นิตยสารรายสะดวก  Articles  ๐๘ มีนาคม ๒๕๕๕
รางวัลซีไรท์ (S.E.A. WRITE AWARD) #9
จันทน์กะพ้อ
... กฤษณา อโศกสิน ​ได้รับรางวัลศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ (นวนิยาย) ​เมื่อปี พ.ศ.2531 ​ได้แสดงให้​เป็น​ที่ประจักษ์ว่า​เป็นผู้มีอุดมคติ​และมี​ความรับผิดชอบต่อสังคมในฐานะนักประพันธ์ ​โดย​ได้นำหลักธรรมทาง​พระพุทธศาสนา ​โดยเฉพาะในเรื่อง​ผลกรรมดีกรรมชั่วของมนุษย์...

ตอน : กฤษณา อโศกสิน

กฤษณา อโศกสิน ​เป็นนามปากกาของนางสุกัญญา ชลศึกษ์ เกิด​เมื่อวัน​ที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2474 ​เป็นคนกรุงเทพฯ ​เป็นบุตรคนแรกในจำนวน​ทั้งหมด 6 คน บิดาเคยรับราชการ ​เป็นนักการเมือง ​และทนาย​ความ

เริ่มเรียนชั้นประถม​ที่ อ่างทอง ​เพราะบิดาย้าย​ไป​เป็นพนักงานสหกรณ์ ​ต่อมาก็มาเรียนต่อ​ที่อยุธยา ​และเรียนมัธยม​ที่โรงเรียนราชินี เรียนต่อคณะพาณิชยศาสตร์​และ
การบัญชี ​ที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ​แต่ครอบครัวขัดสนทุนทรัพย์ ​และเรียนวิชา​ที่ตนเองไม่ถนัด จึงเลิกเรียนออก​ไปทำงาน

เธอเริ่มต้นการประพันธ์ด้วยวัยเพียง 15 ปี ​เป็นคนชอบอ่าน ชอบคิด ชอบฝัน ผลงานระยะแรก​เป็นครั้ง​เป็นนักเรียน ​เป็นงานร้อยกรอง ภายหลัง​แต่งนวนิยายเรื่อง​สั้น​และยาว เธอมุ่งมั่น​จะ​เป็นนักเขียน มีผลงานเรื่อง​สั้นเรื่อง​แรก 'ของขวัญปีใหม่' ลงในหนังสือ 'ไทยใหม่วันจันทร์' ในนามปากกาว่า 'กัญญ์ชลา' ประมาณปี 2489 ​ได้เข้าทำงาน​เป็นเจ้าหน้า​ที่เสมียน กรมประมง กระทรวงเกษตรฯ รับเงินเดือน 450 บาท​ ​ซึ่ง​ได้ทำงาน​ที่นี่นานถึง 17 ปี ​แต่​ทว่ายังมุ่งมั่น​ที่​จะ​เป็นนักเขียนต่อ​ไป มีผลงานเรื่อง​สั้นลงตีพิมพ์ในนิตยสาร 'ศรีสัปดาห์' อย่างสม่ำเสมอไม่น้อยกว่าร้อยเรื่อง​ ​โดย​ได้รับ​ความบันดาลใจจาก อ.อุดากร​และทยอยลงตีพิมพ์ออกมาเรื่อย ๆ​ ในขณะ​ที่นวนิยายของเธอก็เริ่มมีออกมา ไม่ว่า​จะ​เป็น หยาดน้ำค้าง, ดอกหญ้า, ดวงตาสวรรค์

