรอ " แซนดี้ถามฉัน

" เฮ้ย ...​ บ้ารึเปล่า ฉันน่ากลัวตรงไหนกัน " ฉันงง ฉันเนี่ยนะ น่ากลัว

" ก็เห็นคนเค้าเล่าว่าเธอ​ไปท้าตี ท้าต่อย​กับรุ่นพี่ ​ไปหาเรื่อง​คนอื่นอยู่​เรื่อย "

" เอ ฉันไม่เคยรู้เลย​ ว่ามีคน​เอา​ไปพูดกันอย่างนั้น​ สาบาน​ได้ ฉันไม่เคยหาเรื่อง​​ใคร ไม่เคยตี​กับ​ใครด้วย พวกไหนนะ ใส่​ความฉัน ​แต่ฉันก็ยินดี​ที่​จะ​เป็น​เพื่อน​กับเธอนะ " ฉันตอบแซนดี้​ไปอย่างนั้น​ เธอยิ้ม ดีใจ แล้ว​เราก็​เป็น​เพื่อนกัน...​..

​แต่​ความจริงแล้ว​ เธอ​กับฉันคุยกัน​ได้ไม่กี่ครั้งหรอก ​เพราะฉันเองก็ติด​เพื่อนกลุ่มของฉันอยู่​ แล้ว​เธอก็อยู่​คนละห้อง​กับฉันด้วย แล้ว​มันก็เกิดเรื่อง​ขึ้น​ซะก่อน

ทุกคนหลังจาก​ที่ทานข้าวเ​ที่ยง ก็แยกย้ายกันขึ้น​ห้อง ​แต่แซนดี้ไม่ เธอกลับขึ้น​​ไปดาดฟ้าของตึกหนึ่ง​ในโรงเรียน ปีนออกจากระเบียง​ที่กั้น

ภารโรงเห็น แจ้งให้อาจารย์ทราบ เท่านั้น​แหละ​ แตกตื่นกัน​ทั้งโรงเรียน
​ไปมุงดูเธอกันใหญ่ ต่างวิพากษ์ วิจารณ์กัน​ไปต่างๆ​นาๆ​ ว่าเธอท้องไม่มีพ่อมั่งล่ะ
ถูกแฟนทิ้งมั่งล่ะ ประชด เรียกร้อง​ความสนใจบ้างล่ะ ต่างก็ว่าเธอในทาง​ที่ๆ​ ไม่มีเค้า​ความจริงเลย​

ซักพัก ตำรวจมา รถพยาบาลมา ทางโรงเรียนเลย​ตามพ่อเธอมา

พ่อเธอก็เก่งนะ กล่อมเธอจนเธอยอมกลับขึ้น​มา​แต่​โดยดี เธอเล่าให้พ่อฟังเกี่ยว​กับแม่เลี้ยง ​และน้องชายของแม่เลี้ยง

พวกผู้ใหญ่นี่ก็แปลก ​ถ้าแซนดี้ไม่ทำอย่างนี้ ก็ไม่รู้ว่าพ่อเธอ​จะยอมเชื่อเธอมั้ย ​(เอ แล้ว​ฉันเองก็จำไม่​ได้ด้วยว่า เคยแนะนำเธอให้ทำอย่างนั้น​หรือเปล่า)​แล้ว​ตอนหลังพ่อเธอถึงยอมเลิก​กับแม่เลี้ยง

​แต่...​..เธอก็​ต้องย้ายโรงเรียน คง​เพราะทน​ความอับอายไม่​ได้มั้ง ฉันเองก็ไม่รู้...​...​. ​ที่โรงเรียนเองก็ยัดเงินปิดนักข่าวกันให้วุ่น ​เพื่อรักษาหน้าตาของโรงเรียนน่ะ แล้ว​ฉันก็ไม่เคยเจอ แซนดี้อีกเลย​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID S-633 Article's Rate 704 votes
ชื่อเรื่อง นี่แหละ ชีวิต...ยิ่งกว่านิยายน้ำเน่า --Series
ชื่อตอน ความรักของ...ผู้หญิงกับผู้หญิง ..../ เพื่อนที่น่าสงสารของฉัน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง tommanut
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๐๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๐๕๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : หนูหิ่น [C-13516 ], [125.26.243.213]
เมื่อวันที่ : ๑๑ ม.ค. ๒๕๕๑, ๑๐.๕๘ น.

มันน้ำเน่ามากๆ​​ๆ​​ ​​แต่ก็แฝง​​ความน่าสงสารไว้ด้วย น่าสงสารพี่ต่ายเนอะแซนดี้ด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : คนนั้นแหละค่ะ [C-16624 ], [58.9.110.144]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ธ.ค. ๒๕๕๒, ๒๑.๓๔ น.

โว้ย!!
เหมือนเราเลย​​^^
​​แต่เรารุ่นเดียวกันอ่ะนะ~

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : รักเขาข้างเดียว [C-17389 ], [119.31.56.183]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ส.ค. ๒๕๕๓, ๑๒.๐๕ น.

เราชอบผู้หญิงรุ่นพี่เเต่ไม่กล้าบอก​​ที่ชอบสุดๆ​​​​คือพี่เเพร3/13​​ที่เล่นบาสเธอสวยมาก

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น