สำหรับนามปากกา 'กฤษณา อโศกสิน' นั้น​เริ่ม​ใช้ครั้งแรก​เมื่อปี 2501 ด้วยผลงานนวนิยายชื่อว่า 'วิหค​ที่หลงทาง' ตีพิมพ์ใน 'สตรีสาร' ​และ​ได้รับการต้อนรับจากผู้อ่าน​เป็นอย่างดี เธอเคยกล่าวถึง​ที่มาของนามนี้ว่า "ชื่อนี้นี่ประหลาด มันแว่บขึ้น​มาในสมอง ในขณะ​ที่นั่งคิดว่า​จะ​ใช้นามปากกาอะไร​...​เกิดขึ้น​มา​โดยไม่​ได้ตั้งใจ แปลออกมา​ได้​ความว่า ไม้หอม ทรัพย์​ที่ปราศจากทุกข์...​" นามปากกานี้สร้างผลงานออกมาอย่างมากมาย​ เช่น น้ำผึ้งขม, ระฆังวงเดือน, ชลธีพิศวาส ​และอีกมากมาย​กว่าหนึ่ง​ร้อยเรื่อง​ รวม​ทั้ง 'ปูนปิดทอง' ​ที่ทำให้เธอกลาย​เป็นนักเขียนรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมอาเซียน(ซีไรท์) ผลงานของกฤษณา อโศกสิน ​ได้รับการชื่นชมว่า​เป็นงานเขียนกระเทาะเปลือกสังคม​ได้อย่างสะใจ ไม่ว่า​จะ​เป็น ลานลูกไม้, ไฟทะเล, เสื้อสีฝุ่น, รอบรวงข้าว, เรือมนุษย์, ลม​ที่เปลี่ยนทาง, ฝันหลงฤดู, บุษบกใบไม้ ฯลฯ ผลงานอีก​เป็นจำนวนมาก​ได้รับการถ่ายทอด​เป็นภาพยนตร์​และละครทีวี

เธอสมรส​กับนายประพันธ์ ญาณารณพ ​เมื่อ พ.ศ. 2502 มีบุตรรวม 4 คน ​และหย่า จากกัน​เมื่อ พ.ศ.2512 หลังจากนั้น​​ใช้ชีวิตครอบครัว​กับนาย สมพร ภูริพงษ์ (ไม่​ได้จดทะเบียน)​ ​ซึ่ง​เป็นนักวาดรูป นักแสดง นักร้อง ​และนักเขียน ​แต่​ต่อมาก็เลิกรากัน​ไป​เมื่อ ปี พ.ศ.2527 ปัจจุบันเธอยึดอาชีพนักเขียนอย่างจริงจัง
คลิกดูภาพขยาย



เธอ​ใช้นามปากกาเขียนในแนวทางต่างๆ​ดังนี้
กฤษณา อโศกสิน (เรื่อง​ชีวิตหนัก)
กัญญชลา (เรื่อง​ชีวิตเบาๆ​)
สุปปวาสา (เรื่อง​แทรกพุทธศาสนา)
กระเรียนทอง (เรื่อง​ตลก)
ญาดา (นวนิยายเรื่อง​สั้นทั่ว​ไป)

ผลงาน

กฤษณา อโศกสิน มีผลงานมากมาย​ เช่น

นวนิยาย ​ได้แก่ เพลิงบุญ หนามกุหลาบ วิมานไฟ ดวงตาสวรรค์ ฝันกลางฤดูฝน เรือมนุษย์ ตะวันตกดิน ไฟในทรวง น้ำผึ้งขม บันไดเมฆ สวรรค์เบี่ยง น้ำเซาะทราย ป่ากามเทพ ​ความรักแสนกล ไม้ผลัดใบ ประตู​ที่ปิดตาย ปีกทอง ไม้ป่า ฝ้ายแกมแพร เมียหลวง กระเช้า​สีดา เข็มซ่อนปลาย ปูนปิดทอง เนื้อนาง บ้านขนนก บุษบกใบไม้ ลายหงส์ เลื่อมสลับลาย เวิ้งระกำ หลังคาใบบัว เสื้อสีฝุ่น เสียงแห่งมัชฌิมยาม ชาวกรง แมล​และมาลี ข้ามสีทันดร จำหลักไว้ในแผ่นดิน ล่องทะเลดาว ฯลฯ



รวมเรื่อง​สั้น ​ระหว่างบ้าน​กับถนน ฯลฯ

สารคดี เสียงหัวเราะ​และน้ำตาในศิลานคร ปลายสายฝน​ที่ทาคายามา ฯลฯ

รวมบท​ความ ไฟส่องทาง

รางวัล​ที่​ได้รับ

​ได้รับรางวัล สปอ. ​(องค์การสนธิสัญญาป้องกันร่วมกันแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้)

​เมื่อปี พ.ศ. 2511 จากเรื่อง​ เรือมนุษย์
​เมื่อปี พ.ศ. 2515 จากเรื่อง​ ตะวันตกดิน

​ได้รับรางวัลชมเชยจากสมาคมผู้จัดพิมพ์​และจำหน่ายหนังสือ พ.ศ.2515

จากเรื่อง​ฝันกลางฤดูฝน

​ได้รับรางวัลชมเชยจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ​ได้แก่

เรื่อง​ รากแก้ว ปี 2517
ไม้ผลัดใบ ปี 2519
ลม​ที่เปลี่ยนทาง ปี 2520
บ้านขนนก ปี 2522
ไฟหนาว ปี 2523
กระเช้า​สีดา ปี 2528
ภมร ปี 2531

​ได้รับรางวัลดีเด่นจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ บุษบกใบไม้ ปี 2529
ไฟทะเล ปี 2531
ข้ามสีทันดร ปี 2541
จำหลักไว้ในแผ่นดิน ปี 2528

​ได้รับรางวัลศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ (นวนิยาย) ​เมื่อปี พ.ศ.2531 ดังนี้

นามปากกา : กฤษณา อโศกสิน, กัญญ์ชลา

นางสุกัญญา ชลศึกษ์ ​เป็นนักประพันธ์สตรี​ที่ประสบ​ความสำเร็จยอดเยี่ยมในด้านการประพันธ์นวนิยาย ​ได้มุ่งมั่นสร้างสรรค์งานด้วย​ความประณีต แสดงกลวิธีในการเสนอเรื่อง​ตัวละคร ฉาก ​และแนว​ความคิด​ที่อุดมด้วยลักษณะวรรณศิลป์​และสุนทรียภาพตามทฤษฎีแห่งการสร้างสรรค์วรรณกรรม ​ทั้ง​ได้แสดงให้​เป็น​ที่ประจักษ์ว่า​เป็นผู้มีอุดมคติ​และมี​ความรับผิดชอบต่อสังคมในฐานะนักประพันธ์ ​โดย​ได้นำหลักธรรมทาง​พระพุทธศาสนา ​โดยเฉพาะในเรื่อง​ผลกรรมดีกรรมชั่วของมนุษย์มาประกอบในการสร้างสรรค์นวนิยาย ทำให้ผลงาน​ได้รับ​ความนิยมอย่างสูงจากประชาชน​และวงการวรรณกรรม ดังปรากฏว่า ​ได้รับรางวัลวรรณกรรม​ทั้งระดับนานาชาติ​และระดับชาติหลายต่อหลายครั้ง

สรุปรวมผลงานของ สุกัญญา ชลศึกษ์ หรือ กฤษณา อโศกสิน

เธอก็มีประสบการณ์อยู่​ในโลกนักเขียนมามากกว่า 50 ปี ปัจจุบันเธอมีอายุ 75 ปี มีผลงานเขียน​ทั้งหมดเขียนนวนิยาย​ทั้งหมดประมาณ 115 เรื่อง​ ​กับสารคดีอีก 4 เรื่อง​ ​และบท​ความชุดไฟส่องทางอีก 5 เล่ม


หออัครศิลปิน

หนังสือ 100 นักประพันธ์ไทย ผ.ศ. ประทีป เหมือนนิล

---​---​---​---​---​---​---​---​--

หมายเหตุ มีหนังสือเกี่ยว​กับประวัติของนักเขียนผู้ลือชื่อคนนี้ ​คือ

แกะลายไม้หอม กฤษณา อโศกสิน/ไพลิน รุ้งรัตน์-เขียน/ณ เพชรสำนักพิมพ์/275บาท​

ไพลิน รุ้งรัตน์-เขียน เรื่อง​ราวประวัติของ 'กฤษณา อโศกสิน' ตั้งแต่วัยเยาว์จนก้าวสู่ถนนสายน้ำหมึก กว่า​จะก้าวข้ามสีทันดรแห่งร่มเงานักประพันธ์ นักเขียนนามอุโฆษท่านนี้​ต้องฝ่าฟันอุปสรรคใดบ้าง รวมถึงบทวิจารณ์นวนิยายเรื่อง​เด่น​ที่ไพลิน รุ้งรัตน์ ​เป็นผู้เรียบเรียงจากแรงบันดาลใจใน​ความชิดใกล้ ​และการร่วมงานกันตั้งแต่ครั้ง​ที่คุณสุภัทร สวัสดิรักษ์ ยังมีชีวิตอยู่​ (นิตยสารสกุลไทย) นอกจากนี้ ยังมีแง่มุมการ​ใช้ชีวิต​ที่สวยงามละเมียดละไมของนักเขียนมืออาชีพผู้​ที่เกิดมา​เพื่อ​เป็นนักเขียน นับตั้งแต่วัยเด็ก การศึกษา ​ความคิด ​และการทำงาน จนกระทั่งถึงทุกวันนี้

---​---​---​---​---​---​---​---​---​

แนวคิดหลัก​ที่น่า​จะ​เป็นประโยชน์แก่นักเขียนรุ่นใหม่ๆ​ จากการให้สัมภาษณ์ของ คุณ กฤษณา อโศกสิน คัดมาจาก 50 ปีในทะเลน้ำหมึกของ สุกัญญา ชลศึกษ์


ยึดหลักการ​แต่งเรื่อง​อย่างไร หวังผลอย่างไร

การ​แต่งเรื่อง​ทุกเรื่อง​ยึดหลัก เสนอชีวิต​ที่​เป็น​ความจริง ​และ​เป็น​ไป​ได้มากกว่าแนวแฟนตาซี หรือเซอเรียลลิสม์ ​เพราะคิดว่า​เป็นการสื่อสาร​ที่ทุกคนเข้าใจ​ได้ รับ​ได้มากกว่า มีประโยชน์ฉับพลันมากกว่า เวลาลงมือเขียน ก็มัก​จะมีเป้าหมายว่าเรื่อง​นี้​จะสื่ออะไร​ อย่างเขียนเรื่อง​ยาเสพติด ก็​จะหวังผลให้ผู้อ่าน​ที่​เป็นผู้เยาว์เห็นโทษภัย ให้ผู้อ่าน​ที่​เป็นพ่อแม่รู้ว่ายาเสพติดมาถึงตัวลูกของ​เขาในทิศทางไหนบ้าง ​เมื่อลูก​เขาติดยาแล้ว​ ​เขาควรวางแผนอย่างไร จึง​จะดึงลูกออกจาก​ความหลงผิดนั้น​​ได้ ผู้​ที่ทำงานเกี่ยวข้อง ​เป็นต้นว่า ผู้มีอำนาจอนุมัติงบประมาณควรพิจารณาอย่างไรจึง​จะไม่ลอยแพเด็กติดยา​ไปตามยถากรรม แสดงให้เห็น​เป็นลำดับขั้น ​แต่แสดงอย่างนวนิยาย ไม่ใช่วิชาการ นี่​คือ ผลลัพธ์หรือประโยชน์​ที่หวังว่า​จะ​ได้รับจากนวนิยาย​แต่ละเรื่อง​

เวลาเขียนแยกเรื่อง​ของศีลธรรม​กับธรรมชาติของมนุษย์อย่างไร เกิด​ความเกร็งบ้างหรือไม่

เวลาเขียนนวนิยาย ไม่ว่าเรื่อง​ใดก็ตาม ​จะมีหลักศีลธรรมกำ​กับตัวละครอยู่​เสมอ ​แต่ไม่มากจนเสียรสชาติของ​ความ​เป็นปุถุชน ไม่มากจนกลาย​เป็นแบบเรียนสอนศีลธรรมแน่นอน ​โดย​ความรู้สึกของดิฉัน ไม่เคยรู้สึกเกร็ง ไม่รู้สึกว่า​ติดกรอบ ตรงกันข้าม เวลา​เขานำ​ไปทำละคร ภาพ​ที่ออกมาอาจล่อแหลมเสี่ยงต่อคำครหาเสียด้วยซ้ำ

​ที่ว่าดิฉันสนับสนุนคนทำผิด ก็สุด​แต่​จะมอง ​เพราะมุม​ที่คนเรามอง ​ถ้าไม่อคติเกิน​ไป ก็มีหลายมุมมอง คนธรรมะธัมโม​จะมองมุมหนึ่ง​ ​ส่วนคน​ที่ผ่านร้อนหนาวมามาก รู้จักชีวิตเกินระดับคนปกติ ​จะมองอีกมุมหนึ่ง​ ผู้เยาว์ก็​จะมองต่างกัน นักเขียนรุ่นใหม่​ที่ต่อต้านการนำเสนอ​รากเหง้าของครอบครัว ​แต่โยง​ไปถึงระดับใหญ่ จอยักษ์ ​คือระดับการเมืองภาพรวมเลย​ทีเดียว ก็มองอีกมุมหนึ่ง​ ​เป็นการมอง​ที่ไม่เหมือนกัน ​และไม่รู้สึกว่า​​ใครผิด

​แต่ดิฉันก็เติบโตขึ้น​มาจากงานเขียน​ที่ไม่​ได้ข้ามขั้นตอน จากเด็กเล็กๆ​ ​ไปสู่วัยรุ่น ​ไปสู่หนุ่มสาว กลางคน ​และวัยปลาย ไม่​ได้เกิดจากเด็กเล็กแล้ว​โผ​ไปแก่ ผมหงอกขาว ไม่​ได้เกิดมาอย่างนั้น​ จึงไม่เคยละเลย​​ความเจริญของวัยรุ่น​และวัยหนุ่มสาว​ที่อาจ​จะไร้สาระ​และมีโรมานซ์อยู่​ในอารมณ์ ​แต่ให้คุณค่า​และ​ความเบิกบานอย่าง​ที่วัยอื่นให้ไม่​ได้ ​ความสำคัญอยู่​ตรง​ที่ว่าแล้ว​เราเดินทางต่อจากวัยเหล่านั้น​อย่างไร เรา​ไปไกลเพียงไหน หรือไม่​ไป ​แต่ย่ำเท้าอยู่​​กับ​ที่

---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​-

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1654 Article's Rate 923 votes
ชื่อเรื่อง รางวัลซีไรท์ (S.E.A. WRITE AWARD) --Series
ชื่อตอน กฤษณา อโศกสิน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ มีนาคม ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ภาพยนตร์ เพลง บันเทิง
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๗๑๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๙๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-8664 ], [212.152.4.169]
เมื่อวันที่ : ๓๑ ก.ค. ๒๕๔๙, ๒๓.๒๖ น.

มีประโยชน์จังเลย​​​​ที่​​ได้อ่านประวัตินักเขียนผู้ยิ่งยงแห่งเมืองไทย สมัยอยู่​​เมืองไทยรจนาไม่ค่อยชอบอ่านเรื่อง​​ของกฤษณา​​เพราะรู้สึกว่า​​​​เป็นเรื่อง​​หนัก ​​แต่มาบัดนี้คิดว่า "อภิเชษฐ์ (appreciate)" ผลงานในลักษณะนี้มากขึ้น​​จริง ๆ​​ ค่ะ​​ ​​และดีใจ​​ที่​​ได้เกิดร่วมสมัย​​กับคน​​ที่มีแนวคิดดีต่อสังคม ขอบคุณพี่จันทน์กะพ้อ​​ที่นำประวัติคนดี ๆ​​ มา​​เป็นแรงบันดาลใจให้พวกเราค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : สุดสายป่าน มะขามเปียก จ๊วบ! [C-10509 ], [58.9.159.68]
เมื่อวันที่ : ๑๓ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๙.๐๕ น.

ชอบมากเลย​​ค่ะ​​ คุณกฤษณา อโศกสิน คนนี้

หนู​​ไปหาหนังสืออ่านในห้องสมุดของโรงเรียนค่ะ​​

อ่าน​​ไปสองเล่ม...​​ก็ประทับใจมากๆ​​แล้ว​​

อ่านเรื่อง​​บุษบกใบไม้ นะคะ​​เรื่อง​​แรก พออ่านแล้ว​​รู้สึกรัก...​​ต้นไม้...​​.

รักธรรมชาติรู้ถึง​​ความเหนื่อยยากของ พวกป่าไม้​​ที่ดีอีกแยะเลย​​

เรื่อง​​​​ที่ 2ก็อ่านน้ำท่วมเมฆค่ะ​​ เรื่อง​​นี้ก็กล่าวถึงในวัยเด็ก...​​พออ่านแล้ว​​รู้สึกดีจังค่ะ​​

อาจเป้น​​เพราะหนูคิดว่าหนูนิสัยคล้ายรินมั้งคะ​​ ตอนนี้ หนูก็อายุ 13ค่ะ​​

ช่วงนี้จำ​​ได้เลย​​ ริน ไม่ค่อยเก่งคำนวณ คล้ายๆ​​หนูเลย​​ค่ะ​​

เลย​​ออก​​จะชอบ​​เป็นพิเศษ...​​แหะ แหะ

มาบ่นให้ฟัง เอ้ย!! ให้ดูน่ะค่ะ​​

​​คือประทับใจจริงๆ​​...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : 555 [C-13584 ], [61.19.231.4]
เมื่อวันที่ : ๐๒ ก.พ. ๒๕๕๑, ๑๔.๓๐ น.

ทำไมข้อมูลการ​​ได้รับรางสวัลถูก​​ต้องแน่เหรอ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : จันทน์กะพ้อ [C-13595 ], [125.25.169.12]
เมื่อวันที่ : ๐๓ ก.พ. ๒๕๕๑, ๒๓.๑๔ น.

สวัสดีค่ะ​​ ​​ถ้าหากเขียนข้อมูลผิดพลาดก็ช่วยชี้แนะด้วยค่ะ​​ ดิฉันยินดีแก้ไขปรับปรุงค่ะ​​ ขอบ​​พระคุณล่วงหน้าค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : คิขุจัง [C-14181 ], [61.7.221.111]
เมื่อวันที่ : ๑๑ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๑๕.๐๔ น.

ชอบกฤษณา อโศกสินมาก ๆ​​เลย​​ค่ะ​​ ​​เป็นนักเขียน​​ที่เขียน​​ได้ดีมาก ๆ​​เรื่อง​​ราวต่าง ๆ​​​​ที่เขียนล้วน​​เป็นเรื่อง​​​​ที่สะท้อนปัญหาสังคม​​ได้​​เป็นอย่างดี ปกติแล้ว​​ไม่ชอบ​​ที่​​จะอ่านนวนนิยายเท่าไหร่นัก​​เพราะมีคนพูดว่า​​เป็นเรื่อง​​​​ที่อ่าน​​ได้ยาก เนื้อหายืดเยื้อไม่กระชับ ดำเนินเรื่อง​​ช้า ​​แต่พออาจารย์สั่งให้ทำรายงาน​​และ​​ไปอ่านนวนิยายของกฤษณา อโศกสินจึงทำให้ชอบมาก ๆ​​ ​​โดยเฉพถาะเรื่อง​​ปูนปิดทอง ปกติ​​จะเห็นว่าตัวละคร​​ที่​​เป็นนางเอก​​และตัวดำเนินเรื่อง​​​​จะ​​เป็นคนสวย​​แต่เรื่อง​​นี้บาลี​​ถ้าคิดดูแล้ว​​ไม่ใช่คนสวยเท่า​​ที่ควร​​แต่เรื่อง​​นี้อ่านแล้ว​​ให้ประโยชน์ดีมากเลย​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Tang [C-14307 ], [117.121.214.35]
เมื่อวันที่ : ๐๘ ก.ค. ๒๕๕๑, ๑๐.๐๗ น.

อยากทราบว่าเวลา​​ที่​​แต่งหนังสือ​​แต่ละเรื่อง​​ คิดชื่อตัวละครอย่างไรค่ะ​​ ​​เพราะมาก​​และดูดี อยากหัด​​ไปตั้งชื่อลูกบ้าง ชอบ​​เป็นชื่อไทยๆ​​นะคะ​​​​แต่เก๋ ไม่ชอบเลย​​​​ที่ชื่อฝรั่งนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น